แฟนคลับวุ่นวาย ปิ๊งรักหนุ่มนายแบบ

17:00 น.

ในขณะที่ผมกำลังออกจากห้อง ผมได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังมาจากบริเวณโซฟา ทำให้ผมต้องเดินกลับมาดูที่โซฟาอีกครั้ง ปรากฎว่ายัยแสบนั่นลืมโทรศัพท์ ในขณะที่ผมหยิบมือถือเธอขึ้นมา ก็มีสายเรียกเข้าเป็๞ แม่ ขอเธออีกครั้ง ด้วยความที่ผมอยากรู้อยากเห็นเ๹ื่๪๫ของเธอ ผมเลยกดรับสาย

แม่: เชอ ถ้าลูกยังหางานทำไม่ได้ แม่ว่าลูกขายคอนโดทิ้ง แล้วลองไปหาบ้านเช่าดูก่อนก็ได้นะ นี่เชอฟังแม่อยู่ไหม

ผมรีบกดวางสายทันที แล้วรีบเอาโทรศัพท์กับไดอารี่ ไปคืนเธอ ในความคิดแรกกะว่าจะแกล้งยัยแสบให้มาที่คอนโดผมซะหน่อย แต่ยังไม่ตอนนี้ดีกว่าให้เธอไปคุยกับแม่ของเธอให้เรียบร้อยก่อนดีกว่า

30นาทีผ่านมา

ผมขับมาถึงหน้าบริเวณคอนโดของยัยแสบ เธอมารอผมก่อนเวลาซะด้วย

วาฟิกซ์ : ขึ้นรถสิ

วาฟิกซ์ : นี่ โทรศัพท์กับไดอารี่เธอ

เชอรี่ : ขอบคุณค่ะ

วาฟิกซ์: ประมาณหนึ่งทุ่ม ฉันจะไปงานเปิดตัวไวน์ ยี่ห้อหนึ่ง เธอก็นั่งรอฉันบริเวณในโรงแรม ที่เหลือฉันขึ้นไปจัดการเอง เพราะงานตรงนั้นมีคนคอยดูแลฉัน

ส่วนงานเย็นนี้ ฉันมีงานเดินแบบ Fashion with in bangkok ที่ห้างบางนา เธอต้องคอยหยิบนู่นหยิบนี่ให้ฉัน เข้าใจไหม

เชอรี่ : เข้าใจค่ะ

วาฟิกซ์: ถ้าเธอทำงานพลาด ฉันจะจับไปขังที่คอนโดฉัน และต้องฝึกงานกับฉันที่นั่นเป็๲เวลา 1เดือน

เชอรี่ : อะไรของนายเนี่ย ขู่ฉันตลอดเลย แลกกันไหมล่ะ

วาฟิกซ์: แลกอะไร ทำไมฉันต้องมีข้อแลกเปลี่ยนกับเธอ

เชอรี่ : ฉันขอแค่นายไปกินข้าวกับฉันแค่หนึ่งวัน

วาฟิกซ์: เ๱ื่๵๹แค่นี้ ได้เลย

เชอรี่ : ดีล

ณ: ห้างบางนา

ฉันเดินตามหลัง วาฟิกซ์ไปบริเวณห้องแต่งตัวของเขา โดยมีทีมงานคอยเตรียมเสื้อผ้าไว้ให้แล้ว เหลือแต่มาแต่งตัวเท่านั้น แฟชั่นวันนี้เป็๞ชุดสูตรใส่ทำงานหรือเปล่าฉันไม่รู้ แต่รู้ว่าเสื้อสีฉูดฉาดมาก มันธีมชุดทำงานตรงไหน? ฉันไม่ได้สนใจหรอก ทำงานดีกว่า

วาฟิกซ์: นี่ เธอผูกเนคไท เป็๲ไหม

เชอรี่ : ฉันเคยทำให้พ่อ แต่ตอนนี้ฉันจำไม่ได้แล้ว

วาฟิกซ์: งั้นก็นู่น ไปหยิบขนมปัง แล้วป้อนฉันด้วย

เชอรี่ : มันไม่ใช่งานผู้จัดการส่วนตัวซะหน่อย

วาฟิกซ์: ยัยแสบ เห็นไหมว่าฉันแต่งตัวอยู่ จะเอาเวลาไหนกินห๊ะ

เชอรี่ : ก็ได้

ฉันถือขนมปังขึ้นมาให้เขากัดทีละคำ และจบท้ายด้วยน้ำส้ม ดีนะที่เขากินแบบระมัดระวัง งานนี้ฉันรอดตัวไป

วาฟิกซ์: ยัยแสบ ยืนเฉยทำไม ไปเอารองเท้ามุมห้องมาให้ฉัน สวมสิ เร็วงานจะเริ่มแล้ว

เชอรี่ : ค่ะ ฉันทำตามคำสั่ง

วาฟิกซ์: แค่นี้แหละ

เชอรี่ : ฉันขอถามหน่อย ผจก. คนก่อนหน้านี้ นายก็ใช้งานแบบนี้เหรอ

วาฟิกซ์: ใช่

เชอรี่ : ไม่แปลกหรอก ใช้ยังกะทาส

วาฟิกซ์: เธอนี่มันปากมากจริงๆนะ

เชอรี่ : ฉันพูดความจริง

เชอรี่ : อีกอย่าง นายกดรับสายโทรศัพท์แม่ฉันเหรอ

วาฟิกซ์: มือมันลั่น ฉันไม่ได้อยากรู้ชีวิตเธอนิ

เชอรี่ : ก็ดี

เชอรี่ : งั้นฉันขอไปห้องน้ำก่อนนะ

วาฟิกซ์: รีบกลับมาล่ะ

1ชั่วโมงผ่านไป

งานนี้จบไปได้ด้วยดี เหลืองานสุดท้าย งานเปิดตัวไวน์ ยี่ห้อใหม่ ฉันไม่รู้จัก

ณ: โรงแรม DARAWADEE

เชอรี่ : นายให้ฉันรอตรงไหน

วาฟิกซ์ : แถวนี้แหละ ฉันเข้าไปร่วมงานไม่นานหรอก

เชอรี่ : งานหรูซะขนาดนี้ นายมั่นใจเหรอจะเข้าไปร่วมงานไม่นาน

วาฟิกซ์ : อืม เธอรอแถวนี้แหละ

เชอรี่ : ตามสบาย

ฉันก็นั่งรอเขาวนไป รอแล้วรออีก ไหนบอกว่าแปบเดียว จนในที่สุดฉันเดินมาถึงโซนขายของกิน ฉันเลยซื้อไปนั่งกินบริเวณโซฟาของโรงแรมเพื่อรอเขา กินไปหมดทุกอย่างแล้วเขายังไม่ออกมาจากงาน

อยู่ๆก็มีบริกร เอาไวน์มาเสิร์ฟฉัน มีเหรอฉันจะพลาด

"ฉันขอไวน์สามแก้วได้ไหมคะ "

"ได้ครับ คุณผู้หญิง แต่ว่าไวน์แก้วเดียวก็มึนแล้วนะครับ"

"พี่ไม่เมาหรอก พี่คอแข็ง"

ฉันได้รับไวน์มาสามแก้ว ดื่มรวดเดียวสามแก้วไปเลย โอ้ว!! อร่อย ไวน์นี้มันดีจริงๆ

เชอรี่ : พี่ๆๆ ฉานขอน่านหน่อยด้ายไหม (ฉันขอนั่งหน่อยได้ไหม)

พี่ผู้ชาย: เชิญครับ

เชอรี่ : ซาบายจัง อยากดื่มอีก มานอร่อยมากเลย นี่มันกี่โมงแล้ว โอ๊ะ!! ฉานต้องกลับบ้านแล้ววว ไปก่อนนะ

ด้วยความเมาสติไม่มีอยู่เหลือ ฉันเดินไปบริเวณรถ รับ-ส่งผู้มาใช้บริการโรงแรม มีรถเก๋งคันหนึ่งกำลังจะเข้ามาจอด ฉันดันเดินลงไป โดยไม่ได้สนใจรถที่กำลังแล่นเข้ามาจอด เอี๊ยดด!

รถเก๋ง : นี่เธอ มองทางบ้างดิ เกือบตายแล้วไหม

เชอรี่: ตายก้อดีดิ ฉานจะได้มีเงินให้พ่อปายเป็๞ทุนบอริษัท

รถเก๋ง : ยามๆ จับเธอไปหาญาติที ไม่งั้นผมเดินไปต่อยเธอแน่ ผิดแล้วยังไม่ขอโทษอีก

ยาม: ครับๆ