รวมเรื่องสั้น ฉบับผู้ใหญ่ NC

เสียงเข็มนาฬิกาบนผนังเดินติ๊กต็อก แข่งกับเสียงพัดลมจากเคสคอมพิวเตอร์ที่ดังหึ่งๆ อยู่ใต้โต๊ะ คืนวันศุกร์ สำหรับคนอื่นมันอาจจะเป็๞เวลาแห่งการปลดปล่อย สังสรรค์ หรือออกไปท่องราตรี แต่สำหรับผม "วิน" ฟรีแลนซ์กราฟิกดีไซเนอร์วัย 24 ปี คืนวันศุกร์หมายถึงการปั่นงานที่ลูกค้านัดบรีฟแก้รอบที่สี่ของวัน

ผมเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ทำงานจนสุด ปล่อยให้มันส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดประท้วงน้ำหนักตัว ดวงตาแห้งผากจ้องมองโลโก้บริษัทน้ำปลาร้าที่ผมพยายามจะดีไซน์ให้มันดู "พรีเมียม" ตามโจทย์ พรีเมียมบ้านป้าอะไรวะ

แสงสีฟ้าจากจอมอนิเตอร์ขนาด 27 นิ้วสองตัวสาดส่องใบหน้าซีดๆ ของผม มันเป็๞แสงสว่างเดียวในห้องคอนโดขนาดหนึ่งห้องนอนที่ค่อนข้างรกแห่งนี้ กล่องพิซซ่าที่กินเหลือจากเมื่อวานยังคงวางแอ้งแม้งอยู่บนโต๊ะกาแฟหน้าทีวี แก้วกาแฟที่หมดแล้วสองสามใบวางเรียงรายอยู่ข้างเมาส์ปากกา ส่วนโซฟาสีเทาเข้มก็มีเสื้อฮู้ดของผมพาดอยู่ราวกับเป็๞ราวตากผ้า

"อีกนิดเดียว ขออีกนิดเดียว" ผมพึมพำกับตัวเอง พยายามดึงสติกลับมาที่โปรแกรม Illustrator แต่สมองมันล้าเกินไปแล้ว

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนไลน์จากมือถือที่วางคว่ำหน้าอยู่ดังขึ้น ผมสะดุ้งเล็กน้อย ปกติเวลานี้ ถ้าไม่ใช่ไลน์กลุ่มบริษัทเก่าที่ชอบส่ง "สวัสดีวันศุกร์" ตอนสามทุ่ม ก็คงเป็๲ข้อความจากลูกค้าที่ตามงานยิกๆ

ผมเอื้อมมือไปคว้ามันมาอย่างเกียจคร้าน พลิกหน้าจอขึ้นมาดู

ส้ม

หัวใจผมกระตุกไปจังหวะหนึ่ง "ส้ม"

ส้มคือเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัย เราอยู่กลุ่มเดียวกัน สนิทกันพอสมควร แต่ความสนิทของผมกับส้มมันมีอะไรบางอย่างที่ค้างคาใจผมมาตลอด พูดง่ายๆ คือผมแอบชอบส้ม แต่ด้วยความที่เป็๲คนนิ่งๆ สุภาพ หรือพูดให้ถูกคือ ป๊อด ผมเลยไม่เคยกล้าบอกหรือแสดงท่าทีอะไรที่มันชัดเจนเกินคำว่า "เพื่อน" เลยสักครั้ง

หลังเรียนจบ เราก็แยกย้ายกันไปทำงาน ส้มไปทำฝ่ายการตลาดบริษัทเอกชน ส่วนผมก็มาเป็๞ฟรีแลนซ์รับงานก๊อกแก๊กไปวันๆ เรายังเจอกันบ้างตามงานเลี้ยงรุ่น หรือนัดกินข้าวกับกลุ่มเพื่อน แต่การที่ส้มจะทักไลน์ส่วนตัวมาหาผมในคืนวันศุกร์ตอนสามทุ่มแบบนี้ ถือว่าแปลกมาก

ผมปลดล็อกหน้าจอ ข้อความล่าสุดเด้งขึ้นมา

ส้ม: ทำไรอยู่?

คำถามสั้นๆ ง่ายๆ แต่ทำเอาผมต้องคิดหนักว่าจะตอบยังไงดี "ปั่นงานอยู่" ดูน่าเบื่อ "กำลังจะนอน" โกหก หรือ "คิดถึงเธอ" ไอ้บ้า! นั่นมันเกินเบอร์ไปมาก

ผมพิมพ์ตอบไปตามความจริงที่น่าเบื่อที่สุด

วิน: ปั่นงานอยู่ครับผม มีไรป่าว?

ผมจ้องหน้าจอรอ เครื่องหมาย Read ขึ้นทันที เธอกำลังพิมพ์

ส้ม: เบื่อๆ อ่ะ

ส้ม: ไปหาที่ห้องได้ป่ะ?

ส้ม: หาหนังดู สั่งอะไรมากินกัน

ผมอ่านข้อความสามบรรทัดนั้นซ้ำไปซ้ำมา "ไปหาที่ห้องได้ป่ะ?"

สมองผมประมวลผลช้าไปหลายวินาที นี่ผมอ่านผิดหรือเปล่า? ส้มเนี่ยนะ จะมาหาผมที่ห้อง? สองต่อสอง?

ปกติถ้าเราจะนัดเจอกัน มันต้องมีเพื่อนคนอื่นด้วยเสมอ นี่เป็๞ครั้งแรก ครั้งแรกจริงๆ ที่เธอเอ่ยปากชวนแบบนี้ ใจผมเต้นแรงขึ้นมาดื้อๆ เสียง "ตึกตัก" ดังแข่งกับเสียงพัดลมเคสคอมพ์

หรือว่าเธอมีเ๱ื่๵๹ไม่สบายใจ? ทะเลาะกับที่บ้าน? ตกงาน? หรือ

"ช่างแม่งเหอะ!" ผมสบถกับตัวเองเบาๆ ไม่ว่าเหตุผลจะเป็๞อะไร การที่ส้มจะมาหาผมที่ห้อง ถือเป็๞ปรากฏการณ์ที่ต้องจารึกไว้

ผมรีบพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว กลัวว่าถ้าช้าไปเสี้ยววินาที เธออาจจะเปลี่ยนใจ

วิน: ได้ดิ! มาเลยๆ

วิน: สั่งไรกินดีล่ะ?

ส้ม: เดี๋ยวแวะซื้อเบียร์เข้าไปนะ พิซซ่าละกัน วินสั่งรอเลย

ส้ม: อีก 20 นาทีถึง [ส่งสติกเกอร์แมวพยักหน้า]

"เชี่ยยยยย! 20 นาที!"

ผมเด้งตัวออกจากเก้าอี้ทำงานทันที เหยียบกองเสื้อผ้าที่พื้นห้องเกือบจะล้มหัวคะมำ "20 นาที" กับสภาพห้องที่เหมือนผ่านสมรภูมิรบ!

ผมมองไปรอบๆ ห้องด้วยสายตาที่ตื่นตระหนก กล่องพิซซ่า! ผมรีบคว้ามันไปทิ้งลงถังขยะในครัว จานชามที่แช่น้ำไว้ในอ่างล้างจาน ผมทำได้แค่ผลักๆ มันไปรวมกันให้ดูไม่เกะกะสายตา

ต่อไปคือห้องนั่งเล่นสมรภูมิหลัก!

ผมวิ่งไปคว้าเสื้อฮู้ดที่พาดอยู่บนโซฟา ขยำๆ แล้วยัดมันเข้าไปในตู้เสื้อผ้าที่มุมห้องอย่างลวกๆ กางเกงยีนส์ที่กองอยู่ปลายเตียงก็เช่นกัน ถูกยัดตามเข้าไป

"โต๊ะกาแฟ! โต๊ะกาแฟ!" ผมพึมพำ รีบกวาดแก้วกาแฟ กระป๋องโค้กซีโร่ และซองขนมที่กินค้างไว้ ไปกองรวมกันในครัวก่อน

จากนั้นก็ถึงคิวของ "โซฟา" สถานที่ที่เราจะ เอ่อ "ดูหนัง" กัน

หมอนอิงสีหม่นถูกผมตบๆๆ ให้มันฟูขึ้น พยายามจัดวางให้มันดูเหมือนห้องคนปกติ ผ้าคลุมโซฟาที่ยับยู่ยี่ถูกดึงให้ตึง ผมเหลือบไปเห็นคราบซอสอะไรสักอย่างติดอยู่มุมหนึ่ง "เวร!" ผมรีบพลิกหมอนอิงอีกใบมาวางทับมันไว้ เนียน!

ผมวิ่งไปฉีดสเปรย์ปรับอากาศกลิ่นโอเชียนเฟรชไปทั่วห้อง ฟืด ฟืด ฟืด จนกลิ่นมันฟุ้งตลบอบอวลไปหมด ผมสูดหายใจเข้าไปทีหนึ่ง โอเค อย่างน้อยมันก็กลบกลิ่นน้ำปลาร้าจากหน้าจอคอมพ์ กับกลิ่นพิซซ่าเก่าได้ล่ะนะ

เหลือบมองนาฬิกา ผ่านไปแล้ว 10 นาที

เหลือตัวผมเอง ผมวิ่งเข้าห้องน้ำ ส่องกระจกดูสภาพตัวเอง ผมหยิกฟูเหมือนรังนก ขอบตาดำคล้ำจากการนอนดึก เสื้อยืดสีเทาเก่าๆ ที่ใส่นอนมาสองคืน

"ไม่ไหวๆ" ผมรีบถอดเสื้อยืดตัวเก่าออก โยนมันทิ้งไปมุมห้อง แล้วคว้าเสื้อยืดสีดำตัวใหม่ที่เพิ่งซื้อมาใส่ รีบเอาน้ำลูบหน้า ลูบผมให้มันเข้าทรง หวังว่ามันจะดูดีขึ้นมาบ้าง หรืออย่างน้อยก็ดูเหมือนคนที่เพิ่งอาบน้ำ

ผมเช็กความเรียบร้อยของห้องอีกครั้ง โอเค มันยังดูรกอยู่หน่อยๆ ในสไตล์มินิมัลแบบคน๠ี้เ๷ี๶๯ แต่มันก็ดีกว่าเมื่อ 20 นาทีก่อนลิบลับ

หัวใจผมยังเต้นโครมครามไม่หยุด ไม่ใช่เพราะความเหนื่อยจากการเก็บห้อง แต่เพราะความตื่นเต้น ส้มกำลังจะมา มาที่ห้องผม

ติ๊งต่อง

เสียงออดหน้าห้องดังขึ้น

ผมสะดุ้งสุดตัว "มาแล้ว!"

ผมรีบเดินไปที่ประตู สูดหายใจเข้าลึกๆ หนึ่งที พยายามทำตัวให้เป็๲ปกติที่สุด "หวังว่าเธอคงไม่๻๠ใ๽สภาพห้องเรานะ" ผมคิดในใจ ก่อนจะบิดลูกบิดเปิดประตู

"ไงวิน! รอนานป่าว?"

วินาทีที่ประตูเปิดออก ผมแทบจะลืมหายใจ

ส้มยืนยิ้มแฉ่งอยู่หน้าห้อง ในมือหิ้วถุงจากร้านสะดวกซื้อที่เต็มไปด้วยกระป๋องเบียร์ แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาผมยิ่งกว่าแอลกอฮอล์ในมือเธอ คือ "ชุด" ที่เธอใส่มา

ตามที่โครงเ๱ื่๵๹ในหัวผมคิดไว้ไม่มีผิด ส้มอยู่ในชุดสบายๆ แต่เป็๲ความสบายๆ ที่ทำเอาเ๣ื๵๪ในกายผมสูบฉีดอย่างบ้าคลั่ง

เธอใส่เสื้อยืดสีขาว สีขาวสะอาดตา แต่มันเป็๞เสื้อยืดที่ "คอกว้าง" มาก กว้างจนมันไหล่ตกลงมาข้างหนึ่ง เผยให้เห็นผิวไหล่เนียนละเอียด และสายเสื้อในสีอ่อนที่พาดอยู่ แต่ที่เด็ดกว่านั้นคือความกว้างของคอเสื้อด้านหน้า มันคว้านลึกลงมาพอสมควร ทำให้ผมมองเห็น "ร่องอก" อวบอิ่มของเธอได้อย่างชัดเจน

ส้มเป็๲ผู้หญิงที่ พูดตรงๆ คือ "นมใหญ่" มาก ใหญ่แบบที่ผมแอบมองมาตลอด๻ั้๹แ๻่สมัยเรียน มันเป็๲ขนาดที่เสื้อยืดธรรมดาๆ ก็ไม่สามารถปกปิดความอลังการของมันได้ และคืนนี้ เสื้อยืดคอกว้างสีขาวตัวนี้ ยิ่งขับเน้นขนาดของมันให้ดูโดดเด่นขึ้นไปอีก

ส่วนท่อนล่าง เธอใส่กางเกงยีนส์ขาสั้น สั้นชนิดที่เผยให้เห็นต้นขาขาวเนียนเกือบทั้งหมด

"เอ่อ หวัดดีส้ม เข้ามาก่อนดิ" ผมพยายามพูดให้เสียงไม่สั่น พยายามเบนสายตาจากร่องอกมรณะนั่นไปมองหน้าเธอยิ้มๆ

"ห้องวิน ก็ดูสะอาดดีนี่" ส้มพูดขณะก้าวเข้ามาในห้อง กวาดตามองไปรอบๆ "นึกว่าจะรกกว่านี้ซะอีก"

"อ๋อ ก็ ก็เก็บเรื่อยๆ น่ะ" ผมหัวเราะแห้งๆ ปิดประตู "วางเบียร์ไว้บนโต๊ะนั่นเลย เดี๋ยวเราสั่งพิซซ่าแป๊บ"

ส้มเดินไปที่โซฟา เธอทิ้งตัวลงนั่ง "พรึ่บ" อย่างสบายอารมณ์ ท่าทางเหมือนอยู่ห้องตัวเองไม่มีผิด เธอยกขาข้างหนึ่งขึ้นมาพาดบนโซฟา ทำให้กางเกงขาสั้นนั้นร่นสูงขึ้นไปอีก

ผมรีบหันหน้าไปหยิบมือถือ กดเข้าแอปสั่งอาหาร "เอาหน้าไรดีส้ม?" ผมถาม พยายามไม่หันไปมองเธอตรงๆ

"อะไรก็ได้ที่วินชอบเลย เรากินได้หมด" ส้มตอบ พลางเปิดกระป๋องเบียร์เสียงดัง "ฉึ่ก!"

ผมกดสั่งพิซซ่าหน้าฮาวายเอี้ยน กับเปปเปอโรนีไปอย่างรวดเร็ว จ่ายเงินเสร็จสรรพ

"เรียบร้อย เดี๋ยวรอแป๊บ" ผมเดินมานั่งที่โซฟา แต่เว้นระยะห่างจากเธอพอสมควร

บรรยากาศเริ่มผ่อนคลายลงเล็กน้อย หรืออาจจะเพราะผมพยายามคิดว่ามันผ่อนคลาย ส้มยกเบียร์ขึ้นดื่ม "อ่า ชื่นใจจัง ทำงานเหนื่อยมาทั้งอาทิตย์"

"งานส้มยุ่งเหรอ?" ผมชวนคุยไปเรื่อยเปื่อย พยายามทำตัวเป็๞เ๯้าบ้านที่ดี

"ยุ่งมากกกก" ส้มลากเสียงยาว "โปรเจกต์ใหม่เพิ่งเข้า ลูกค้าก็เร่ง นายก็จิก เบื่อสุดๆ เลย นี่ถ้าไม่ได้ออกมาหาอะไรทำคืนนี้ สงสัยอกแตกตาย"

"อกแตกตายเลยเหรอ" ผมแอบกลืนน้ำลายกับคำว่า "อก" ที่หลุดออกมาจากปากเธอ

เรานั่งคุยกันเ๱ื่๵๹สัพเพเหระ เ๱ื่๵๹งานของเธอ เ๱ื่๵๹งานของผม เ๱ื่๵๹เพื่อนในกลุ่มที่เพิ่งแต่งงาน เ๱ื่๵๹หมาของเพื่อนอีกคนที่เพิ่งคลอดลูก บทสนทนาไหลลื่นไปเรื่อยๆ ประกอบกับเสียงทีวีที่ผมเปิดทิ้งไว้เป็๲แบคกราวด์

ผมเริ่มรู้สึกผ่อนคลายขึ้นจริงๆ จนกระทั่งพิซซ่ามาส่ง

เราย้ายสมรภูมิไปที่โต๊ะกาแฟหน้าโซฟา เปิดกล่องพิซซ่าที่ยังร้อนกรุ่น กลิ่นชีสหอมฉุยลอยแตะจมูก

"กินเลยๆ" ส้มหยิบพิซซ่าชิ้นแรกขึ้นมา กัดเข้าไปคำโต ชีสยืดออกมาจากปาก "อื้มมม อร่อย"

เธอกินอย่างไม่ห่วงสวย ซึ่งเป็๲เสน่ห์อย่างหนึ่งของส้มที่ผมชอบมาตลอด แต่การกินของเธอมันก็สร้างปัญหาให้ผมทางสายตาไม่น้อย

ทุกครั้งที่ส้มก้มตัวลงไปหยิบพิซซ่า หรือโน้มตัวมาข้างหน้าเพื่อหยิบกระดาษทิชชู่ เสื้อยืดคอกว้างตัวนั้นมันก็ทำหน้าที่ของมันอย่างดีเยี่ยม มันจะ "อ้า" ออก เผยให้เห็นเนินอกขาวอวบที่ถูกบราสีอ่อนโอบอุ้มไว้ ร่องอกลึกที่ผมเห็นตอนแรก ตอนนี้มันชัดเจนยิ่งกว่าเดิม

ผมพยายามแล้ว พยายามจดจ่ออยู่กับพิซซ่าในมือตัวเอง แต่สายตาผมมันไม่รักดี มันเอาแต่ "เผลอ" แอบมองหน้าอกของส้มที่ขยับไหวไปมาทุกครั้งที่เธอหัวเราะ หรือขยับตัว

ผมเห็นนะ เวลาเธอหัวเราะแรงๆ ไอ้ก้อนเนื้อขนาดมหึมาสองก้อนนั้นมันจะสั่นกระเพื่อมเป็๞คลื่นเล็กๆ อยู่ใต้ร่มผ้า ผมต้องรีบยกกระป๋องเบียร์ขึ้นมาดื่มเพื่อกลบเกลื่อนอาการคอแห้งผากของตัวเอง

"วิน มองไรอ่ะ?"

เสียงส้มดึงผมกลับมาจากภวังค์ "ห๊ะ! ปเปล่าๆ" ผมสะดุ้ง "มองทีวี เออ หนังน่าดูดีนะ"

ส้มหรี่ตามองผมอย่างจับผิด ก่อนจะยิ้มมุมปาก เป็๲ยิ้มที่ผมอ่านไม่ออก

"เหรอ" เธอลากเสียง "นึกว่ามองอย่างอื่น"

"บ้าเหรอ จะมองอะไรล่ะ" ผมรีบปฏิเสธเสียงแข็ง

ส้มหัวเราะคิกคัก "ก็ไม่รู้สินะ"

เธอวางชิ้นพิซซ่าที่เหลือครึ่งหนึ่งลงบนกล่อง แล้วหยิบทิชชู่มาเช็ดปาก เช็ดมือ จากนั้น เธอก็ทำในสิ่งที่ผมไม่คาดคิด

ส้มเอนหลังพิงพนักโซฟาเต็มที่ แล้วยกแขนทั้งสองข้างขึ้นประสานกันไว้ที่ท้ายทอย ก่อนจะ "ยืดแขนบิด๠ี้เ๷ี๶๯"

"อื๊อออออออ"

เธอเปล่งเสียงออกมาจากลำคอเบาๆ แอ่นหน้าอกขึ้นรับอากาศ

วินาทีนั้น เสื้อยืดสีขาวตัวเก่งมันถูก "รั้ง" จนตึงเปรี๊ยะ มันรัดรูปทรงของหน้าอก "นมใหญ่" ของเธอจนเห็นเป็๲ลูกๆ ชัดเจนยิ่งกว่าตอนที่เธอก้มตัวเสียอีก

มันคือภาพสโลว์โมชันในหัวผม ผ้ายืดสีขาวที่แนบสนิทไปกับความโค้งมนมหึมา รอยนูนของหัวนมที่ดันผ้าออกมาจนเห็นเป็๞ตุ่มไตเล็กๆ มันชัดเจนมาก ชัดจนผมแน่ใจว่าเธอน่าจะใส่แค่บราลูกไม้บางๆ หรืออาจจะเป็๞บราแบบไม่มีโครง

ผมจ้องภาพนั้นนิ่ง เหมือนถูกสะกดจิต

เนินอกที่ล้นทะลักออกมาจากขอบคอเสื้อ ความตึงของเนื้อผ้าที่กำลังต่อสู้กับขนาดของมัน

ผมได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นดังกว่าเดิม

ส้มคลายท่าบิด๠ี้เ๷ี๶๯ลงช้าๆ แต่ยังคงประสานมือไว้ที่ท้ายทอย ทำให้หน้าอกยังคงแอ่นเชิดอยู่ เธอมองตรงมาที่ผม สายตาเราประสานกัน

รอยยิ้มมุมปากแบบเดิมปรากฏขึ้นอีกครั้ง "เหนื่อยจริง กินอิ่มแล้วหนังตาก็หย่อน"

ผมพยายามจะพูดอะไรสักอย่าง แต่คำพูดมันจุกอยู่ที่คอ ผมทำได้แค่เพียง

เอื้อก

กลืนน้ำลาย เสียงดังจนผมกลัวว่าเธอจะได้ยิน

ส้มหัวเราะเบาๆ "เป็๲ไรวิน คอแห้งเหรอ? หรือพิซซ่าติดคอ?"

เธอรู้ ผมว่าเธอรู้แน่ๆ ว่าผมมองอะไร

บรรยากาศที่เคยผ่อนคลายเมื่อครู่ มันแปรเปลี่ยนเป็๲ความตึงเครียดที่ร้อนระอุขึ้นมาทันที อากาศในห้องเหมือนจะน้อยลง ความเงียบเข้าครอบงำ มีเพียงเสียงทีวีที่ยังคงเจื้อยแจ้วต่อไป โดยที่ไม่มีใครสนใจมันอีกแล้ว