แสงอาทิตย์สีจางส่องลอดผ่านช่องหน้าต่าง สาดแสงสีส้มอ่อนๆ ลงบนผนังห้อง โนวาลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างเชื่องช้าเขารู้สึกหนักอึ้ง ราวกับแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่า
เขามองเพดานห้องพักรวมที่แปลกตาผนังหินขรุขระ ประดับด้วยตะเกียงน้ำมันที่ส่องสว่างริบหรี่ เตียงนอนไม้แข็งๆ หลายสิบหลังเรียงรายอยู่ภายในห้อง
‘นี่ฉัน…ยังฝันอยู่รึเปล่า?’โนวาคิด ภาพเหตุการณ์เมื่อวานนี้ผุดขึ้นมาในหัว แสงสีม่วง ลานประลองคนต่างเผ่าพันธุ์
เขาลุกขึ้นนั่งบนเตียงรู้สึกปวดเมื่อยไปทั่วร่างกาย เขามองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นกำแพงเมืองสูงใหญ่ ที่สร้างจากหินสีเทาเข้มทะมึนทอดตัวยาวสุดลูกหูลูกตา
ไกลออกไป เขาเห็นต้นไม้ั์สูงเสียดฟ้า ตั้งตระหง่าน อยู่ใจกลางฟิลด์ A11 ราวกับเป็ “เสาหลัก” ของฟิลด์นี้
‘นั่น’ โนวาขมวดคิ้ว ‘คือต้นไม้ที่พวกเขาเรียกว่าต้นไม้โลกสินะ’
ความรู้สึกอึดอัดและกดดันก่อตัวขึ้นในใจ
โนวาลุกจากเตียง เดินไปที่โต๊ะไม้ข้างหน้าต่างเขามองหนังสือเล่มเก่าปกหนังสีน้ำตาลที่เมื่อวานเขายืมมาจากห้องสมุดของเมืองนิวโฮป
หนังสือเล่มนั้นชื่อ“ตำนาน The Cube” เขาเจอมันโดยบังเอิญ มันเล่าถึงเื่ราวความลับและความอันตรายของThe Cube แม้ข้อมูลจะคลาดเคลื่อนและไม่สมบูรณ์ รวมถึงเป็แค่การคาดเดาซะส่วนใหญ่แต่ก็เป็สิ่งเดียวที่เขามีตอนนี้
โนวาเปิดหนังสืออ่านพยายามหาคำตอบ‘เมืองนิวโฮป’ เขาอ่านทวนข้อมูล ‘ที่แห่งนี้เป็เสมือนด่านแรก สำหรับผู้ถูกอัญเชิญจุดเริ่มต้นของการเดินทางและบททดสอบแห่งความหวัง’
เขาเงยหน้าขึ้นมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้งมองผู้คนมากมายที่เดินขวักไขว่ไปมา
‘เมืองแห่งความหวัง’โนวา คิด ‘ไม่ใช่...ไม่น่าจะใช่’
‘มันน่าจะมีอะไรมากกว่านี้ที่ทำให้เมืองตึงเครียดได้ขนาดนี้’
เขาปิดหนังสือ วางไว้บนโต๊ะเดินออกจากห้อง แล้วไปเข้าเรียนตามกำหนดการ
โนวาเดินตามกลุ่มคน เข้ามาในตึกขนาดใหญ่ผ่านประตูไม้ขนาดใหญ่เข้าไปในห้องโถง เขาพบกับผู้คนมากมายนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เรียงรายกันเป็แถว แบ่งเป็กลุ่มเล็กๆ ตามเผ่าพันธุ์และภาษา
‘ดูวุ่นวายชะมัด’โนวาคิด พลางมองหาที่ว่าง ‘แล้วฉันต้องไปนั่งตรงไหน?’
โนวาเห็นที่ว่างบริเวณริมห้องจึงเลือกไปนั่งตรงนั้น
ครูฝึกเดินเข้ามาในห้องโถงชายร่างกำยำ ผิวสีแทน ผมสั้นสีดำ สวมชุดทหารสีเขียวเข้ม
เขาปรบมือ 2-3ครั้ง “เอาล่ะ! ทุกคน ตั้งใจฟังให้ดี!”เสียงของเขาดังก้องไปทั่วห้อง
“ตอนนี้พวกคุณทุกคนคงสับสนแต่ไม่ต้องกังวล ฉันจะอธิบายให้ฟัง” ครูฝึกกล่าว “ก่อนอื่นพวกคุณทุกคนต้องเรียนรู้ภาษาใหม่ ฝึกฝนการต่อสู้ และการเอาชีวิตรอดใน TheCube นี้ซะก่อน!”
เขาหยุดพูดครู่หนึ่งปล่อยให้ทุกคนซึมซับข้อมูล
โนวาสังเกตผู้คนรอบตัวเห็นหลายๆ คนมีสีหน้าที่หวาดกลัว สิ้นหวัง และพยายามที่จะปรับตัว
‘ภาษาใหม่ การต่อสู้การเอาชีวิตรอด’ โนวาครุ่นคิด ‘พวกเขาทิ้งโลกเดิมของตัวเองมาง่ายๆแบบนั้นเลยเหรอ?’
ครูฝึกเริ่มสอนภาษาใหม่ใช้ภาพ ท่าทาง และเสียง โนวาเรียนรู้ได้เร็วเขาจดจำคำศัพท์และไวยากรณ์อย่างรวดเร็ว
เขามองผู้คนในกลุ่มมนุษย์ที่เรียนด้วยกันชายแก่คนหนึ่งนั่งซึมใบหน้าหม่นหมอง หญิงสาวคนหนึ่งเหม่อลอยมองออกไปนอกหน้าต่างเด็กหนุ่มคนหนึ่งพยายามคุยกับคนอื่นเพื่อหาเพื่อน
โนวารู้สึกอึดอัด
‘พวกเขากลัวสิ้นหวัง พยายาม และฉันก็ไม่ต่างจากพวกเขา’
เมื่อการสอนภาษาเสร็จสิ้นครูฝึกหลายคนก็เดินเข้ามาในห้องโถงพร้อมกับกระดานขนาดใหญ่ที่วาดรูปลูกบาศก์เอาไว้
“เอาล่ะ! ทุกคน!บทเรียนต่อไปคือเื่เกี่ยวกับสถานที่ที่พวกคุณถูกอัญเชิญมาแห่งนี้”ครูฝึกคนเดิมกล่าวเสียงดัง
เขายกมือขึ้นชี้นิ้วไปที่รูปลูกบาศก์บนกระดาน
“ที่นี่คือ TheCube ลูกบาศก์ขนาดมหึมา ที่ไม่มีใครรู้ว่ามันตั้งอยู่ที่ไหนในจักรวาลหรือใครเป็คนสร้างมันขึ้นมา”
“ภายใน TheCube นี้ถูกแบ่งจากลูกบาศก์ย่อยที่เรียงกัน 9x9x9 รวมกันเป็ 729 ฟิลด์ แต่ละ ฟิลด์ มีสภาพแวดล้อม กฎและสัตว์ประหลาดที่แตกต่างกัน”
โนวาจ้องรูปลูกบาศก์บนกระดาน‘729 ฟิลด์’ เขาครุ่นคิด ‘แล้วเราอยู่ตรงไหนของลูกบาศก์นี้กัน?’
“เป้าหมายเดียวของพวกเราทุกคนคือการไปยังใจกลางของThe Cube นี้ แม้พวกเราจะไม่รู้ว่ามีอะไร รอเราอยู่ที่นั่นแต่ถ้าไปถึงก็อาจจะมีวิธีที่ทำให้พวกเราสามารถกลับไปที่โลกของตัวเองได้”
ครูฝึกถอนหายใจ “ข้อมูลเกี่ยวกับThe Cube สูญหายไปเยอะแม้พวกเราจะพยายามรวบรวมข้อมูลและศึกษาจากข้อมูลที่หลงเหลือจากคนรุ่นก่อนๆแล้ว...”
โนวากำมือแน่นความสิ้นหวังเริ่มก่อตัวในใจ
‘เป้าหมายคือใจกลางแต่ไม่มีใครรู้ว่ามีอะไรรออยู่’
เขารู้สึกเหมือนติดอยู่ในเขาวงกตที่ไม่มีทางออก
‘แต่ฉันจะยอมแพ้ไม่ได้’
โนวาสูดหายใจลึก
‘ฉันต้องเรียนรู้เอาชีวิตรอด และหาคำตอบด้วยตัวเอง’
หลังจากนั้นครูฝึกก็สอนเื่อื่นๆ ทั้งค่าเงินที่ใช้ กฎของเมือง จนถึงตอนเย็น
“เอาล่ะ!อย่างสุดท้าย ตั้งใจฟังให้ดี! ข้อมูลต่อไปนี้สำคัญกับชีวิตพวกคุณใน TheCube มาก” เดวิด ครูฝึกคนเดิมพูดเสียงดัง
“นั่นคือ…พวกคุณทุกคนจะได้รับการคุ้มครองเป็เวลา1 เดือน นับจากวันนี้ พวกคุณไม่ต้องออกไปต่อสู้ไม่ต้องเสี่ยงชีวิต ทำหน้าที่แค่เรียนรู้ พักผ่อน ฝึกฝนแล้วก็ทำตัวให้คุ้นเคยกับที่นี่ซะ”
เดวิดมองไปรอบๆห้องโถง เห็นหลายคนทำหน้าโล่งอก
“แต่!อย่าเพิ่งดีใจไป” เขาพูดต่อ เสียงเข้มขึ้น “พวกคุณมีเวลา 1 เดือนในการปรับตัวหลังจากนั้นทุกคนต้องต่อสู้เพื่อปกป้องเมือง”
“ปกป้องเมือง?”โนวาขมวดคิ้ว ‘ทำไม?’ เขาคิด‘ปกป้องเมืองจากอะไร?’
“เดี๋ยวพวกคุณจะได้รู้เอง”เดวิดพูดเสียงเรียบ
“ตอนนี้พวกคุณไปพักผ่อนซะ” เขากวาดแขนไปที่ประตู
โนวาเดินตามกลุ่มคนออกมาจากห้องโถงเขามองเมืองนิวโฮปที่อยู่ตรงหน้า เป็ผังเมืองแบบวงกลม มีถนนเข้าหาศูนย์กลางล้อมรอบด้วยกำแพงสูง ใจกลางเมืองมีปราสาท ธง 3 ผืน สีเขียว ทองและม่วง ปลิวไสวอยู่บนยอดปราสาท
‘า อำนาจและความหวัง’ โนวาคิด พลางมองธงทั้งสามผืน
“ที่นี่ คือนิวโฮป”ทหารคนหนึ่งพูด “เมืองแห่งโอกาส เมืองแห่งความหวัง”
ทหารคนนั้นยิ้มแต่รอยยิ้มนั้นดูฝืนๆ แววตาของเขาดูว่างเปล่า
โนวาพยายามสังเกตสิ่งต่างๆในเมือง เขาเห็นผู้คนเดินขวักไขว่ไปมา ซื้อขายของ คุยกัน หัวเราะแต่ทุกอย่างดูไร้ชีวิตชีวา ไร้จุดมุ่งหมาย ราวกับเครื่องจักรที่ทำงานซ้ำไปซ้ำมา
‘นิวโฮป’ โนวาครุ่นคิด ‘ชื่อนี้มันช่างย้อนแย้งกับบรรยากาศจริงๆ’
เมืองนิวโฮปถูกแบ่งออกเป็3 เขตหลัก เขตการปกครองของกลุ่มนักรบ ครอบคลุมพื้นที่ทางทิศเหนือที่เป็ที่ตั้งของลานฝึกค่ายทหาร และโรงพยาบาล เขตนี้เน้นความแข็งแกร่ง ระเบียบวินัย และความปลอดภัย
เขตการปกครองของกลุ่มพ่อค้าอยู่ทางทิศใต้ใกล้กับประตูเมืองหลัก ที่นี่เต็มไปด้วยร้านค้า ตลาด และโรงแรมบรรยากาศคึกคัก ผู้คนมากมายซื้อขายสินค้า
เขตการปกครองของกลุ่มนักวิจัยครอบคลุมพื้นที่ทางทิศตะวันออกใกล้กับต้นไม้โลก ที่นี่เป็ที่ตั้งของห้องทดลองห้องสมุด และโรงเรียน มีบรรยากาศที่เงียบสงบ
โนวาถูกจัดสรรห้องพักให้อยู่ในเขตนักรบเขาสังเกตว่ามีการรักษาความปลอดภัยอย่างเข้มงวด มีทหารลาดตระเวนอยู่ตลอดเวลาและผู้คนในเขตนี้มักมองเขาด้วยสายตาไม่เป็มิตรเท่าไหร่
‘นี่คือชีวิตใน TheCube สินะ’ โนวาคิด ‘โลกที่ไร้ซึ่งอิสรภาพถึงฉันจะชอบหมกตัวอยู่แต่ในห้องสมุดก็เถอะ’
ในตอนเย็นโนวาเดินเล่นสำรวจเมือง เขาได้ยินเสียงดนตรีบรรเลงคลอไปทั่ว
‘ทำไมต้องเล่นดนตรีตลอดเวลา?’เขาสงสัย
เขาเดินไปเรื่อยๆสังเกตผู้คน สังเกตสิ่งก่อสร้างในเมือง และััได้ถึงความตึงเครียด
เขาเห็นคนบางคนนั่งอยู่มุมมืดใบหน้าเศร้าหมอง แววตาว่างเปล่า เขาเห็นเด็กบางคนขอทาน เสื้อผ้าขาดวิ่นเขาเห็นชายคนหนึ่งที่ะโโวยวายอยู่คนเดียว แต่ไม่มีใครสนใจเขา “นี่มันคุก!ไม่ใช่เมือง! เมืองนี้มันกำลังจะล่มสลาย!”
‘มันเกิดเื่อะไรขึ้นกันแน่?’โนวาขมวดคิ้ว ‘ทำไมครูฝึกถึงบอกว่าที่นี่ปลอดภัย?’
เขามองผู้คนที่เดินผ่านไปมา‘หรือว่าความปลอดภัยที่ว่าหมายถึง…การปิดกั้นตัวเองจากความจริง?’
โนวารู้สึกอึดอัดกับบรรยากาศในเมือง
‘ฉัน้าเวลาและพื้นที่สำหรับตนเอง’
เขามองไปที่อาคารหลังหนึ่งป้ายหน้าอาคารเขียนว่า “ห้องสมุด”
‘อย่างน้อย…ที่นั่นก็คงมีหนังสือ’
โนวาเดินตรงไปยังห้องสมุดเขา้าหลบหนีจากความเป็จริง
วันต่อมา
เสียงโลหะกระทบกันดังก้องไปทั่วลานฝึก ที่เต็มไปด้วยฝุ่นทรายโนวามองกลุ่มคนมากมายที่กำลังฝึกฝนการต่อสู้ ดาบ หอก ขวาน กระบอง ไม้เท้าพวกเขาเหวี่ยงอาวุธ ฟาดฟัน หลบหลีก กันอย่างเอาเป็เอาตาย
‘นี่มันจำเป็ถึงขนาดนั้นเลยเหรอ?’โนวาคิด ‘แค่เรียนรู้วิธีใช้ก็พอมั้ง?’
เขาไม่เข้าใจ เขาไม่ค่อยสนใจการต่อสู้แถมเขาเองก็เคยถูกพ่อบังคับให้ฝึกมาบ้างแล้ว ในตอนที่อยู่โลกเดิม
“เอาล่ะ! ทุกคน!หยุดก่อน!” ครูฝึกะโ เสียงดังก้อง “เรามาเรียนรู้เกี่ยวกับ ‘ระบบพลัง’ กัน”
เขาเดินไปที่กลางลานทุกคนหันมามอง
“ใน The Cubeนี้… พวกนายเองคงจะรู้สึกตัวกันแล้ว ว่าเวทมนตร์หรือกฎ พลังต่างๆที่เคยใช้ในโลกของพวกนายมันใช้กับที่นี่ไม่ได้ ดังนั้นพวกนายต้องฝึกใช้พลังของโลกใบนี้ พวกเราเรียกพลังนี้ว่าพลังแห่งอารมณ์ เพราะมันคือพลังที่เกิดจาก อารมณ์ ของพวกนาย ยิ่ง ‘อารมณ์’ รุนแรง พลังก็ยิ่งแข็งแกร่ง”
โนวาขมวดคิ้ว “พลังอารมณ์งั้นเหรอ?”เขาไม่เคยได้ยินเื่แบบนี้มาก่อน
ครูฝึกพยักหน้า “ถูกต้องอารมณ์ของมนุษย์เช่น ความรัก ความเกลียดชัง ความโกรธ ความกลัว ล้วนเป็พลังงานที่สามารถนำมาใช้เสริมพลังให้กับร่างกายจิตใจ หรือแม้แต่สร้างสิ่งต่างๆ ได้”
“และเส้นทางพลังแห่งอารมณ์เหล่านี้แบ่งออกเป็ 8 เส้นทางใหญ่ๆ ได้แก่ เส้นทางโลหิตอัคคี,เส้นทางประกายแสง, เส้นทางรุ่งอรุณ, เส้นทางพันธสัญญา, เส้นทางราตรี, เส้นทางสายหมอก, เส้นทางสายธารา และเส้นทางสุญตา”ครูฝึกอธิบาย “แต่ที่เมืองนิวโฮปของเรามีข้อมูลเกี่ยวกับพลังเพียง 3 เส้นทางเท่านั้น ได้แก่”
ครูฝึกเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนพูดต่อ
“เส้นทางพันธสัญญาเส้นทางแห่งความเมตตา ความเชื่อใจ และความสามัคคี ที่นี่…เรามีข้อมูลถึงขั้นที่ 4ซึ่งเป็ขั้นที่สูงที่สุดของเมืองนิวโฮป”
“เส้นทางประกายแสงเส้นทางแห่งความรู้ การเปลี่ยนแปลง และศักยภาพ ที่นี่…เรามีข้อมูลถึงขั้นที่ 4ซึ่งเป็ขั้นที่สูงที่สุดของเมืองนิวโฮปเช่นกัน”
“และ เส้นทางรุ่งอรุณเส้นทางแห่งความสุข ความรัก และแสงสว่าง แต่น่าเสียดายที่พวกเรามีข้อมูลเกี่ยวกับเส้นทางนี้แค่ขั้นที่3 เท่านั้น แถมยังไม่สมบูรณ์ด้วย”
ครูฝึกถอนหายใจ “ส่วนเส้นทางอื่นๆเราแทบจะไม่มีข้อมูลอะไรเลยเกี่ยวกับพวกมัน”
“กลับมาที่เื่พลังอารมณ์ยิ่งอารมณ์รุนแรง พลังก็ยิ่งแข็งแกร่ง” เขาพูดต่อ “แต่พลังที่มากเกินไปอาจ‘กัดกร่อน’ จิตใจและเปลี่ยนพวกแกเป็ปีศาจ”
โนวามองครูฝึกด้วยความสนใจ‘พลังที่ควบคุมด้วยอารมณ์ งั้นอารมณ์ของฉันคืออะไร?’ เขาคิดทบทวนถึงนิสัยของตัวเองความรู้สึกของตัวเอง
“อย่ามัวแต่คิด!ลองทำดู!” ครูฝึกพูดเสียงดัง “หลับตา ััอารมณ์ของตัวเองและปลดปล่อยมันออกมา!”
โนวาทำตามคำแนะนำเขาหลับตา พยายามััความรู้สึกของตัวเอง ‘ฉันรู้สึกยังไง?’
เขาคิดถึงหนังสือความรู้ ความสงบ อิสรภาพ ‘ฉัน้า อิสรภาพ...’
ความคิดนั้นทำให้เขารู้สึกถึงบางอย่างความมั่นใจ ความกล้าหาญ
พลังงานสีเขียวอ่อนเริ่มก่อตัวขึ้นรอบๆ ตัวเขา โนวารู้สึกประหลาดใจ แต่พลังงานนั้นกลับเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว
“บ้าเอ๊ย! ทำไม?”โนวา ขมวดคิ้ว “ฉันทำผิดตรงไหน?”
ครูฝึกเดินเข้ามาใกล้“ใจเย็นๆ” เขาพูด “การปลุกพลังต้องใช้เวลาและความเข้าใจ ความเข้ากันได้ในอารมณ์ของตัวเอง”
“เห็นไหม?” ครูฝึกชี้นิ้วไปที่ชายร่างสูง กล้ามเนื้อแน่น ผิวสีแทน ที่ยืนอยู่ไม่ไกล
ชายคนนั้นกำมือแน่นพลังงานสีเขียวอ่อน เปล่งประกาย รอบตัว ใบหน้าของเขาดูสงบ และมั่นคง
“เขาปลุกพลังได้แล้ว”ครูฝึกพูด “เส้นทางพลังที่เขาได้รับคือ เส้นทางพันธสัญญา”
โนวามองชายคนนั้นด้วยความสงสัย“เขา…รู้สึกอะไร?”
“เขาเชื่อมั่นในความแข็งแกร่งของตัวเองเชื่อมั่นที่จะปกป้องคนที่เขารัก เชื่อมั่นที่จะอยู่รอด” ครูฝึกตอบ
โนวาพยักหน้า ‘ความเชื่อมั่นสินะ’
“พลังอารมณ์ การควบคุม…ฉันไม่เข้าใจ” โนวาพึมพำ
เขามองผู้คนรอบตัว ‘แล้วพวกเขาล่ะ?พวกเขารู้สึกยังไง?’
หลังฝึกเสร็จและการใช้พลังแห่งอารมณ์เองก็ไม่คืบหน้า โนวาจึงอยากจะไปแวะหาซื้อหนังสือสักเล่มแก้เซ็ง
โนวาเดินเข้าไปในร้านขายอุปกรณ์บรรยากาศภายในดูทรุดโทรม แต่ก็เต็มไปด้วยสินค้ามากมาย
‘น่าจะเจออะไรที่เป็ประโยชน์บ้างล่ะนะ’
เขาเหลือบมองป้ายไม้ที่แขวนอยู่เหนือประตูทางเข้าตัวหนังสือเขียนว่า “ร้านของลีโอ”
‘เ้าอ้วนนั่นสินะ...’โนวาเห็นร่างชายอ้วนที่นั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์
ลีโอนั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ตัวใหญ่ กลม เหงื่อซึมหน้าผาก “อยากได้อะไร ว่ามาเลย” เขาพูดเสียงดัง
“หนังสือ”โนวาตอบสั้นๆ “เกี่ยวกับสัตว์ร้าย”
“หนังสือสัตว์ร้าย?หา! จะเอาไปทำไม? เจอตัวจริง ขี้ขึ้นสมองแน่!”ลีโอหัวเราะเสียงดังลั่น “ดูนายสิ ผอมแห้ง จะสู้ไหวรึ?”
‘ชิ ไอเ้าอ้วนนี่’โนวาคิด
“เอาน่า ล้อเล่น”ลีโอยิ้ม “รอแปปนะ”
ลีโอเดินโซเซไปหยิบหนังสือกลับมาวาง“ปึ้ง!” บนเคาน์เตอร์หน้าโนวา
“นี่เลย!สัตว์ร้ายพันธุ์โหด! มีหมด กลูมฮาวด์ ไวเวิร์น ไฮดรา อ่านแล้วรับรองวิ่งหนีทันแน่นอน!”ลีโอตบหน้าปกหนังสือดัง “ป้าบ!”
‘เ้าอ้วนนี่ ดูเหมือน…น่าจะหลอกง่าย’โนวาแอบยิ้ม
“เท่าไหร่?” เขาถาม
“หืม? เล่มนี้เหรอ? แพงหน่อย 30 เหรียญ”ลีโอยิ้ม
“แพงเกินไป!”โนวาส่ายหน้า
“เอ๋ พะ แพงจริงดิ?”ลีโอชะงักและพึมพำกับตัวเอง “ฉันอุตส่าห์ขายตัดราคาร้านฝั่งตรงข้ามเลยนะยังแพงจริงดิ?”
“งะ งั้น 20 เหรียญก็ได้! อันนี้ ลดให้พิเศษ สำหรับลูกค้าใหม่เลย!”ลีโอพูดพลางปาดเหงื่อ
‘หัวอ่อนจริงๆ’โนวา คิดในใจ “15 เหรียญ! ไม่งั้นไม่เอา”เขาทำท่าจะเดินออก
ลีโอทำหน้าเหวอ “เฮ้ยๆอย่าพึ่งไปสิ! 15 เหรียญก็ 15 เหรียญเอาไปเลย!” ลีโอรีบคว้าแขน โนวา ไว้
“ตกลง” โนวาพยักหน้าและแอบยิ้ม ‘ได้ผลแฮะ’
โนวาจ่ายเงิน
“จริงสิ นายพอจะรู้เื่เส้นทางพลังบ้างไหม?”โนวาถามขณะรับหนังสือมา
ลีโอขมวดคิ้ว “ก็แค่ควบคุมอารมณ์แล้วก็ปล่อยพลังออกมาง่ายจะตาย!”
“งั้นนายใช้เส้นทางพลังอะไร?”
ลีโอยิ้ม “ฮ่า ๆความลับ! เอาเป็ว่าเจอกันตอนปกป้องเมือง เดี๋ยวก็รู้เองแหละ!” เขาตบบ่าโนวาเบาๆ “เอาน่าไม่ต้องเครียดหรอก อยู่ที่นี่ต้องสนุกเข้าไว้!”
“สนุก อย่างนั้นหรอ?”โนวามองลีโออย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะมองอย่างเอือมๆ ‘คงไม่รู้อะไรจริงๆ สินะ’
เขารู้สึกผ่อนคลายกับท่าทางตลกๆ ของลีโอ
‘อย่างน้อย…ก็ทำให้ฉันลืมเื่แย่ๆได้บ้าง’
“เอาล่ะ! พวกโง่เง่า!วันนี้เลิกพยายามปลุกพลังไร้สาระแบบที่พวกแกตอนนี้ทำได้แล้ว!”เสียงครูฝึกดังก้องไปทั่วลานฝึก
โนวาถอนหายใจเขาเกลียดการฝึกแบบนี้
“การเอาชีวิตรอดใน TheCube มันต้องใช้มากกว่านั้น!” ครูฝึกะโ “วันนี้เราจะฝึกการต่อสู้จริง!”
ทันใดนั้นเองบรรยากาศในลานฝึกก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ชายร่างสูง ผิวสีแทนเข้ม ผมสั้นสีดำปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางกลุ่มครูฝึก
ดวงตาสีแดงเพลิงจ้องมองผู้คนในลานฝึกอย่างเ็ารอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็
โนวาขมวดคิ้ว ‘นั่นมันทหารที่พูดประกาศเมื่อตอนที่เราพึ่งถูกอัญเชิญมาที่นี่ เขาเป็ใคร?’
“ครูฝึกอารากอส...”คนข้างๆ โนวาพูดเสียงเบา “เขาเป็ครูฝึกที่ค่อนข้างน่ากลัวเลย”
“วันนี้พวกแกโชคดีฉันจะมาฝึกให้เอง! แต่พวกแกต้องหัดจริงจังกันได้แล้ว!” อารากอสพูดเสียงดัง “ถ้าพวกแกคนไหนไม่มีคู่ฝึกฉันจะเป็ให้เอง!”
เขากระชากดาบออกจากฝักดาบเหล็กสีดำสนิทปลายแหลมคม โนวาสังเกตเห็นอักขระแปลกๆ สลักอยู่บนใบดาบ
คนรอบๆตัวโนวาต่างรีบจับคู่กันจนหมดและเหลือตัวเขาเพียงคนเดียวที่ไม่มีใครจับคู่ด้วย
“เหมือนแกจะไม่มีคู่ฝึกสินะงั้นเตรียมพร้อม ไอหนู! ฉันจะไม่ออมมือ” อารากอสพูดกับโนวา โนวาสะดุ้งใเขาเพิ่งมาใหม่และเคยฝึกดาบแค่นิดหน่อยเอง
‘ทำไมต้องจริงจังขนาดนั้น!?’โนวามองอารากอสด้วยความหวาดกลัว ‘ฉันจะตายไหมเนี่ย!?’
“อย่ามัวแต่ยืนอึ้ง!โจมตีสิ!” อารากอสะโ
โนวากลืนน้ำลายมือเย็นเฉียบ เขายกดาบไม้ขึ้น พยายามควบคุมความกังวลและโจมตี
“ดูเหมือนจะมีพื้นฐานมาบ้างแต่อ่อนแอเกินไป! ขี้ขลาดเกินไป! แบบนี้แกจะเอาชีวิตรอดได้ยังไง!”เสียงอารากอสดังก้อง
ดาบของอารากอสฟาดฟันมาทางโนวาด้วยความเร็วสูงเขาหลบอย่างทุลักทุเล หัวใจเต้นรัว
“ขยับร่างกายของแกสิ!ใช้สมองของแกสิ!” อารากอสะโ “แกคงเป็พวกเอาแต่ตัวหมกตัวอยู่ในห้อง แล้วเอาแต่อ่านหนังสือล่ะสิแกคิดว่าความรู้จากหนังสือจะช่วยแกในการสู้จริงได้งั้นเหรอ?”
“แน่นอน!ความรู้คือพลัง!” โนวาะโสวนกลับ แม้ร่างกายจะหวาดกลัวแต่เขาก็ยังยืนหยัดในสิ่งที่เขาเชื่อ
“คิดสิ! คิด!หาจุดอ่อนของฉันให้เจอสิ!” อารากอสแสยะยิ้ม “ความรู้จากหนังสือมันก็แค่ทฤษฎีเ้าหนู การต่อสู้จริงมันต่างกัน! ถ้านายไม่มีประสบการณ์ ไม่มีการฝึกฝนความรู้พวกนั้นก็ไม่มีประโยชน์!”
“ความรู้ไม่เคยไร้ประโยชน์!”โนวาะโ “ถ้าฉันสามารถวิเคราะห์การเคลื่อนไหว หาจังหวะ…ฉันก็เอาชนะนายได้!”
“งั้นก็ลองดูสิ!”อารากอสะโ “วิเคราะห์ฉันให้ได้สิ! หาจุดอ่อนให้เจอสิ!”
โนวาเม้มปากแน่นเริ่มสังเกตการเคลื่อนไหวของอารากอส ‘ฉันต้องวิเคราะห์การโจมตี หาจังหวะ’
อารากอสพุ่งเข้าใส่โนวาอีกครั้งเขาเปลี่ยนรูปแบบการโจมตี หลอกล่อให้โนวาเสียจังหวะ
“ฮ่า ๆ แกช้าเกินไป!”
“อัก!”โนวาร้องออกมา เมื่อถูกดาบของอารากอสฟาดเข้าที่แขนอย่างจัง ถึงจะเป็ดาบไม้แต่แรงกระแทกก็ทำให้เขารู้สึกเจ็บแปลบ
“อย่ามัวแต่อ่าน!ฝึกฝนร่างกายบ้างสิ!”
โนวาลังเล ‘เขาพูดถูก’ ‘ความรู้มันไร้ประโยชน์ถ้าฉันใช้มันไม่ได้’
อารากอสพุ่งเข้าใส่โนวาอีกครั้งปล่อยพลังงานสีเขียวอ่อนแผ่ออกมารอบตัว
“นี่คือพลังของเส้นทางพันธสัญญาขั้นที่1” เขาพูดเสียงเรียบ “เส้นทางแห่งความกล้าหาญเส้นทางแห่งความมุ่งมั่น เส้นทางแห่งความเชื่อใจในตนเอง เ้าหนู!”
โนวาไม่ทันตั้งตัวอารากอสซัดเขากระเด็นไปหลายเมตร
“อัก” โนวาร้องนอนจุกอยู่บนพื้น หายใจไม่ออก
“อย่าประมาทสิ”อารากอสพูดเสียงเรียบ “ความรู้มันไร้ประโยชน์ถ้าแกใช้มันไม่ได้ ถ้าแกเอาแต่อ่าน…มันไม่พอหรอก”
“ถ้าเกิดแกถูกอัญเชิญไปที่ฟิลด์ เริ่มต้นอื่นล่ะก็…” อารากอสพูดเสียงต่ำ “ไม่สิ…ช่างมันเถอะ”
เขาเดินจากไปทิ้งให้โนวานอนจุกอยู่บนพื้น
โนวาพยายามลุกขึ้น ‘ฟิลด์ เริ่มต้นอื่น?’ เขาคิด ‘เขาหมายถึงอะไร?’
ความสงสัยก่อตัวขึ้นในใจ
โนวาเดินกลับบ้านหลังจากถูกครูฝึกอารากอสซัดจนร่างกายปวดระบม
“เฮ้ย!นายมันลูกค้าขี้งกเมื่อตอนนั้นนี่!” เสียงเรียกคุ้นหูดังขึ้น โนวาหันไปมองเห็นลีโอยืนโบกมือเรียกอยู่หน้าร้าน
“หน้าซีดเชียวเป็ไงบ้าง? โดนคนกระทืบมาล่ะสิท่า ฮ่า ๆ” ลีโอหัวเราะชอบใจ
“จะว่าไปฉันยังไม่ได้แนะนำตัวเลยฉันลีโอ เ้าของร้านขายของ นายคงรู้อยู่แล้ว” ลีโอยืดอกพูดด้วยท่าทางภูมิใจ
โนวาถอนหายใจ “โนวานแบ็คเวิร์ด”
ลีโอตบบ่าโนวาเบาๆ “สนใจไปดื่มกับฉันไหม?ฉันเลี้ยง! ดื่มให้ลืมเื่แย่ๆ ไปซะ!”
โนวาลังเลแต่ความเหนื่อยล้าทั้งกายและใจทำให้เขาอยากหลบหนีจากความเป็จริง
“ก็ได้ แต่ฉันไม่ดื่มเหล้านะ”
“เอาน่า!ไม่ดื่มเหล้า งั้นดื่มน้ำผลไม้ก็ได้! ไปกัน ร้านประจำฉันเอง!”ลีโอโอบไหล่ลากโนวาเดินไปที่ร้านเหล้าขนาดใหญ่ใกล้ๆ กับตลาด
เสียงดนตรีดังกระหึ่มแสงไฟสลัว กลิ่นควันบุหรี่และเหล้าอบอวล ผู้คนมากมายนั่งดื่มคุยกันหัวเราะ
‘พยายามลืมความสิ้นหวังสินะ’โนวามองผู้คนรอบข้าง ‘เหมือนกับฉัน...’
ลีโอลากโนวาไปนั่งที่โต๊ะมุมร้านห่างจากเวทีดนตรีที่สุด
“เอาไร สั่งเลย!วันนี้ฉันเลี้ยง!”
“เอ่อ น้ำผลไม้ก็พอ”โนวาตอบ
“หา! น้ำผลไม้?ไม่เอาน่า! สนุกทั้งที ต้องจัดเต็มสิ! เอาเบียร์ไปเลย!”ลีโอสั่งเบียร์ 2 แก้ว กับแกล้มอีกเพียบ
“ฉันบอกว่า…”
“เอาน่า!จิบเดียวไม่ตายหรอก!” ลีโอยกแก้วเบียร์ขึ้นชนกับแก้วน้ำของโนวา “ชน!ดื่มให้ลืมเื่เครียดๆ ไปซะ!”
โนวาถอนหายใจมองเบียร์ในแก้ว ‘ก็ได้ แค่จิบเดียว’ เขาคิดพลางยกแก้วเบียร์ขึ้นจิบเล็กน้อย รสชาติขม
“่นี้เมืองวุ่นวายงั้นเหรอ?”โนวาถาม พลางมองทหารที่เดินตรวจตราไปทั่วร้าน
“อ่าวนายไม่รู้อะไรเลยรึไง!?” ลีโอเบิกตากว้าง “่นี้ พวกกลุ่มอำนาจตีกันจะเป็จะตาย!ฉันล่ะปวดหัว!”
“กลุ่มอำนาจ?”
“ก็พวกนักรบ พ่อค้านักวิจัยไง! พวกนี้แย่งอำนาจ ทรัพยากร กันจนพื้นที่กันวุ่นวายไปหมด!แถม่นี้ยังเกิดเหตุร้ายขึ้นบ่อยๆด้วย!”
“แล้วเกิดอะไรขึ้น?”
“ก็…” ลีโอลดเสียงลง“มีคนตาย แถมข่าวลือก็เพียบ ว่าแต่ละฝ่ายวางแผนเล่นงานกัน บางคนบอกว่ามีสายลับแฝงตัวอยู่ในแต่ละกลุ่มด้วยน่ากลัวชะมัด!”
โนวานิ่งเงียบเขารู้สึกไม่สบายใจกับเื่ราวของลีโอ
เขาเงยหน้าขึ้นมองลีโอที่กำลังเล่าเื่ตลกๆ เพื่อกลบเกลื่อนความกังวล
ลีโอ…ตลกแต่ซื่อบื้อมองโลกในแง่ดี
‘เขาไม่รู้อะไรเลย’
โนวายกแก้วเบียร์ขึ้นดื่ม‘ดื่มให้ลืมทุกอย่าง...’
เวลาล่วงเลยจนเกือบเที่ยงคืนโนวาดื่มเบียร์ไปหลายแก้ว มากกว่าที่ตั้งใจไว้ เสียงเพลงในร้านเหล้ายังคงดังสนั่น แต่ความคึกคักเริ่มลดลงผู้คนทยอยกันกลับบ้าน
โนวานั่งเอนหลังพิงเก้าอี้หมุนแก้วเบียร์เปล่าไปมา ‘มึนหัวชะมัด’ เขาคิด
“ลี…ลีโอ…ไออ้วนน! เติมอีกแก้ววว”โนวาพูดเสียงลิ้นพันกัน ยกแก้วเบียร์ขึ้นโชว์
ลีโอนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโยกหัวไปตามจังหวะดนตรี “โนวาน แกนี่ถึงจะดูขี้ก้าง แต่ดื่มเก่งนี่หว่า…”
“ฮึก! ใครบอกว่าฉัน ฉันดื่มเก่งฉัน…” โนวาพยายามเถียง
“เต็มแก้ววว” ลีโอพูดแทรกเสียงดังลั่น พร้อมกับรินเบียร์ใส่แก้วโนวาจนล้น
“เออๆ เต็มก็เต็ม!” โนวายกแก้วขึ้นดื่มรวดเดียว“ฮ่าๆ ใครว่า ฉันไม่ ไม่ดื่มเหล้า!”
“ฮ่าๆ นั่นแหละเพื่อนนน!อยู่ที่นี่ต้องสนุกไว้! อย่าไปซีเรียส!” ลีโอหัวเราะเสียงดัง
โนวามองลีโอที่กำลังหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง‘หมูตอนไม่เข้าใจ…’
‘ที่บัดซบนี่… ไม่มีอะไรดีเลยสักนิด...’
‘ไม่มีอิสรภาพ... ไม่มีความหวัง…’
เขานึกถึงคำพูดของอารากอส
‘ความรู้…มันไร้ประโยชน์ถ้าแกใช้มันไม่ได้ถ้าแกเอาแต่อ่าน…มันไม่พอหรอก’
‘ไม่…ฉันจะไม่ยอมแพ้!’โนวากำมือแน่น ‘ฉันจะต้อง…รอด!’
“ลีโอ…กลับบ้านนนนน”โนวาพยายามลุกขึ้นยืน แต่เขากลับเซไปชนกับโต๊ะข้างๆ
“อ้าววว เป็ไรไป?เมาแล้วเหรอ? ฮ่า ๆ” ลีโอหัวเราะ พลางพยายามพยุงโนวาให้ลุกขึ้น
“ฉันจะซัดหน้า...อารากอสแม่ง”โนวาพึมพำ
“เออกลับบ้านเถอะว่าแต่เมื่อกี้นายพูดว่าอะไรนะ?” ลีโอโผงผาง โอบไหล่โนวาเดินโซเซออกจากร้านพร้อมกับะโ “หลบไป! หลบไป! “
ลีโอเดินชนโต๊ะ ชนเก้าอี้ชนคนอื่น ไปทั่ว เขาหัวเราะชอบใจ เมื่อเห็นคนอื่นทำหน้าบึ้งตึงใส่
“ฮ่าๆ โกรธเหรอ?ต่อยสิ! ต่อยเลย! แต่เดี๋ยวเจอฉันสวนด้วยพุงพิฆาต!”ลีโอะโท้าทาย
โนวามองลีโอด้วยความเอือมระอา‘เมาแล้วกวนตีนชะมัด’
หลังจากนั้นทั้งสองก็เดินออกจากร้านแยกทางกันกลับบ้านโนวาโบกมือลาลีโอที่ยังคงร้องเพลงด้วยเสียงเพี้ยนๆ
เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าหมุนติ้ว‘บ้าน ห้องสมุด หนังสือ’
‘ฉันต้องรอด…’
‘ฉันจะต้องกลับไป!’
บทที่3 “กินเหล้าแก้เครียดนานๆที ก็ดีเหมือนกัน!”
ค่าความชอบปัจจุบัน: 0
*หมายเหตุ: ค่าความชอบคือค่าที่ส่งผลต่อการดำเนินเื่ การตัดสินใจของผู้ดำเนินเื่ราว
ค่าความชอบจะถูกคำนวณผ่านการมีส่วนร่วมของนักอ่านทั้งการแสดงความคิดเห็น การกดหัวใจ การให้กำลังใจ และอื่นๆ ทุกการมีส่วนร่วมจะถูกนำมาคำนวณและมอบให้กับผู้ดำเนินเื่ราวค่าความชอบจะถูกคำนวณในเวลา 12:00 น. ของวันถัดไป และ 1 บท จะถูกคำนวณได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น
1K
