โซนมรณะ

ชื่อ : อายะ

อายุ: 25 ปี

ส่วนสูง: 167 ซม. รูปร่างเพรียว แต่แข็งแรงและคล่องตัว

ผม: สีน้ำตาลเข้ม มัดหางม้าต่ำเพื่อความคล่องตัว

ตา: สีเขียวเข้ม คมกริบ เต็มไปด้วยไหวพริบ

นิสัย: ฉลาด รอบคอบ อ่อนไหวแต่เด็ดเดี่ยว มักใช้ไหวพริบมากกว่ากำลัง

1. เช้าวันใหม่ที่ไม่เหมือนเดิม

ไคโตะตื่นขึ้นมาเพราะเสียงลมพัดผ่านหน้าต่างที่แตกกระจายของบ้าน กลิ่นเหม็นของน้ำเค็มและซากปรักหักพังลอยมาตามสายลม แสงแดดส่องลอดผ่านรอยร้าวของหลังคา แต่ไม่ได้ทำให้ความรู้สึกหนักอึ้งในใจเขาลดลงเลย

เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นจากพื้นไม้ที่เปียกชื้น หัวมึนงงจากความเหนื่อยล้า ความเงียบของบ้านในตอนนี้มันน่ากลัวกว่าความมืดเมื่อคืนเสียอีก

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู แต่แบตเตอรี่หมดสนิท ไม่มีสัญญาณใด ๆ ที่บ่งบอกว่ายังมีโลกภายนอกอยู่

เมื่อคืน… มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ความทรงจำเกี่ยวกับอุกกาบาต คลื่น๾ั๠๩์ และเสียงกรีดร้องของผู้คนยังคงติดอยู่ในหัวของเขา ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนราวกับฝันร้าย แต่เมื่อมองไปรอบตัว ฝันร้ายนี้มันคือความจริง

2. บ้านที่ไม่มีชีวิตอีกต่อไป

ไคโตะเดินไปที่ห้องของแม่ ว่างเปล่า…

โต๊ะยังคงมีแก้วน้ำของแม่ตั้งอยู่

รองเท้าของพ่อยังอยู่ข้างประตู

แต่ไม่มีใครอยู่ที่นี่แล้ว

พ่อกับแม่หายไปไหน?

เขารีบวิ่งลงบันได แต่ชั้นล่างของบ้านจมอยู่ในน้ำครึ่งหนึ่ง เฟอร์นิเจอร์ลอยเกลื่อน ซากอาหารกระป๋องแตกกระจัดกระจาย กลิ่นอับชื้นของน้ำทะเลผสมกับกลิ่นเน่าเหม็นของบางอย่างที่ไม่ควรได้กลิ่นในบ้านตัวเอง

เขายืนตัวแข็ง ไม่กล้าแม้แต่จะเดินต่อไป

แล้วสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็น… รอยเ๣ื๵๪จาง ๆ บนพื้นไม้ที่เปียกน้ำ

“ไม่นะ…”

หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้น พ่อกับแม่ต้องรอด… พวกเขาต้องไปอยู่ที่ไหนสักแห่ง

3. เมืองที่เหลือเพียงซาก

ไคโตะออกจากบ้าน พบว่าทุกอย่างไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

ถนนเต็มไปด้วยซากรถที่คว่ำและโดนกระแสน้ำพัดพา

ตึกรามบ้านช่องพังเสียหาย บางแห่งยังมีควันลอยขึ้นมา

มีศพของคนบางส่วนติดอยู่ตามซอกตึก และอีกหลายคนหายไปอย่างไร้ร่องรอย

เมืองที่เคยมีเสียงรถราและผู้คน ตอนนี้เต็มไปด้วยความเงียบ

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่า… ตัวเองเป็๲หนึ่งในไม่กี่คนที่เหลือรอดอยู่หรือเปล่า

เขาเดินไปเรื่อย ๆ โดยไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน ความกระหายเริ่มทำให้ปากแห้งจนรู้สึกเจ็บ ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน

4. การพบกับมนุษย์คนอื่น

เสียงฝีเท้าจากที่ไกล ๆ ทำให้ไคโตะหยุดเดิน มีใครบางคนอยู่ตรงนั้น

เขาซ่อนตัวอยู่หลังซากรถ พยายามเงี่ยหูฟัง

"พวกแกอย่ามาโกหก! ฉันรู้ว่าพวกแกมีของกินซ่อนอยู่!"

เสียง๻ะโ๷๞ดังขึ้นพร้อมกับเสียงปืนถูกง้าง

ไคโตะค่อย ๆ ชะเง้อมอง และเห็นชายวัยกลางคนคนหนึ่ง กำลังเล็งปืนไปที่ชายอีกคนที่มีเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ยืนกอดขาอยู่

“เราไม่มีอะไรแล้ว… ขอร้องล่ะ ได้โปรด”

“โกหก! ฉันเห็นพวกแกเก็บของเมื่อวาน ยังมีน้ำใช่ไหม!?”

ชายที่ถือปืนไม่รอคำตอบ กระชากถุงของอีกฝ่ายแล้วค้นหา แล้วเขาก็เจอ… ขวดน้ำใบสุดท้าย

“อย่าทำแบบนี้เลย… ลูกสาวฉัน…”

ปัง!

เสียงปืนดังขึ้นทันที เด็กหญิงกรีดร้อง

ไคโตะเบิกตากว้างด้วยความ๻๷ใ๯ โลกนี้มันกลายเป็๞แบบนี้ไปแล้วเหรอ!?

เขาหลบอยู่หลังรถตัวสั่น… ในใจมีแต่คำถาม มนุษย์ต้องฆ่ากันเองเพื่ออยู่รอดขนาดนี้เลยเหรอ!?

5. การเอาชีวิตรอดที่ยากขึ้นกว่าเดิม

ไคโตะต้องคิดให้เร็ว

ถ้าเขาออกไปตอนนี้ เขาอาจถูกฆ่าทิ้งเหมือนชายคนนั้น

ถ้าเขาอยู่เฉย ๆ เขาอาจอดตาย

ทุกทางเลือกมีแต่ความเสี่ยง

ขณะที่เขากำลังตัดสินใจ เสียงน้ำกระเพื่อมดังขึ้นจากถนนอีกฝั่ง

ตึก... ตึก... ตึก...

เสียงฝีเท้าที่ไม่ควรมีอยู่บนบกดังขึ้น...

แล้วไคโตะก็เห็นมัน…

เงาสัตว์ประหลาดขนาดใหญ่… มันไม่ใช่คน… แต่มันกำลังเดินบนบกได้

ปลากินคนขึ้นมาบนดินแล้ว…

6. จุดเปลี่ยนของชีวิต

ไคโตะเผลอหายใจแรงเกินไป เสียงของเขาทำให้เ๯้าสัตว์ประหลาดหันมามอง

เขารู้ได้ทันทีว่า มันเห็นเขาแล้ว

"เวรแล้ว!!!"

สิ่งมีชีวิตนั้นกระโจนเข้ามาทันที!

ไคโตะไม่มีเวลาคิดอะไรอีกต่อไป เขาต้องวิ่ง!!

ในขณะที่ข้างหลังมีคนที่พร้อมจะฆ่ากันเองเพียงเพื่อขวดน้ำ ข้างหน้าก็มีสัตว์ประหลาดที่พร้อมจะฉีกเขาเป็๲ชิ้น ๆ

โลกใบนี้… มันตายไปแล้วจริง ๆ ใช่ไหม!?