ตอนที่80 พ่อข้าคือแซเทิร์น
เพียงชั่วพริบตาแสงสว่างนั้นสว่างจ้าไปทั้งบริเวณป่านั้นโพรทาเลียหลับตาอย่างแสบตาก่อนที่ทุกอย่างจะมือลงความรู้สึกในตอนนั้นรู้สึกถึงความเย็นจากน้ำเปลือกตาที่ตกลงค่อยเลื่อนขึ้นก็ได้เห็นภาพตรงหน้าคือน้ำมากมายที่อยู่รอบตัวเธอโพรทาเลียมองซ้ายมองขวาว่าตอนนี้เธออยู่ไหนพอเงยหน้าขึ้นมองข้างบนก็ไม่เห็นท้องฟ้าเลยสักนิด พอก้มกลับมามองรอบ ๆตรงหน้าก็เห็นร่างสีดำกำลังลอยตรงมาหาเธอ
‘อย่าบอกนะว่าการทดสอบอันใหม่?’ โพรทาเลียคิด
พอจ้องมองอยู่สักระยะก็ได้เห็นร่างของเด็กหญิงตัวเล็กที่มีผมสีดำดวงตาสีเขียว โพรทาเลียจ้องมองอย่างตะลึงทันทีที่เห็นอีกฝ่ายมาอยู่ตรงหน้าทั้งสองนั้นได้ลอยตัวเข้ามาใกล้กันโพรทาเลียไม่นึกว่าจะเห็นร่างของตนเองในวัยหกขวบ พอ ๆกลับเด็กน้อยที่กำลังมองหญิงสาวผมสีดำ ดวงตาสีเขียวที่อยู่ตรงหน้าเธอทั้งสองมองหน้ากันสักระยะ เด็กน้อยก็ยิ้มให้โพรทาเลีย
“ขอบคุณนะคะ”
“เอ๊ะ?” โพรทาเลียอึ้งที่ตัวของเธอขอบคุณออกมา“ขอบคุณ...ฉันเหรอ?”
“ค่ะ คุณคือหนูในปัจจุบันใช่ไหมคะ?”
“ใช่...”
”อืม ขอบคุณจริง ๆ ค่ะคุณทำให้หนูได้รู้ว่าตัวเองยังมีครอบครัวที่รอและคิดถึงมาก ๆ อยู่แล้วก็หนูดีใจที่ตัวเองได้ออกมาเจอโลกที่ไม่เคยเห็น”
“งั้นเหรอ...ฉันดีใจที่เธอมีความสุขกับโลกปัจจุบันนี้นะ”
“ค่ะ คุณก็ด้วยนะ”
“...”
“ขอให้มีความสุขกับชีวิตในปัจจุบันนะคะ”
สิ้นเสียงของเด็กน้อยตัวของเธอก็สลายกลายเป็นผงสีทองแล้วลอยพุ่งเข้าสู่ร่างกายของโพรทาเลียเธอรู้สึกถึงความอบอุ่นจากเด็กน้อยและความทรงจำของเด็กที่ได้ตะลุยมาได้แค่สองวันแต่อยู่ในข้างในห้วงแห่งจิตใจโพรทาเลียอยู่ในนั้นเกือบสิบกว่าวันทำเอาโพรทาเลียคิดเลยว่าโลกในห้วงจิตใจช่างผ่านไปอย่างเร็ว แต่ข้างนอกช่างช้าสุด ๆโพรทาเลียยิ้มอย่างดีใจที่ตัวของเธอได้มีความสุขถึงแม้จะเวลามันน้อยนิด
“ฉันก็ดีใจที่เห็นเธอมีความสุขกับครอบครัวนะโพรทาเลีย”
ภาพทุกอย่างตัดจบร่างของโพรทาเลียที่อยู่ในห้วงแห่งจิตใจกำลังถูกน้ำคลุมร่างกายเอาไว้เฟอร์ร่าจ้องมองอย่างสงสัยว่าอีกฝ่ายจะเป็นอะไรไหมเพราะร่างกายของอีกฝ่ายมีช่วงเวลาบางช่วงที่น่าเจ็บปวดเหมือนกันมันจะส่งผมกระทบกับร่างต้นที่อยู่ภายนอกได้เช่นกันไม่นานนักน้ำที่ปกคลุมก็สลายหายไป เผยให้เห็นร่างกายของโพรทาเลียที่เปลี่ยนไปจากเด็กหญิงกลายเป็นหญิงสาวดุจดั่งหญิงงามในปกรณัมกรีกผมสีดำเงางามยาวจนถึงกลางหลัง ดวงตาสีเขียวงดงาม และเครื่องแต่งกายคล้ายสาวกรีกเฟอร์ร่าเห็นถึงกับตะลึงไปในทันที
“โพร...โพรทาเลีย...”
โพรทาเลียค่อย ๆลืมตาขึ้นมามองเฟอร์ร่าที่เรียกชื่อเธออย่างตะกุกตะกัก
“เป็นอะไรนะ เฟอร์ร่า พูดอย่างกับตกใจอะไรนะ?”
“ไม่...ไม่ตกใจได้ไง...ร่าง...ร่างของเจ้านะ...”
“ร่างฉัน?”
โพรทาเลียจ้องมองอีกฝ่ายเธอก็แปลกใจที่ร่างกายของเธอนั้นดูจะสูงกว่าร่างตอนหกขวบมาก ๆเธอเลยลองก้มมองร่างกายของเธอก็เห็นชุดที่แปลกตาทำเอาเธอเงยหน้าขึ้นมามองอีกฝ่ายทันที
“ชิบล่ะ!!นี่มันร่างหลังจากที่ฉันคลอดลูกนี่น่า!!”
โพรทาเลียไม่อยากคาดคิดว่าผ่านทดสอบแรกมาได้นั้นจะได้มาเจอร่างเดิมตอนสิบขวบเธอจำได้ว่าช่วงนั้นต้องทานยาเพิ่มอายุ เพื่อให้ลูก ๆ ของเธอดื่มนมไม่งั้นขาดสารอาหารแน่ ๆ ในตอนนั้น ทำเอาโพรทาเลียขมวดคิ้วเลยว่าร่างต้นของเธอคงไม่ได้มีความทรงจำหลังจากโดนลบความทรงจำใช่ไหมเพราะแซเทิร์นชอบความทรงจำของเธอและใส่ข้อมูลแปลก ๆ ในหัวของเธอจากความทรงจำของโพรทาเลียวัยหกขวบตอนนี้เธออยู่กับพ่อและน้อง ๆ ที่อยู่บ้านคุณย่า
‘ขออย่าให้เกิดเรื่องก็พอ...พ่อค่ะ...น้อง ๆ’ โพรทาเลียคิด
ด้านโลกความจริง
ร่างกายของโพรทาเลียน้อยลอยขึ้นสูงกลางอากาศแล้วก็มีน้ำปกคลุมไปทั้งร่างกายพวกมาร์โคตกใจอย่างบอกไม่ถูกว่าโพรทาเลียเป็นอะไรไป เสียงโวยวายของเด็ก ๆทำให้ผู้ใหญ่อย่างเพอร์ซีย์ โพไซดอนและอาธีน่าต้องรีบวิ่งกันตามขึ้นไปข้างบนว่าเกิดอะไรขึ้นพวกเขาก็ขึ้นมาเจอกับภาพตรงหน้าที่ร่างกายของโพรทาเลียมีแสงสว่างขึ้นแล้วโดยน้ำปกคลุมไปเรียบร้อยเพอร์ซีย์รีบเข้าไปดูเขาลองยื่นมือเข้าไปแตะน้ำที่ปกคลุมลูกสาวเขาแต่เขาก็ไม่สามารถยื่นมือเข้าไปแตะลูกสาวเขาได้ทำให้สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนจะหันไปหาลูก ๆ กับน้องสาว
“นี่มันเกิดอะไรขึ้นนะ?” เพอร์ซีย์เอ่ยถามอย่างสงสัย
“ไม่รู้ครับ!” มาร์โคตอบออกไปอย่างงุนงงเช่นกัน
“พี่เขา...” สองสาวพูดไม่ออกเลยว่าพี่สาวเป็นอะไรไป
“พวกเรากำลังปลอบโพรทาเลียที่กำลังนึกถึงช่วงเวลาแย่ๆ แต่แล้วก็เกิดแสงสว่างออกจากตัวของโพรทาเลียอยู่ แล้วก็เป็นแบบที่พี่เห็นนะคะ”
เพอร์ซีย์ได้ยินแบบนั้นก็ขมวดคิ้วเลยว่ามันจะใช้แบบที่เขาคิดไหมที่แองเจิลเคยบอกว่าเด็กๆ จะเปลี่ยนร่างหลังจากผ่านการทดสอบของอดีตชาติแต่ละคนทำให้เขาเป็นห่วงเลยว่าลูกสาวจะกลับเป็นร่างเดิมหรือเปล่าก่อนที่เขาจะพูดกับคนอื่น ๆ
“ไม่ต้องห่วงมันแค่การกลับร่างเดิมนะ”
“พี่จะกลับร่างเดิมแล้วเหรอคะ?” คารีเซลพูดอย่างดีใจที่พี่สาวจะกลับร่างเดิมแล้ว
“จะได้พาพี่ไปเที่ยวรอบ ๆ นี้เลยล่ะค่ะ” เรน่ามีเหตุผลที่อยากให้โพรทาเลียกลับร่างทันที
“น่าเสียดายเลยนะนั้น” โพไซดอนที่อยู่หน้าประตูทำหน้าเซ็งสุดๆ
“หลานสาวจะกลับร่างทั้งทีนะ อย่าพูดเอาแต่ใจสิ”
“งืออออ! น่าเสียดายอ่ะ!หนูพึ่งกอดได้แป๊บเดียวเองนะ!!” เอสเทลกล่าวอย่างเศร้าใจที่เธอได้กอดหลานสาวในร่างหกขวบได้ไม่กี่นาทีเอง
ระหว่างที่เด็ก ๆ กำลังบ่นนั้น ก็มีสิ่งบางอย่างแปลกไปน้ำที่ปกคลุมเป็นลูกบอลกำลังส่องแสงขึ้น ทำให้เพอร์ซีย์ที่เห็นภาพตรงหน้าก็คิดเลยว่าลูกสาวเขากำลังจะกลับร่างเดิมสักทีลูกบอลกำลังสลายหายไปเผยให้เห็นร่างกายของโพรทาเลียที่ดูเป็นวัยรุ่นแต่ว่าร่างกายของโพรทาเลยเหมือนจะไม่ใช่วัยรุ่นจนเรน่าสังเกตเห็นความผิดแปลกจึงเอ่ยพูดขึ้นมา
“เดียวนะคะ ร่างพี่เขาดูแปลก ๆ ไปนะ”
“หือ?” เพอร์ซีย์ได้ยินแบบนั้นหันไปมองอีกครั้ง
ลูกบอลน้ำที่ปกคลุมร่างกายโพรทาเลียแตกสลายในทันใดเผยให้เห็นร่างกายที่มีสิ่งที่แปลกไป ผมสีดำยาวสลวยถึงกลางหลังเสื้อผ้าแขนสั้นแนวกรีกแบบชุดฮิเมชั่น ใบหน้าอันงดงามกว่าเด็กสาวทั่วไปทุกคนเห็นต่างตกตะลึงว่าคนตรงหน้าพวกเขาใช่ โพรทาเลียแน่ใช่ไหม
“นี่มัน...อะไรกันครับ?” มาร์โคถามขึ้น
“พ่อไม่รู้” เพอร์ซีย์กล่าวออกมาอย่างงุนงง
ร่างหญิงสาวตรงหน้าลงอย่างแผ่วเบาทุกคนจ้องมองแผ่นหลังของอีกฝ่ายที่หันให้พวกเขา เพอร์ซีย์จ้องมองอย่างพินิจร่างตรงหน้านั้นมันแผ่นหลังช่างคล้ายภรรยาของเขามากๆ ทำเอางุนงงเลยว่าภรรยาเขามายืนตรงนี้เหรอเอสเทลสงสัยว่าอีกฝ่ายนั้นใช่หลานของตนใช่ไหม จนเธอค่อย ๆลองขยับร่างกายเพื่อจะเอียงตัวเพื่อดูว่าอีกฝ่ายมีใบหน้ายังไงแต่ตัวของเธอก็ไปชนบางอย่างทำให้เกิดเสียงกระทบ ทำให้ร่างกายของหญิงสาวหมุนตัวเข้าไปหาเอสเทลพร้อมกับมีดสั้นจู่ๆ ก็โผล่มาเพอร์ซีย์เห็นแบบนั้นก็รีบเข้าไปหาน้องสาวเขาแล้วเรียกดาบออกมาป้องกันการโจมตีนั้นในทันใด
แคร่ง!!
“อึ้ก!!”
เพอร์ซีย์ถึงกับรู้สึกมือไม้สั่นไปหมดการโจมตีของอีกฝ่ายมันช่างรุนแรงกว่าที่เขาคิดเมื่อเขาเงยหน้ามองอีกฝ่ายก็ได้เห็นดวงตาสีเขียวที่บ่งบอกว่านี้ล่ะ โพรทาเลียลูกสาวของเขา แต่เขาไม่คิดว่าลูกสาวจะมีใบหน้าที่สวยงดงามกว่าที่เขาเคยเห็นข้างหลังเหมือนแอนนาเบ็ธมาก ๆ มองภาพตรงหน้ายิ่งเหมือนกว่าเดิมอีก
“โพร...ทาเลีย...” เพอร์ซีย์เอ่ยเรียกอีกฝ่าย
โพรทาเลียได้ยินอีกฝ่ายเรียกชื่อเธอทำให้เธอขมวดคิ้วอย่างสงสัย “พวกแกเป็นใคร!? ทำไมถึงรู้จักข้าแล้วมาอยู่ในห้องข้าได้ไง!?”
“เดียว ๆ โพรทาเลียนี่ห้องพี่นะ!!” เอสเทลเอ่ยขึ้นมาเพื่อแก้คำพูดของหลานสาว
โพรทาเลียจ้องมองหญิงสาวที่อยู่ข้างหลังของชายตรงหน้าของเธอ “ห้องเจ้า?”
“ใช่ ๆ ห้องของอาเธอไง ฉันเอสเทลไง”
“เอสเทล...” โพรทาเลียขมวดคิ้วอย่างสงสัย ”ข้าไม่เห็นจะรู้จัก!?”
“!!” ดวงตาของเอสเทลเปิดกว้างทันทีที่หลานสาวพูดแบบนั้นออกมา
เพอร์ซีย์ตะลึงกับคำพูดอีกฝ่ายก่อนที่เขาจะดันดาบให้ลูกสาวให้ถอยไปโพรทาเลียกระโดดถอยหลังจนเกือบไปชนกับหน้าต่างเธอหันไปมองว่าสภาพห้องต่างกับห้องที่เธอเคยอยู่พอหันกลับไปมองเธอก็เห็นแค่คนแปลกหน้าตั้งเก้าคนแล้วสองคนที่อยู่ตรงประตูมีพลังบางอย่างที่ดูทรงพลังมาก ๆจนโพรทาเลียสงสัยว่าพวกเขาเป็นใคร ก่อนที่เธอจะหันไปหาชายตรงหน้าที่ถือดาบอยู่
“ข้าถามพวกเจ้าเป็นใคร!?”
“โพร...” เพอร์ซีย์รู้สึกหนักอึ้งในหัวใจเลยเขาไม่รู้ลูกสาวเป็นอะไรถึงจำเขาไม่ได้ ก่อนที่เขาจะเอ่ยพูดขึ้น “โพรทาเลีย นี่พ่อเองจำไม่ได้เหรอ?”
“พ่อ?” โพรทาเลียขมวดคิ้วอย่างสงสัยก่อนจะเอ่ยพูดบางอย่างออกไป“พ่อข้ามีแค่แซเทิร์นเท่านั้น!!”
สิ้นคำพูดนั้นหัวใจของเพอร์ซีย์เหมือนแตกสลายที่ลูกสาวพูดแบบนั้นออกมาโพรทาเลียพูดจบเธอก็กระโจนเข้าหาคนเป็นพ่อโดยไม่ลังเลเอสเทลเห็นแบบนั้นก็จับมือพี่ชายยกดาบขึ้นมาป้องกันการโจมตีของหลานสาวทันทีเสียงดาบปะทะกันอย่างดัง
“มาร์โค!!”
เอสเทลเรียกหลานชาย มาร์โคก็โผล่มาอยู่ข้างหลังของพี่สาวเขาก็ยกมือตีที่ท้ายทอยอย่างแรงจนทำให้โพรทาเลียสตั๊นไปชั่วขณะก่อนจะน็อคร่วงล้มลงกับพื้นไปในทันทีเรน่ากับคารีเซลรีบเข้ามาดูพี่สาวในทันที
“มาร์โค นายทำอะไรพี่โพรทาเลย!?”
“จริงด้วย พี่เขาน็อคตายขึ้นมาทำไง”
“ไม่ตายหรอกน่า! ฉันช่วยพ่อกับอาเอสเทลนะ!” มาร์โคพูดแก้ตัวเขาไม่รู้ว่าทำเอาพี่ตายได้ไหม
ผู้เป็นลูกสองคนรีบวิ่งเข้ามาหาคนเป็นแม่อย่างเป็นห่วง
“แม่...”
“แม่จ้า...”
เรน่ากับคารีเซลมองหลานทั้งสองก่อนจะหันกลับไปมองคนเป็นน้องชายทำเอามาร์โคทำหน้าแบบเซ็งมาก ๆ
“ไม่ตายหรอก! พอเลยน่า แต่เมื่อกี้มันอะไรพี่เขาถึงเรียกแซเทิร์นว่าพ่อกัน!?” มาร์โคถามอย่างสงสัยว่าพี่สาวทำไมพูดแบบนั้น
เพอร์ซีย์ไม่ได้ฟังคำพูดของลูกชายเลยสักนิดทำเอาเอสเทลมองพี่ชายที่นิ่งไม่ไว้ติ่งเลยสักนิด ทำเอาเธอเป็นห่วงพี่ชายขึ้นมา
“พี่ค่ะ...”
“อ๊ะ...เอสเทล...” เพอร์ซีย์หันไปมองน้องสาวด้วยสีหน้าที่ดูไม่ค่อยดีเลย
“พี่สบายไหม...ดูน่าพี่มัน...”
“พี่ไม่เป็นอะไร...” เพอร์ซีย์ปฏิเสธออกไปในทันที
เอสเทลไม่เชื่อว่าพี่ชายไม่เป็นอะไร จนเธอจับแขนพี่ชายในทันที“ไม่ พี่เป็น!ลงไปข้างล่างกัน!!”
เอสเทลพาเพอร์ซีย์ออกจากห้องในทันที
“เอสเทลเดียว โพรทาเลีย...”
พวกโพไซดอนต่างพากันลงมาก่อนเอสเทลพาพี่ชายลงไปพักสติสักครู่หนึ่ง ระหว่างที่คู่แฝดของโพรทาเลียกำลังตรวจดูคนเป็นแม่เด็กทั้งสองต่างมองหน้ากันก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ แล้วหันไปหาคนเป็นน้าทั้งสามคน
“น้า ๆ ช่วยหน่อย!” คาเร็นน่าเอ่ยขอความช่วยเหลือในทันที
“จะให้น้าช่วยอะไรเหรอ?” สามแฝดเอ่ยถามพร้อมกัน
“เรียกตัวเทพีอลิซ่าเบ็ธมาที่นี่โดยด่วนครับ/ค่ะ!”
เด็กทั้งสองต่างพูดพร้อมกันนั้นทำให้คนเป็นน้าทั้งสามคนต่างงุนงงว่าทำไมต้องติดต่อกับเทพีแต่พวกเขาก็ยอมติดต่อกลับไปด้วยมือถือของพวกเขามาร์โคโทรไปหาคนเป็นแม่ให้ช่วยพาเทพีอลิซ่าเบ็ธมาหาพวกเขาที่บ้านคุณย่าเนื่องจากเกิดเรื่องกับพี่สาว คนเป็นแม่ได้ยินก็ตกใจเลยว่าเกิดอะไรกับโพรทาเลียแอนนาเบ็ธเลยสั่งให้เทพีไปกับเธอโดยด้วยแล้วเธอฝากให้พวกไพเพอร์ช่วยดูแลค่ายสักระยะหนึ่งพอจัดการอะไรเสร็จเธอก็ใช้ประตูมิติโผล่ไปที่บ้านของคุณย่าแซลลี่แต่ที่ประตูโผล่ไปดันเป็นทางเดินหน้าห้องของเอสเทลนั้นเอง เด็ก ๆ เห็นคนเป็นแม่กับเทพีก็ดีใจทันที
“แม่มาแล้ว…” มาร์โคทำหน้าอย่างนิ่ง ๆเมื่อเห็นคนอื่นนอกจากแม่กับเทพี “ทำไมพวกพี่ ๆ ถึงมาด้วยเนี่ย!?”
“เฮ้ย ๆ นายพูดแบบนี้หมายความว่าไง? มาร์โค” เบเดอร์กำหมัดถามน้องชาย
“ทำไม! จะเอาเรื่องเหรอ?” มาร์โคถามอย่างหาเรื่อง
“พอกันเลยทั้งสองคน ทำไมชอบหาเรื่องกันแม่ถามหน่อย”
“หึ!” ทั้งสองคนต่างหันหน้าไปทางอื่นอย่างไม่สบอารมณ์
“ถึงจะแก่ขึ้นยังไงพวกพี่น้องก็ยังทะเลาะกันเหมือนเดิมเลยนะ”
เสียงอ่อนหวานดังขึ้นทำให้พวกมาร์โคเอียงคอมองว่าเจ้าของเสียงเป็นใคร พวกเขาหันไปมองก็เห็นเด็กหญิงวัยสิบขวบผมบลอนด์ ดวงตาสีเทา สามแฝดเห็นก็รู้ว่าคนตรงหน้าเป็นใคร
“พี่โฟกัส!”
“ไง ทั้งสามคน” โฟกัสวัยเด็กโบกมือให้แก่น้อง ๆที่ตัวสูงขึ้น ยกเว้นสองสาวที่ตัวเล็กเหมือนเดิมจริง ๆ “คิก ๆไม่นึกว่าเรน่ากับคารีเซลจะตัวเล็กเหมือนเดิมนะ ถึงจะผ่านมาเกือบ 5 ปีนะ”
“พี่ค่ะ! อย่าแซวสิ!!” สองสาวพองแก้มอย่างโกรธ
“ฮิ ฮิ” โฟกัสหัวเราะออกมาเบา ๆ
ทุกคนต่างยิ้มกันอย่างชอบใจที่พี่น้องคุยกันอย่างน่ารักอลิซ่าเบ็ธยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะมองหาโพรทาเลีย
“แล้วโพรทาเลียล่ะ?” อลิซ่าเบ็ธเอ่ยถามขึ้น
พวกสามแฝดหันไปทางเตียงนอนของอาสาวที่ตอนนี้มีร่างของพี่สาวพวกเขานอนอยู่พวกโอราอุสเดินเข้ามาดูก็ตกใจที่ร่างน้องสาวอยู่นั้นไม่ใช่ร่างวัยสิบขวบ
“ทำไมโพรทาเลียอยู่ในร่างนี้นะ?”
“มันเป็นร่างตอนที่โพรทาเลียต้องเลี้ยงลูกนะคะคุณแอน-”
แอนนาเบ็ธหันไปมองเทพีด้วยสายตาดุ ๆอลิซ่าเบ็ธก็เกร็งก่อนจะเปลี่ยนคำพูด
“คุณแม่...”
“จ๊ะ!” แอนนาเบ็ธยิ้มทันที
อลิซ่าเบ็ธคิดเลยว่าเธอต้องปรับตัวในการเรียกอีกฝ่ายสักหน่อย
“แม่ครับอย่าแกล้ง อลิซ่าเบ็ธมากสิครับ” โอราอุสเข้ามาอยู่ใกล้ ๆ อลิซ่าเบ็ธ
“ก็แม่อยากให้แฟนลูกเรียกแม่นี่น่า”
“ครับ ๆ แต่ก็ต้องให้เวลาเธอมั้งนะ”
“พอเถอะค่ะ เดียวฉันจะช่วยโพรทาเลียก่อนนะ”
“โพรทาเลียเป็นอะไรนะ? อลิซ่าเบ็ธ”
“ก่อนหน้ามีเรื่องอะไรหรือเปล่านะ?” อลิซ่าเบ็ธหันไปพวกมาร์โคทันที
“เกิดสิ! จู่ ๆ พี่เขากระโจนใส่อาเอสเทลเข้าแล้วพ่อเข้ามาช่วย แต่พี่เขากับบอกว่าจำใครไม่ได้ แล้วพ่อก็ถามว่าจำเขาได้ไหม?แต่พี่เขาดันบอกว่าพ่อเขามีแค่แซเทิร์น...”
ทุกคนได้ยินถึงกับอึ้งไปเลยอลิซ่าเบ็ธไม่อยากคิดเลยว่าคนเป็นพ่อได้ยินแบบนั้นจะรู้สึกยังไงแอนนาเบ็ธหันไปมองซ้ายมองขวาก็ไม่เห็นสามีของตนเอง
“แล้วพ่อไปไหนแล้วล่ะ?”
“คงช็อกอยู่ข้างล่างนะคะ”
“อาเอสเทลพาพ่อลงไปข้างล่างนะคะ”
แอนนาเบ็ธได้ยินแบบนั้นเธอก็เป็นห่วงสามีจึงรีบเดินออกจากห้องนอนเอสเทลลงไปข้างล่างเพื่อนไปหาสามีตอนนี้เหลือแค่เด็ก ๆ ที่จะทำการช่วยทำให้โพรทาเลียได้สติกลับคืนมา
จบตอนที่ 80 โปรดติดตามตอนที่ 81ต่อไป
![ฮูหยินของท่านจอมยุทธ์ในตำนาน [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727765_28765723.webp)
579K
![ย้อนเวลามาเป็นท่านอ๋องน้อย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727312_79083986.webp)
![ข้ามมิติลิขิตรักนายตัวเบี้ย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727779_64401540.webp)
![บันทึกลับองครักษ์เสื้อแพร [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1646970564_71280272.webp)
![ชีวิตมหัศจรรย์สองชาติภพ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738728032_29546670.webp)
![ทะลุมิติไปเป็นแพทย์หญิงชนบทตัวน้อยๆ [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1656386284_27306654.webp)