[จบ] เขียนรักใหม่ด้วยหัวใจดวงเดิม

บทที่ 52 การสืบสวนและเฝ้าระวัง

        ฟู่อวิ่นซางพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ “เรื่องกล้องล่ะ”

        “ฉันเรียนสาขานี้มา ตอนแม่ของฉันแต่งงานใหม่ ชีวิตก็ดีขึ้นมาหน่อย ไม่จำเป็นต้องให้ฉันไปทำงาน ดังนั้นเลยไม่ได้พูดถึงอีก เป็นเพราะคุณสือซีไม่รู้วิธีปรับกล้อง พอดีกล้องรุ่นนี้ รุ่นพี่ของฉันก็มีส่วนร่วมในการพัฒนาด้วย ฉันเคยอ่านรายงานมาก่อน” เยี่ยเจียอธิบาย

        “คุณควรจะบอกผมก่อน”

        “ขอโทษค่ะ ฉันไม่คิดว่ามันจะเป็นแบบนี้” เธอขอโทษอีกครั้ง

        สีหน้าของฟู่อวิ่นซางดูใจอ่อนลงเล็กน้อย เขาเม้มปากแล้วส่งสัญญาณว่าให้เธอออกไปได้แล้ว

        เยี่ยเจียเดินไปที่ประตู กำลังจะหมุนลูกบิดแต่ก็วิ่งกลับไปหาเขา หญิงสาวยืนเขย่งปลายเท้าจูบที่มุมปากของเขาอย่างแผ่วเบา “ขอบคุณสำหรับวันหยุดพรุ่งนี้นะคะ ท่านประธาน”

        เสียงของเธอร่าเริงสดใสเหมือนเสียงร้องของนกแก้วที่ดังกังวาน

        ฟู่อวิ่นซางยื่นมือออกไปโดยไม่รู้ตัว อยากจะจับข้อมือเธอ ครอบครองกลิ่นหอม ๆ ของเธอให้เป็นของตัวเองจนแทบอดใจไม่ไหว แต่ภรรยาตัวแสบกลับหมุนตัวและวิ่งออกไปเสียก่อน แต่งงานมาสามปีแล้ว เธอยังคงเขินอายที่จูบเขาอีกเหรอ

        เขายกมือกดที่มุมปากบริเวณที่เธอจูบ

        แต่ความรู้สึกปรากฏออกมาจากนั้นคือ…

        เขาขมวดคิ้วแน่นอย่างไม่สบอารมณ์…

        ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

        ชายหนุ่มรักษาความเยือกเย็นเอาไว้แล้วเอ่ยเสียงเรียบออกไปว่า “เข้ามา”

        “หือ? ท่านประธาน? ฉันมาหาเยี่ยเจียน่ะค่ะ ยังมีเอกสารอีกฉบับที่ต้องให้เธอเซ็น” ต้านหนี่ที่ถือเอกสารด้วยความรู้สึกงุนงง เธอเห็นกับตาว่าเยี่ยเจียเข้ามาในนี้ แต่แล้วทำไมถึงกลายเป็นคนอื่นได้ล่ะ?

        เยี่ยเจียกลายเป็นท่านประธาน…

        นี่มันน่ากลัวมาก…

        ฟู่อวิ่นซางรับเอกสารจากมือเธอมาเปิดดู นิ้วเรียวยาวก็หยุดชะงักอยู่ที่ข้อหนึ่ง “ทำไมเธอต้องร่วมงานกับแผนกแผนการตลาด?”

        “ฉันไม่รู้ค่ะ นี่เป็นความคิดของคุณสวี”

        “ออกไปได้แล้ว”

        “งั้นเอกสารนี้...”

        “หลังจากแก้ไขแล้ว ผมจะให้เยี่ยเจียเซ็น”

        “ได้ค่ะ”

        ต้านหนี่ออกจากห้องรับรอง ยังคงสงสัยไม่หาย เยี่ยเจียกลายเป็นท่านประธานได้อย่างไร? เมื่อเธอกลับมาที่แผนกของตนเอง เห็นเยี่ยเจียกำลังจะเก็บโต๊ะให้เรียบร้อยอยู่ ยิ่งทำให้เธอสับสนมากขึ้น หรือว่าเธอตาฝาดไปเอง?

        เธอมองท่านประธานเป็นเยี่ยเจีย? จะเป็นแบบนั้นไปได้ยังไง แต่ท่านประธานไปทำอะไรในห้องรับรองล่ะ?

        ต้านหนี่แอบเข้าไปใกล้ ๆ เยี่ยเจีย ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ “สารภาพมาตามตรงเถอะ เธอมีความลับอะไรกับท่านประธานที่ไม่อยากให้คนรู้ใช่ไหม!”

        ปึง!

        ของในมือเยี่ยเจียตกลงบนโต๊ะ เธอตกใจแทบช็อกเพราะต้านหนี่โผล่มากะทันหัน “เธอทำฉันตกใจหมดเลย”

        “เมื่อกี้ฉันไปที่ห้องรับรอง...”

        ซวยแล้ว!

        เธอเห็นแล้วงั้นเหรอ?

        เยี่ยเจียขบริมฝีปากแน่น คิดหาวิธีรับมือ ทันใดนั้น ก็เกิดความคิดขึ้นมาในหัว “ฉันกับท่านประธานคุยเรื่องโฆษณาของครั้งหน้าในห้องนั้นน่ะ เขาอยากให้ฉันเป็นผู้กำกับ แต่ฉันปฏิเสธไป”

        ต้านหนี่จึงเข้าใจแจ่มแจ้ง “อ๋อ เป็นแบบนี้นี่เอง ฉันก็ว่าพวกเธอสองคนต้องมีความลับอะไรแน่ ๆ”

        “ไม่คุยกับเธอแล้ว ฉันจะกลับก่อนล่ะ ยังต้องรอรถเมล์อีก”

        เยี่ยเจียรีบร้อนจากไป ต้านหนี่ก็โบกมือให้เธอ แล้วหันกลับมาจัดของบนโต๊ะตัวเองต่อ

        ไม่น่าจะใช่…

        ต้านหนี่รู้สึกว่ามีอะไรแปลก ๆ แต่ก็บอกไม่ถูกว่ามันแปลกตรงไหน เยี่ยเจียกับท่านประธาน… ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ไม่น่าจะโคจรมาเจอกันได้ ยิ่งเยี่ยเจียเคยบอกว่าเธอกำลังเตรียมตัวมีลูก แสดงว่าเธอมีสามีแล้ว

        อืม ไม่มีทางหรอก ไม่มีทาง

        ต้านหนี่ส่ายหัวไล่ความคิดบ้า ๆ ออกไป แล้วเลิกงานอย่างร่าเริง

        เยี่ยเจียซื้อของกลับบ้านเพื่อทำอาหารเย็น ตอนเลิกงาน เธอเห็นสวีเสี้ยนหย่าเข้าไปในห้องทำงานของฟู่อวิ่นซาง เธอเลยไม่ได้รอเขา เพราะรู้ว่าเขาต้องเลิกงานดึกแน่ ๆ

        แต่เธอไม่คิดว่าเขาจะไม่กลับมากินข้าว แถมอีกฝ่ายก็ไม่บอกกล่าวเอาไว้อีกด้วย

        หลังจากที่เธอกินข้าวคนเดียวเสร็จ ก็นั่งเรียงเอกสารบนโซฟา เมื่อภาระงานทั้งหลายเสร็จหมดแล้วแต่อวิ่นซางก็ยังไม่กลับ เธอจึงเปิดทีวีดูระหว่างที่รอเขา

        เยี่ยเจียเริ่มคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย คิดไปคิดมาก็ผล็อยหลับไปบนโซฟาหน้าทีวี

        ราวสี่ทุ่มครึ่ง

        ฟู่อวิ่นซางก็เปิดประตูเข้ามา

        กลิ่นเหล้าอ่อน ๆ ลอยเข้าจมูก เยี่ยเจียลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย เห็นใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติอยู่ห่างจากเธอแค่ไม่กี่เซนติเมตร

        “คุณคะ...” เสียงของเธอแหบแห้งเล็กน้อย

        “ผมไปงานเลี้ยงมาน่ะ”

        หญิงสาวพยักหน้ารับหงึก ๆ 

        ฟู่อวิ่นซางหยิบเอกสารออกมาวางบนโต๊ะกาแฟ “ตอนบ่ายผมได้ตกลงรายละเอียดกับเสี้ยนหย่าแล้ว เซ็นเอกสารฉบับนี้เสร็จแล้ว พรุ่งนี้ก็เอาไปให้เธอนะ”

        เยี่ยเจียพยักหน้าอีกครั้ง เธออยากจะถามเขาว่าไปงานเลี้ยงกับสวีเสี้ยนหย่ามาหรือเปล่า แต่พอคิดอีกที ถึงแม้เขาจะไปกับเธอแล้วจะเป็นอย่างไรล่ะ? 

        สุดท้ายมันก็คือความจริงที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ การคาดเดาไปเรื่อยก็มีแต่จะทำให้อารมณ์เสียไปเปล่า ๆ 

        เธอโอบกอดเขา และสูดกลิ่นตัวของเขา

        ทว่าฟู่อวิ่นซางกลับจับมือเธอไว้ แล้วถอยห่างออกจากตัวเธอ “คุณไม่ควรสูดกลิ่นแอลกอฮอล์ กลับไปนอนในห้องเถอะ”

        “ไม่ใช่กลิ่นแอลกอฮอล์ แต่เป็นกลิ่นของคุณนี่คะ” เธอแก้ตัวเบา ๆ ขณะที่หาวหวอด ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปที่ห้องนอนตามคำสั่งของสามี

        อาจเป็นเพราะนอนนานเกินไป เธอจึงเดินโซเซ ฟู่อวิ่นซางประคองเธอไว้ข้าง ๆ ไปส่งเธอขึ้นเตียงอย่างปลอดภัย

        เยี่ยเจียนอนอยู่บนเตียงใหญ่ พร้อมกับได้ยินเสียงน้ำไหลซู่ซ่าจากในห้องน้ำ

        ครู่ต่อมา ชายหนุ่มก็อาบน้ำเสร็จ เนื้อตัวมีกลิ่นหอมสดชื่นของสบู่อาบน้ำ เธอจึงเขยิบเข้าใกล้ ๆ “พรุ่งนี้ฉันหยุด จะออกไปเดินเล่นคนเดียวสักหน่อย อาจจะกินข้าวข้างนอก คุณมีงานเลี้ยงที่ไหนไหมคะ?”

        “ไม่มี”

        “งั้นฉันจะพยายามกลับมาทำอาหารให้เร็วที่สุด”

        “ไปกับใคร”

        “ไปคนเดียวค่ะ ไม่ต้องห่วง ฉันจะระวังความปลอดภัยให้ดี แล้วจะรายงานให้คุณทราบ”

        ฟู่อวิ่นซางพยักหน้ารับ

        ในความเงียบสงัด เยี่ยเจียพลิกตัวจูบเขาในทันที ถึงแม้เขาจะบ้วนปากแล้ว แต่ก็ยังมีกลิ่นเหล้าอ่อน ๆ ผสมกับกลิ่นมินต์คละคลุ้งในโพรงปาก เธอชอบกลิ่นนี้จริง ๆ

        สองคนมอบรสจูบอันเร่าร้อนแก่กัน จากนั้นก็มีเสียงลิ้นชักถูกเปิดออก เยี่ยเจียหยุดเขาไว้ “ฉันอยู่ในช่วงปลอดภัย ไม่เป็นไรหรอกค่ะ”

        “แล้วถ้าบังเอิญล่ะ? คุณไม่ได้ไปตรวจร่างกายเลยช่วงนี้ ถ้าท้องในช่วงที่ร่างกายไม่พร้อม ก็จะทำให้ต้องทำแท้ง และส่งผลเสียต่อสุขภาพของคุณ”

        เขากำลังห่วงใยเธออยู่หรือเปล่านะ?

        เยี่ยเจียรู้สึกอบอุ่นหวานชื่นในจิตใจ เธอพยักหน้ารับ แล้วช่วยเขาหยิบถุงยางอนามัยออกมาชิ้นหนึ่งจากลิ้นชัก

        ค่ำคืนนี้ เต็มไปด้วยความรักอันอบอุ่น

        วันรุ่งขึ้น

        หลังจากส่งฟู่อวิ่นซางไปแล้ว เยี่ยเจียก็นั่งแท็กซี่มาที่หน้าสวนสนุกคนเดียว

        ชายคนหนึ่งสวมชุดลำลองสีดำเห็นเธอ จึงเดินเข้ามาทักทายก่อน “คุณคือเยี่ยเจียใช่ไหม?”

        เธอพยักหน้า ก่อนจะตอบไปว่า “สวัสดีค่ะ คุณคือจี้เหยาใช่ไหมคะ?”

        อีกฝ่ายทำหลังตรงและตอบรับในทันที “ใช่ครับ”

        เขาตัดผมทรงสกินเฮด สวมแว่นตาทรงสี่เหลี่ยม ดูร่าเริงมาก เหมือนกับที่เลี่ยวเฉินอี้อธิบายไว้ในโทรศัพท์ไม่มีผิด เขาเป็นคนที่ดูเด็กมากเลยทีเดียว

        “ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอกค่ะ ฉันจะรู้อึดอัดเอา”

        จี้เหยายิ้มอย่างเขินอายพร้อมกับตอบด้วยท่าทางร่าเริง “ได้ครับ! ผมได้ยินเรื่องของคุณจากเฉินอี้แล้ว คุณต้องการให้พวกเขาดึงภาพจากกล้องวงจรปิดทั้งหมด ตั้งแต่บ่ายโมงถึงบ่ายสามของวันที่สิบเอ็ดใช่ไหมครับ”

        “ใช่ค่ะ ถ้ากล้องไม่ทั่วถึง แค่ส่วนที่อยู่ข้าง ๆ สระน้ำพุก็ได้ค่ะ”

        “แค่สองชั่วโมงก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไร ผมได้คุยกับผู้บังคับบัญชาก่อนมาแล้ว ว่ามีผู้ต้องสงสัยหลบหนีเข้ามาปะปนอยู่ เขาเลยให้บัตรมาใช้ครับ” จี้เหยาอธิบายกับเยี่ยเจีย

        “งั้นก็รบกวนคุณด้วยนะคะ”

        เยี่ยเจียมาครั้งนี้ก็เพื่อหาหลักฐาน เธอตั้งใจจะมาคนเดียว แต่เมื่อบอกเลี่ยวเฉินอี้ไป เขากลับหัวเราะเยาะว่าเธอโง่ คนที่ไม่มีอำนาจอย่างเธอจะไปพูดจาโน้มน้าวให้คนอื่นส่งภาพจากกล้องวงจรปิดได้อย่างไร

        เธอไม่มีเพื่อนเป็นตำรวจ แต่บังเอิญว่าจี้เหยา เพื่อนสนิทของเลี่ยวเฉินอี้เป็นตำรวจ 

        นี่จึงทำให้แผนการของเธอสามารถดำเนินต่อไปได้

        ทั้งสองมาถึงห้องทำงานของผู้อำนวยการสวนสนุกและอธิบายสถานการณ์ จากนั้นจี้เหยาก็แสดงข้อมูลประจำตัว

        “เรื่องนี้… ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากช่วยนะคุณตำรวจ แต่ว่า...” ผู้อำนวยการแสดงสีหน้าลำบากใจ