สนามรบที่ครั้งหนึ่งเคยเป็ป่าคริสตัลงดงามบัดนี้กลายเป็ซากปรักหักพัง เศษผลึกสีฟ้าอ่อนแตกกระจายราวกับหยาดน้ำตาของเทพธิดากลิ่นคาวเืและกลิ่นไหม้คละคลุ้งไปทั่วบริเวณเสียงคมดาบและการต่อสู้จากกองกำลังของอเล็กซ์ที่กำลังต่อสู้กับกองกำลังของอารากอสดังก้องกังวาลไปทั่วป่าแต่อเล็กซ์และอารากอสนั้นไม่ได้สนใจสิ่งใดรอบตัว
อเล็กซ์และอารากอสนั้นยืนเผชิญหน้ากันท่ามกลางซากปรักหักพังของป่าคริสตัลรอบข้างเต็มไปด้วยต้นไม้ผลึกที่ล้มระเนระนาดพวกเขาทั้งคู่นั้นจ้องมองกันและกันอย่างไม่ลดละ สายตาของอเล็กซ์สีเขียวมรกตแสดงถึงความมุ่งมั่นที่จะล้างแค้น ส่วนดวงตาสีแดงก่ำของอารากอสนั้นเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง
อเล็กซ์หายใจเข้าลึกๆพยายามข่มความเ็ปจากาแ ร่างกายของเขานั้นเต็มไปด้วยาแ รอยไหม้และคราบเื แต่เขายังคงยืนหยัดต่อไป ดวงตาสีเขียวมรกตจ้องมองไปยังอารากอสอย่างไม่ลดละ
‘ต้องกำจัดให้สิ้นซาก!’ความคิดของทั้งคู่...เป็หนึ่งเดียวกัน ‘ต้องเอาชนะให้ได้!’
อเล็กซ์พุ่งเข้าใส่อารากอสอย่างรวดเร็วดาบเงินในมือของเขาส่องประกายเจิดจ้ามันคือดาบศักดิ์สิทธิ์ที่เขาได้รับมาจากเซเรียน น้ำหนักของมันนั้นหนักหน่วงแต่กลับทำให้เขารู้สึกมั่นคง
อารากอสเองก็พุ่งเข้าหาอเล็กซ์เช่นกันพวกเขาทั้งสองต่างทุ่มพลังทั้งหมดที่มีลงไปในการโจมตีทุกครั้งดาบเงินและดาบเพลิงปะทะกันอย่างรวดเร็วและรุนแรงจนเกิดประกายไฟสีทองและสีแดงเพลิงสว่างวาบขึ้น
การต่อสู้ทวีความดุเดือดขึ้นไปอีกขั้นพวกเขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและดุดันจนแทบมองไม่เห็นร่างกาย เหลือเพียงภาพเบลอๆของแสงสีเขียวมรกตและสีแดงเพลิงพลังมหาศาลที่ปะทะกันจนพื้นดินรอบข้างนั้นสั่นะเื
“ครืน ๆ ๆ ๆ” พื้นดินรอบข้างนั้นสั่นะเืต้นไม้คริสตัลที่ยังคงยืนต้นอยู่ไม่กี่ต้นหักโค่นล้มลง “โครม!”
“อ๊าาาาาาาาา!”
“กรรรรรรรรรร!”
เืสีแดงสดของอเล็กซ์และเืสีดำสนิทของอารากอส สาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนเสื้อผ้า ใบหน้า และพื้นดินราวกับภาพวาดนามธรรมที่เต็มไปด้วยความโกลาหลและบ้าคลั่ง
อเล็กซ์กระอักเืออกมา“อึก!” ร่างกายของเขาเซถอยหลัง ‘หนักหน่วงเกินไป…’เขารู้สึกได้ถึงาแที่กลางลำตัว เืสีแดงสดไหลทะลักออกมาแต่…อเล็กซ์ยังคงสู้ต่อไปอย่างไม่ลดละ แถมยังเร่งเร้าการต่อสู้ขึ้นไปอีก
อารากอสนั้นพุ่งเข้าใส่อเล็กซ์อีกครั้งอารมณ์ของเขากำลังพลุ่งพล่าน “ฮ่า ๆ ๆ ๆ ตายซะ! อเล็กซ์!”ดาบเพลิงของเขาส่องประกายเจิดจ้า เปลวไฟสีดำทมิฬแผ่ขยายออกไปราวกับพายุ
‘ต้อง…’ อเล็กซ์ยกดาบขึ้นมาป้องกันการโจมตีเขาััได้ถึงพลังของอารากอสที่รุนแรงกว่าเดิมมาก ‘สู้ต่อไป’
ดาบของทั้งคู่ปะทะกัน
“ตูม!!!”
แรงปะทะมหาศาลผลักทั้งคู่ออกจากกันอเล็กซ์เซถอยหลัง เขากระแทกเข้ากับต้นไม้คริสตัลที่ล้มอยู่ “แฮ่ก ๆ ๆ”
อารากอสหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง“ฮ่า ๆ” เขายกดาบเพลิงขึ้นชี้ไปที่อเล็กซ์ “แก…ใกล้จะแพ้แล้ว! ตายซะ! อเล็กซ์!”อารากอสพุ่งเข้าใส่อเล็กซ์อีกครั้ง
อเล็กซ์ยกดาบขึ้นมาป้องกันการโจมตีเขารู้สึกได้ถึงพลังของอารากอสที่รุนแรงกว่าเดิม
เสียงดาบปะทะกันอีกครั้งจนเสียงดังกึกก้องร่างกายของอเล็กซ์ถูกผลักถอยหลังเขารู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่กำลังบีบรัดร่างกาย
แต่…ในตอนนั้นเอง
‘ฮึ่ม’
“อ๊าาาาาาาาา!”อเล็กซ์รวบรวมพลังทั้งหมดที่เหลืออยู่พลังงานสีเขียวมรกตพลุ่งพล่านออกมาจากร่างกายของเขาราวกับพายุที่กำลังโหมกระหน่ำเขาค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ดันดาบของอารากอสกลับไปอย่างช้าๆ แต่มั่นคง ‘ต้อง…ดันมันกลับไป!’
“ฮ่าๆๆๆ” อารากอสหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง ‘พลังของมัน...’เขากัดฟันกรอด ‘บัดซบ…’
“ฮ่าๆๆๆ” อเล็กซ์เองก็หัวเราะออกมาเช่นกัน
‘นี่สินะ...’พวกเขาทั้งคู่ต่างจ้องมองกันและกันแววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความยินดีและบ้าคลั่ง ‘...นี่แหละการต่อสู้ที่สนุกที่สุด!’
ดาบของทั้งคู่ปะทะกันอย่างดุเดือดราวกับพายุที่กำลังปะทะกันแสงสีเขียวมรกตและสีแดงเพลิงส่องสว่างสลับกันไปมา ไม่มีใครยอมใครทั้งคู่นั้นเร่งเร้าการต่อสู้ขึ้นไปอีก พวกเขากำลังสนุกจนแทบคลั่งมันคือการต่อสู้ที่อันตรายที่สุดเท่าที่พวกเขาเคยเจอมา
“อ๊าาาาาาาาา!”
“กรรรรรรรรรร!”
เืสีแดงสดของอเล็กซ์และเืสีดำสนิทของอารากอส สาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนเสื้อผ้า ใบหน้า และพื้นดิน
ซากปรักหักพังของป่าคริสตัลสั่นะเืจากแรงปะทะของพลังมหาศาลเสียงหัวเราะบ้าคลั่งของอเล็กซ์และอารากอสดังก้องไปทั่วป่าอากาศรอบข้างบิดเบี้ยวจากความร้อนระอุของพลังเส้นทางโลหิตอัคคีและความร่มเย็นของพลังเส้นทางพันธสัญญา
ดาบทั้งสองเล่มนั้นปะทะกันอย่างดุเดือด แสงสีเขียวมรกตและสีแดงเพลิงสว่างวาบสลับกันไปมาราวกับดวงดาวที่กำลังปะทะกันบนท้องฟ้า
อเล็กซ์กัดฟันแน่น ‘ต้อง…ดันมันกลับไป!’เส้นเืสีเขียวมรกตปรากฏขึ้นทั่วทั้งร่างกายของเขาพลังงานอันอบอุ่นไหลเวียนไปทั่วร่างกายเหมือนลาวาที่กำลังเดือดพล่านดวงตาสีเขียวมรกตของเขาฉายแววแน่วแน่และดุดัน
อารากอสนั้นรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่เพิ่มขึ้น‘บัดซบ…’ ดาบเพลิงของเขากำลังสั่นะเื ‘ทำไม...’
“ตูม!!!”
ในที่สุดการปะทะพลังของทั้งคู่ก็ะเิออก!แรงะเิอันมหาศาลทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่างรอบข้างพื้นดินรอบข้างนั้นสั่นะเือย่างรุนแรง จนเกิดเป็รอยแยกขนาดใหญ่เสียงดังกึกก้องสะท้านไปทั่วทั้งป่า ราวกับแผ่นดินกำลังจะแยกออกจากกันต้นไม้คริสตัลสีฟ้าอ่อนที่หลงเหลืออยู่ไม่กี่ต้น หักโค่นล้มลงจนหมด
“อ๊าาาาาาาาา!”
“อักกกกกกก!”
พลังงานสีเขียวสว่างวาบพุ่งออกมาจากร่างกายของอเล็กซ์มันคือพลังงานอันบริสุทธิ์ของเส้นทางพันธสัญญาที่เข้มข้นยิ่งกว่าครั้งไหน ๆแสงสว่างเจิดจ้า แผ่ขยายออกไปราวกับดวงอาทิตย์ ผลักอารากอสกระเด็นออกไปไกลหลายเมตร
“อัก!”อารากอสล้มลงกับพื้นอย่างแรง เขามองไปยังอเล็กซ์ ดวงตาสีแดงก่ำฉายแววตกตะลึง “เป็ไปไม่ได้!ทำไมแก...ถึงเอาชนะข้าได้!”
อเล็กซ์ยืนหยัดอยู่ท่ามกลางแสงสว่างสีเขียวราวกับเทพเ้าที่จุติลงมาจาก์ ‘ฉัน…เอาชนะอารากอสได้’เขาไม่สามารถเชื่อสายตาตัวเอง ‘ฉัน…ที่เป็แค่ขั้นที่ 4 กลับเอาชนะการปะทะพลังของขั้นที่5 ได้สำเร็จ’
พลังงานสีเขียวอบอุ่นห่อหุ้มร่างกายของเขามันไหลเวียนไปทั่วร่างกายอย่างรวดเร็วและทรงพลัง ในวินาทีนั้นอเล็กซ์รู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในร่างกาย ‘พลัง…นี่คือ…’
‘พลังที่แท้จริงของขั้นที่ 5 นี่คือความรู้สึกของ…’
‘ความมั่นใจในตนเอง’มันไม่ใช่แค่ความเชื่อมั่นในความแข็งแกร่งหรือความสามารถ แต่… ‘มันคือความเชื่อมั่นในศักยภาพของตัวเอง’
‘มันคือความศรัทธาในเส้นทางที่ฉันเลือกเดิน…’
‘มันคือการยอมรับในทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันเป็…’
‘ไม่ว่าจะเป็ด้านสว่างหรือด้านมืด…’
‘ไม่ว่าจะเป็ความแข็งแกร่งหรือความอ่อนแอ…’
‘ฉันเชื่อมั่นในตัวเอง…และเชื่อมั่นในเส้นทางที่ฉันเลือกเดิน’อเล็กซ์หลับตาลง ัักับความรู้สึกอันอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย
‘ฉันแข็งแกร่งขึ้น’
“เลื่อนระดับขั้นเป็…ขั้นที่ 5” เขารู้สึกถึงพลังอันยิ่งใหญ่ที่ไหลเวียนอยู่ในกาย
แต่ทว่า… “อึก…”
“แฮ่ก ๆ”
‘ร่างกาย…’อเล็กซ์รู้สึกได้ถึงความเหนื่อยล้าที่ถาโถมเข้ามาอย่างรวดเร็วพลังงานในกายของเขา…มันว่างเปล่า “ไม่ไหวแล้ว…”
‘ร่างกายมัน…’
‘ฉันกำลังจะ…’
‘ฉันกำลังจะสลบ…’
ท่ามกลางซากปรักหักพังของป่าคริสตัลอารากอสทรุดลงกับพื้น เสียงหัวเราะบ้าคลั่งของเขาเงียบหายไปแทนที่ด้วยเสียงหายใจหอบถี่ “แฮ่กๆๆ”
เขาก้มมองร่างกายของตัวเองมันเต็มไปด้วยาแเืสีดำสนิทไหลทะลักออกมาจากรอยแผลกลางลำตัวที่อเล็กซ์สร้างขึ้น ‘าแสาหัส...’เขาััได้ถึงความเ็ปที่รุนแรงแต่…มันถูกกลบด้วยความรู้สึกโกรธที่ยังคุกรุ่น ‘แต่...ข้ายังทนได้!’
‘พลัง…ลดลงเหลือเพียงขั้นที่ 5 ระดับต้น…’ เขาคิดอย่างขมขื่น ‘แต่…มันก็ยังมากพอที่จะฆ่าแก!’
อารากอสเงยหน้าขึ้นมองไปยังอเล็กซ์ที่นั่งทรุดตัวอยู่ไม่ไกลดวงตาสีแดงก่ำของเขาจ้องมองอย่างเหยียดหยาม ‘ไอ้สารเลวนี่…’ เขาคิดอย่างเคียดแค้น ‘มันนั่งทรุดตัวอยู่ตรงนั้น…’
‘มันใช้พลังไปจนหมดแล้ว…ไม่มีทางสู้ได้อีก’
“โอกาสนี้แหละ!” อารากอสพึมพำสายตาของเขาฉายแววกระหายเื ‘ข้าจะใช้โอกาสนี้…ฆ่าแกซะ!’
เขาลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วพุ่งเข้าหาอเล็กซ์ ดาบเพลิงในมือของเขาเปล่งประกายเจิดจ้าเปลวไฟสีดำทมิฬลุกโชนรอบตัวราวกับอสูรร้ายที่หลุดออกมาจากขุมนรก ‘ไม่มีใครมาช่วยมันได้ทันหรอก’
‘ตายซะ!’
“อเล็กซ์!”โซเฟียะโเสียงหลง เธอเพิ่งจะลุกขึ้นยืนได้อย่างทุลักทุเลเธอเห็นอารากอสกำลังพุ่งเข้าหาอเล็กซ์ที่นั่งทรุดอยู่กับพื้นความรู้สึกหวาดกลัวแล่นริ้วไปทั่วร่างกาย “ระวัง!”
“พวกเราจะปกป้องเขาเอง!”เหล่าสมาชิกในทีมของอเล็กซ์ที่เหลือรอดต่างะโลั่น พวกเขาต่างพยายามจะลุกขึ้นยืนแม้ว่าร่างกายจะาเ็สาหัส
“หยุดซะ! อารากอส!”
“แกไม่มีทางทำร้ายเขาได้!พวกเราจะไม่ยอมให้แกผ่านไป!” พวกเขารีบพุ่งเข้าไปขวางทางอารากอสพลังงานสีเขียวอ่อน สีส้ม สีเหลืองทองบริสุทธิ์ สลับกันไปมา
“รากแห่งความเชื่อมั่น!”โซเฟียคำรามลั่น เธอพุ่งเข้ามาขวางหน้าอารากอส ดวงตาสีฟ้าของเธอจ้องมองอารากอสอย่างไม่เกรงกลัว แม้ว่าร่างกายของเธอจะบอบช้ำ ‘ต้องปกป้อง...’
“โล่แห่งเมตตา!”เธอะโ พลังงานสีเขียวอ่อน พลุ่งพล่านออกมาจากร่างกายของเธอโล่พลังงานสีเขียวเจิดจ้า ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของเธอ ‘ต้อง…ต้านมันเอาไว้!’
“ประกายแสง!”เอเม็ธะโ พลังงานสีส้มเจิดจ้าพลุ่งพล่านออกมาจากร่างกายของเขาเขาััได้ถึงอาการปวดแสบปวดร้อนที่ขา ‘าแ…’ แต่เขาก็ไม่สนใจ ‘ต้องรีบ!’เอเม็ธพุ่งเข้าใส่อารากอสจากทางด้านข้าง
“บานสะพรั่ง!”ผู้ช่วยของเซเรียนะโก้อง เสียงของเขาดังก้องไปทั่วสนามรบพลังงานสีเหลืองทองอบอุ่น แผ่ซ่านออกมาจากร่างกายของเขา ดาบในมือของเขาเปล่งประกาย‘ต้อง…ปกป้อง…’ เขาพุ่งเข้าใส่อารากอส
“กรรรรรรรร!!!”อารากอสหัวเราะออกมาอย่างเหี้ยมโหดเขาฟาดฟันดาบเพลิงเข้าใส่โซเฟียที่อยู่ใกล้ที่สุด “ตายซะ! พวกสารเลว!!!”
“ตูม!!!”
ดาบเพลิงปะทะเข้ากับโล่ของโซเฟียแตกสลายไปคมดาบของอารากอสพุ่งเข้าใส่ตัวโซเฟีย “ฉัวะ!”แรงปะทะมหาศาลผลักโซเฟียกระเด็นออกไปไกล เธอล้มลงกับพื้น “อ๊าาาา!”
“อึก!” โลหิตสีแดงสดพุ่งกระฉูดออกมาจากปากแขนซ้ายของเธอขาดสะบั้นจากการโจมตี
“โซเฟีย!!!”
อารากอสเหวี่ยงดาบเพลิงเข้าใส่เอเม็ธที่พุ่งเข้ามา‘อย่ามาขวางทางข้า!’ ดวงตาสีแดงก่ำจ้องมองอย่างเหี้ยมโหด
“ตูม!!!”
“อ๊าาาา!”เอเม็ธกระเด็นไปหลายเมตร ขาของเขาถูกสะเก็ดเพลิงของอารากอสเผาไหม้ ‘เจ็บ...!’เขาล้มลงกับพื้น ‘ขา…ขยับไม่ได้’ โลหิตสีแดงสดไหลทะลักออกมาจากปาก
“เอเม็ธ!!!”ผู้ช่วยของเซเรียน ะโเรียกชื่อเอเม็ธ ‘บัดซบ…!’เขาััได้ถึงพลังอันน่ากลัวของอารากอส มันหนักหน่วง เต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง
“บานสะพรั่ง!” เขาพุ่งเข้าใส่อารากอสดาบของเขาปะทะเข้ากับดาบของอารากอสอย่างจัง
“เคร้ง!”
‘บัดซบ! ขัดขวางข้า!’อารากอสสบถออกมาด้วยความหงุดหงิด “ตายไปซะ!”เขาเหวี่ยงดาบเข้าใส่ผู้ช่วยของเซเรียนอย่างรวดเร็วและรุนแรง
“ฉัวะ!!!” หัวของผู้ช่วยของเซเรียนหลุดออกจากบ่า เืสีแดงสดพุ่งกระฉูด
“ราโดวิด!!!!”
“เฮนรี่! มาช่วยทางนี้เร็ว!”เอเม็ธะโเรียกเฮนรี่
“ความเกียจคร้าน!”
“สะท้อนพลังงาน!”เฮนรี่ใช้พลังของเขาสร้างม่านพลังงานสีม่วงขึ้นมาปกป้องตัวเองและเอเม็ธจากการโจมตีของอารากอส
“ช้าลง”อารากอสรู้สึกได้ถึง ความเฉื่อยชาที่แผ่ขยายออกมาจากเฮนรี่มันเย็นะเืและชวนให้รู้สึกอึดอัด “บัดซบ! พลังความเกียจคร้าน!?”
สายตาของอารากอสกวาดไปรอบๆเหล่าสายลับของเขานั้นล้มตายไปเกือบหมดเหลือเพียงไม่กี่คนที่กำลังต่อสู้กับพวกของอเล็กซ์อยู่
“พวกแก! ขัดขวางอย่าให้พวกมันพาอเล็กซ์หนี!”อารากอสะโสั่งเหล่าสายลับที่เหลือรอดอยู่
“พวกมัน…กำลังขวางทางข้า!”อารากอสนั้นกำหมัดแน่น “ข้าจะ…ฆ่าพวกมัน!!!”เขาพุ่งเข้าไปหมายจะสังหารอเล็กซ์ด้วยทุกอย่างที่เขามี
“อย่าให้อารากอสเข้าถึงตัวคุณอเล็กซ์ได้!”
“พวกเราต้องปกป้องท่านอเล็กซ์!”เหล่านักรบของอเล็กซ์พุ่งเข้าใส่อารากอส พวกเขารุมโจมตีอารากอสอย่างไม่ลดละ
เสียงดาบปะทะกัน ดังก้องไปทั่วป่าเืสาดกระเซ็น เสียงกรีดร้องดังระงม...
“กรรรรร!!!”อารากอสคำรามลั่น ความโกรธ ความเกลียดชัง ความบ้าคลั่ง และความเ็ปกัดกินจิตใจของเขาราวกับหนอนที่กำลังกัดกินผลไม้เน่าดาบเพลิงในมือฟาดฟันใส่เหล่านักรบที่ล้อมเขาเอาไว้อย่างไม่ยั้ง
เขาพยายามจะสะบัดร่างกายให้หลุดจากการโจมตีของเหล่านักรบขั้นที่3 ออกไป เสียงดาบตัดผ่านเนื้อดังก้องไปทั่ว “อย่ามาขวางทางข้า!”
เหล่านักรบขั้นที่ 3หลายคนล้มลงกับพื้น เืสีแดงสดพุ่งกระฉูด แต่อารากอสนั้นไม่สนใจเขาเหวี่ยงดาบเพลิงออกไปอย่างรวดเร็วและรุนแรง “ตาย! ตายให้หมด!”
“ฉึก ๆ ๆ!”
ดาบ หอกและคมอาวุธของเหล่านักรบขั้นที่ 3 พุ่งเข้าใส่ร่างกายของเขา พวกเขารุมโจมตีอารากอสอย่างบ้าคลั่งดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความแน่วแน่และความมุ่งมั่น
“ฆ่า! ฆ่าเขาซะ!”
“พวกเราจะไม่ยอมให้แกผ่านไป!”
คมดาบของพวกเขาทะลุผ่านเกราะสีดำสนิทของอารากอสเข้าไปในร่างกายของเขาอย่างยากลำบากเืสีดำสนิท พุ่งกระฉูดออกมาจากาแมากมาย “ซ่าาาา”เสียงเืสาดกระเซ็นดังไปทั่วบริเวณ
อารากอสสะบัดดาบเพลิงของเขาพลังงานสีแดงเพลิง แผดเผาไปทั่ว เหล่านักรบขั้นที่ 3 กระเด็นออกไปร่างของพวกเขากระแทกกับต้นไม้คริสตัลที่ล้มอยู่ ‘บึ้ม!!’
แต่…ทันทีที่กลุ่มนักรบกลุ่มหนึ่งล้มลงเหล่านักรบคนอื่นๆ ก็พุ่งเข้ามาแทนที่ พวกเขาไม่สนใจความตายพวกเขาไม่สนใจความเ็ป พวกเขากระหน่ำโจมตีอารากอสอย่างไม่ลดละ ดาบ หอก ธนูและคมอาวุธต่างๆ ถาโถมเข้าใส่อย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง
“ต้องหยุดมัน! ต้องสังหารมัน!เพื่อคุณอเล็กซ์!!!”
“พวกเราจะไม่ยอมแพ้!”
“พวกเราจะต้องหยุดมันเอาไว้ให้ได้!”
“พวกเราจะต้องฆ่ามันให้จงได้!”
คมดาบเล่มหนึ่ง แทงทะลุลำตัวของอารากอส…
“อึก!”อารากอสกระอักเืออกมา แต่เขาก็ยังคงสู้ต่ออย่างไม่ลดละดาบเพลิงในมือของเขายังคงฟาดฟันลงมาไม่หยุด ‘บัดซบ…พวกมัน…’
คมหอกเล่มหนึ่ง แทงทะลุปอดของอารากอส…
อารากอสคำรามลั่น ‘กรรรรรรร’เขาฟาดฟันดาบเพลิงเข้าใส่อย่างไม่ยั้ง ‘บัดซบ พวกมัน…ไม่หมดซักที!’
ดาบอีกเล่ม แทงทะลุคอของอารากอส…
“อวก...อะ...แอ!!!”อารากอสคำรามออกมาอย่างบ้าคลั่ง เืสีดำกบปากของเขาจนเริ่มพูดไม่ชัด
เสียงคำรามของเขาดังราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังขาดใจร่างกายของเขานั้นถูกดาบ หอก และอาวุธต่างๆทิ่มแทงเข้ามาจากทุกทิศทางจนไม่เห็นรูปร่าง
เหล่านักรบขั้นที่ 3ล้อมรอบเขาทั้งหมด ไม่มีช่องว่างเหลือให้เขาขยับ ‘บัดซบ…’เขาพยายามจะเหวี่ยงดาบเพลิงออกไป แต่…
คมดาบ หอกและอาวุธต่างๆ นับไม่ถ้วน แทงเข้าไปในร่างกายของเขาจากทุกทิศทางเขาไม่ต่างจากเม่นที่ถูกปักด้วยหนามมากมายนับไม่ถ้วน
เืสีดำสนิทพุ่งกระฉูดออกมาจากาแมากมาย เสียงเืสาดกระเซ็นดัง “ซ่าาาา” ไปทั่วบริเวณ
“อึก...”อารากอสกระอักเืออกมา ร่างกายของเขาทรุดลง ‘าแสาหัส…ไม่สิ...มันเกินกว่าคำว่าสาหัสไปแล้ว’
‘พลัง…เริ่มลดลง...’ความรู้สึกเย็นะเืเริ่มกัดกินร่างกายเขาััได้ถึงความเหนื่อยล้าที่รุนแรงกว่าครั้งไหน ๆมันกัดกินทั้งร่างกายและจิตใจ
เหล่านักรบขั้นที่ 3ที่กำลังแทงดาบใส่อารากอสพวกเขาพยายามจะดันดาบให้ลึกเข้าไปในร่างกายของอารากอสมากขึ้นแต่…ร่างกายของพวกเขากำลังสั่นเทือน
อารากอสพยายามขัดขืนอย่างสิ้นหวัง ‘ต้อง…ข้าต้องไปถึง…’
‘ต้องฆ่าอเล็กซ์ให้ได้!’
‘ต้องกำจัดมัน!’
‘ข้าจะ...ฆ่า!!!’
“ตูม!!!”
อารากอสะเิพลังครั้งสุดท้ายออกมาจากร่างกายของเขาพลังงานสีแดงเพลิงปะทุขึ้นราวกับูเาไฟะเิ แสงสว่างสีแดงฉานแผ่ขยายออกไปรอบตัว“อ๊าาาาาา!” เสียงร้องของเขาดังก้องไปทั่วป่า
เหล่านักรบที่กำลังรุมล้อมเขานั้น“อ๊าาาาาาาา!” ร่างกายของพวกเขาถูกเปลวเพลิงสีดำทมิฬแผดเผาจนมอดไหม้ร่างกายของพวกเขากลายเป็ขี้เถ้า เหลือไว้เพียงร่างที่ไหม้เกรียม…ราวกับตอตะโก
และแล้วพลังของอารากอสก็หมดลง…
เขาเกือบจะทรุดลงกับพื้นและใช้ดาบยันร่างกายเอาไว้…
อารากอสพยายามยืนโดยใช้ดาบเพลิงในมือยันตัวเอาไว้ร่างกายของเขานั้นแตกสลายจากภายใน ความเ็ปแล่นริ้วไปทั่วร่าง ‘ไอ้พวกบัดซบ…’เขามองไปรอบๆ เห็นภาพของเหล่านักรบที่ล้มตายลงไปมากมาย ‘อย่างน้อย…’รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา ‘ก็ขอให้...ไอ้บัดซบนั่นทำตามสัญญาที่ตกลงเอาไว้’
รอบตัวอารากอสเต็มไปด้วยร่างของนักรบที่ล้มตายลงไปมากมายเืสีแดงสดไหลนองพื้นดินราวกับสายน้ำ กลิ่นคาวเืคละคลุ้งไปทั่วอากาศเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและความสิ้นหวัง
“ราโดวิด...”ร่างของราโดวิดผู้ช่วยคนสนิทขั้นที่ 3 ของเซเรียนนอนแน่นิ่งอยู่ไม่ไกลจากอารากอส เขาสวมชุดเกราะสีทองอร่ามใบหน้าของเขานั้นซีดเผือด รอยแผลฉกรรจ์จากดาบเพลิงของอารากอสปรากฏอยู่ตรงกลางลำตัว
‘สุดท้ายข้าก็เป็ฝ่ายที่พ่ายแพ้’อารากอสคิดอย่างเยือกเย็น เขาหันไปมองโซเฟีย เอเม็ธ และเฮนรี่ที่ได้รับาเ็สาหัส ‘พวกแกทุกคน…ชนะแล้ว’
โซเฟีย...เธอกำลังกุมแขนซ้ายของเธอแขนซ้ายของเธอนั้นขาดสะบั้นจากการโจมตีของอารากอสเืสีแดงสดไหลทะลักออกมาไม่หยุด เธอพยายามใช้มืออีกข้างกดแผลเอาไว้ “อึก…”ใบหน้าของเธอซีดเผือด ร่างกายของเธอสั่นเทา
เอเม็ธ…เขานอนทรุดอยู่กับพื้นขาข้างหนึ่งของเขาถูกเปลวเพลิงของอารากอสเผาไหม้จนไหม้เกรียม เขากำลังกัดฟันแน่นพยายามข่มความเ็ป “อ๊าาาา”
“เจ็บ!”
เฮนรี่…เขานั่งพิงต้นไม้คริสตัลที่ล้มอยู่มือทั้งสองข้างของเขาไหม้เกรียมจากเปลวเพลิง เขามองไปยังร่างของราโดวิดแววตาของเขาเต็มไปด้วยความโศกเศร้า ‘ท่านเซเรียนคงไม่ปลื้มเท่าไหร่...’
ส่วนอเล็กซ์…
“อ๊าาาา”เขานอนแน่นิ่งอยู่ไม่ไกลจากอารากอส ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยาแร่างกายซีกซ้ายของเขาถูกเผาไหม้จากการโจมตีของอารากอสแขนทั้งสองข้างของเขาไหม้เกรียม เสื้อผ้าของเขาขาดวิ่น ร่างกายของเขานั้นสั่นเทือน
“แฮ่กๆๆ”
“อาการสาหัส”หนึ่งในกำลังเสริมขั้นที่ 3 ระดับต้นของสมาคมการค้าพึมพำเขากำลังใช้พลังของเขาในการรักษาอเล็กซ์อย่างสุดความสามารถแต่…าแของอเล็กซ์นั้นสาหัสเกินกว่าที่เขาจะรักษาได้ในตอนนี้
“อเล็กซ์…” โซเฟียมองไปยังร่างของอเล็กซ์แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเป็ห่วง ‘นายต้องรอด’
‘เราชนะแล้ว…’ เหล่านักรบของอเล็กซ์คิดในใจพวกเขามองไปยังร่างไร้ิญญาของอารากอส ‘แต่ว่า…’
พวกเขากลับไม่รู้สึกถึงชัยชนะเลยแม้แต่นิดเดียว
‘ทำไมต้องเป็แบบนี้…’พวกเขามองไปยังร่างของนักรบที่ล้มตาย พวกเขามองไปยังเพื่อนมองไปยังคนของสมาคมคนอื่น และมองไปยังคนที่พวกเขาร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กันมา
พวกเขาสูญเสียพวกพ้องไปมากกว่า4 ใน 5 จากการต่อสู้นี้ผู้คนมากมาย…เกือบครึ่งหนึ่งของพวกเขา ถูกสังหารไปเพราะอารากอสเพียงคนเดียว…
‘บ้าจริง…’
‘ทำไม...’พวกเขาต่างพยายามลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก ร่างกายของพวกเขานั้นเต็มไปด้วยาแพวกเขาต่างาเ็สาหัสเพราะ…
“ชายเพียงคนเดียว”
อารากอสยืนอย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางสนามรบร่างกายของเขาเกือบทรุดลงกับพื้นดาบเพลิงในมือของเขาเปื้อนเืสีดำและสีแดงจากศัตรูและของตัวเขาเองเปลวเพลิงสีดำทมิฬริบหรี่ ราวกับสะท้อนถึงชีวิตที่กำลังจะมอดดับลง
เขามองไปบนท้องฟ้าแสงสว่างสีทองสาดส่องผ่านแมกไม้ของป่าคริสตัลที่บัดนี้กลายเป็ซากปรักหักพังเหลือเพียงความว่างเปล่าและเงียบสงัด มันคือแสงสว่างจากท้องฟ้าของฟิลด์ A11แสงสว่างที่เขาอยากมองมันพร้อมกับครอบครัว
‘าแ…’เขารู้สึกได้ถึงความเ็ปจากาแมากมายทั่วร่างกาย ‘เยอะมาก...’
‘เหนื่อย...’ ความรู้สึกเหนื่อยล้าถาโถมเข้ามามันหนักอึ้งราวกับูเากำลังทับถมลงบนร่างกายที่บอบช้ำ
ภาพของลูกสาวตัวน้อย ‘รีน่า…’ใบหน้าของเธอนั้นน่ารัก ดวงตากลมโตสีฟ้าสดใส รอยยิ้มของเธอนั้นแสนบริสุทธิ์
‘อัลเลน…’ ภรรยาของเขาหญิงสาวแสนสวยที่เขาแสนรัก ‘ทำไม...’
‘ทำไมข้าถึง…ตามหาพวกเ้าไม่เจอ…’ ความรู้สึกผิดเสียใจ และสิ้นหวังกัดกินหัวใจของเขา ‘พวกเรา…’
เขาจำได้ถึงวันที่พวกเขาถูกอัญเชิญมายังThe cube พร้อมกันทั้งครอบครัวเขา อัลเลน และรีน่ากำลังนั่งทานอาหารเย็นด้วยกัน จู่ ๆแสงสว่างสีม่วงปรากฏขึ้นกลางห้องทานอาหาร มันสว่างจ้าจนทำให้เขาต้องหลับตาลง
‘ถ้าตอนนั้น ข้าไม่ยอมทำข้อตกลงกับองค์กรลับ...’
เขาจำได้ถึงวันที่เขาถูกพรากจากครอบครัวถูกส่งตัวมายังฟิลด์ A11 แห่งนี้ เขาได้พบกับชายสวมหน้ากากสีดำในตรอกมืด ชายคนนั้นยื่นข้อเสนอ ‘ข้าจะช่วยเ้าตามหาครอบครัว...’
‘แค่เ้า…’
‘แค่เ้าทำตามคำสั่งของพวกเรา…’
‘แค่เ้ากำจัด...’
อารากอสนึกถึงความทรงจำในอดีตภาพของครอบครัวที่อบอุ่นปรากฏขึ้น พวกเขากำลังนั่งล้อมวงทานอาหารเย็นด้วยกันเสียงหัวเราะของรีน่า เสียงพูดคุยของอัลเลน
‘พวกเรามีความสุข…’ เขายิ้มออกมาอย่างแ่เบา ‘ทำไม…ทำไมต้อง…’
‘ถูกพรากจากกัน…’น้ำตาไหลรินลงมาจากดวงตาสีแดงก่ำของเขา ‘ลูกสาว...ภรรยา’
“ครอบครัว…” เสียงของเขาแหบพร่า
‘ข้า…’
“รีน่า…พ่อขอโทษ…” เขาละเมอเรียกชื่อลูกสาว
“อึก…” เืสีดำสนิทไหลออกจากปาก
หัวใจของอารากอสค่อยๆเต้นช้าลง...
เขายืนสิ้นลมหายใจ…ท่ามกลางกองศพของศัตรูที่เขาสังหาร
ร่างกายของเขาล้มลงกับพื้นเสียงดัง ‘ตุบ!’ ดังก้องกังวาลไปทั่วบริเวณมันคือการตายที่ยิ่งใหญ่...และน่าเกรงขาม...ในเวลาเดียวกัน...
ตัดภาพมาที่กำแพงป้องกันฟิลด์ทางทิศเหนือแสงสีทองอร่ามของม่านพลังค่อยๆ ปรากฏขึ้นอีกครั้ง มันสว่างจ้าราวกับดวงอาทิตย์กำลังฉายแสง ‘วูบๆ ๆ’
“มันกำลังจะ...”
“ม่านพลังกลับมาแล้ว”แสงสีทองของม่านพลังค่อยๆ ขยายตัวออก ปิดกั้นช่องว่างระหว่าง 2 ฟิลด์ ‘วูบบบบบ!’มันสว่างจ้ากลับมาอีกครั้งราวกับม่านละครที่กำลังปิดฉากลง
“เย้!!!”
“พวกเรารอดแล้ว!!”
“ฮูเร่!!!”
เสียงโห่ร้องของเหล่านักรบพ่อค้า และนักวิจัยดังก้องไปทั่วบริเวณใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มและความโล่งอกพวกเขารอดชีวิตจากาปกป้องฟิลด์พวกเขารอดชีวิตจากการที่ฟิลด์จะถูกทำลายมาได้แล้ว
“า…จบลงแล้ว”
เหล่าสัตว์ร้ายที่หลุดรอดเข้ามาในฟิลด์ A11 นั้น ต่างค่อยๆถูกสังหารจนล้มตายลงไปเกือบหมดแล้ว
ทางฝั่งอเล็กซ์พวกเขามองไปยังร่างไร้ิญญาของอารากอสที่นอนอยู่ท่ามกลางซากศพ
าปกป้องฟิลด์จบลง...พร้อมกับการจากไปของจอมปีศาจ...
บทที่25 “จอมปีศาจสิ้นชีพ”
ค่าความชอบปัจจุบัน:10
ค่าความชอบ: 45
*หมายเหตุ: ค่าความชอบคือค่าที่ส่งผลต่อการดำเนินเื่ การตัดสินใจของผู้ดำเนินเื่ราว
ค่าความชอบจะถูกคำนวณผ่านการมีส่วนร่วมของนักอ่าน ทั้งการแสดงความคิดเห็นการกดหัวใจ การให้กำลังใจ และอื่นๆทุกการมีส่วนร่วมจะถูกนำมาคำนวนและมอบให้กับผู้ดำเนินเื่ราวค่าความชอบจะถูกคำนวนในเวลา 12:00 น. ของวันถัด และ 1บท จะถูกคำนวนได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น
29K
