ผมคิดว่าผมทำไม่ได้จริงๆ จะให้มีอะไรกับคนที่ผมไม่ได้รัก คือผมไม่ได้รังเกียจผู้หญิงขายบริการนะครับ แต่ผมคิดว่าการที่ผมจะมีเซ็กซ์กับใครสักคนผมต้องรักผู้หญิงคนนั้นด้วยครับ
“ไม่...ผมทำไม่ได้”ผมสะบัดมือจากลิดาออก
“โอเค.....ลิดาจะไม่บังคับตุลย์ แต่ตุลย์สัญญาได้ไหมว่าตุลย์ไม่ทิ้งลิดา”
“ผมจะไม่ทิ้งคุณแน่นอนแต่คุณต้องสัญญากับผมว่าคุณจะรักษาโรคนี้ให้หาย”
“ค่ะ ลิดาสัญญา”
โรงพยาบาล
ไม่นานผมรีบหาเวลาว่างมาที่นี้เพราะเื่อาการของลิดา ซึ่งลิดาเองไม่ได้มากับผมในวันนี้เพราะเธอติดถ่ายงาน
“ว่าไงตุลย์”เพื่อนพี่ชายของผมเขาเป็หมอจิตแพทย์
“สวัสดีครับพี่สอง”
“นั่งก่อนสิ”
“ครับ”
“แล้วเ้าตัวมาไหม”
“ไม่ครับ พอดีเธอติดถ่ายงาน”
“อ่อ อืม ไหนเื่มันเป็ยังไงเล่ามาสิ”ผมเลยเล่าเื่ของลิดาให้กับพี่สองฟังทั้งหมด
“โห้....โดนมาหนักเหมือนกันนะ”
“ใช่ครับตอนที่เธอเล่าผมยังสงสารเธอเลย”
“เอาตรงๆนะเท่าที่พี่ฟังจากตุลย์นะพี่ว่า หนึ่ง เกิดจากกรรมพันธุ์ไม่แน่พ่อของลิดาอาจจะเป็โรคนี้ก็ได้ สองลิดาได้รับความรุนแรงมาั้แ่ยังเด็ก”
“แล้วเธอมีโอกาศจะหายไหมครับพี่สอง”
“ถ้าถามพี่โรคนี้โอกาสหายยากมาก แล้วยิ่งลิดาเธอไม่รักษาอย่างต่อเนื่องอีก”
“ผมเคยพูดกับเธอว่าให้เธอมาลงที่ผมก็ได้ผมยอมทุกอย่าง แต่เธอตอบว่าไม่ได้”
“ตุลย์ฟังพี่นะโรคนี้มีอีกหลายเื่ที่ตุลย์ไม่รู้ มันไม่ใช่แค่เื่ติดเซ็กซ์อย่างเดียว มันคือการที่เขามีอารมณ์ร่วมกับคนอื่น อยากมีคู่นอนหลายๆคน และการมีรสนิยมทางเพศแบบแปลกๆ”
“แปลกๆคือยังไงหรือครับ”
“ก็แบบพวกBDSM,สวิ้ง อะไรแบบนี้”ผมได้ยินถึงกับเครียดทันที ความคิดของผมตอนนี้คือผมคิดว่ามันไม่มีทางหายแน่นอน
“แต่พี่แปลกใจอย่างนึงนะ”
“อะไรเหรอครับ”
“ก็ปกติพี่ไม่ค่อยเห็นคนที่เป็โรคนี้คิดจะมีแฟนนะ”
“ทำไมเหรอครับ”
“ก็ส่วนมากคนแบบนี้เขาจะเปลี่ยนคู่นอนบ่อยไง”ก็จริงของพี่สอง ผมเองก็ไม่รู้ว่าลิดาเธอคิดอะไรอยู่ แต่ถ้าเกิดเป็ผมนะผมจะไม่ผูกมัดมันจะดีกว่า
“เออ..อีกอย่างเราก็อย่าลืมไปตรวจโรคบ้างหล่ะ”
“พี่หมายถึงผมเหรอครับ”
“ใช่ไง ตุลย์ก็เคยมีอะไรกับเขาใช่ไหม”ผมพยักหน้า
“ไปตรวจหน่อยก็ดีนะ”
“ครับพี่”
ลลิดา
เื่โรคเสพติดเซ็กซ์เสพติดผู้ชายอะไรนั้นฉันได้รับมากจากความรุนแรงที่ฉันได้เจอ และอีกอย่างคุณหมอเลยบอกฉันว่ามันเกิดจากกรรมพันธุ์ของเราด้วย มันทำให้ฉันคิดเื่ที่พ่อฉันเป็แบบนั้นเพราะเขาอาจจะเป็โรคนี้
แต่ถ้าถามฉันฉันไปปรึกษาหมอแค่ครั้งเดียวและไม่เคยไปอีกเลยถ้าจะพูดง่ายๆฉันไม่ได้รักษามันด้วย ฉันคิดว่าฉันไม่หายจากโรคบ้านี้หรอก แต่ฉันก็ไม่ได้ซีเรียสอะไรเพราะเวลาฉันมีเซ็กซ์ฉันรู้สึกมีความสุขมาก
ส่วนเื่ที่ตุลย์จะพาฉันไปรักษาฉันรับปากไปงั้นแหละ และอีกอย่างเื่ถ่ายงานโฆษณาฉันถ่ายเสร็จมาสักพักแล้ว แค่เอามาเป็ข้ออ้างบอกตุลย์แค่นั้นแหละ
โรงแรมม่านรูดแห่งหนึ่ง
“ถ้าลิดาอยากได้งานอีกก็บอกพี่ได้”พี่โรจพูดพลางติดกระดุมเสื้อของเขา
“ค่ะ ขอบคุณพี่โรจมากนะคะ”
“พี่ไปก่อนนะ ไว้......”พี่โรจเดินเข้ามาหาฉันพร้อมใช้มือลูบจากหน้าลงมายังหน้าอก
“คิดถึงพี่จะโทรหา”พี่โรจพูดจบหยิบกระเป๋าเดินออกจากห้องทันที
จริงๆฉันคิดไว้ว่าหลังจากจบงานนี้ฉันอยากจะเปลี่ยนงาน ฉันชอบงานบริการฉันอยากเป็พนักงานขายรถยนต์ฉันเคยเห็นรุ่นพี่ของฉันบอกกับฉันว่าถ้าเราบริการดีลูกค้าก็จะมาซื้อกับเราและเราก็จะได้ค่าตอบแทนเยอะ
หลังจากฉันให้ของขวัญพี่โรจจากการที่พี่โรจให้งานกับฉัน ฉันเลยรีบกลับห้องทันที กลับมาฉันเห็นรองเท้าตุลย์และได้ยินเสียงน้ำจากห้องน้ำ สงสัยตุลย์คงกำลังอาบน้ำอยู่
“นั้นอะไรหนะ”เดินเข้ามาก็เจอเอกสารวางอยู่บนโต๊ะ
“ผลการตรวจโรค HIV ????”
5K
![My DARLING คนของที่รัก [เดย์ไลท์xที่รัก]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1730287859_15152362.webp)