ภารกิจแอบ(?)เข้าห้องพ่อของลูก

ณ ผับการ์เซีย

เวลาเที่ยงคืนผู้คนเริ่มหลับใหล แต่ไม่ใช่ที่ผับแห่งนี้ ยิ่งดึกยิ่งคึก ยิ่งดึกยิ่งมัน ผู้คนเต้นกันอย่างเพลิดเพลิน เสียงเพลงเปิดดังได้ยินถึงสุดขอบรั้วของผับ แต่ไม่กระทบกับห้องบนชั้นสามของผับซึ่งเป็๞ชั้นวีไอพี ถ้าปิดประตูแล้วละก็เสียงข้างไม่เข้ามาแน่นอน ต่อให้เปิดเพลงดังจนกระจกชั้นล่างสั่นก็ไม่มีผลกับชั้นนี้ กระจกกัน๷๹ะ๱ุ๞กรองแสงข้างที่นอกมองไม่เห็นข้างใน แต่ข้างในมองเห็นข้างนอก ในห้องหนึ่งของชั้นสาม มีคนอยู่ห้าคน

        "คุณโปรเกรชคะ ดื่มอีกหน่อยสิคะ" หญิงสาวใส่ชุดรัดรูปที่ปกปิดบางส่วนแทบไม่มิดยกแก้วจ่อปากโปรเกรช

        "พอแล้ว ผมเริ่มมึนหัวแล้วล่ะ" โปรเกรชดันแก้วที่จ่อปากออก หญิงสาวผู้เป็๞หนึ่งในกลุ่มเพื่อนของโปรเกรช จิ้ปากแบบขัดใจเบาๆ แล้วเอาแก้วที่โปรเกรชดันมาดื่มแทน เอาน่า อย่างน้อยก็ได้จูบทางอ้อม

        "555 ไอ้เกรชมันคออ่อนน่ะ อย่าไปสนใจมันเลย"

        "เออจริง คออ่อน แต่แดกวอดก้ายังกับน้ำ ไม่ชอบเล่นพนันแต่ก็เปิดกาสิโน"

        "พวกมึงก็พูดไป ธุรกิจครอบครัวมัน ทำอย่างกับมันเปิดเอง"

        "กูรู้น่า แค่แหย่มันนิดๆ หน่อยๆ เอง"

        "นั่นสิ มึงอย่าจริงจังเกินไปไอ้เจษ มึงดูบรรยากาศรอบตัวมัน จืดชืดดดด ย้ำเลยนะว่าจืดมากๆๆ ทำให้มันโกรธบ้าง หัวเราะบ้างสิวะ"

        "จืดตายล่ะ แค่มันหน้านิ่ง ไม่ควงใครนี่ถือว่าจืดเรอะ" เจษตอบกลับ

        "อ้าว ก็เพราะว่าไม่ควง...." 

        "พอเลยพวกมึง ตอกย้ำกูเข้าไป ไอ้เจษมึงก็ไม่ได้ช่วยกูเลยนะ" โปรเกรชพูดขัดเพื่อนก่อนที่พวกมันจะเราเขาไปมากกว่านี้

        "555 เอ้า กินไวน์แก้วสุดท้ายแล้วแยกย้ายกันไปนอนห้องข้างบนเถอะกูจองห้องไว้แล้ว คนละห้อง" เพื่อนอีกคนพูดพร้อมวางกุญแจห้องลงกลางโต๊ะอีก 4 ดอก

        "ฮือ ไอ้ยูฟ่า กูรักมึง  คราวหน้าจองห้องไว้กรุณาบอกก่อน กูจะได้หาสาวๆมานอนเป็๞เพื่อน"

        "เอาดีๆ ไอ้เดย์ นอนหรือนวด" เจษทัก

        "นาบ 55555" ดีเดย์ตอบพร้อมหัวเราะ พอเห็นเพื่อนชักสีหน้าเสียงหัวเราะยิ่งดังขึ้น

        "มันเริ่มเมาแล้วล่ะ ไอ้ยู เอามันไปนอนไป" โปรเกรชบอกพร้อมโบกมือปัด ดีเดย์พอเมาแล้วเส้นตื้น ถ้าเมาหนักกว่านี้แค่เพื่อนนั่งหายใจแล้วพุงขยับนิดนึงมันก็หัวเราะแล้ว

        "เออๆ ไปไอ้เดย์" ยูฟ่าพูดพร้อมดึงดีเดย์ลุกขึ้นไปชั้นสี่ทันที

        "ไอ้ยูกูยังไม่เมา กูจะอยู่ มึงอย่าดึงสิ โอ๊ะ 5555 มึงดูสาวเสิร์ฟคนนั้นดิ ถือถาดเปล่าตลกดี 555 กูจะกลับไปดู มึงอย่าลาก ไอ้......" เสียงก็ค่อยๆ เงียบลงไป

        "กูว่ามันเมา" เจษพูด

        "กูรู้"

        "แล้วจะเอาไงกับนัทดี" เจษบอกพร้อมหันไปมอง พีนัทที่นั่งหลับอยู่

        "เรียกคนมาพาไปนอนที่ห้อง"

        "อ้าว ได้ไง เกิดมีคนฉุดเอาไปปล้ำทำไง"

        "งั้นมึงก็พาไปนอนห้องสิ" โปรเกรชตอบ

        "ไอ้เกรช มึงมันชั่ว เอายานอนหลับใส่แก้วเองแท้ๆ รับผิดชอบหน่อย ไปด้วยกันกับกูเลย" เจษว่า เขาเห็นนะ โปรเกรชมันเอายานอนหลับใส่ตอนที่ดันแก้วออกจากปากไง

        "ไม่ล่ะ กูจะไปดูความเรียบร้อยที่บาร์ ไปล่ะ" พูดจบก็หยิบกุญแจออกไปจากห้องทันที

        "อะ เดี๋ยว" เจษทักแต่ไม่ทันแล้ว เพื่อนชั่วเดินตัวปลิวออกไปแล้ว

        "กูแบกไหวจริง แต่กูก็กลัวนางฉุดกูเหมือนกันนะเว้ย" เจษบ่นพลางขยี้หัว แล้วจะหาใครที่ไว้ใจได้มาช่วยล่ะเนี่ย 

        "อ้าว ทำไมเหลือ 3 ดอก ช่างมันเหอะ" ว่าเสร็จก็เรียกการ์ดแถวนั้นมาอุ้มพีนัทเดินไปส่งที่ห้องและแยกย้ายกันนอน

โซนบาร์ชั้น 1

โปรเกรชเดินลงมาถึงชั้น 1 และดิ่งไปยังโซนบาร์ที่มีบาร์เทนเดอร์อยู่สามคน เมื่อกวาดตามองชายหนุ่มก็ยกยิ้มมุมปากแล้วเดินไปนั่งตรงเก้าอี้ตรงตัวเกือบสุดท้ายในมุมมืด 

        "ริว ไปดูแลตรงนั้นให้หน่อยกูพวกกูไม่ว่างเลย" หนึ่งในคนที่กำลังบริการแขกอยู่บอกเพื่อนร่วมงาน

        "ครับ ได้ครับ" เด็กหนุ่มตอบรับแล้วรีบเดินมาตรงที่โปรเกรชนั่งอยู่แล้ว

        'เห็นว่าเป็๞เด็กใหม่ล่ะสิ เมื่อกี้ยังว่างกันอยู่แท้ ตอนนี้ละทำมาเป็๞เช็ดแก้วกัน' ชิริวคิดแล้วเดินไปหาลูกค้าที่นั่งโต๊ะแปด

        "อ๊ะ เอ่อ สวัสดีครับ ลูกค้ารับเครื่องดื่มอะไรดีครับ" ชิริว๻๠ใ๽แล้ว พยายามทำตัวให้เป็๲ปกติ พูดไปหน้าแดงไป

        "งั้นเอาเป็๞ บลู มาการิต้า ละกันครับ" 

        "ครับ" แล้วก็หันไปค็อกเทลให้ชายหนุ่ม "เสร็จแล้วครับ บลู มาการิต้า" 

        "ขอบคุณครับ"

        "ยินดีครับ" 

        'สุดหล่อของไอ้ริว น่ารักสุดๆ ขอบคุณด้วยอ่า' คิดไปยิ้มไป มองชายหนุ่มจิบค็อกเทลไปเรื่อยๆ จนหมดแก้ว

        "ขออีกแก้วครับ คุณครับ คุณ คุณ!"

        "อ่ะ ครับ ครับ ๻้๪๫๷า๹อะไรเพิ่มหรือครับ" ชิริวรีบตอบกลับ 

        "ขอแบบเดิมอีกแก้วครับ"

        "ครับ ซักครู่นะครับ"

        "อ้าว สวัสดีครับคุณโปรเกรช มาเที่ยวเหมือนกันหรือครับ" ชายที่เพิ่งเดินออกมาจากโซนเต้น เข้ามาทักเขา

        "สวัสดีครับคุณเจได ไม่คิดว่าเหมือนกันว่าคุณยังอยู่ที่นี่"

        "อ่า คุณมาทำอะไรตรงมุมมืดๆ ล่ะครับ สนใจไปกับผมไหมครับ" ชายคนเดิมถาม

        "ไม่ล่ะครับ ผมอยากลองอยู่ตรงมุมที่ไม่ค่อยมีคนเดินผ่านน่ะครับ"

        "อ้าว แย่ล่ะ ผมบอกเพื่อนอีก 3 คนว่ามาหาคุณ เขากำลังตามมา เดี๋ยวผมไปบอกเพื่อนใหม่นะครับว่าไม่ต้องมา" เจไดทำท่าจะลุกออกไป

        "ไม่เป็๞ไรครับ ให้มาเถอะ" โปรเกรชกล่าวแล้วหยิบแก้วค็อกเทลที่เพิ่งชงเสร็จมาถือไว้

        "สวัสดีครับคุณโปรเกรช" ชายหนุ่มอีก 3 คนเดินเข้ามาหา

        "สวัสดีครับ สั่งเครื่องดื่มได้เลยครับ เดี๋ยวผมเลี้ยงเอง"

        "ไม่เป็๲ไรครับ" หนึ่งในทั้ง 3 คนกล่าว

        "สั่งเถอะครับ เนื่องในโอกาสที่เราได้เจอกัน ยังไงคราวหน้าเลี้ยงผมแทนละกันครับ" ทั้งสี่คนมองหน้ากัน

        "เอาแบบเดิมไหม" หนึ่งในนั้นเสนอขึ้น เมื่อเกิดความเงียบระหว่างทั้งสี่คน

        "เอาสิ" เมื่อตกลงกันได้ก็หันไปสั่ง

        "บาร์เทนเดอร์เอา ไอริชวิสกี้ 1 แก้ว ดราย มาร์ตินี่ 3 นะ " หนึ่งในนั้นสั่ง

        "ได้ครับ รอซักครู่นะครับ" เนื่องจากเครื่องดื่มที่มีราคาสูง วิสกี้ ไวน์ และอื่นๆ ต้องลงไปเอาที่ห้องข้างล่าง ซึ่งจะมีพนักงานเฝ้าและเช็คจำนวนเครื่องดื่ม ชิริวเลยต้องลงไปเอา

        "ยังไงก็เชิญนั่งก่อนนะครับ" โปรเกรชภายมือไปยังที่นั่งข้างๆ ทั้งสี่จึงเดินไป ขณะนั้นเขาก็รีบฉีกซองเทผงบางอย่างลงไปในแก้วตัวเอง รีบคนให้เข้ากัน แล้วทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ระหว่างรอชิริวกลับมาเขาก็หมุนแก้วให้ผงบางอย่างในแก้วละลายให้หมด

        "ขอโทษที่ให้รอครับ ไอริสวิสกี้ได้แล้วครับ" ชิริวกล่าวพลางเตรียมอุปกรณ์ให้ลูกค้า

        "ผมไปห้องน้ำซักครู่นะครับ" 

        "ครับ" โปรเกรชรีบเดินไปที่ห้องน้ำ เขาทิ้งผงสีขาวลงชักโครก มองมันค่อยๆ โดนดูดจนหายไปและยกยิ้มเล็กๆ เมื่อเขากลับมาที่บาร์ทั้งสี่คนก็กลับไปนั่งกับกลุ่มเพื่อนเขาแล้ว

        "กลับมาแล้วหรือครับ" ชิริวทักขึ้นอย่างลืมตัว

        "ครับ"

        "..."

        "..."

        'ฮือ ไอ้ริว ไอ้บ้า ใครให้ทักลูกค้าที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำเนี่ย ถ้าเขามองเราไม่ดีจะทำยังไง ความประทับใจที่คุยกันครั้งแรกของเรา แง้' ยิ่งคิดคิ้วยิ่งขมวดขึ้นเรื่อยๆ เมื่อรู้สึกตัวจึงมองไปทางชายหนุ่มก็เห็นว่าเขามองแก้วค็อกเทลแล้วทำหน้าเครียดนิดนึง ไม่ยอมยกจิบเหมือนตอนแรก

        "เอ่อ แก้วมีอะไรแปลกไปหรือครับ ให้ผมชงให้ใหม่ไหมครับ"

        "ไม่ล่ะ ผมคงคิดไปเอง" ว่าจบก็ยกแก้วขึ้นดื่มรวดเดียวหมด ชิริวเบิกตากว้าง ไปเจออะไรมารึไงเนี่ย

        'ชิบ! ดีนะเทยาลงไปนิดเดียว กว่าจะออกฤทธิ์คงครึ่งชั่วโมง' คิดไม่ทันจบก็เห็นชายหนุ่มมีท่าทางแปลกๆ 'เห้ยๆ กินไปยังไม่ถึงนาทีเลย หยิบยาอะไรมาวะ' ชิริวเริ่มร้อนรนขึ้นมา

        "คุณครับเป็๲อะไรครับ"

        "อึก ผม เหมือน เหมือนโดนวางยา ฮ่า" โปรเกรชพูดอย่างยากเย็น ให้ตายเถอะไม่คิดว่าอาการจะขนาดนี้ มันร้อนไปหมด จับตรงไหนก็ร้อนก็เสียว โปรเกรชคิดขณะที่อามือลูบแขนตัวเอง 

        'กะปริมาณไว้แล้วนี่หว่า ทำไมมันออกฤทธิ์เร็ว'

        "เอ๊ะ งั้นเดี๋ยวผมไปตามพนักงานมาพาคุณไปนะครับ ไม่ต้องห่วงกรณีโดนวางยาแบบนี้ทางร้านให้พักฟรีถึงเที่ยงวันเลยครับ" ถึงจะลนลาน แต่ก็ยังไม่ลืมบอกกฎของผับไป พนักงานดีเด่นจริงๆ 

        "ไม่ต้อง!!"

        "อะไรนะครับ"

        "ผมหมายถึงผมพอเดินไหว คุณพาผมไปห้องนี้ก็พอ" พูดเสร็จก็ส่งกุญแจให้ชิริว

        "ครับ ได้ครับ เดี๋ยวผมพาไปเลยละกัน" ชิริวไม่ได้คิดอะไรมาก เนื่องจากที่ผับมีหมอประจำอยู่ ไม่รู้ทำไมถึงมีเหมือนกัน แต่หมอจะประจำอยู่ตึกแยกด้านหลังผับ ระหว่างแบกชายหนุ่มก็กดโทรตามหมอมาด้วย เขากลัวจริงๆ นะ ยามันออกฤทธิ์เร็วเกินไป ค่อยหาทางอื่นอีกก็ได้

แกร๊ก

        "ถึงห้องแล้วครับ ฮึบ เดินอีกนิดนะครับ"

        "อืม"

        ตุบ!

        "อ๊ะ คะ คุณครับ?" ชิริวโดนน้ำหนักของโปรเกรชโถมตัวพาเขาล้มลงบนเตียง เขารีบเอามือดันชายหนุ่มไว้แต่ก็สู้แรงไม่ไหว

        "อืม คุณเรียกชื่อผม โปรเกรช เรียกผมว่า เกรช เรียกสิครับ" พูดพรมจูบไปทั่วหน้าชิริว

        "อื้อ คุณเกรช"

        "พี่เกรช" ว่าแล้วก็ลงไปขบเม้มยอดอก

        "อ๊ะ อ่ะ พะ พี่เกรช"

        "ชื่ออะไรครับ"

        "อื้อ มือๆ อย่า"

        "น้องชื่ออะไรเอ่ย" พูดไปมือก็ค่อยๆ ลูบลงไปเลื่อยๆ

        "ริว ชื่อริว อื้อ" พูดจบก็โดนจูบทันที

        "ริวครับ ยอมพี่หน่อยนะ พี่ไม่ไหวแล้ว"

        "แต่ว่า"

        "ไม่แต่นะ พี่ไม่ไหวแล้ว ปวดไปหมดเลย" พูดจบก็คว้าหมับเข้าที่ชิริวน้อยทันที แล้วค่อยๆ รูดขึ้นลง

        "อ๊ะ พี่เกรช อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ" ชิริวตัวกระตุก เกร็งขึ้นมาทันใด 

        "คนดี เป็๞ของพี่นะ ไม่เกร็งนะครับ" พูดจบในห้องก็เกิดเสียงครวญครางดังขึ้นมา พร้อมเสียงเนื้อกระแทกกันอยู่แบบนั้นตลอดคืน จนถึง๰่๭๫สายเสียงถึงได้เงียบไป

        หน้าห้อง

        "..." มีชายคนหนึ่งถือกระเป๋า ยืนหน้าแดงอยู่หน้าห้อง เสียงแบบนี้ได้ยินบ่อยอยู่แล้ว แต่มันไม่เคยดังขนาดนี้ ทำยังกับมาเอากันอยู่ตรงประตูนั่นแหละ ทันใดนั้นข้อความก็ดังขึ้นเมื่อหมอกดดู ก็หันหลังกลับไปบอกบอดี้การ์ดของโปรเกรชทันที

        "นายน่ะ ถ้าเขาตื่นค่อยมาเรียกฉันก็แล้วกัน ฉันมีคนไข้ต้องดูอีก" ให้ตายเถอะ อุตส่าห์เป็๞ห่วง เห็นบอกว่ายาแรงมาก เสียเวลาจริงๆ

        'ออกไป' ---โปรเกรช

                                                    -----*-----*-----*-----*-----*-----*-----*-----*-----*-----*-----