Santianamarir เซนเทียน่ามารีอาร์ 1 (ผู้ฟูมฟักจากโลกต้องห้าม)

       จู่โจม

         “มากันเยอะเสียด้วย พวกมันกำลังจะไปไหนกันละนี่” ชูม่าเกาเขาแกรก ๆ ด้วยความสงสัย

        “ตัวอะไรน่ะชูม่า” เนย่าเอ่ยถามพลางยกมือขึ้นปิดจมูก

        “มันมาจากป่าดำที่ฉันเคยถูกนำไปทิ้งไว้พวกมันเป็นอสูรกินซาก ตอนนั้นร่างของฉันไม่ถูกพวกมันกินก็เพราะถูกโยนลงไปในบ่อดำพวกมันลงน้ำไม่ได้ร่างฉันเลยอยู่รอดปลอดภัยจนอีรอสไปเจอเข้า” ชีน่าอธิบาย เธอรู้จักพวกมันดีพวกมันไม่มีพิษภัยอะไร นอกจากกลิ่นที่เป็นอันตรายต่อจมูกเท่านั้น

        “พวกมันไม่น่ามาอยู่ที่นี่ได้คงมีคนใช้พวกมันให้มารึเปล่านะ” รีสสงสัย ถ้าที่พำนักของมันคือป่าดำ ทำไมถึงมาแถวนี้กันเป็นฝูงใหญ่พวกมันจะย้ายถิ่นรึก็ไม่น่าจะใช่

        “พวกมันไม่น่าจะทำอันตรายนะ มันคืออสูรกินซาก อะไรที่ยังไม่ตายไม่ใช่เป้าหมายของพวกมันหรอก” ชีน่าอธิบายเพิ่มเติม

        ฟิซัคเกอร์ตัวหนึ่งแยกออกมาจากฝูงแหวกว่ายบนอากาศอย่างเชื่องช้าเข้ามาหาพวกเนย่า ทุกคนยืนนิ่งจ้องมองปฏิกิริยาของพวกมันขนาดตัวของพวกมันใหญ่พอ ๆ กับรีสและชีน่า มันว่ายสำรวจรอบ ๆพวกเธอแล้วก็ว่ายผ่านไปรวมฝูง มันมีจำนวนเยอะมากมอง ๆไปพวกมันรวมตัวกันจนดูคล้ายกับฝูงค้างคาวที่กำลังบินออกหากินในยามพลบค่ำบวกกับหน้าตาประหลาดและกลิ่นเหม็นขนาดนี้ เป็นการมาเยือนที่น่าสะอิดสะเอียนจริง ๆ

        “กลิ่นแรงเป็นบ้าเลยเจ้าพวกนี้” ชูม่ายกมือขึ้นปิดจมูกทำท่าพะอืดพะอมทุกคนเหมือนจะโล่งใจที่พวกมันแค่ผ่านทาง แต่ว่าจู่ ๆ พวกมันก็หยุดนิ่งค้างว่ายเปลี่ยนทิศทางมารุมล้อมคณะของเนย่าเอาไว้แทนดวงตาของพวกมันจากเคยสีเขียวเรื่อง เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มทีละตัว ๆไล่กันไปจนหมดสิ้น

        ตอนนี้คณะของเนย่าตกอยู่ในวงล้อมอสูรกินซากที่มีกลิ่นเน่าเหม็นรุนแรงแถมพวกมันก็เปลี่ยนโหมดพร้อมที่จะโจมตีพวกเธออีกด้วย

        เสียงฮุบอากาศของพวกมันที่เต็มไปด้วยฟันแหลมคมน่ากลัวของแต่ละตัวดังกึกก้องราวกับกลองศึกเหมือนเป็นการส่งสัญญาณเตรียมพร้อมในการจู่โจม พวกมันเริ่มตีวงแคบเข้ามาเรื่อย ๆแล้ว

        “ท่าทางไม่ได้มาดีเสียแล้วเจ้าพวกนี้มันถูกสะกดจำนวนพวกมันก็มากเกินไปด้วย เราถอยดีกว่า เนย่าขึ้นหลังข้าเร็วเข้า” รีสออกคำสั่งทั้งเนย่าและชูม่าไม่รอช้ากระโดดขึ้นไปบนหลังของรีสทันทีส่วนรินรินเองก็ขึ้นขี่หลังของชีน่าแล้วยึดแผงคอไว้มั่น

        “รีบเข้าเขตเซนเทียน่าฯ เร็วมีมังกรศิลาเฝ้ารักษาเขตโรงเรียนอยู่พวกมันไม่กล้าเข้าใกล้แน่” รีสและชีน่ากระโจนเหยียบหัวพวกฟิซัคเกอร์บางตัวก่อนโผบินขึ้นฟ้าด้วยความเร็วและเพิ่มระดับความสูงแต่พวกฟิซัคเกอร์ก็แหวกว่ายตามพวกเขาขึ้นไปเป็นสายคล้ายกับซอมบี้ปลายักษ์ที่รุมไล่งับเหยื่อ

        พวกมันรวมตัวกันพุ่งตามรีสและชีน่าที่ไล่ระดับความสูงจนแทบจะหลุดชั้นบรรยากาศพวกมันก่อตัวรูปร่างคลายกับพายุหมุนขนาดใหญ่ที่ไล่ดูดสรรพสิ่งโดยรอบเข้าหาใจกลางอย่างรวดเร็ว 

        อากาศโดยรอบจากระดับความสูงเสียดแทงเข้าไปในผิวเนื้อหนาวเหน็บจนตัวแข็งไม่มีการพูดคุยใด ทุกคนต่างพยายามหนีเอาตัวรอดสุดกำลังแต่ทว่า...

        “ชูม่า ไม่นะ!” เจ้าหมัดมังกรน้อยผู้อ่อนแอทนรับแรงเสียดทานจากชั้นบรรยากาศไม่ไหวเขาร่วงตกลงไปในใจกลางฝูงฟิซัคเกอร์ที่ไล่ตามมาอย่างไม่ลดล่ะแม้เด็กหญิงจะพยายามเอื้อมมือคว้าเขาไว้อย่างสุดกำลังแต่ก็ไม่ทัน

        เนย่าตัดสินใจปล่อยมือจากรีสแล้วกระโดดตามร่างเล็กลงไปทันที

        “เนย่าเด็กโง่เอ้ย!” รีสถึงกับชะงักถอยหลังพลิกตัวกลับหมายใช้ปากคว้าเสื้อเนย่าไว้แต่ก็ไม่ทันเช่นกันทั้งเนย่าและชูม่าตกลงไปในวงพายุของ   ฟิซัคเกอร์เสียแล้ว

        ในขณะที่ชีน่าก็พาร่างรินรินบินสูงขึ้นไปทั้งสองสบตากันคล้ายจะให้สัญญาณว่าให้พารินรินไปในที่ปลอดภัยส่วนเขาจะตามไปช่วยเนย่าเองแล้วรีสก็พุ่งตัวกลับไปเบื้องล่างด้วยความเร็ว 

        ชีน่าไม่แม้จะหันกลับไปมองคนรักเธอรู้หน้าที่รีบพารินรินหลบออกจากใจกลางพายุเมื่อรีสพุ่งตัวกลับทำให้ฝูงฟิซัคเกอร์ม้วนตัวกลับด้วยเช่นกันรูปร่างฟูงฟิซัคเกอร์แปลขบวนม้วนตัวลงพื้นไล่ติดตามรีสและเนย่าไม่ลดละ

            ร่างเด็กหญิงบ้างกระแทกเข้ากับกระดูกแหลมคมของพวกมันบ้างก็ถูกพวกมันงับด้วยฟันแหลมจนเสื้อผ้าขาดวิ่นกระแสลมภายในและกลิ่นเหม็นเน่าทำเอาเนย่าต้องกลั้นหายใจเป็นพัก ๆ แต่     เธอก็คว้าร่างของชูม่าไว้ได้ในที่สุดและเขาไม่ได้สติเลยแม้แต่น้อย โชคดีที่ยังไม่ถูกพวกมันกินเข้าไปเธอกอดเขาไว้แนบอกป้องกันไม่ให้หลุดมือหรือถูกทำร้าย

        เสียงแหวกอากาศจากเบื้องบนทำให้เนย่าเงยหน้าขึ้นมองรีสบินตามลงมาเขาพ่นไฟเปิดทางปีกแข็งแรงของรีสตัดผ่าร่างพวกฟิซัดเกอร์ล้มตายไปบางส่วนก่อนจะพุ่งเข้าใช้ปีกและตัวห่อร่างของเด็กหญิงเอาไว้ทำให้รีสถูกพวกมันจู่โจมกลับอย่างหนักฟันแหลมคมของพวกฟิซัคเกอร์ ฉีกทึ้งปีกของเขาจนเลือดแดงฉานไหลเลอะเปรอะเนย่าไปด้วย

        “รีส ปล่อยฉันเถอะนายต้องป้องกันตัวเองก่อนนะฉันช่วยเหลือตัวเองได้” เนย่าร้องบอกในขณะที่ใบหน้ายังซุกอยู่กับขนนุ่มของเขา

        “เจ้าแน่ใจนะ” รีสเอ่ยถามแม้จะเจ็บตัวก็ยังเป็นห่วงร่างเล็กบนกลุ่มขนที่อกของเขาเนย่าพยักหน้าเร็ว ๆ ทำให้รีสคลายปีกออกอย่างเชื่อฟัง

        “โฟทอส...ข้าขออัญเชิญท่าน” สิ้นคำเปลวเพลิงสีน้ำเงินก็แผ่กระจายออกจากร่างเนย่าเกิดแรงระเบิดใจกลางฝูงพายุทำให้พวกอสูรกินซากสลายหายไปเป็นจำนวนมากแต่ก็ไม่ได้ลดจำนวนของพวกมันลงเลยแม้แต่น้อย

        “เนย่ากำลังติดอยู่ใจกลางพายุปีศาจนั่น” รินรินร้อนรนเธอถูกพามาที่หน้าประตูเซนเทียน่าฯ อย่างปลอดภัยแล้ว

        “เจ้าอยู่ที่นี่ก่อนข้าจะกลับไปช่วยรีสกับเนย่าจำนวนพวกมันมากเกินไป ไปตามตุลาการมาที” ชีน่าร้องสั่งรินรินเธอพยักหน้าก่อนจะรีบบินกลับเข้าเซนเทียน่าฯ ไปส่วนชีน่าก็พุ่งเข้าหาฝูงพายุอย่างไม่ลังเลแต่ก็ยังไม่สามารถฝ่าเข้าไปยังใจกลางได้

        เกร็ดน้ำแข็งจากพลังของชีน่าหยุดการเคลื่อนไหวของฟิซัคเกอร์ได้แค่บางส่วนและเป็นเพียงช่วงระยะสั้น ๆอาจมีบ้างที่บางตัวแตกฝูงออกมาปะทะกับเธอแต่พวกมันก็ยังคงรวมตัวกันอย่างเหนียวแน่น

        เปลวเพลิงและแรงระเบิดภายในวงล้อมนั่นเธอพอจะรู้ว่าเนย่าและรีสกำลังฝ่าออกมาอย่างสุดกำลังแต่ขนาดและความมีมากจนเกินจะนับของฝ่ายศัตรูก็ยากที่จะล้มพวกมันให้สิ้นซาก 

        ไม่ใช่แค่เพียงชีน่าที่พยายามช่วยเหลือผู้ที่อยู่ในฝูงพายุบาร์ราม เฟย์ริส เฮริส และเรเนรอสเองต่างก็พุ่งข้าหาฝูงพายุใหญ่อย่างไม่ลดละเพื่อดึงเนย่าและรีสออกมาให้ได้บาร์รามรู้สึกได้ถึงอันตรายจึงรีบตามออกมาก่อนทำให้พรรคพวกที่เหลือตามมาด้วยพลังเวทย์จากผู้ครองธาตุที่เนย่ามียังใช้ได้ไม่เต็มทีจึงทำให้ช่วยเหลือรีสและตนเองได้ไม่มากนัก

        “รีสไม่ต้องห่วงฉันไม่อย่างนั้นจะเจ็บตัวเพิ่มฉันทำได้” เนย่าเห็นรีสเจ็บตัวมากขึ้นจากการพยายามปกป้องเธอจึงร้องบอกอยู่หลายครั้งว่าไม่ต้องเป็นห่วงเธอมีพลังเวทย์จากผู้ครองธาตุอยู่อย่างน้อยก็ยื้อเวลาให้คนอื่นมาช่วยทันหรือเอาตัวรอดเองได้ 

        “ดูแลตัวเองด้วยนะ ข้าจะพาเจ้าออกไปให้ได้” รีสปัดป้องต่อสู้อย่างสุดกำลัง

        “อย่าห่วงเลย เรายังลงถึงพื้นไม่ได้พวกมันดูจะยังไม่ลดจำนวนเลยไม่ว่าจะฆ่าไปมากแค่ไหน” เนย่าเก็บชูม่าเข้าไว้ในกระเป๋าเสื้อด้านในพลางวิเคราะห์สถานการณ์แรงระเบิดจากโฟทอสหลายครั้งก็ไม่ทำให้จำนวนพวกมันลดลงจริง ๆ 

        “พวกมันถูกสะกดถ้าหาคนทำไม่เจอก็ต้องฆ่าพวกมันให้หมดเท่านั้น” รีสบอกในขณะที่กำลังใช้เท้าหลังเตะเข้าปลายคางของฟิซัคเกอร์ตัวหนึ่งอยู่

        อาวุธจากสายสร้อยกลายเป็นธนูก่อนเนย่าจะเรียกจิ้งจอกเก้าหางออกมาร่างของจิ้งจอกขาวโผนขึ้นฟ้าก่อนแยกร่างออกเป็นร้อยร่างเข้าโจมตีฟิซัคเกอร์จากด้านในใจกลางพายุ

        แต่แล้วเนย่าก็ถูกฟิซักเกอร์ตัวหนึ่งจู่โจมมันกัดขาเธอได้ก่อนจะสะบัดเหวี่ยงไปอีกทางทำให้ทั้งฝูงที่เหลือโผตามไป ทันทีที่เนย่าบาดเจ็บพลังในการควบคุมอาวุธก็เสื่อมถอยทำให้ร่างจิ้งจอกทั้งหมดหายไปในบันดล

        “เนย่า” รีสเสียจังหวะเพราะห่วงเด็กหญิงจึงถูกฟิซัคเกอร์อีกฝูงหนึ่งกัดเข้าที่สะบักปีกจนไม่สามารถขยับได้พวกมันกัดทึ้งและตรึงเขาไว้จนแทบไม่กระดิกและชีน่าพุ่งเข้ามาช่วยรีสอีกแรงจากการถูกรุมทำร้ายกลายเป็นว่าทั้งคู่เป็นเป้าหมายให้ฟิซัคเกอร์แยกฝูงไปรุมทึ้ง

        “ท่านเนย่า” บาร์รามเมื่อเห็นเนย่าถูกลากไกลออกไปเขาก็หายตัวพุ่งไปหาก่อนจะคว้าร่างเด็กหญิงที่กำลังเจ็บปวดจนไม่สามารถใช้พลังได้

        ขาเธอยังติดอยู่กับปากของมันถ้าทำให้ไอ้เจ้าตัวที่กัดขาเด็กหญิงหายไปด้วยหลุมมิติมีหวังขาของนายเขาคงหายไปด้วยแน่ บาร์รามเรียกดาบคู่ใจและตัดฉับลงที่ส่วนตัวของมันแต่ปากและเขี้ยวยังคงอยู่ที่ขาของเด็กหญิงราวกับว่าเป้าหมายครั้งนี้จะมีเพียงแต่เนย่าและอาวุธของเธอที่มันต้องการ พวกมันไม่ได้สนใจคนอื่นเลย

        แม้ทุกคนจะต้านและฆ่าพวกมันเท่าไรก็ดูเหมือนจะไม่จบไม่สิ้นจนกระทั่ง…

        “คุณบาร์รามหลบไปเถอะค่ะ ปล่อยหนูเป้าหมายพวกมันมีเพียงหนูและอาวุธ” เนย่าหน้าซีดเผือดเพราะเสียเลือดมากแม้จะสมานแผลได้ก็ไม่รวดเร็วนักเพราะขาเธอยังติดอยู่ในปากเจ้าอสูรร้ายอยู่

        “ไม่ได้” บาร์รามเสียงแข็งเขาจับบ่าทั้งสองข้างของเด็กหญิงที่ดูเหมือนเรี่ยวแรงจะเหือดแห้งลงทุกที

        “กลับไปช่วยรีสนะคะ หนูเชื่อว่ามังกรของหนูจะมาเขาจะมา ถ้ามีคุณและทุกคนปกป้องอยู่เขาจะไม่ปรากฏตัวแน่ เขามาแน่หนูเชื่ออย่างนั้น” เนย่ายืนกราน มือทั้งสองจับแขนของบาร์รามไว้แน่นคล้ายกับจะส่งกระแสบอกว่าเธอยังไหวยังมีแรงมากพอที่จะใช้โอกาสนี้ทำบางอย่างให้ลุล่วง

        “แต่ท่านบาดเจ็บ” บาร์รามถึงกับขบกรามแน่นตัวก็เล็กแค่นี้จะทนไหวได้อย่างไรกัน

        “หนูไม่ยอมตายแน่ เชื่อหนูนะคะ หลบไปก่อนถ้าถึงช่วงเวลาสุดท้าย หนูไม่ไหวจริง ๆ พวกคุณจะตามหาร่างของหนูเจอแน่ ไปเถอะนะคะไปช่วยรีสกับชีน่าก่อนพวกเขากำลังแย่” เนย่าผลักอกของบาร์รามเบา ๆ 

        “ขอรับ” บาร์รามปล่อยมือและหายตัวไปตามคำสั่งฝูงพายุฟิซัคเกอร์ก่อตัวขึ้นอีกครั้งหมุนวนรอบร่างของเนย่าที่มีหัวของเจ้าตัวร้ายงับขาเธอไว้จนเลือดชุ่มโชก

        “ทรอรัล ข้าขออัญเชิญท่าน” สิ้นคำสายฟ้าก็พุ่งเข้ากลางพายุใหญ่ห่อหุ้มร่างของเนย่าไว้เป็นเกราะสายฟ้าปกป้องเธออย่างสุดกำลังเมื่อฝูงอสูรพุ่งเข้าชนก็เกิดสายฟ้าฟาดจนพวกมันกระเด็นกระดอนไปไกลแต่ก็กลับเข้ามาใหม่อย่างไม่หลาบจำ

        เนย่ายังคงกอดชูม่าไว้แนบอกก่อนจะพูดกับเขาด้วยเสียงแผ่วเบาว่า

        “นายเชื่อไหมว่ามังกรที่แท้จริงของฉันต้องมา” เด็กหญิงเริ่มจะไร้เรี่ยวแรงสติเริ่มพล่าเลือนเกราะสายฟ้าเริ่มอ่อนกำลังลงเปิดโอกาสให้ฟิซัคเกอร์มุดเข้ามาในเกราะที่เธอสร้างขึ้นได้ก่อนจะได้ยินเสียงแว่วของมังกรที่ดังมาจากที่ไกลแสนไกล 

        เงาร่างของใครคนหนึ่งปรากฏด้านหน้าของเธอคนที่คุ้นเคยเขาดูแปลกตาผมที่เคยเป็นสีหมอกของเขามันกลายเป็นสีทองเปล่งกระกายยาวและงดงามดุจแพรไหมนุ่มดวงตาสีเขียวมรกตคล้ายกับของเธอนั้นสบมองเธออย่างห่วงใยเขากำลังเอื้อมมือมาคว้าตัวเธอไปกอดไว้เหมือนอย่างเคย

        แต่แล้วอีกเงาร่างหนึ่งก็ปรากฏคุ้นตาและคุ้นเคยเช่นกันเรือนผมสีดำยาวสยายและดวงตาสีนิลดุจรัตติกาลก็ไขว่คว้าและโอบกอดเธอไว้จากด้านหลัง 

        นี่คงเป็นฝันอีกแล้วสำหรับเธอฝันดีที่เธอมีมังกรเป็นของตัวเองถึงสองตนแต่มังกรที่แท้จริงเพียงหนึ่งเดียวของเธอเป็นใครกันแน่นะ ก่อนนัยน์ตาสีมรกตจะดับลง

        สองร่างมังกรกางปีกโอบร่างของเนย่าไว้ในเวลาพร้อมๆ กันนั้นคล้ายกับลูกบอลขนาดยักษ์ก่อนจะร่วงลงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่นทั้งสองคลายปีกที่โอบล้อมร่างเนย่าไว้แล้วค่อย ๆ วางร่างเด็กหญิงลงอย่างแผ่วเบา

        ฝูงพายุฟิซัดเกอร์ถึงกับหลอมละลายเมื่อพลังเปลวไฟของทั้งสองมังกรดำและทองพวยพุงเข้าปะทะร่างพวกมันสองร่างใหญ่หันหลังชนกันกางกั้นร่างของเด็กมนุษย์ที่นอนสลบไสลไม่ได้สติอยู่ตรงกลาง

        ลำแสงสีเงินพุงจากปากมังกรสีดำและแสงสีนิลจากมังกรสีทองอำนาจทำลายล้างของสองมังกรทำเอาฟิซัคเกอร์สิ้นสภาพพวกมันร่วงลงราวกับแมลงที่ถูกเปลวไฟเผาปีก บ้างก็ตายทันทีบ้างก็ยังเคลื่อนไหวร่างฟิซัคเกอร์ที่ร่วงลงมาจากฟ้าทำให้ดูเหมือนคลายกับฝนปีศาจ เกลื่อนกลาดกินอาณาบริเวณกว้างดวงตาของพวกมันที่เหลือรอดชีวิตแปลเปลี่ยนเป็นสีเขียวเรืองอีกครั้ง

            บางตัวได้สติก็แหวกว่ายเลื่อนลอยหายไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นรีสถูกปลดปล่อยให้เป็นอิสระและชีน่าเข้าไปประคองเขาไว้ได้ทันทั้งสองบาดเจ็บไม่แพ้กันบาร์รามและเหล่าผู้ปกปักษ์ ร่อนลงพื้น รินรินเป็นอีกคนที่ถึงตัวเนย่า พร้อมกับ…

        “ทรีบาส” บาร์รามถอนหายใจ เรื่องนี้คงไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆเสียแล้วสินะ

        “ฉันจะไม่ถามหรอกนะ ว่าทำไมถึงเกิดเรื่องเช่นนี้ได้กลับเข้าเซนเทียน่าฯ รักษาเนย่าก่อนแล้วฉันขอเรียกพบอีกที นี่ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ” ทรีบาสมองกราดทุกคนและสิ่งที่เขากำลังให้ความสนใจเป็นพิเศษคือสองมังกร ที่กำลังคืนสภาพร่างเดิมไอความร้อนแผ่ออกมาจากตัวทั้งสองก่อนจะคืนร่างเป็นอสรุเทวาอย่างสมบูรณ์เสื้อผ้าของพวกเขาขาดวิ่น ราวกับการกลายร่างนี้เกิดขึ้นโดยที่พวกเขาไม่ได้ตั้งใจทรีบาสตรงเข้าไปหาทั้งคู่และ…

        “มากับฉัน พวกเธอต้องอธิบาย โดยเฉพาะเธอ ฮาร์ม” ทรีบาสเข้าประคองร่างของเนย่าก่อนจะหายตัวไปในทันทีส่วนทุกคนก็ตามไปเช่นกัน ทิ้งให้สองมังกรในร่างอสุรเทวาต่างจ้องหน้ากันอย่างมีคำถามว่าเหตุใดจึงออกมาช่วยเนย่าในสภาพนี้