ชิเอโกะ [Yaoi] มี E-Book จ้า♡

เสียงตะโกนเรียกหาที่ได้ยินมาแผ่วๆ ทำให้ชิเงรุและโชหุบยิ้มก่อนจะมองหน้ากัน ดวงตาทั้งคู่เบิกโพลงขึ้นแทบจะในทันที ทั้งสองรีบผุดลุกผุดนั่งขึ้นจากพื้นหญ้าสีเขียวอ่อนนุ่ม เสียงของคิโยชิที่ตะโกนเรียกทำให้โชรู้ตัวว่าเขาต้องโดนดุแน่ ชิเงรุตัดสินใจจับมือโชก่อนจะพาเดินออกไปหากลุ่มคนที่กำลังเดินตามหาพวกเขาจนวุ่นวายไปทั้งปราสาท เด็กน้อยสองคนที่ปรากฏตัวออกมาจากในเงามืดทำให้โลกทั้งใบของคิโยชิแทบจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ พลันความโล่งใจก็เข้ามาแทนที่อย่างรวดเร็ว เขาวิ่งเข้ามากอดเด็กทั้งสองเอาไว้ มืออ่อนนุ่มของคนเป็นพี่ทั้งลูบทั้งตรวจดูร่างของเด็กๆ ว่าเป็นอะไรไหม คิโยชิปัดเศษดินตามเนื้อตามตัวของน้องชายก่อนจะเอ่ยไปด้วยว่าคราวหลังอย่าทำเช่นนี้อีกเป็นอันขาด โชไม่ได้เอ่ยคำพูดใดออกมา เขาลอบมองไปยังนาโอกิที่ยืนหอบเหนื่อยอยู่ด้านหลังแล้วหลบสายตามองลงไปยังพื้นดินด้วยความรู้สึกผิดที่กำลังตีตื้นขึ้นมาในดวงใจ คิโยชิจับมือเด็กจอมซนทั้งคู่แล้วพาเดินกลับเข้าไปในปราสาทด้วยความรวดเร็วโดยที่โชและชิเงรุนั้นเริ่มรู้สึกหวั่นใจว่าบทลงโทษที่กำลังจะได้รับนั้นคือสิ่งใด หากทั้งคู่จะไม่ได้เล่นด้วยกันอีกอย่างที่ชิเงรุเคยบอก พวกเขาคงจะต้องเสียใจไปตลอดอย่างแน่นอน เด็กน้อยคิดไปสารพัดพลางลอบมองกันและกันด้วยแววตาที่เป็นกังวลอยู่ลึกๆ

โชและชิเงรุเดินตามแรงดึงของคิโยชิที่พาพวกเขาเดินเข้ามาด้านในของปราสาทชั้นต้น สายลมเย็นยามดึกพัดกระทบเข้ากับเด็กน้อยแสนซนทั้งสองที่บัดนี้ทั้งคู่หัวเราะไม่ออกกับการวางแผนออกมาชมหิ่งห้อยโดยที่ไม่ได้รับอนุญาตและทำให้ทุกคนต้องเดือดร้อนตามหาในยามดึกดื่น โชมองไปยังทางเดินขนาดกว้างก่อนจะเจอเข้ากับฮิโรมาสะและมาซาโตะที่ยืนรออยู่ก่อนแล้วด้วยใบหน้าที่แฝงความขุ่นเคืองอยู่อย่างไม่มีปิดบัง เด็กน้อยทั้งสองก้มหน้านิ่งมองไปยังพื้นไม้ที่เย็นชืด เมื่อทุกคนเดินมาถึง มาซาโตะก็เอ่ยเรียกลูกชายของตนเสียงเข้มแกมตะคอกด้วยความโมโห

"ชิเงรุ! ออกมาตรงนี้!" เสียงอันดังก้องกังวานจนฝ้าเพดานสะเทือนทำให้เด็กทั้งสองคนสะดุ้งโหยงสุดตัวด้วยความตกใจ ชิเงรุค่อยๆ เดินออกไปหาพ่อของตนด้วยสีหน้าสลด โชมองตามชิเงรุไปโดยที่เขาเองก็ไม่กล้าเงยขึ้นสบตาฮิโรมาสะผู้เป็นพ่อของตน ฮิโรมาสะมองไปยังโชที่ยืนก้มหน้านิ่งก่อนจะเอ่ยถามเสียงเรียบแต่มีความโกรธเกรี้ยวแฝงอยู่ในน้ำเสียง

"ดึกดื่นเช่นนี้หายไปไหนกันมา" โชกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคออย่างยากลำบาก เอ่ยตอบอ้อมแอ้ม

"ข้าอยากดูหิ่งห้อย ก็เลยชวนท่านพี่ออกไปดูด้วยกันขอรับ" สิ้นเสียง ฮิโรมาสะก็เอ่ยสั่งสอนเสียงดุดัน

"เจ้าโตแล้วนะโช ควรจะรู้ว่าอะไรควรมิควร แล้วการแอบออกไปในยามวิกาลเช่นนี้ หากเกิดเหตุร้ายขึ้นใครจะไปช่วยเจ้าทัน" สิ้นเสียง โชก็อ้าปากจะพูดว่าตนเองนั้นผิดไปแล้ว แต่ชิเงรุก็รีบเอ่ยตัดหน้าขึ้นในทันที

"เป็นความคิดของข้าน้อยเองขอรับ" มาซาโตะหันขวับไปมองลูกชายด้วยแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความโกรธ ชิเงรุเอ่ยต่อ

"ลงโทษข้าน้อยเพียงคนเดียวเถอะขอรับ ข้าน้อยเป็นคนอยากพาโชไปดูหิ่งห้อยเอง แล้วก็เป็นคนคิดแผนหลอกท่านนาโอกิ" เพียงเท่านั้นโชก็ตะโกนขึ้นมาในทันทีด้วยแววตาแข็งกร้าว

"ไม่จริง! ข้าต่างหาก!" สิ้นเสียงฮิโรมาสะก็แผดเสียงคำราม

"เงียบ!!" ทุกคนเงียบลงแทบจะในทันที ชิเงรุและโชมองหน้ากันด้วยแววตาที่สั่นระริก มาซาโตะนั้นมองไปยังโชด้วยความขุ่นเคืองที่ก่อตัวขึ้นมาในดวงใจ แน่นอนว่าเขาคิดว่าโชเป็นต้นเหตุของเรื่องวุ่นวายทั้งหมดจนลูกชายของเขาต้องเอาตัวเข้ามาปกป้องและรับผิดแทน เพราะอย่างไรเสียชิเงรุก็เปรียบเสมือนบ่าวคนหนึ่ง เป็นข้ารับใช้ในตระกูลอิชิฮาระที่ต้องปกป้องผู้เป็นนายของตนซึ่งนั่นก็คือโช ฮิโรมาสะพยายามทำใจให้เย็นแล้วถอนหายใจเชื่องช้า เขาหันไปหามาซาโตะที่ยืนเยื้องอยู่ด้านหลังแล้วเอ่ยอย่างเนือยๆ

"ดูเหมือนว่าชิเงรุกับโชจะสนิทกันมาก ท่านจะว่าอะไรหรือไม่หากจะให้ชิเงรุมาค้างกับโชในบางวันที่พวกเขาอยากเล่นด้วยกัน" สิ้นเสียง เด็กทั้งสองก็เบิกตากว้าง มาซาโตะหันไปมองหน้าชิเงรุที่บัดนี้สีหน้าที่เคยเศร้าสร้อยจากความรู้สึกผิดกลับกลายเป็นสดใสด้วยความหวังที่ถูกหยิบยื่นให้ เมื่อได้เห็นลูกชายเช่นนี้เขาก็ทำใจลงโทษไม่ลงเพราะจริงๆ แล้วเด็กทั้งสองก็คงแค่อยากเล่นกันตามประสา มาซาโตะถอนหายใจยาวแล้วเอ่ยตอบ

"ได้เสมอขอรับ" ชิเงรุยิ้มกว้างพร้อมกับเสียงของฮิโรมาสะที่เอ่ยบอก

"ต่อไปนี้จะมาพักด้วยกันก็ได้ แต่ห้ามก่อความวุ่นวายแบบนี้อีกเข้าใจไหม" โชพยักหน้าหงึกๆ แล้วโค้งตัวลงอย่างรวดเร็ว

"ขอบคุณขอรับท่านพ่อ" อากาเนะที่ยืนดูเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ก็ยิ้มขึ้นมาบางๆ แล้วลูบศีรษะของโชอย่างแผ่วเบา ฮิโรมาสะมองภาพนั้นแล้วเอ่ยกำชับ

"แต่คืนนี้ห้ามเล่น เข้าห้องแล้วนอนเลยเข้าใจไหม ไปนอนได้แล้วไป"

"ขอรับ!!" โชรีบคว้ามือของชิเงรุแล้วพาวิ่งตุบๆ เข้าไปในห้องนอนของตน เหล่าผู้ใหญ่มองตามเด็กน้อยที่ร่าเริงสดใสแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ มาซาโตะหันมาหาฮิโรมาสะก่อนจะโค้งตัวลง

"ต้องขอประทานอภัยที่ลูกชายของข้าทำให้เกิดเรื่องวุ่นวายขอรับ" ฮิโรมาสะส่ายหัวเบาๆ

"ไม่หรอก พวกเขายังเด็ก ให้เล่นเต็มที่ไปก็แล้วกัน"

"ขอรับ" ฮิโรมาสะพยักหน้าน้อยๆ แล้วเดินจากไปพร้อมกับอากาเนะที่เดินตามไปอย่างช้าๆ ทุกคนเห็นดังนั้นก็ทำการแยกย้ายกันไปเหลือเพียงแค่นาโอกิเท่านั้นที่ยืนเฝ้าอยู่บริเวณหน้าห้องท่ามกลางความเงียบของค่ำคืนอันแสนจะยาวนาน

นิยายอัพเป็นประจำทุกวันพุธ เสาร์ อาทิตย์ค่ะ