รถSUVคันสีขาวมุกวิ่งไปตามถนนสายหลักมุ่งหน้าเข้าสู่จังหวัดกาญจนบุรีโมนิคที่ดูตื่นเต้นกับวิวทิวทัศน์ระหว่างทางเธอยิ้มไม่หุบ
“บรรยากาศต่างจังหวัดมันดีอย่างนี้เองถ้าไม่ติดว่าบ้านของป้าน้ำท่วมฉันก็คงได้ไปอยู่ที่นั่น ไม่ได้ลำบากคุณอย่างนี้”เธอบอกเขาด้วยน้ำเสียงที่ปกติ ไม่ได้พูดแซะหรือว่าประชดประชันใดๆ
“ลำบากอะไรกัน คุณมีผลประโยชน์กับผมอยู่นะอย่าลืมสิ” เขาแสร้งพูดให้ดูเหมือนว่าเขาเต็มใจต้อนรับเธอเพื่อผลประโยชน์ซึ่งมันก็จริงใน่แรกๆ เท่านั้น
“ฉันชอบคุณ” เธอพูดออกมาในตอนนั้นทำเอาอธิปถึงกับมือสั่นเบาๆและใจเต้นขึ้นมา
“เป็ผู้หญิง มาบอกชอบผู้ชายได้ยังไง”เขาแกล้งดุเธอ
“ก็คุณพูดตรงๆ ไม่อ้อมค้อมฉันชอบที่คุณตรงไปตรงมากับฉัน ไม่ได้เหรอ”เธออธิบายกับเขาแล้วทำเสียงงุนงงไม่เข้าใจว่าแค่นี้ทำไมต้องดุ
อธิปถอนหายใจที่เขาแปลความหมายของเธอผิด แต่ก็แอบเสียดายไม่ได้ที่นึกว่าเธอชอบเขาจริงๆ
“เรากำลังจะเข้าสู่เขตเมืองกาญแล้วร้านที่คุณจะไปชิมอยู่ที่ไหน” เขาถามเธอคุมน้ำเสียงให้ดูสุขุมมากขึ้นและเป็การเป็งาน
“ร้านชื่อว่า Rarick Raree เอ่อ ฉันอาจออกเสียงไม่ถูก”
“ออกเสียงว่า ระริกระรี้” เขาบอกเธอแล้วตั้งพิกัดของแผนที่ไปยังร้านนั้น
พอไปถึงโมนิคก็เตรียมกล้องมาถ่ายั้แ่ทางเข้าร้านบริเวณภายนอกและบรรยากาศภายในร้านโดยมีอธิปมองดูสีหน้าที่จริงจังของเธอด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูกว่ามันคืออะไร
เธอถ่ายรูปเก็บบรรยากาศใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีก็เดินไปเลือกโต๊ะนั่งแล้วสั่งอาหารตามที่เธอดูรีวิวเอาไว้
“มีเมนูอะไรแนะนำบ้างคะ”เธอเงยหน้าขึ้นถามพนักงานเสิร์ฟด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม
อธิปมองแล้วก็อดอมยิ้มในความน่ารักสดใสสมวัยของเธอไม่ได้
“ทางร้านเราเมนูปลาจะเป็จุดเด่นที่ลูกค้าสั่งบ่อยก็จะเป็แกงส้มปลาทับทิมทอด รองลงมาก็เป็ปลากะพงนึ่งซีอิ๊วหรือสนใจเป็เมนูอื่นที่ไม่ใช่ปลาก็จะเป็เมนูกุ้งแม่น้ำเผาและต้มยำกุ้งแม่น้ำที่ลูกค้าจะสั่งบ่อยค่ะ”หญิงสาววัยไล่เลี่ยกับโมนิคแนะนำรายการอาหารที่มีราคาสูงในร้านออกมา
โมนิคไม่ได้มาเมืองไทยเป็ครั้งแรกและมารดาเคยบอกเื่นี้เอาไว้แล้ว เมนูแนะนำของร้านที่ไม่ใช่เมนูที่อร่อยที่สุดเสมอไปเพราะบางร้านแนะนำเพราะมันราคาแพงที่สุดในร้านต่างหากเล่า
“งั้นขอข้าวผัดหมูสองจาน ไข่เจียวหมูสับน้ำเปล่าสองแก้วแค่นี้ก่อนนะคะ” โมนิคบอกอย่างสุภาพ
พนักงานเสิร์ฟสาวชักสีหน้าที่ลูกค้าสั่งเมนูง่ายๆราคาถูกในร้านมาแบบนี้
พออาหารมาเสิร์ฟ โมนิคเตรียมกล้องขึ้นมาถ่ายรูปท่าทางคล่องแคล่วของเธอในการปรับเลนส์และการหามุมของภาพทำให้เขาประทับใจและละสายตาไม่ได้
“แค่ไข่เจียวถูกๆกับข้าวผัดแค่นี้ก็กล้าถ่ายรูปเนาะ” พนักงานเสิร์ฟพูดกระแหนะกระแหนเธอเบาๆแต่ตั้งใจให้ได้ยิน แต่โมนิคก็ไม่ได้ว่าอะไรยังคงตั้งใจถ่ายรูปอาหารตรงหน้าต่อไป
อธิปมองเมนูอาหารที่เธอสั่งพลางนึกในใจว่าเธอคงมีเงินจำกัดจึงไม่กล้าสั่งเมนูที่มีราคาแพงเพราะเท่าที่เขาสังเกต เธอจะทานอาหารที่ร้านเขาแค่มื้อเดียวมื้อเช้าเธอจะดื่มนมหรือขนมปังง่ายๆ กลางวันจะทานอยู่ 1-2 เมนู ในราคาไม่เกินห้าร้อยบาทและตอนเย็นเธอจะงดอาหาร แต่ทุกครั้งที่เขาทำของว่างรอบดึกเธอก็จะทานทุกครั้ง
วันไหนที่เธอไม่ไปที่ร้านของเขาเธอก็จะสั่งอาหารตามสั่งธรรมดาไปทานหรือไม่ก็ไปร้านอาหารในรีวิวของเพจอาหารไทย แต่เขาเดาว่าเธอก็คงทำแบบเดิมสั่งอาหารในงบไม่เกินห้าร้อยบาท
เขามองดูเธอทานข้าวผัดกับไข่เจียวตรงหน้าไม่ได้เสนอที่จะสั่งอาหารอย่างอื่นมาเพิ่ม เพราะกลัวมันจะเป็การดูถูกเธอ
โมนิคยิ้มอย่างพอใจในรสชาติของข้าวผัดที่ผัดเม็ดข้าวกับไข่จนมีสีเหลืองทองหมูสดและไข่เจียวที่นุ่มฟูแต่ไม่อมน้ำมัน
เธอยกมือขึ้นสั่งอาหารเพิ่มในรายการอื่นๆพนักงานเสิร์ฟคนเดิมเดินไปด้วยท่าทีที่เอือมระอา
“จะสั่งน้ำเปล่า หรือน้ำแข็งหรือว่าจะให้ห่อกลับคะ” เธอถามด้วยท่าทางที่ไม่พอใจ
อธิปรู้สึกไม่พอใจเป็อย่างมากกับการบริการของที่นี่แม้ว่าอาหารจะอร่อยสักแค่ไหน
“เรียกผู้จัดการร้านมาพบผม” เขาพูดขึ้นมาเสียงเรียบแววตาดูจริงจังและน่ากลัวจนน่าขนลุก
“ไม่เป็ไรหรอกค่ะ เราเช็กบิลกลับเลยก็ได้”โมนิคบอกเขา เธอเองก็ไม่พอใจเช่นกัน ั้แ่ที่โดนพูดกระทบแล้ว
“เรียกมาแล้วไงคะ ฉันเป็ลูกสาวเ้าของร้านไม่มีใครกล้าไล่ฉันออกหรอก”
“มิน่าถึงกล้าทำกับลูกค้าขนาดนี้” อธิปพูดขึ้นมาเสียงกร้าวเขาเองก็ทำงานบริการ แต่ไม่เคยทำกิริยาแบบนี้กับลูกค้า
“มีอะไรกันคะ” เ้าของร้านวัยสี่สิบต้นๆเดินออกมาเมื่อเห็นว่าเกิดเื่ขึ้น
“ก็โต๊ะนี้สิคะแม่ สั่งแค่ข้าวผัดกับไข่เจียวลูกค้าคนอื่นก็รอคิวนั่งโต๊ะรอที่จะสั่งเมนูแพงๆ อีกเยอะแยะ แต่ว่าเราต้องมาเสียที่นั่งให้กับสองคนนี้แทน”หญิงสาวท่าทางอวดเก่งพูดออกมาอย่างไม่สนใจลูกค้าอย่างพวกเขาเลย
“ตายแล้วลูก ลูกค้าจะสั่งถูกสั่งแพงก็ลูกค้าทำไมหนูทำแบบนี้ ขอโทษลูกค้าเดี๋ยวนี้นะ” มารดาของเธอที่เป็ทั้งเ้าของร้านและแม่ครัวกล่าวขึ้นอย่างเกรงใจ
หญิงสาวไม่ยอมขอโทษ เธออยากให้ร้านอาหารมีกำไรเยอะๆเธอจะได้มีเงินซื้อของที่เธออยากได้
โมนิคมองหน้ากับอธิปแล้วรู้สึกว่าคงมีเธอคนเดียวที่นิสัยไม่ดีและบริการแย่เพราะดูจากท่าทางของหญิงวัยกลางคนแล้วเธอไม่ได้เห็นด้วยกับการกระทำของลูกสาวสักนิด
“ไม่เป็ไรค่ะป้า ฉันแค่จะสั่งอาหารเพิ่มแต่เมื่อโดนดูถูกแบบนี้ ขอเช็กบิลกลับก็แล้วกันนะคะ” โมนิคบอกด้วยน้ำเสียงที่สุภาพ
“เห็นไหมแม่”
“หยุดเลยนะใครสั่งใครสอนให้ทะเลาะกับลูกค้าอย่างนี้” เ้าของร้านดุลูกสาวออกมาแล้วหันมายิ้มให้กับโมนิคกับอธิป
“ป้าไม่ขอคิดเงินนะคะยังไงต้องขอโทษด้วยนะคะที่ลูกสาวป้าทำนิสัยแย่ๆ ใส่”
“ไม่เป็ไรค่ะ” โมนิคเป็ฝ่ายพูดแล้วแตะแขนของอธิปเอาไว้เมื่อเขาทำท่าจะพูดอะไรบางอย่างเธอหยิบเงินหนึ่งพันบาทออกมาจากกระเป๋าแล้ววางไว้ที่โต๊ะ
“ไม่ต้องทอนนะคะป้าส่วนเื่ที่มีคนส่งอีเมลไปขอให้แมนเชสมารีวิวเชิญชวนนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติมาทานอาหารที่นี่ทางเพจของแมนเชสต้องขอปฏิเสธนะคะ เพราะว่าการบริการไม่ผ่าน”โมนิคบอกกับป้าร้านอาหารตามตรง เพราะถึงเธอจะดุลูกสาวแต่ว่าถ้าสั่งสอนอบรมกันมาดีั้แ่แรกก็คงไม่เกิดเื่แบบนี้
“แล้วที่ฉันสั่งเมนูนี้มาแค่ฉันอยากรู้ว่าอาหารพื้นๆ ง่ายๆ ร้านคุณจะทำอร่อยหรือเปล่า เพราะอาหารพื้นๆนี่แหละที่มันจะวัดว่าอาหารจานต่อไปจะรสชาติอร่อยมากแค่ไหน”โมนิคหันไปพูดกับหญิงสาว ก่อนที่จะคล้องแขนอธิปเดินออกไปจากตรงนั้น
สองแม่ลูกที่เอามือทาบอกด้วยความใและเสียดายเมื่อรู้ว่าร้านกำลังจะเสียชื่อแน่แล้วคราวนี้เพราะลูกค้าหลายคนอยู่ในเหตุการณ์และกระซิบกระซาบกันเมื่อได้ยินชื่อของแมนเชสและการบริการที่ถูกเลือกปฏิบัติของโมนิค
**********************
5K
