ตอนที่15 วิ่งหนีให้เร็วที่สุดญ่าหลิน
รถเคลื่อนตัวออกจากสนามบินมาไม่เท่าไหร่ท้องฟ้าสีดำก็แลบแปลบปลาบ สายฝนโปรยลงมาหนาเม็ดขึ้นเรื่อยๆ รถยนต์ที่ฉันนั่งมาติดแหง็กอยู่บนถนนซึ่งเต็มไปด้วยรถราหนาแน่น ฉันแนบใบหน้ากับกระจกรถยนต์ซึมซับความเย็นเชียบและััถึงสายฝนที่ตกกระทบ ก่อนจะหยาดรินลงมาเป็สาย บรรยากาศภายในห้องโดยสารเงียบกริบไม่มีใครพูดอะไรออกมา เสมือนทุกคนล้วนตกอยู่ในห้วงภวังค์แห่งความคิดของตัวเอง
กระทั่งคุณลุงคนขับรถได้เอ่ยขึ้นมาทำลายความเงียบ
“ฝนตกแบบนี้รถยิ่งติดมากขึ้น ผมว่าพวกเราไปทางลัดดีไหมครับผมพอจะทราบเส้นทางไปโรงแรมที่น่าจะใช้เวลาน้อยกว่าทางที่พวกเรากำลังจะไปกัน”
คุณลุงมองฉันจากทางกระจกมองหลัง
“หื้อ มีทางที่ใช้เวลาน้อยกว่านี้งั้นเหรอคะ”
“นี่จะตุกติกอะไรกัน ถ้ารู้ว่ามีเส้นทางที่ใกล้กว่านี้แล้วทำไมไม่พาพวกเราไปั้แ่แรก”
เหยาเอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแสดงออกชัดเจนว่าไม่ไว้วางใจคุณลุงคนขับรถ เท่าที่ฉันรู้จักเขามาหลายปีเหยาก็ไม่ค่อยไว้ใจใครง่ายๆ อยู่แล้วนี่นะ
“คืออย่างงี้นะครับ ถ้าเป็เวลาปกติเส้นทางที่พวกเรากำลังไปนี่ถือว่าใกล้ที่สุดแล้วล่ะครับ แต่่เวลาตอนนี้บวกกับฝนตกลงมาด้วย หากเปลี่ยนไปอีกเส้นทางที่ผมบอกมันจะใกล้ว่าน่ะครับ แต่ถ้าพวกคุณไม่อยากไปก็ไม่เป็ไรนะครับ ผมแค่แนะนำเท่านั้น”
สีหน้าของคุณลุงเจื่อนลงจนฉันรู้สึกสงสาร ผู้สูงวัยและเด็กเป็อะไรที่ทำให้ฉันใจบางได้ง่ายเหลือเกิน
“เหยา ฉันก็ว่าดีเหมือนกันนะหากทางลัดที่คุณลุงบอกจะช่วยทำให้เราไปถึงโรงแรมได้เร็วขึ้น พวกเราก็น่าจะลองดูไม่น่ามีอะไรเสียหายเลยนิ ลองดูเถอะนะฉันอยากกลับไปนอนบนเตียงนุ่มๆ เต็มทีแล้วล่ะเดินทางเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว อีกอย่างท่าทางของคุณลุงคนนี้ก็ไม่น่ามีพิษมีภัยหรอกนะ”
ฉันจงใจใช้ภาษาจีนกวางตุ้งในการสนทนากับเหยา ด้วยหวังว่าคุณลุงจะฟังพวกเราไม่ออก
“แต่ คุณหนูแน่ใจหรือครับ”
เหยาหันกลับมามองฉัน สีหน้าของเหยายังแฝงเอาไว้ด้วยความวิตกกังวลเหมือนเคย
“อื้อ” ฉันพยักหน้ารัวๆ
“งั้นก็แล้วแต่คุณหนูเถอะครับ”
ในที่สุดเหยาก็ยอมชื่อฟังในสิ่งที่ฉันบอก
“สรุปว่าพวกเราไปทางลัดที่คุณลุงบอกก็ได้ค่ะ ถ้ามันจะถึงจุดหมายเร็วขึ้นคุณลุงก็พาไปเส้นทางนั้นเถอะนะคะ”
“ได้ครับคุณหนู อีกสักสองร้อยเมตรข้างหน้าเลี้ยวซ้ายเข้าไปในซอยจะมีทางลัดที่ผมบอกครับ”
คุณลุงคนขับรถพาพวกเราเลี้ยวเข้ามาในซอยเปลี่ยวแห่งหนึ่ง ซึ่งคาดว่าน่าจะเป็ถนนเส้นรองนานทีจะมีรถยนต์สวนมาสักคันหนึ่ง สองข้างทางไม่ค่อยมีบ้านเรือนผู้คน บาง่สองข้างทางก็มีป่าและคลองสลับกันไฟถนนก็ไม่มีตลอดทาง นานๆ จะผ่านหมู่บ้านสักครั้งหนึ่ง
เอี้ยดดดดด
“ว้ายยย”
จู่ๆ คุณลุงคนขับรถก็เหยียบเบรกอย่างแรงจนฉันเกือบหัวทิ่มกับเบาะด้านหน้า
“คุณหนูระวังตัวด้วยนะครับ”
เหยาะโบอกฉันด้วยเสียงอันดัง เพียงเสี้ยววินาทีนั้นเองก็มีวัตถุบางอย่างพุ่งทะลุกระจกด้านหน้าของรถยนต์เข้ามาชนกับร่างของคุณลุงคนขับอย่างจัง
ปัง ปัง ปัง
“โอ้ย”
เสียงแกร้องขึ้นด้วยความเ็ป หยาดน้ำเหนียวๆ กระเซ็นเข้ามายังใบหน้าของฉัน
“เราถูกลอบยิง คุณหนูก้มต่ำไว้นะครับ”
เหยาร้องเอะอะขึ้นอีกครั้ง จังหวะเดียวกับรถยนต์ของพวกเราพุ่งลงไปในป่าละเมาะข้างทาง คุณลุงโชว์เฟอร์หมดสติฟุบหน้าลงกับพวงมาลัย เสียงแตรรถลากยาว ทิ้งให้ฉันกับเหยาเผชิญชะตากรรมกันเพียงสองคน ในขณะที่เสียงดังคล้ายปืนยังรัวเข้ามาไม่ขาดระยะ
โครม!
รถยนต์ไถลและพลิกคว่ำ ทุกสิ่งทุกอย่างมันเกิดขึ้นรวดเร็วจนไม่มีใครตั้งตัวได้ ฉันหูอื้อ ตาลาย มึนงงไปหมด เ็ปตามร่างกายหลายแห่ง รู้สึกตัวอีกทีก็มีมือของเหยาพยายามดึงฉันออกจากซากรถยนต์ที่พวกเราโดยสารกันมา
“คุณหนูรีบออกมาเร็ว”
ปัง! ปัง! ปัง!
ฉันรวบรวมสติคว้ามือของเหยาที่ยื่นเข้ามา ก่อนจะถูกมือใหญ่ของบอดี้การ์ดดึงออกไปจากตัวรถ สภาพของรถยนต์เต็มไปด้วยร่องรอยะุปืน บรรยากาศภายนอกมืดมากมีเพียงแสงฟ้าแลบเท่านั้นที่พอจะให้แสงสว่างได้บ้าง พื้นที่เท้าของฉันยืนอยู่ก็แฉอะแฉะ สายฝนก็ยังกระหน่ำลงมาไม่ขาดสายเพิ่มให้สถานการณ์ยิ่งกดดันมากขึ้น
“พวกมันอยู่ทางนั้น/รีบตามไปเก็บงานซะ/เ้านาย้าเห็นศพพวกมัน/รีบไปเร็ว”
เสียงผู้ชายแปลกหน้าหลายคนร้องแข่งกับเสียงฟ้า
“คุณหนูวิ่งครับ”
เหยาร้องบอกพลางจ่ออาวุธไปด้านหน้าแล้วลั่นไกออกไป
“แล้วเหยาล่ะ”
“รีบไปเถอะครับไม่ต้องห่วงผม”
เหยาหันมาบอกฉัน จังหวะหนึ่งที่ฟ้าแลบฉันเห็นศีรษะของเขามีเืสีแดงไหลอาบลงมา
“ไปสิครับคุณหนู วิ่งหนีไปให้เร็วที่สุด”
เขาเสียงดังมากขึ้นเมื่อเห็นฉันยังยืนงงอยู่กับที่
ฉันตัดสินใจออกวิ่ง วิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิตไปในทิศทางที่ฉันเองก็ไม่รู้จัก และไม่รู้ว่าจะพบเจอกับอะไรอีกที่รออยู่ปลายทางข้างหน้า เสียงปืนยังดังอยู่เื้ั หยาดน้ำฝนปนกับน้ำตาจนแทบแยกไม่ออก ใบหน้าของคุณแม่ลอยเข้ามาในหัวและบอกว่าฉันต้องรอด เพราะฉันยังมีภาระที่ต้องคอยดูแลท่าน
3K
