ถุงมือฟ้าประทาน

“ขอโทษนะครับ คุณคือ...” เจมส์เงยหน้ามองเจ้าของเสียง พบว่าเป็นผู้หญิงหน้าสวยคนหนึ่ง

หล่อนอยู่ในชุดกราวสีขาว หน้าอกแบนราบ นุ่งกระโปรงสั้นสีขาว รองเท้าส้นสูง ผมสีชมพูพริ้งถูกรวบเป็นหางม้า

ใบหน้าฉายแววขึงขัง แฝงอารมณ์โกรธหน่อยๆ

“ฉันเป็นเจ้าของคลินิกคุณานนท์ที่คุณเพิ่งดูถูกไปไงคะ” เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์

“อ๋อ...คุณนั่นเอง” เจมส์ถึงกับหน้าเจื่อน ใครจะคิดละว่าบังเอิญ ได้พบกับพี่สาวออร์ในลักษณะนี้

จูเนียร์จับชายเสื้อพี่ชายแน่น ไม่กล้าสบตาพี่สาวที่กำลังโกรธ ซ่อนตัวอยู่หลังพี่ชาย ไม่มีความกล้าเผชิญหน้า

“หึ แล้วเมื่อครู่ที่คุณพูดถึงคืออะไรเหรอคะ บอกว่าคลินิกฉันไร้คุณภาพ แสดงว่าคุณเองก็เปิดคลินิกเสริมความงาม ว้า...ชักอยากจะรู้แล้วสิว่าคลินิกของคุณชื่ออะไร เผื่อว่าจะแอบๆ เข้าไปใช้บริการ...” หล่อนพูดจาจิกกัด

ซึ่งตรงส่วนนี้เจมส์ไม่โกรธ ปล่อยให้เธอได้พูดไป เพราะเป็นเขาเองที่พูดไม่ทันคิด

“พี่ออมสิน ยืนคุยกับใครอยู่เหรอครับ เดี๋ยวนะ...นั่นคุณเจมส์ไม่ใช่เหรอ อย่าบอกนะว่ารู้จักกันแล้ว?” ออร์ตั้งใจมาคลินิกอยู่แล้ว ดังนั้นจึงไม่แปลกที่เขาจะเดินผ่านแถวนี้

“ไม่รู้จัก”

ทั้งคู่ตอบพร้อมกัน

ออมสินระบายลมจากปาก กัดฟันแน่น

“นี่คุณ จงใจหาเรื่องฉันชัดๆ ใช่ไหม”

เจมส์รีบกล่าวปฏิเสธ “ใช่ซะที่ไหนละคุณ มันเป็นเรื่องบังเอิญ ไม่ใช่ว่าผมกับคุณใจตรงกันเหรอ?”

“หยี๋! พูดอะไรของคุณ ฟังแล้วขนลุกชะมัด เมื่อครู่เพิ่งพูดจาเสียๆหายๆ ให้คลินิกฉัน แต่ตอนนี้ดันมาเปลี่ยนเรื่องคุย แทะโลมฉันเนี่ยนะ หูดำชะมัด!” ออมสินแทบอยากเข้าไปดึงหูชายหนุ่มหน้าตายียวนตรงหน้าให้หายอารมณ์เสีย

ตั้งแต่เกิดมาก็เพิ่งเคยพบ เคยเจอผู้ชายหน้าหนาแบบนี้

ไม่คิดเลยว่าวิธีจีบสาวของเขาจะเริ่มต้นด้วยคำดูถูก จากนั้นจึงพูดจาแทะโลม ออกจะหน้าหนามั่นหน้าเกินไปหน่อยไหม นี่เขาไม่คิดเลยเหรอว่าอาจจะจีบผู้หญิงไม่ติด

เจมส์ยักไหล่ ไม่ต้องการอธิบายเพิ่ม เพราะถึงอย่างไรผู้หญิงหน้าอกแบนราบเป็นไม้กระดานคนนี้ ก็ไม่ใช่สเปกเขา

ออร์มองหน้าอีกฝ่ายสลับกัน สุดท้ายจึงถามพี่สาวว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

พอรู้เรื่องราวคร่าวๆ ออร์เริ่มมองชายหนุ่ม เจ้าของถุงมือดำต่างไปจากเดิม

“คุณเจมส์มีคลินิกเสริมความงามด้วยเหรอครับ”

ได้ยินคำถามนั้น เจมส์ส่ายหน้าตามด้วยรอยยิ้ม

“ไม่มีหรอกครับ”

“ถ้างั้นแล้วทำไมถึง...”

“ตอนนี้ไม่มี แต่ไม่ได้หมายความว่าในอนาคต จะไม่มีนี่ครับ”

“...อะไรนะ นี่คุณกำลังจะบอกว่า คุณกำลังทำคลินิกงั้นเหรอคะ?” ออมสินถาม

“มั้ง...”

“มั้งเหรอ ฟังจากน้ำเสียงดูเลื่อนลอยจังนะคะ ดูไม่ค่อยมีความมั่นใจเลย แต่เมื่อกี้นี้ที่คุณพูดถึงคลินิก...ดูมีความมั่นใจมากเลยนะคะ ว่าคลินิกของตัวเองจะต้องเหนือกว่า”

ออมสินเท้าสะเอว ท่าทางไม่ยินยอม ก๋าแก่น ขัดกับบุคลิกภายนอกและวงหน้าที่เห็นอยู่ชัดเจน

“นี่คุณอยากให้ผมทำคลินิกจริงเหรอ?”

“ฉันไม่ได้พูดนะคะ เป็นคุณเองต่างหากที่พูดมาตั้งแต่แรก”

“นั่นสินะครับ แต่ว่า..ถ้าหากผมเปิดคลินิกจริงๆ กลัวว่าจะไม่มีคนเข้าของคุณเนี่ยสิ”

“อะไรนะ....พูดแบบนี้มาแข่งกันเลยไหมละ!”

ออมสินถึงกับเลือดขึ้นหน้า

หญิงสาวกำหมัดแน่น รู้สึกอยากชกไอ้หน้าหล่อปากหมาคนนี้สักหมัดสองหมัด

ส่วนออร์ หลังจากได้ฟังคำพูดอันแสนเย่อหยิ่งของเจมส์ยิ่งไม่สบอารมณ์

โดยเฉพาะตอนที่เห็นหมอนี่อยู่กับเนตร ก็ขัดหูขัดตาพอแล้ว

“แข่งเหรอ...แล้วถ้าชนะผมจะได้อะไร?” เจมส์แค่ถามไปตามอารมณ์ แต่ถึงอย่างนั้นสำหรับสองพี่น้อง คงคิดว่าเขาเอาจริง

“ง่ายมาก ถ้าหากปีหนึ่งมีผู้เข้าใช้บริการคลินิกคุณมากกว่าฉัน ฉันจะยกหุ้นให้คุณ...10 เปอร์เซ็นต์” ออมสินพยายามคิดหาข้อเสนอที่เหมาะสม

“หืม...ไม่ดีมั้ง”

“ไม่ดียังไง หุ้นตั้ง 10 เปอร์เซ็นต์เชียวนะ นี่คุณรู้มูลค่าในตลาดของบริษัทฉันหรือเปล่า”

“คุณนี่ละก็นะ จะให้อธิบายง่ายๆ เพราะถึงผมชนะ คลินิกคุณก็อาจไม่มีคนเข้าไปใช้บริการ ถึงตอนนั้นอย่าว่าแต่หุ้น 10 เปอร์เซ็นต์เลย แม้แต่หุ้นทั้งหมดผมยังไม่ต้องการ แต่ถ้าหากเปลี่ยนเป็น...”

เจมส์จงใจใช้สายตาเย้าหยอก เผื่อผู้หญิงตรงหน้าจะล้มเลิกความตั้งใจเรื่องพนันบ้าๆ

รับรู้ถึงสายตาดังกล่าว รู้ทั้งรู้ว่าหมายถึงสิ่งใด แต่ด้วยความถือดี ดื้อดึงและไม่อยากยอมแพ้ สุดท้ายออมสินได้พูดขึ้นว่า “ฮึ่ม! ก็ได้ ถ้าหากฉันแพ้...จะยอมเป็นแฟนให้ก็ได้”

เจมส์อยากจะปฏิเสธ ว่าเขาไม่ได้หมายความแบบนั้น

ใครบ้างอยากได้หุ่นไม้กระดานแบบเธอมาเป็นแฟน ให้จีบยังไม่อยากเลย

แต่อย่างใดก็ดี สุดท้ายเธอไม่รับฟังคำตอบ เพียงหันหลังกลับ เดินเข้าไปในคลินิกคุณานนท์ด้วยอารมณ์คุกรุ่น

“อ้าว...พี่ชาย น้องว่าพี่สาวคนนั้นเขาลืมพูดอีกอย่างนะครับ” เห็นว่าเธอไปไกลแล้ว จูเนียร์จึงกล้าสะกิดแขนพี่ชาย

“อะไรเหรอจูเนียร์”

“ก็ถ้าหากพี่เป็นฝ่ายแพ้ไง พี่สาวคนนั้นยังไม่ตั้งข้อเสนอก็รับคำท้าแล้ว แบบนี้จะไม่เป็นไรแน่เหรอครับ”

“เรื่องนั้น...”

นั่นสินะ เจ้าของคลินิกคุณานนท์พูดจบก็เดินไป ภายในใจคงโกรธมากจนไม่อยากมองหน้าเจมส์เป็นครั้งที่สอง ถึงได้รีบก้าวขายาวๆ เดินไปให้ไว

“ในเมื่อพี่สาวผมลืม งั้นผมจะเสนอเองแล้วกัน” ออร์เป็นฝ่ายเริ่ม “ถ้าหากคุณแพ้ ได้โปรดอย่าเข้าใกล้เนตรอีกเป็นครั้งที่สอง!”

“หรือว่าคุณชอบ...” เจมส์เดาออกได้ไม่ยาก กับความนัยที่อีกฝ่ายต้องการสื่อ

“นั่นไม่ใช่ธุระกงการอะไรของคุณ รู้เพียงแค่ว่า ถ้าหากคุณแพ้ พยายามอยู่ห่างเนตรให้ไกล!” กล่าวจบ ออร์ทำเสียง'ฮึ'แล้วเดินเข้าไปในคลีนิค พร้อมกับบอดี้การ์ดในชุดสูท

“พวกเขาพี่น้อง เหมือนกันจังนะ...” เจมส์ถึงกับยิ้มไม่ออก

ไม่คิดเลยว่าเพราะคำพูดพล่อยๆ คำเดียวที่กำลังคุยกับน้องชาย จะนำมาซึ่งปัญหา

และดูเหมือนจะถูกอีกฝ่ายเกลียดขี้หน้าเข้าแล้ว

.....

เจมส์พาจูเนียร์กลับเข้าไปในงาน ซึ่งตอนนี้มันได้มาถึงช่วงสุดท้าย

ระหว่างทาง เด็กชายในชุดสูทสีขาวบริสุทธิ์กล่าวถามไร้เดียงสา “พี่ชาย จะชนะได้จริงๆ เหรอครับ”

“ไม่รู้สินะ รู้เพียงแค่ว่าต้องทำ อีกอย่างคือ สองพี่น้องนั่นได้จุดประกายบางอย่างให้พี่”

“ประกายบางอย่าง...อะไรเหรอครับ บอกน้องได้หรือเปล่า”

“ได้สิ” เจมส์เผยรอยยิ้ม

เมื่อเดินมาถึงสถานที่จัดงาน เขาไม่ได้เดินเข้าไป เพียงยืนอยู่รอบนอก ก่อนจะกล่าวกับน้องชายอย่างเป็นกันเอง

“ความจริงพี่มีธุรกิจทางทะเล อาศัยเรือและแหล่งทรัพยากรทางทะเลนำมาเป็นรายได้หลัก แต่ดูเหมือนวิธีนี้จะได้เงินก็จริงแต่ยังน้อยอยู่หากเทียบกับการเล่นหุ้น ซึ่งมันก็ทำให้พี่หลงลืมเลยว่า พี่เองก็เจ๋งนะ ไม่จำเป็นต้องมุ่งเน้นไปทางทะเลอย่างเดียว หากไม่พบกับออมสินและออร์ พี่คงไม่ได้เริ่มทำธุรกิจใหม่ๆ”

“นี่ก็สุดยอดมากแล้วครับ ถ้าพ่อแม่รู้เข้า คงดีใจที่พี่ประสบความสำเร็จ”

“งั้นเหรอ แล้วจูเนียร์อยากนั่งเฮลิคอปเตอร์หรือเปล่า”

“เอ๋...พี่จะพาน้องนั่งเหรอ?”

พูดถึงเรื่องเครื่องบิน มีเด็กคนไหนบ้างไม่ชื่นชอบ โดยเฉพาะเด็กเล็กช่วงวัยอย่างจูเนียร์ งานวันเด็กทุกปี เป็นต้องนั่งติดขอบหน้าจอโทรทัศน์ คอยเฝ้าดูการออกอากาศการบินผาดโผนประจำปี

เขาลูบศีรษะน้องชาย ตามด้วยรอยยิ้มอบอุ่น

“ใช่ พี่จะพาจูเนียร์บินไปบนท้องฟ้า ดีไหม”

“ดีๆ ว่าแต่น้องจะได้ขึ้นบินตอนไหนเหรอ”

“ตอนนี้ยังก่อน รอให้ทุกอย่างมันพร้อมพี่จะพาขึ้นบิน”

“สัญญาแล้วนะ ถ้าหากพี่โกหก เดี๋ยวจะเอาไปฟ้องพี่จูเน่เลยคอยดู”

“สัญญาครับ”

จากนั้นทั้งคู่กลับไปนั่งที่

ซึ่งเวลานี้ผู้จัดละครวัย 36 ปี พริ้งพราวได้ลงจากเวที เดินไปทักทายแขกเหรื่อในงาน ก่อนจะแวะเวียนมาที่โต๊ะของเนตร พร้อมกับกล่าวคำเชิญชวน ให้ไปร่วมรับประทานมื้อค่ำที่บ้านของหล่อน

ใจจริงเนตรอยากปฏิเสธ หล่อนไม่เคยชอบงานอะไรแบบนี้อยู่แล้ว

ครั้งนี้หากไม่เป็นเพราะต้องการขายชื่อเสียงกับผลงานด้านศิลที่ร่วมทำกับละคร 'แดนพิศวง' คงไม่ใส่ชุดหน้าอาย ที่ยายเพื่อนบ้าเลือกให้หรอก

สุดท้ายเนตรจำใจต้องไป เพราะเจมส์เองก็อยากไปที่นั่นด้วย

...........

เวลายังเหลืออยู่ เนตรกลับไปคอนโด เปลี่ยนชุดสำหรับงานเลี้ยงสังสรรค์เล็กๆ

ส่วนเจมส์ เหตุผลที่ต้องไปเพียงเพราะอยากรู้ให้แน่ใจว่า ต้น ผู้ชายที่ดูไม่น่าไว้วางใจจะทำอะไรกับผู้จัดละครคนสวย

กล่าวด้วยความสัตย์จริงเจมส์ไม่ใช่ฮีโร่ เพียงแต่ในเมื่อได้ยินเรื่องที่ไม่ควรได้ยิน หากยังปล่อยปะละเลย เขาคงไม่สามารถเรียกตัวเองว่าสุภาพบุรุษได้

งานเลี้ยงตอนเย็นมีเพียงทีมงาน และดาราบางคนที่ร่วมแสดงละครแดนพิศวง

ส่วนคนนอกไม่ค่อยมีให้เห็น นอกเสียจากหนึ่งในคนข้างในจะเชิญชวน อาศัยเส้นสาย หวังให้ทำความรู้จักกับคนด้านใน เผื่อได้บทละครดีๆ

เจมส์มาพร้อมกับสาวสวยอย่างปิ่น

ซึ่งแน่นอนนักแสดงตัวประกอบระดับล่างอย่างเธอ เมื่อถูกชวนย่อมไม่ปฏิเสธโอกาสดีๆ ให้หลุดมือ

ปิ่นอยู่ในชุดไปรเวทสบายๆ สวมรองเท้าส้นสูง ผมถูกปล่อยเป็นลอนยาว แต่งหน้าไม่หนักมาก ยามที่ยิ้มจะเห็นฟันขาวเรียงเป็นระเบียบสวยงาม

เนื่องจากปิ่นไม่เคยเข้างานแบบนี้ จึงเดินตัวติดเจมส์เป็นตังเม และในบางครั้ง หน้าอกหล่อนมักจะถูไถแขนซ้ายเขา