ลงให้อ่านทุกวัน เวลา 20:00 น. เป็ต้นไป [ส่วน eBook มาวันที่ 13/09/68 ราคาเบา ๆ เพียง 59฿ เก็บเงินรอได้เลยนะคะ]
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
บทที่ 5
หลายวันผ่านไปนับจากเหตุการณ์ในหอตำรา ชีวิตของเว่ยหลินในจวนอ๋องปีศาจก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างเห็นได้ชัด จากสถานะที่คลุมเครือไม่ต่างอะไรจากนักโทษชั้นดี บัดนี้เขากลับได้รับอิสระมากขึ้นอย่างน่าประหลาดใจ ทหารยามที่เคยเดินตามคุมเชิงทุกฝีก้าว บัดนี้กลับทำเพียงเฝ้าระวังอยู่ห่างๆ อย่างรักษามารยาท เขาได้รับอนุญาตให้เข้าออกหอตำราได้ตามใจปรารถนา และแม้กระทั่งพื้นที่ส่วนใหญ่ในจวนอ๋อง เขาก็สามารถเดินสำรวจได้อย่างอิสระ ตราบใดที่ยังอยู่ในสายตาขององครักษ์เงาที่ซ่อนกายอยู่ ณ ที่ใดที่หนึ่ง
อาหารการกินถูกยกระดับขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย จากข้าวต้มจืดชืดกลายเป็สำรับที่ประกอบด้วยเนื้อสัตว์และผักอย่างครบครัน เสื้อผ้าอาภรณ์ที่เคยมีเพียงชุดผ้าฝ้ายสีฟ้าซีดเซียว บัดนี้กลับมีชุดใหม่สีเรียบอีกสองสามชุดมาให้ผลัดเปลี่ยน แม้จะไม่ใช่ผ้าไหมล้ำค่า แต่ก็เป็ผ้าเนื้อดีที่สวมใส่สบายกว่ากันหลายเท่านัก ทุกสิ่งทุกอย่างบ่งบอกอย่างชัดเจนว่า คุณค่า ของเขาในสายตาของเ้าของจวนแห่งนี้ได้เปลี่ยนไปแล้ว
ทว่าภายใต้ความสะดวกสบายที่ได้รับมา เว่ยหลินกลับไม่เคยรู้สึกผ่อนคลายได้อย่างแท้จริง เขายังคงตระหนักอยู่เสมอว่าทุกสิ่งที่เขาได้รับมานั้นตั้งอยู่บนความพึงพอใจของบุรุษเพียงผู้เดียว และที่สำคัญที่สุด...หน้าต่างระบบสีฟ้าโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นให้เขาเห็นเป็ครั้งคราว ยังคงแสดงตัวเลขนับถอยหลังของภารกิจหลักอย่างเืเย็น
[เวลานับถอยหลังภารกิจหลัก 82 วัน 15 ชั่วโมง 32 นาที]
‘แปดสิบสองวัน...’ เว่ยหลินทอดถอนใจในอกขณะนั่งอยู่ริมหน้าต่างในเรือนพักของตน ดวงตาจับจ้องไปยังสวนสวยเบื้องนอก แต่ในใจกลับกำลังประมวลผลอย่างหนักหน่วง ‘สถานะดีขึ้นก็จริง แต่เป้าหมายหลักยังไม่คืบหน้าเลยแม้แต่น้อย ข้าจะหาทางทำให้บุรุษผู้เ็าดุจน้ำแข็งคนนั้น...้ามีทายาทกับข้าได้อย่างไรกัน’
มันเป็ปัญหาที่ซับซ้อนและน่ากระอักกระอ่วนใจเกินกว่าที่โปรแกรมเมอร์ผู้เชื่อมั่นในตรรกะอย่างเขาจะหาคำตอบได้ง่ายๆ ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับโม่เหยียนในตอนนี้เปรียบเสมือนเ้านายกับที่ปรึกษาที่มากความสามารถ
ขณะที่ความคิดกำลังสับสนวุ่นวาย แสงสีฟ้าที่คุ้นเคยก็สว่างวาบขึ้นตรงหน้าอีกครั้ง พร้อมกับเสียงสังเคราะห์ที่ไร้อารมณ์ซึ่งดังก้องอยู่ในหัวของเขา
[ตรวจพบความคืบหน้าของภารกิจหลักหยุดชะงัก...กำลังเปิดใช้งานภารกิจย่อยเพื่อกระตุ้นสถานการณ์]
เว่ยหลินขมวดคิ้วมุ่น ‘ภารกิจย่อยอีกแล้วรึ’
[ภารกิจย่อย จงทำให้โม่เหยียนเอ่ยปากเรียกชื่อ ‘เว่ยหลิน’]
[เงื่อนไข สำเร็จภายใน 24 ชั่วโมง]
[รางวัล ค่าพลังชีวิต +10]
[บทลงโทษหากล้มเหลว ความเ็ประดับสาม เป็เวลาหนึ่งชั่วยาม]
ดวงตาของเว่ยหลินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ภารกิจนี้ดูผิวเผินแล้วง่ายดายจนน่าขัน แต่เมื่อลองคิดทบทวนดูดีๆ แล้ว...มันกลับเป็ภารกิจที่ยากที่สุดเท่าที่เขาเคยได้รับมา
ั้แ่เขาเข้ามาอยู่ในจวนแห่งนี้ โม่เหยียนไม่เคยเอ่ยปากเรียกชื่อเต็มของเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว บุรุษผู้นั้นมักจะเรียกเขาด้วยสรรพนามห่างเหินอย่าง เ้า หรือไม่ก็เป็คำเรียกตามสถานะอย่าง บัณฑิต เท่านั้น การเรียกชื่อใครสักคนโดยตรง...มันคือการยอมรับในตัวตนและเป็การลดระยะห่างลงอย่างมีนัยสำคัญ สำหรับคนอย่างโม่เหยียนที่สร้างกำแพงสูงลิ่วไว้รอบตัว การจะทำให้เขายอมทำเช่นนั้นได้ ไม่ต่างอะไรกับการทลายกำแพงหินด้วยมือเปล่า
แต่แล้ว...ในความยากลำบากนั้น เว่ยหลินกลับมองเห็นประกายแห่งโอกาส
‘ใช่แล้ว...’ ความคิดของเขาสว่างวาบ ‘นี่ไม่ใช่แค่ภารกิจป่วนๆ แต่มันคือเครื่องมือ...เครื่องมือที่จะใช้ทำลายระยะห่างระหว่างข้ากับเขา!’
มุมปากของเว่ยหลินยกขึ้นเล็กน้อยอย่างที่ไม่มีใครได้เห็น แววตาที่เคยขุ่นมัวกลับมาทอประกายแห่งความท้าทายอีกครั้ง เขาลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นบนอาภรณ์ของตนเบาๆ สมองของโปรแกรมเมอร์เริ่มวางอัลกอริทึม [1] สำหรับ เควส ใหม่นี้อย่างรวดเร็ว
เขาจะไม่รอช้า...ยี่สิบสี่ชั่วโมงคือนานเกินไปด้วยซ้ำ เกมนี้...เขาจะเป็ฝ่ายคุม
เป้าหมายแรกของเว่ยหลินคือการหาข้อมูล เขารู้ดีว่าใน่เวลานี้ของวัน โม่เหยียนมักจะปรึกษาหารือเื่การทหารกับเหล่าแม่ทัพนายกองที่ห้องโถงกลาง มันเป็สถานที่ที่เต็มไปด้วยอำนาจและความน่าเกรงขาม เป็เขตหวงห้ามสำหรับคนนอกอย่างเขาโดยสิ้นเชิง และนั่นคือเหตุผลที่มันกลายเป็สถานที่ที่สมบูรณ์แบบที่สุดสำหรับแผนการของเขา
เว่ยหลินเดินตรงไปยังห้องโถงกลางด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่าทุกย่างก้าวกลับเต็มไปด้วยความแน่วแน่ ทหารยามสองนายที่เฝ้าอยู่หน้าประตูรีบเข้ามาขวางทางเขาไว้ทันทีพร้อมกับยกทวนขึ้นมาไขว้กันเป็แนวกั้น
“หยุดก่อนคุณชายเว่ย! ที่นี่เป็เขตประชุมราชการลับ ห้ามผู้ไม่เกี่ยวข้องเข้าไป!” ทหารนายหนึ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว แต่ก็ยังแฝงไว้ด้วยความลังเลเล็กน้อยหลังจากที่สถานะของเว่ยหลินในจวนเปลี่ยนไป
เว่ยหลินไม่ได้สนใจปลายทวนที่อยู่ห่างจากใบหน้าเขาไม่ถึงคืบ เขามองเลยเข้าไปยังบานประตูที่แง้มอยู่เล็กน้อย กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่กลับแฝงอำนาจบางอย่างที่ทำให้คนฟังต้องหยุดชะงัก “ข้ามีเื่สำคัญอย่างยิ่งยวดจะกราบทูลท่านอ๋อง หากชักช้าไปแม้เพียงก้าวเดียว อาจส่งผลต่อความมั่นคงของชายแดนได้”
คำพูดที่อ้างถึงความมั่นคงของชายแดนนั้นหนักหน่วงเกินกว่าที่ทหารยามชั้นผู้น้อยจะรับผิดชอบไหว พวกเขามองหน้ากันอย่างเลิ่กลั่ก ไม่กล้าตัดสินใจ ขณะที่เว่ยหลินกำลังจะเอ่ยปากพูดอีกครั้ง ประตูบานใหญ่ก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรงจากด้านใน
แม่ทัพร่างกำยำในชุดเกราะเต็มยศผู้หนึ่งก้าวออกมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาคมกล้าจ้องมองเว่ยหลินั้แ่หัวจรดเท้าด้วยความไม่พอใจอย่างเปิดเผย เขาคือแม่ทัพจางลู่ ขุนศึกเฒ่าผู้รับใช้ตระกูลโม่มานานและเป็หนึ่งในคนที่ไม่พอใจกับการปรากฏตัวของเว่ยหลินมากที่สุด
“บัณฑิตน้อย! เ้าคิดว่าที่นี่เป็โรงเตี๊ยมรึ ถึงได้มาส่งเสียงดังเอะอะโวยวายอยู่หน้าห้องประชุมเช่นนี้!” จางลู่ตวาดลั่น “เื่ความมั่นคงของชายแดนเป็เื่คอขาดบาดตาย ไม่ใช่เื่ที่คนไร้ประสบการณ์เช่นเ้าจะมาพูดเล่นได้!”
เว่ยหลินไม่แม้แต่จะเหลือบมองแม่ทัพเฒ่า เขามองตรงเข้าไปในห้องโถง ที่ซึ่งเขาสามารถมองเห็นแผ่นหลังกว้างอันคุ้นเคยของโม่เหยียนนั่งเด่นเป็สง่าอยู่ตรงกลางโต๊ะขนาดใหญ่ที่แวดล้อมไปด้วยเหล่าขุนพล เขารวบรวมลมปราณทั้งหมดที่มีแล้วเปล่งเสียงออกไปให้ดังพอที่คนข้างในจะได้ยิน
“ท่านอ๋อง! แผนการเสริมกำลังป้องกันที่ด่านเหยี่ยวทมิฬที่พวกท่านกำลังหารือกันอยู่นั้น...มีช่องโหว่ร้ายแรงพ่ะย่ะค่ะ!”
คำพูดนั้นทำให้ทั้งห้องโถงที่เคยมีเสียงพูดคุยจอแจเงียบกริบลงในทันที!
เหล่าแม่ทัพนายกองที่นั่งอยู่ต่างหันขวับมามองทางประตูเป็ตาเดียวกัน สายตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึงระคนดูแคลน ใครกันที่บังอาจมาวิจารณ์แผนการรบที่พวกเขากลั่นกรองมาจากประสบการณ์นับสิบปีเช่นนี้
แม่ทัพจางลู่หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ “บังอาจ! เ้า...!”
แต่ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยวาจาใดๆ ต่อ เสียงทุ้มต่ำที่เย็นเยียบจนทำให้อากาศรอบตัวหนาวเหน็บก็ดังขึ้นจากด้านใน หยุดทุกการเคลื่อนไหว
“ให้มันเข้ามา”
สิ้นเสียงคำสั่งนั้น แม่ทัพจางลู่จำต้องกัดฟันหลีกทางให้อย่างไม่พอใจ เว่ยหลินเดินผ่านร่างของแม่ทัพเฒ่าเข้าไปในห้องโถงด้วยท่าทีสงบนิ่ง เขาเผชิญหน้ากับสายตาแข็งกร้าวและไม่เป็มิตรของเหล่าขุนพลชาญศึกนับสิบคนโดยไม่แสดงความหวั่นเกรงออกมาแม้แต่น้อย
เขาเดินไปหยุดอยู่เบื้องหน้าโต๊ะประชุม ประสานมือคำนับโม่เหยียนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะด้วยท่าทีเรียบเฉย บุรุษผู้นั้นไม่ได้มองหน้าเขาด้วยซ้ำ สายตาคมกริบคู่นั้นยังคงจับจ้องอยู่ที่แผนที่บนโต๊ะ แต่รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาอย่างเงียบเชียบนั้นบ่งบอกว่าอารมณ์ของเขาไม่ได้สงบนิ่งเหมือนท่าทางเลยแม้แต่น้อย
เว่ยหลินรู้ดีว่าเขากำลังเล่นกับไฟ เขากำลังท้าทายอำนาจของอ๋องปีศาจต่อหน้าข้ารับใช้ที่ภักดีที่สุดของเขา แต่เดิมพันครั้งนี้...เขาต้องชนะ
“เ้ามีเวลาหนึ่งเค่อ [2] ” โม่เหยียนเอ่ยขึ้นโดยไม่เงยหน้า น้ำเสียงของเขาเรียบสนิทจนน่าขนลุก “อธิบายมาสิว่าแผนการของข้า...มีช่องโหว่ตรงไหน หากสิ่งที่เ้าพูดเป็เื่ไร้สาระ...ข้าจะตัดลิ้นของเ้าทิ้งเสีย”
บรรยากาศในห้องกดดันจนแทบหายใจไม่ออก เหล่าแม่ทัพต่างลอบยิ้มเยาะอยู่ในใจ รอคอยดูจุดจบของบัณฑิตอวดดีคนนี้
แต่เว่ยหลินกลับไม่สะทกสะท้าน เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ปลายนิ้วเรียวชี้ลงไปบนจุดหนึ่งของแผนที่...จุดยุทธศาสตร์ที่เป็หัวใจของแผนการทั้งหมด
“พวกท่านวางแผนที่จะส่งกำลังเสริมและเสบียงผ่านช่องเขาจันทราเร้นเพื่อหลีกเลี่ยงการตรวจจับของศัตรู...นั่นเป็ความคิดที่ถูกต้อง” เว่ยหลินเริ่มอธิบายด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงและชัดเจน “แต่สิ่งที่พวกท่านมองข้ามไป...ไม่ใช่กำลังของศัตรู แต่เป็ เวลา พ่ะย่ะค่ะ”
คิ้วกระบี่ของโม่เหยียนขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเป็ครั้งแรก
“จากข้อมูลที่ข้าได้ศึกษาในหอตำรา เส้นทางผ่านช่องเขาจันทราเร้นนั้นต้องใช้เวลาเดินทางอย่างน้อยสามวันเต็ม แต่เสบียงที่ด่านเหยี่ยวทมิฬจะหมดลงในอีกสองวันครึ่ง นั่นหมายความว่าต่อให้ขบวนทัพของท่านไม่ถูกซุ่มโจมตีเลยแม้แต่น้อย แต่เมื่อไปถึง ทหารที่ด่านหน้าก็อดอยากจนไม่มีแรงจะต่อสู้แล้ว” เว่ยหลินหยุดเว้นจังหวะ ก่อนจะกล่าวประโยคที่ทำให้ทุกคนต้องตกตะลึง “พวกท่านกำลังส่งกองทัพไปสู่ความพ่ายแพ้...โดยที่ยังไม่ได้รบด้วยซ้ำ”
ความเงียบเข้าปกคลุมทั้งห้องโถงอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันเป็ความเงียบที่เกิดจากความตกตะลึงอย่างแท้จริง เหล่าแม่ทัพที่เคยดูแคลนบัดนี้ต่างเบิกตากว้างและรีบก้มลงมองแผนที่ของตนอีกครั้ง พวกเขามัวแต่จดจ่ออยู่กับกลยุทธ์การหลบหลีก จนมองข้ามปัจจัยพื้นฐานที่สำคัญที่สุดอย่างเื่ระยะเวลาและอัตราการบริโภคเสบียงไปจริงๆ
โม่เหยียนเงยหน้าขึ้นจากแผนที่แล้วสบตากับเว่ยหลินตรงๆ เป็ครั้งแรก แววตาที่เคยเ็าและหงุดหงิด บัดนี้กลับฉายประกายที่ซับซ้อนอย่างยิ่ง...มันคือความทึ่ง ความประหลาดใจ และความสนใจที่รุนแรงกว่าครั้งไหนๆ
เว่ยหลินเรียกความสนใจจากเขาได้สำเร็จแล้ว...แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ได้สร้างศัตรูเพิ่มขึ้นในหมู่แม่ทัพที่ต้องเสียหน้าไปตามๆ กันเช่นกัน
โม่เหยียนโบกมือไล่เหล่าแม่ทัพนายกองของเขาโดยไม่เอ่ยคำพูดใดๆ ขุนพลเ่าั้แม้จะยังตกตะลึงแต่ก็รีบประสานมือคารวะและทยอยเดินออกจากห้องโถงไปอย่างรวดเร็ว บางคนเหลือบมองเว่ยหลินด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป...จากความดูแคลนเป็ความยอมรับนับถืออย่างเสียไม่ได้
เมื่อภายในห้องโถงเหลือเพียงพวกเขาสองคนตามลำพัง โม่เหยียนก็ลุกขึ้นจากที่นั่งแล้วเดินตรงเข้ามาหาเว่ยหลินช้าๆ รังสีอำนาจที่กดดันแผ่ออกมาอย่างรุนแรงจนเว่ยหลินต้องฝืนเกร็งร่างเพื่อไม่ให้เผลอถอยหลัง
“เ้าไปรู้เื่พวกนี้มาได้อย่างไร” น้ำเสียงทุ้มต่ำคาดคั้นอยู่ตรงหน้า “ข้อมูลเื่อัตราการบริโภคเสบียงเป็ความลับสุดยอดที่รู้กันเพียงไม่กี่คน”
เว่ยหลินเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย สบตากับดวงตาสีรัตติกาลคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว เขากำลังจะเริ่มดำเนินตามแผนขั้นสุดท้าย เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนจะเหนื่อยหน่ายและไม่แยแส ซึ่งเป็การยั่วประสาทอ๋องปีศาจได้อย่างดีเยี่ยม
“คนที่จะถูก ลบ หายไปในอีกไม่ช้าอย่างข้า...ไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้วไม่ใช่รึพ่ะย่ะค่ะ” เขาจงใจใช้คำพูดที่กำกวมและฟังดูเหมือนคนปลงตกกับชีวิต “หากท่านอ๋องไม่มีธุระอันใดแล้ว บ่าวขอตัวก่อน”
ว่าแล้วเขาก็แสร้งทำเป็หันหลังและกำลังจะเดินจากไปอย่างไม่ไยดี...
มันคือการเดิมพันครั้งสุดท้าย...เดิมพันว่าความอยากรู้และความ้าที่จะควบคุมทุกสิ่งของโม่เหยียน จะมีมากกว่าความโกรธที่ถูกปั่นหัว
และเขาก็เดิมพันถูก
“หยุดเดี๋ยวนี้!”
เสียงตวาดที่ดังลั่นมาจากเื้ัเต็มไปด้วยความหงุดหงิดและโทสะที่ไม่อาจควบคุมได้
“เ้าคิดจะไปไหน...เว่ยหลิน!”
วินาทีที่ชื่อของเขาถูกเปล่งออกมาจากริมฝีปากหยักลึกนั้น เว่ยหลินที่หันหลังอยู่ก็หยุดชะงักฝีเท้าลงทันที หน้าต่างระบบสว่างวาบขึ้นในครรลองสายตาของเขาอย่างเงียบเชียบ
[ภารกิจย่อย สำเร็จ]
[ได้รับรางวัล ค่าพลังชีวิต +10]
มุมปากของเว่ยหลินลอบยกขึ้นเป็รอยยิ้มเล็กน้อย...รอยยิ้มของผู้ชนะที่ไม่มีใครได้เห็น
เขาทำสำเร็จแล้ว...เขาสามารถทลายกำแพงที่แข็งแกร่งที่สุดลงได้ด้วยเกมจิตวิทยาเพียงไม่กี่กระดาน
[1] อัลกอริทึม (Algorithm) : กระบวนการหรือขั้นตอนการแก้ปัญหาที่มีลำดับชัดเจน ในเื่เปรียบเทียบกลยุทธ์การรบเหมือนอัลกอริทึม
[2] หนึ่งเค่อ : หน่วยวัดเวลาของจีนโบราณ 1 เค่อ มีค่าประมาณ 15 นาที
ประกาศ : พรุ่งนี้หยกงดอัปนิยาย 1 วันนะคะ เจอกันอีกทีวันที่ 11/ก.ย./68 งับ ขออภัยในความไม่สะดวกด้วยค่ะ
827
![อุ๊บ!...สะดุดรักพ่อเลี้ยงขา [ มี E-book ขายแล้วจ้าา ] อ่านยาวๆ ฟินๆ กันไปเลย nc จุกๆ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1734328497_3992743.webp)
