ตอนที่25
ปี 3 เทอม1 สภาวะปกติ
พายุลูกใหญ่พัดผ่านไปแบบไม่มีทางหวนคืนทุกอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทาง แต่ใช่ว่าจะราบรื่นไปเสียทุกอย่าง ่แรก ๆไพ่ก็เศร้าซึมเป็พัก ๆ แต่ตอนนี้ดีขึ้นมากและเริ่มกลับมาใช้ชีวิตตากปกติอีกครั้งจนไม่อยากจะเชื่อว่าเมื่อเดือนก่อน น้องต้องเผชิญหน้ากับเื่ราวที่ยากจะแก้มากมายขนาดไหน
“ทำได้มั้ยครับ วิชานี้ค่อนข้างยากนิดหน่อย พี่ต้องตั้งใจมากกว่านี้นะ ”ไพ่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ผม คอยสั่งสอนคนหัวทึบทำข้อสอบเนื่องจากสัปดาห์หน้าก็เป็ไฟนอลของปีสามเทอมหนึ่งแล้ว
“ข้อนี้ทำได้ ทำมาหลายครั้งแล้วด้วย ” ผมหยิบกระดาษหลายแผ่นส่งให้คุณติวเตอร์ส่วนตัวได้เชยชมฝีมือเสียหน่อย
“ที่ทำมาเข้าใจมั้ยครับ ถูกแค่ข้อแรกเอง ” ไพ่มองและตรวจแบบลวก ๆ กวาดสายตาเช็คข้อผิดพลาดอย่างผู้เชี่ยวชาญ
“เป็ไปไม่ได้ ไม่มีทางผิดหรอก ” ผมรีบเข้าไปมองแบบฝึกหัดนั้นอีกครั้งด้วยความใจนทำให้แก้มของเราชนกันด้วยความบังเอิญ “ ขอโทษ ”
“ไม่เป็ไรครับ ” ดวงตาที่ดูอบอุ่นมองใบหน้าของผม และส่งยิ้มให้อย่างอ่อนโยนหล่อเป็บ้าเลย ยิ่งตอนที่พูดน้อย ๆ ดูสุขุมแบบนี้ มันสามารถฆ่าเราได้
“พี่ทบทวนแล้วนะ ไพ่ตรวจผิดหรือเปล่า ” ผมมั่นใจมากว่าที่ทำมานั้นถูกต้องแน่นอนและไม่ยอมกลายเป็ฝ่ายผิด
“แต่ทั้งหมด 5 ข้อนี้ คำตอบมันเหมือนกันนะครับ ต่างกันแต่ข้อแรกให้หาความหนาท่อข้อที่สองหาความเร็วของของไหล เห็นมั้ยครับว่าคำตอบมันไม่เชื่อมกัน ” ไพ่ชี้ให้ผมเห็นข้อผิดพลาดขนาดใหญ่และไม่น่าให้อภัยเพราะเครื่องคิดเลขเ้ากรรมเปลี่ยนโหมดทำให้ค่าที่คำนวณมาได้ผิดเพี้ยนตอนไหนก็ไม่รู้เป็โหมดแบบงง ๆ ที่ 1+1 ไม่เท่ากับ 2
“บ้าเอ่ย ผิดกับเื่โง่ ๆ อีกแล้ว ” ยิ่งผมเริ่มทำตัวไม่ถูก น้องก็ยิ่งหันมาสนใจตัวผมมากเท่านั้นแต่มีหรือที่ผมคนนี้จะยอมน่ะ “ ไพ่เห็นมั้ย พี่เข้าใจขั้นตอนการทำข้อสอบทุกขั้นตอนถูกหมด แต่แค่คำตอบผิดพลาดทางเทคนิคนิดหน่อยเอง ” ไพ่ส่งยิ้มให้กับผมและใช้มือใหญ่ๆ นั่น ยีหัวผมเบา ๆ ดูทำเข้าสิ ใครเป็พี่ใครเป็น้องกันแน่ “ พอแล้ว เดี๋ยวผมที่เซ็ตมาก็เสียทรงหมด”
“ทำไมครับ จะหล่อไปอวดใครหรือไง ”
“ก็เปล่า มันก็เพื่อความมั่นใจในการใช้ชีวิตมั้ย เลิกไร้สาระ แล้วมาติวได้แล้ว ”
“ไม่ละ พี่เก่งแล้ว เรามาเล่นอะไรสนุก ๆ กันดีกว่ามั้ย ” ไพ่นั่งเท้าคางฟุบลงกับโต๊ะมองพี่ด้วยสายตาที่หวานหยาดเยิ้ม
“เล่นอะไร ” ไพ่ยื่นมือเข้ามาจับปอยผมสั้นที่หน้าของผมเบา ๆ ใช้นิ้วชี้พันวนไปมาอย่างครุ่นคิด
“มาพนันกันเถอะ ”
“หืมมม พูดเป็เล่น ”
“ผมพูดจริง ๆ นะครับ วิชา pipping design นี้ใครทำผิดมากกว่าคนนั้นต้องถูกลงโทษว่าไงครับ ” สายตาอันไม่น่าไว้วางใจมองมาที่ผมพร้อมกับมือปลาหมึกที่ฉกฉวยโอกาส ลูบไล้หน้าท้องเลื่อนต่ำลงใปใต้ขอบกางเกงผม
“ เชี่ย มันใช่ที่ต้องมาทะลึ่งมั้ย” ผมจับมือคนซุกซนผลักออก จะบ้าหรือไง หัดดูสถานที่ซะบ้าง นี่มันห้องสมุดนะถึงจะเป็ห้องอ่านหนังสือแบบโซนส่วนตัวก็เถอะ
“ พี่พูดไม่เพราะอีกแล้วผมทดไว้แล้วนะ กลับห้องไปต้องชดใช้ความผิดด้วยละ ” คนเ้าเลห์ต้อนผมให้จนมุมด้วยใบหน้าฟ้าประทานของเขาบ้าที่สุด ทำไมถึงมีแค่เราที่รู้สึกหลงใหลกับเบ้าหน้านี่ทุกวันกันนะ
“ อืม ” ผมพูดออกไปสั้นๆ เพื่อเก็บความเขินอาย ถ้าอยู่ที่ห้องแบบสองต่อสอง ผมจะจับมันเข้ามาจูบให้ปากบวมพูดไม่ได้เลยข้อหามาทำน่ารักใส่โดยไม่ได้รับอนุญาต “ แล้วเื่การพนัน ยังเล่นกันอยู่มั้ย ”
“ เล่นสิครับครั้งนี้เรามาแข่งกัน ว่าใครจะได้คะแนนมากกว่าและคนแพ้ก็ต้องรับบทลงโทษอย่างสาสมด้วย ” ความโลกทั้งใบสีชมพูกำลังพวยพุ่ง คุกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายแห่งความรักก็ได้มีหมอกสีน้ำตาลเข้ามาแทนที่
“ พี่ไพ่ครับ ” ใบหน้าอันเศร้าหมองมองมาที่คนของผมนี่มันเื่อะไรกันอีก ไอ้ฟองเบียร์อะไรนี่มาได้ยังไง ยังจะมีหน้ามาหาไพ่อีกหรอ “พี่ไฮโลครับ ผมขอคุยกับพี่ไพ่สองต่อสองได้มั้ยครับ ผมขอร้อง ” ผมไม่ตอบอะไร แต่หันไปดูพฤติกรรมของไพ่ที่นั่งอยู่ข้างๆ ว่าแสดงออกแบบไหนอยู่
“ อยากคุยมั้ย ”ผมกระซิบถามคนข้าง ๆ ถึงแม้ว่าภายในใจอยากจับแขน ลากตัวออกไปจากที่นี่ทันทีเลยด้วยซ้ำไม่อยากให้พบเจอหรือรู้จักกับคนแบบนี้อีกแต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องรักษาความเป็ตัวตนของน้องเอาไว้และพยายามไม่เอาความคิดของตัวเองเข้ามาบังคับน้องทางอ้อมให้หวนกลับไปคิดถึงเื่ร้ายในอดีตอีก
“ แล้วพี่ว่ายังไงครับอยากให้ผมคุยกับเขามั้ย ” ไพ่เอนหัวลงมาซบบนไหล่ของผมโดยที่ไม่หันไปมองร่างเล็กที่ยืนรออยู่
“ ใครจะไปรู้ นั่นรุ่นน้องของไพ่ไม่ใช่หรือไงพี่ไม่ได้สนิทด้วยสักหน่อย ตัดสินใจแทนไม่ได้หรอก ” ไพ่ลุกขึ้นมานั่งตัวตรงพลันถอนหายใจเฮือกใหญ่อีกรอบ
“ นั่งก่อนสิครับ ” เมื่อได้ยินคำนั้นฟองเบียร์ก็ดีใจเป็อย่างมาก รีบเข้ามานั่งตรงข้ามรุ่นพี่ทั้งสองทันทีพร้อมวางกระเป๋าเป้ที่ใส่ชีตเรียนปึกหนึ่งไว้ที่เก้าอี้ข้าง ๆ
“ ขอบคุณครับแต่พี่ไฮโลออกไปก่อนได้มั้ย พอดีผม้าคุยกับพี่ไพ่แค่สองคน ” ฟองเบียร์ส่งสายตาให้กับผมเพื่อบอกเป็นัย ๆ ว่าให้ออกไปก่อน ผมจึงลุกขึ้นเพื่อออกจากตรงนั้น แต่เ้าคนข้างๆ นั่น กลับใช้แขนเพียงข้างเดียวกอดเอวรั้งผมเอาไว้แน่นจนขยับไม่ได้
“ ไม่เป็ไรพูดมาเถอะครับ พี่ไฮโลไม่ใช่คนอื่น ” ป๊าดดด มึงกล้าพูดขนาดนี้เลยหรอ ทำไมไม่แนะนำว่ากูเป็แฟนมึงเลยล่ะผมได้แต่คิดอยู่ภายในใจ แต่เหมือนใบหน้านี่จะค่อนข้างเก็บอาการได้ไม่ค่อยดีเลย
“ ก็ได้ครับ ”เด็กหนุ่มทำหน้าเศร้า น้ำใส ๆ เอ่อปริ่ม ๆ อยู่ที่เบ้าตา เหมือนจะร้องไห้ เฮ่ย ๆจะเล่นบทนางเอกถูกรังแกรึยังไง จะร้องไห้แล้วนั่น ถึงภายในใจจะกระวนกระวายขนาดนั้นแต่ก็ต้องทำทรงเอาไว้ก่อน บีบน้ำตาแล้วมันยังไงล่ะ ดูไว้ซะ ว่าไพ่กอดใครอยู่
“ ให้พี่ออกไปก่อนมั้ยดูเหมือนน้องเขาจะอึดอัดนะ ” ผมไม่ได้อะไรมากหรอก ก็แค่ค่อนข้างไว้ใจคนของผมน่ะนะแต่กลับโดนเ้าน้องโอบแรงกอดรัดแน่นกว่าเก่า
“ พี่ไม่ต้องเป็คนดีขนาดนั้นหรอกครับอยู่นี่แหละ คิดจะทิ้งผมไว้คนเดียวหรือไง ใจร้ายนะครับแบบนี้ ” โอ้ยยยเ้าคนไม่ดูสถานการณ์เอ่ย ผมละหมดคำจะพูดกับเ้าบ้านี่จริง ๆ เอาวะ อยู่ก็อยู่ จะได้รู้ด้วยว่าไอ้ฟองเบียร์อะไรนี่จะมาไม้ไหน
“ เล่าสิครับ รออะไรอีกพอดีเราสองคนต้องไปอ่านหนังสือต่อ ไม่ว่างมานั่งจ้องหน้านิ่ง ๆ แบบนี้หรอกนะ ”
“ ผะผมขอโทษผมมาเพื่อขอโทษ พี่ไพ่ยกโทษให้ผมได้มั้ยครับ ผมสำนึกผิดแล้วจริง ๆ ”
“ อืมพี่รับคำของโทษไว้แล้วกัน ” อ้าว ทำไมง่ายจังวะ ให้อภัยง่ายขนาดนั้นเชียว
“ พี่ไพ่รับคำขอโทษ แล้วพี่ให้อภัยผมหรือเปล่า”
“ ให้อภัยแต่ความรู้สึกมันก็คงไม่กลับไปเป็เหมือนเดิมอีกแล้ว ”
“ แต่ผมรักพี่ไพ่นะครับ ”เอ๊า!ไอ้หมอนี่ บอกรักคนของกูเฉย
“ แต่พี่ไม่ได้รักเราแล้วและตอนนี้พี่ก็มีคนที่พี่รักและรักพี่อยู่แล้วด้วย ” ไพ่หันมาจ้องหน้าของผมมันทำให้ผมรู้สึกดีมาก เหมือนกับการบอกรักทางอ้อมอย่างนั้นแหละ
“ผมคิดไว้แล้วเชียวว่าพี่ต้องตอบแบบนี้ พี่จะไม่ให้โอกาสผมคนนี้จริง ๆ ใช่มั้ยครับ ”ผมหันไปมองไพ่ที่กำลังจ้องหน้าของคู่สนทนา มึงตอบมันไปสิว่ามึงให้โอกาส กูจะได้ต่อยมึงตรงนี้เลย
“ พี่ให้ได้แค่คำว่าคนรูจักเท่านั้น”
“ แค่นั้นก็พอแล้วครับแต่เื่ของที่บ้านพี่......... ”
“ พอเถอะพี่ไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น พี่กับคนพวกนั้นจบกันแล้วเื่หนี้สินก็หาทางเอาคืนมาเองก็แล้วกัน ในเมื่อเอาไปให้ยืมถึงที่ได้นั่นก็หมายความว่าสามารถทวงกลับคืนมาได้จริงมั้ย แต่ไม่ใช่มาทวงกับพี่เพราะพี่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ ด้วย ”
“ แต่ว่า ”
“ ไม่แต่อะไรทั้งนั้นถ้ายังอยากคบหากันอยู่ก็อย่าทำเื่เลว ๆ แบบนั้นอีกเป็ครั้งที่สอง ไม่อย่างนั้นแค่สถานะคนรู้จักก็คงจะให้ไม่ได้ ” มึงนี่มันจะพระเอกไปไหน เป็กูคงลากไปกระทืบนอกห้องสมุดแล้วยังจะมาพูดพี่พูดน้องอีก กูละหัวร้อนแทน
“ ครับผมจะไม่ทำแบบนั้นอีกขอโทษนะครับพี่ไฮโล ที่ผมเข้ามาแทรกกลางระหว่างความสัมพันธ์ของพี่ทั้งสองคน ”ฟองเบียร์ลุกขึ้นมาโค้งตัวขอโทษผม น้ำตาหยด แหมะ ๆ ลงกระทบโต๊ะไม้จนเปลี่ยนสี สงสัยคงจะรู้สึกผิดจริงๆ ละมั้งนั
“ ไม่เป็ไรแค่สีสันชีวิต อย่าคิดมาก เงยหน้าขึ้นเถอะมึงวางแผนให้คนเดินผ่านมาเห็นว่ากูรังแกมึงรึไง ”
“ 555ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย ” หน้าตาดูดีขึ้นกว่าที่เคยเจอมาอีก ยิ่งรอยยิ้มจริงใจนั่นได้ผลิบานความโกรธก่อนหน้านี้ก็ค่อย ๆ ทุเลาลง
“ ว่าแต่เื่มันดูง่ายแปลก ๆ นะ ผ่านไปแค่เดือนเดียว มึงรู้สึกผิดกับไอ้ไพ่ขนาดนั้นเชียวมึงก็เหมือนกันให้อภัยง่ายเกินไปหรือเปล่า ” เมื่อบรรยากาศเริ่มดีขึ้นผมก็ต้องคลายข้อสงสัยให้กับตัวเอง
“ พี่ไฮโลพูดมึงกูไม่เพราะอีกแล้วนะครับ ”
“ โอ้ยยย ช่างแม่งเหอะแล้วค่อยลงโทษกูแบบเหมา ๆ ทีหลังแล้วกัน ให้กูพูดเพราะ ๆ กับเื่ซีเรียสกูทำไม่ได้หรอกมันกระดากลิ้น”
“ อะไรนะครับ อยากแลกลิ้น”
“ ไม่ใช่โว้ยยยย ” ผมละเหนื่อยหัวจิตหัวใจในแต่ละวันจริงๆ แล้วไหนจะฟองเบียร์ที่นั่งขำอยู่นั่นอีก “ เลิกหัวเราะแล้วตอบคำถามมาซะดี ๆ ”
“ ของผมก็ไม่ได้อะไรมากก็แค่ความสัมพันธ์ภายในครอบครัวของผมมันแย่อยู่แล้วเท่านั้นเอง มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับน้องเขาหรอกก็เลยให้อภัยไปน่ะครับ ี้เีมาเคียดแค้น โคตรจะเสียเวลาและไม่มีประโยชน์ ”
“ ส่วนผมก็ไม่อยากเสียพี่ไพ่ไปครับเพราะพี่ไพ่ดีกับผมมาก ถึงแม้ว่าผมจะเป็คนเหี้ย ๆ ก็ตาม 555ผมก็เลยไปเสนอเงินก้อนหนึ่งแลกกับงานแต่งระหว่างผมกับพี่ไพ่แต่ผมไม่นึกมาก่อนว่าเื่ทางบ้านของพี่เขาจะหนักขนาดนี้แผนทุกอย่างก็เลยล่มไม่เป็ท่า แถมยังต้องเสียความไว้เนื้อเชื่อใจไปอีก ”
“ พวกมึงนี่มีแต่คนไม่ทันโลก” ผมพูดสวนออกไปโดยไม่คิด
“ พี่นั่นแหละครับหน่อมแน้มที่สุดแล้ว”
“ อ้าว นี่มึงว่ากูหรอ ”
“ เปล่านิครับอย่าใส่ร้ายกันแบบนั้นสิ ”
“ โอ้ยยย ปล่อยดิ หัวกูจะล้านอยู่แล้วเนี่ยลูบอยู่ได้ ”
แต่แล้วเื่ราวเ่าั้ก็คลี่คลายลงรอรองรับคลื่นลูกใหญ่ที่จะซัดเข้ามาในอีกไม่ช้า เมื่อไอ้โค้กเพื่อนรักเพียงหนึ่งเดียวของผมแจ้งเรียนจบอย่างเป็ทางการแบบทางการจริง ๆ ติดโผรายชื่อคนประสงค์เข้ารับพระราชทานปริญญาบัตรด้วย
“ เรียนจบแล้วโว้ยยยยยยยโอ้ยยยยยย จบซะที ” แคปชันดันขึ้นฟีดเฟสบุ๊คกับชุดครุยสีส้มแถบแดงเืหมูถูกวางไว้บนเตียงนอนสีมิ้นต์ที่ไม่ค่อยเข้ากันเท่าไหร่พร้อมกับคอมเม้นแสดงความยินดีมากมาย
หวย //ยินดีด้วยครับที่รักเรียนจบซะทีจะได้รีบเก็บเงินมาแต่งงานกับผม
โฟน //ยินดีด้วยมึงมาฉลองที่ร้านกูนะเดี๋ยวให้ราคาพิเศษ
อาจารย์พ่อ // ยินดีด้วยครับ จบแล้วก็เอาความรู้ไปด้วยอย่าเอามาคืนผมล่ะ ผมไม่รับคืน
ดวงตาสีหม่นสุดแสนซึ้งใจกับเพื่อนที่เรียนจบจริงๆ แล้ว เหลือแต่เขาที่ยังลอยแพอยู่เพียงคนเดียว นิ้วเล็ก ๆ สั่นน้อย ๆพิมพ์คำว่ายินดีด้วยส่งไปทางคอมเม้น
“ พี่เป็อะไรหรือเปล่าครับร้อนขนาดนี้ยังจะห่มผ้าจนมิดหัวอีก ” ความรู้สึกที่นอนยวบลงและเหมือนมีแสงสว่างส่องเข้ามาภายในผ้าแว้บ ๆ พร้อมกับใบหน้าหล่อที่โพล่เข้ามาในผ้าห่ม
“ เข้ามาทำไม มันร้อน ”ผมลุกออกมาจากที่ส่วนตัว รื้อผ้าห่มออกจากตรงนั้น ไพ่เดินเข้ามานั่งบนเตียงอยู่ข้างๆ ของผม แถมยังแย่งโทรศัพท์ของผมไปอีกด้วย
“ ไม่ต้องดูแล้วครับ ”ผมนิ่งเงียบไม่พูดอะไร ผมรู้สึกหน่วงหัวใจที่สุด เหมือนอยากร้องไห้แต่น้ำตาก็ไม่ยอมไหนออกมา นี่ผมต้องแสดงความยินดีกับเพื่อน ๆ ที่ค่อย ๆ ทยอยเรียนจบกันทุกๆ ปีแบบนี้อย่างนั้นหรอ เมื่อไหร่จะถึงคิวของผมกันนะ
“ กู กูอยากร้องไห้ ”ผมพูดออกไปแบบนั้นเพราะรู้สึกอยากร้องไห้ออกมาจริง ๆ “ แต่น้ำตามันไม่ยอมไหลกูคิดว่าถ้ากูร้องไห้ความรู้สึกที่เป็อยู่ตอนนี้มันต้องดีขึ้นแน่ ๆ ”
“ งั้นก็ร้องสิครับ ”ผมเงยหน้าขึ้นไปส่งยิ้มให้กับไพ่ พร้อมถอนกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ก็บอกอยู่นี่ไงว่าน้ำตามันไม่ยอมไหลอ่ะ แล้วจะร้องไห้ยังไง ฮัลโหล
ทันใดนั้นเองเสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ก็ดังขึ้นรัว ๆ อีกรอบ
ข้อความจากโค้ก
//มึงพรุ่งนี้มาถ่ายรูปกับกูนะ 13.30 น. กูอยากเก็บภาพความทรงจำเอาไว้เจอกันที่ห้องแลปของมหาลัย อย่าลืมมาล่ะ เอาไอ้ไพ่มาเป็ตากล้องด้วยนะ
“ พี่ไฮโลจะไปมั้ยครับถ้าลำบากใจไม่ต้องไปก็ได้ เดี๋ยวผมโทรไปบอกพี่โค้กเอง ”
“ ไปสิวะจะไม่ไปได้ยังไง เพื่อนเรียนจบทั้งที ”ถึงปากของผมจะพูดไปแบบนั้นแต่ภายในหัวใจกลับเคว้งเป็ที่สุด มันคงจะดีกว่านี้ถ้าเราได้สวมชุดครุยพร้อมกันกับเพื่อนสถานการณ์เราใส่ช็อปร่วมเฟรมกับบัณฑิตชุดครุยป้ายแดงจะกลับมาแล้วสินะ
1K
