บทที่ 5 น้องสาวตัวแสบ
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับอาการงอนแบบเด็กๆ และท่าที "ปากไม่ตรงกับใจ" ของ ซ่งหรูอวิ๋น ผู้เป็น้องสาว ซ่งซิงเย่ก็ได้แต่แย้มยิ้มออกมา
รอยยิ้มนั้นทำเอาหรูอวิ๋นถึงกับตะลึงค้างไปชั่วขณะ เมื่อวานหลินเสี่ยวเวยกลับมาที่บ้านแล้วพูดถึงซิงเย่ด้วยความเคียดแค้นและเจือไปด้วยความริษยาอย่างเห็นได้ชัด ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าทำไม... พี่สาวแท้ๆ ของเธอนั้นยามไม่ยิ้มก็สวยหยาดเยิ้มอยู่แล้ว พอคลี่ยิ้มออกมากลับทำให้เธอเผลอจนลืมโกรธไปเสียสนิท
ซิงเย่เห็นท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูนั้น จึงอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปหยิกแก้มป่องๆ ของน้องสาวเบาๆ
“ใครบอกเธอเหรอว่าพี่รังเกียจที่บ้านเราจน หลินเสี่ยวเวยงั้นเหรอ? เธออยู่กับยัยนั่นมาตั้งหลายปี นิสัยใจคอเขาเป็ยังไงเธอยังไม่รู้อีกเหรอ... หืม”
หรูอวิ๋นได้ยินดังนั้นก็เริ่มตาสว่าง แม้จะรู้แก่ใจว่านั่นเป็แผนยุแยงของเสี่ยวเวย แต่ด้วยนิสัยดื้อรั้นเธอจึงยังทำท่าทีแง่งอนอยู่ ปกติเธอคุยกับเสี่ยวเวยไม่กี่คำก็ต้องทะเลาะกันบ้านแทบแตก
แต่พี่สาวคนนี้กลับต่างออกไป ซิงเย่ไม่เพียงไม่โต้เถียงด้วยความโมโห แต่ยังใช้มือเรียวสวยนั่นนวดคลึงแก้มเธออย่างอ่อนโยน
ซิงเย่รู้สึกว่าน้องสาวคนนี้ช่างน่ารักจริงๆ ตอนอยู่บ้านหลินเธอเป็น้องเล็กสุด พี่ชายทั้งสองคนอายุห่างกับเธอมากจนแทบไม่มีเื่ให้คุยกัน พอได้มาัักับบรรยากาศที่มีน้องสาวตัวเล็กๆ แบบนี้ เธอก็รู้สึกว่ามันดีไม่น้อยเลย
“แหม... แก้มเธอนี่นุ่มนิ่มมือดีจริงๆ วันหลังพี่คงต้องแวะมาหยิกบ่อยๆ แล้วล่ะ” ซิงเย่แกล้งหยอก
“พี่นี่มันร้ายกาจที่สุด!” หรูอวิ๋นหน้าแดงด้วยความเขินอาย รีบสะบัดหน้าหนีแล้วถอยกรูดออกไปห่างๆ
ถึงปากจะด่า แต่ในใจเธอกลับคิดคนละอย่าง... [พี่สาวคนนี้ไม่ได้น่าเกลียดอย่างที่ยัยเสี่ยวเวยบอกเลยแฮะ]
“เอาล่ะ เลิกแง่งอนแล้วขยับมานี่หน่อย พี่มีเื่จะถาม” ซิงเย่กวักมือเรียก เธอเริ่มถูกชะตากับน้องสาวคนนี้เสียแล้ว หรูอวิ๋นไม่ได้เป็คนไร้เหตุผลอย่างที่เสี่ยวเวยเคยใส่ร้าย แต่กลับดูมีชีวิตชีวาตามวัย แม้จะทำตัวฟึดฟัดั้แ่ก้าวเข้ามาในห้อง แต่ก็ไม่มีคำพูดหยาบคายหรือไม่ให้เกียรติหลุดออกมาเลยแม้แต่คำเดียว
เสียงในใจของหรูอวิ๋นบอกชัดเจนว่าเธอชอบพี่สาวคนนี้มาก และเกลียดเสี่ยวเวยเข้าไส้
แม้ท่าทางของหรูอวิ๋นจะดูเหมือนไม่เต็มใจ แต่ขาสั้นๆ ของเธอกลับก้าวเดินเข้ามาหาซิงเย่อย่างว่าง่าย
“จะถามอะไรล่ะ บอกไว้ก่อนนะว่าบ้านเราน่ะยากจนข้นแค้นสุดๆ ไม่มีอะไรมีค่าพอให้พี่มาจดๆ จ้องๆ หรอกนะ” แม้ปากจะร้าย แต่แววตาของเธอกลับฉายแววคาดหวัง
“รู้อยู่แล้วจ้ะว่าบ้านเราน่ะจน... จนขนาดที่ว่าเอาเงินเก็บทั้งบ้านไปซื้อตำแหน่งงานให้หลินเสี่ยวเวยหมดแล้วไง!”
ซิงเย่พูดพลางใช้นิ้วจิ้มไปที่หน้าผากของน้องสาวเบาๆ อย่างหมั่นไส้
“พี่รู้เื่นี้ด้วยเหรอ” หรูอวิ๋นอุทานด้วยความประหลาดใจ เธอคิดไม่ถึงว่าซิงเย่ที่รู้ว่าบ้านจนขนาดนี้จะยังยอมกลับมา
เธอรู้ดีว่าตระกูลหลินเป็ถึงบ้านท่านผู้อำนวยการโรงงาน มีลูกชายลูกสะใภ้เป็คนงานกันหมด ทั้งบ้านมีรายได้จากหกคนงานรวมกัน เดือนเดียวอาจจะมากกว่าแม่ของเธอหาได้ทั้งปีเสียอีก ไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่ซิงเย่จะทิ้งความสบายนั้นมา เธอจึงเริ่มมองพี่สาวคนใหม่อย่างไม่เข้าใจ
[หรือว่าพี่เขาจะสมองมีปัญหากันนะ?]
ซิงเย่ได้ยินดังนั้นก็เขกหัวน้องสาวไปทีหนึ่ง “เลิกคิดฟุ้งซ่านได้แล้ว พี่ถามจริงๆ นะ... ตลอดหลายปีมานี้ พ่อเคยกลับมาบ้านบ้างไหม”
ซิงเย่อยากรู้ความจริงเื่นี้ เพราะคำพูดของเสี่ยวเวยเชื่อถือไม่ได้ ยัยนั่นเอาแต่ใส่ร้ายคนตระกูลซ่งตอนอยู่ที่บ้านหลิน บอกว่า ซ่งหยวนโจว ต้องไปทำเื่ไม่ดีจนถูกทางการควบคุมตัวแน่ๆ
เมื่อเอ่ยถึงพ่อ หรูอวิ๋นก็ชะเง้อมองออกไปทางระเบียงที่ไหลเยี่ยนหลิงกำลังง่วนกับการทำครัวเป็พักๆ ในบ้านนี้คนที่ไม่อยากได้ยินชื่อของพ่อที่สุดก็คือแม่นั่นเอง
เธอกระซิบที่ข้างหูซิงเย่เบาๆ “ดีนะที่พี่ถามหนู ถ้าไปถามแม่ล่ะก็ แม่ต้องเสียใจแน่ๆ”
“ปีที่พ่อหายตัวไปไม่กลับมาอีกเลยคือตอนหนูอายุ 8 ขวบจ้ะ แต่จริงๆ ก่อนหน้านั้นสักสองปีเขาก็แทบไม่ค่อยกลับบ้านแล้ว ทุกครั้งที่กลับมา สิ่งแรกที่เขาทำคือสอนหนังสือให้ยัยเสี่ยวเวย แต่ยัยนั่นน่ะโง่จะตาย สอนกี่ครั้งก็จำไม่ได้!”
หรูอวิ๋นขบเคี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโกรธ ทุกครั้งพ่อต้องเสียเวลาไปกับเสี่ยวเวยมหาศาล นั่นคือเหตุผลที่เธอเกลียดเสี่ยวเวยที่สุด ทั้งที่พ่อแม่รักและทนุถนอมยัยนั่นขนาดนั้น แต่ยัยนั่นกลับยิ่งเห็นแก่ตัว พอพ่อไม่กลับบ้านก็ไม่เคยช่วยงานแม่ แถมเวลาได้ยินคนข้างนอกนินทาเื่พ่อ ก็จะกลับมาอาละวาดที่บ้าน หาว่าพ่อทำให้เธอเสียหน้า
หลายครั้งที่เสี่ยวเวยอาละวาดจนเยี่ยนหลิงต้องแอบไปนั่งร้องไห้คนเดียว นับจากนั้นมาหรูอวิ๋นจึงมองเสี่ยวเวยเป็ศัตรูและทะเลาะกันนับครั้งไม่ถ้วน พอรู้ว่าไม่ใช่พี่สาวแท้ๆ เธอก็รู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก เมื่อมองพี่สาวคนสวยตรงหน้าที่กำลังจ้องมองเธอด้วยสายตาอบอุ่น หรูอวิ๋นก็รู้สึกว่าซิงเย่ดีกว่าเสี่ยวเวยเป็ร้อยเท่า
“คนข้างนอกลือกันว่าพ่อโดนจับไปบ้าง หนีไปต่างประเทศบ้าง หรือไม่ก็ตายไปแล้ว... แต่หนูเชื่อว่าพ่อต้องไปทำเื่ที่ยิ่งใหญ่อยู่แน่ๆ”
“พ่อเป็คนที่ฉลาดที่สุดในบ้าน และเป็พ่อที่ดีที่สุดด้วย ถึงแม้เวลาเขากลับมาเขาจะสนใจเสี่ยวเวยมากกว่านิดหน่อยก็เถอะ...”
ซิงเย่ััได้จากคำพูดของน้องสาวว่าเธอน้อยใจเื่ที่พ่อลำเอียง แต่ถึงอย่างนั้นซ่งหยวนโจวก็ไม่เคยทุบตีหรือดุด่าลูกๆ เขาจะอดทนใช้เหตุผลและเล่านิทานให้ฟังเสมอ
เขายังเคยบอกหรูอวิ๋นว่า “ลูกผู้หญิงบ้านซ่งต้องเรียนหนังสือให้เก่งๆ อนาคตจะได้ออกไปเห็นโลกกว้างที่แตกต่างออกไป”
นั่นคือสิ่งที่หรูอวิ๋นภูมิใจที่สุด แม้เสี่ยวเวยจะเรียนแย่แค่ไหน แต่เธอจะสอบได้ที่หนึ่งเสมอ
จากคำบอกเล่าของน้องสาว แม้จะไม่มีรายละเอียดชัดเจน แต่ก็ยืนยันได้ว่าพ่อคือบุคคลที่น่าทึ่งในใจของน้อง และซิงเย่เองก็เริ่มรู้สึกสนใจในตัวพ่อที่ยังไม่เคยพบหน้าคนนี้ขึ้นมา
เธอมั่นใจลึกๆ ว่า สักวันหนึ่ง... พวกเขาจะได้พบกัน
เมื่อเห็นไหลเยี่ยนหลิงกำลังจะเดินเข้ามาในห้อง ซิงเย่จึงรีบเปลี่ยนเื่ “หรูอวิ๋น แล้วน้องชายเราล่ะ ทำไมยังไม่กลับบ้านอีก?”
พอพูดถึงน้องชาย หรูอวิ๋นก็ปรี๊ดแตกทันที
“เด็กบื้อนั่นป่านนี้คงไปช่วยคนอื่นทำการบ้านอยู่ที่โรงเรียนแน่ๆ หนูเตือนกี่ครั้งก็ไม่จำ ไม่สมกับเป็น้องชายของซ่งหรูอวิ๋นคนนี้เลยสักนิด!”
หรูอวิ๋นเริ่มร่ายยาวเื่ความไม่ได้เื่ของ ซ่งจือหยวน (น้องชาย) ที่นิสัยขี้ขลาด ใครสั่งอะไรก็ทำตามไปหมด จนมักถูกพวกเด็กเกเรหลอกใช้ให้ทำงานแทนบ่อยๆ แม้แต่ข้าวเที่ยงที่ห่อไปโรงเรียนก็มักจะถูกเพื่อนแย่งกินจนหมด
“ถ้าหนูไม่ไปเจอเข้าก่อน ป่านนี้เ้านั่นคงหิวโซตายไปแล้วล่ะ หลังๆ มาหนูเลยไม่ให้เขาห่อข้าวไปเอง พอถึงเวลาพักหนูจะเป็คนเดินไปรับเขามานั่งกินด้วยกัน!”
ซิงเย่มองน้องสาวตัวแสบด้วยความรู้สึกสะท้อนใจลึกๆ แม้หรูอวิ๋นจะดูเหมือนรำคาญน้องชาย แต่ทุกคำพูดกลับแฝงไปด้วยความปกป้อง และเธอก็ใช้วิธีของตัวเองดูแลน้องชายมาโดยตลอด
“ต่อไปเรามาช่วยกันเปลี่ยนนิสัยเ้าน้องชายจอมบื้อคนนั้นกันเถอะ!” ซิงเย่กุมมือหรูอวิ๋นไว้แน่นด้วยสายตามุ่งมั่น
ไหลเยี่ยนหลิงที่กำลังยกอาหารเข้ามา เห็นสองพี่น้องคุยหัวเราะกันอย่างถูกคอ ความกังวลในใจก็สลายไป เธอดีใจเหลือเกินที่ภาพตรงหน้าไม่ได้เต็มไปด้วยเสียงทะเลาะเบาะแว้งเหมือนตอนที่เสี่ยวเวยยังอยู่
“ซิงเย่ หรูอวิ๋น มาช่วยกันยกกับข้าวไปกินเร็ว! จือหยวนนี่ยังไงกันนะ ป่านนี้ยังไม่ถึงบ้านอีก ่นี้กลับบ้านค่ำขึ้นทุกวันเลย”
เยี่ยนหลิงชะเง้อมองลงไปที่ชั้นล่างเป็พักๆ จนกระทั่งเห็นเงาร่างที่คุ้นเคยเดินเข้ามาในเขตอาคาร เธอจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก
หรูอวิ๋นเห็นแม่ทำท่าทางแบบนั้นก็รู้ทันทีว่าจือหยวนกลับมาแล้ว ในใจลอบวางแผน... คอยดูเถอะ คืนนี้ฉันจะอบรมเ้านั่นให้เข็ดเลย!
ซิงเย่แอบจดจำเสียงในใจของหรูอวิ๋นไว้เงียบๆ เธอตัดสินใจแล้วว่า คืนนี้เธอจะนั่งดูอยู่ข้างๆ ว่าน้องสาวคนนี้จะมีวิธีการ "สั่งสอน" น้องชายจอมบื้ออย่างไร
77K
