เกิดใหม่ทั้งที ดันกลายเป็นคนเห็นผีในยุค Y2K!

        พอรู้สึกตัวว่า

        โลกย่างเข้าเดือนธันวาคมก็เป็นเวลาที่ใกล้จะคริสต์มาสแล้ว

        ช่วงต้นเดือนธันวาคมที่ผ่านมานับเป็นช่วงฤดูมรสุม(ชีวิต)ที่ทำให้ภานุวัฒน์วุ่นวายได้มากอย่างงงๆ สาเหตุก็เป็นเพราะความปากพล่อยของเขาเองนั่นแหละที่ขนาดไม่ได้ไปทักทายหรือไปเผือกกับกรรมของใครแต่ปากก็ยังพาซวยเข้าหาตัวจนได้

        จะอะไรเสียอีกล่ะ!

        ก็ไอ้ความปากพล่อยที่เผลอไปโพล่งถามเรื่องรุ่นวินโดวส์ตอนที่เห็นคอมพิวเตอร์ของเฮียฮั้วนั่นไงเขาก็แค่สงสัยว่าคอมพิวเตอร์เคสนอนรุ่นโบราณแบบนั้นใช้วินโดวส์ 3.1 หรือ 95 แต่พอถามออกไปก็นึกขึ้นมาได้ว่าเฮียฮั้วน่าจะไม่รู้เรื่องจึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนาไปเป็นอื่น

        แต่ไม่รู้ทำไม… 

        อีท่าไหนก็ไม่รู้เฮียฮั้วดันตีความไปว่าเขาใบ้หวยให้อย่างเบลอๆ แล้วก็ไปวิ่งซื้อเลข 31 , 13 , 95 , 59 , 65 ,56 , 319 , 913 , 316 , 613 , 195 , 165 , … บลา ๆ ๆ ๆ ๆ อะไรบ้างก็ไม่รู้แต่หลายเลขสุดๆ

        เขาพูดไปแค่ว่า 3.1 กับ 95 เนี่ยแต่เฮียฮั้วตีซับเซ็ทแตกออกมาได้เป็นร้อยเลข ไม่รู้ว่าใช้สูตรทางคณิตศาสตร์โลกไหนเหมือนกันหรืออาจจะเป็นความสามารถพิเศษเฉพาะบุคคล(ที่เล่นหวย)แล้วก็ซื้อทั้งใต้ดินบนดินกับเจ้ามือหวยมากมายหลายเจ้าเต็มไปหมด

        ซึ่งก็นะ…ถ้าซื้อมันหลายเลขขนาดนั้นมันก็ต้องถูกเข้าบ้างสักเลขนั่นแหละแล้วสรุปก็คือว่าเฮียฮั้วถูกหวยจริง ๆ แล้วก็ได้เงินมาเยอะมากจากเจ้ามือหลายคนรวมถึงจากล็อตเตอร์รี่ของรัฐบาลก็ด้วย เบ็ดเสร็จคิดเป็นเงินทั้งสิ้นก็ห้าแสนกว่าเลยทีเดียว

        ความดีใจของเฮียฮั้วนั้นจะโอเวอร์แอคติ้งมากแค่ไหนก็ให้ดูตอนที่พอรู้ว่าเมียท้องก็ปิดซอยเลี้ยงข้าวนั่นสิตอนที่ถูกหวยห้าแสนนี่ก็โอเวอร์ไม่ต่างกันสักเท่าไรนักมันซวยก็ตรงที่เฮียแกยกความดีความชอบทั้งหมดให้กับทิดวัฒน์บอกว่าที่ตัวเองถูกหวยนั้นเป็นเพราะเลขที่ทิดวัฒน์ให้มาแล้วก็จะแบ่งเงินให้เขากับลูกพลับกันคนละแสน…

        ได้เงินมันก็ดีอยู่หรอกนะแต่ไตเติ้ลรู้สึกเหมือนกับว่าเขาไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากสงสัยว่าคอมพิวเตอร์ของโรงพิมพ์เฮียฮั้วใช้วินโดวส์รุ่นไหนแล้วทำไมอยู่ ๆ เขาถึงมีรายได้มากขนาดนี้จากการตั้งคำถามได้ล่ะ?

        ภานุวัฒน์พยายามปฏิเสธส่วนแบ่งที่จะได้มาอย่างเบลอๆ แบบนั้น แต่ครานี้ไม่เหมือนกับเงินทำบุญที่เฮียฮั้วคิดถวายให้ตอนที่เขาบวชพระตอนนั้นก็ยังว่าเฮียฮั้วอยากทำบุญเพราะผ่านพ้นเคราะห์ร้ายที่โรงพิมพ์เกือบจะถูกไฟไหม้ทั้งชายหนุ่มเองก็ยังบวชพระอยู่จึงมีข้ออ้างให้ปฏิเสธแต่พอเป็นตอนนี้เขาทั้งไม่ได้บวชพระ แถมเงินถูกหวยของเฮียฮั้วก็ยังได้มาเพราะถูกหวยเลขที่เขาให้(?) เฮียฮั้วยืนกรานว่าเขาจะต้องได้เปอร์เซ็นต์ด้วยเพราะเป็นคนบอกเลข…

        คือคนเราได้เงินมาเยอะ ๆ มันก็ดีแต่เงินที่มากเกินไปแบบนี้หากรับไว้ก็จะรู้สึกเป็นภาระเป็นบุญคุณที่ไม่รู้จะชดใช้ได้ยังไงไหว

        "ทิดนี่ ทำไมถึงได้เป็นคนที่ดื้ออย่างนี้นะรู้จักเกรงใจก็ดีอยู่ แต่มากเกินไปมันก็น่าตีตายเลยนี่" เฮียฮั้วทำหน้าดุใส่ 

        เถ้าแก่เจ้าของโรงพิมพ์ใช้ชีวิตอยู่มาก็นานสร้างเนื้อสร้างตัวมาจนถึงอายุปูนนี้คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีสักวันที่เขาต้องมาบังคับให้คนรับเงินแสนไปฟรี ๆ แบบนี้ 

        นี่มันเงินหลักแสนเลยเชียวนะให้ฟรีมีแต่คนจะวิ่งเข้าใส่ นี่ทั้งพูดหว่านล้อมชักแม่น้ำทั้งห้าต่าง ๆ มาบอกแล้วว่ามันเป็นเปอร์เซ็นต์จากการใบ้หวยทิดวัฒน์ก็ยังจะปฏิเสธอยู่ได้เงินของเขามันมีตรงไหนที่น่ารังเกียจกันห๊ะ? ไม่ได้รีดไถขู่กรรโชกทรัพย์ใครมาสักหน่อย

        "ไม่ใช่ว่าเกรงใจครับเฮีย แต่คนเราอยู่ ๆ จะให้เอาเงินคนอื่นมาแบบนี้…"

        "เอ๊! ทิดวัฒน์นี่พูดไม่รู้เรื่อง เดี๋ยวจะโดนตี!ไป! ไปหาหลวงตาแช่มด้วยกันเดี๋ยวนี้เลย!" 

        ไม่แค่พูดเปล่าคว้าหมับข้อมือชายหนุ่มได้ก็จะลากพาเดินออกไปนอกโรงพิมพ์ตั้งท่าไปหาหลวงตาแช่มเสียอย่างนั้น

        "เดี๋ยวสิเฮีย หลวงตาเกี่ยวอะไรด้วยครับ"ภานุวัฒน์พยายามยึดสองเท้าของตนเองไว้ให้มั่นไม่ให้ถูกลากเดินออกไปได้จนสำเร็จ 

        "ก็ทิดทำผิดหรือทำถูกล่ะให้โชคลาภเฮียมาขนาดนี้แต่กลับจะไม่เอาเปอร์เซ็นต์อะไรเลย แบบนี้เฮียก็ลำบากใจนะไป! ไปให้หลวงตาแช่มตัดสิน เดี๋ยวจะแวะไปหายัยเจ๊พรด้วยต้องเกณฑ์คนมาช่วยกันพูดแล้วแบบนี้!" เฮียฮั้วหน้าตาจริงจังดูท่าทางแล้วไม่น่าจะแค่พูดขู่เป็นแน่

        "โอเคครับเฮีย ผมรับก็ได้ครับเฮียอยากให้อะไรก็จัดมาผมจะไม่เถียงแล้วครับ" 

        ไตเติ้ลศิโรราบในทันใดเมื่อได้ยินชื่อว่าเจ๊พรอาจจะเข้ามามีเอี่ยวได้

        เวรกรรมไหมล่ะ!

        หลวงตาแช่มยังไม่เท่าไหร่ แต่เจ๊พรด้วยเนี่ยนะ!?

        เอาเป็นว่าไม่ต้องคิดอะไรมากเลยนะแค่ลองจินตนาการดูว่าถ้าเจ๊พรคิดว่าทิดวัฒน์ให้หวยแม่นให้หวยเฮียฮั้วจนถูกได้เงินครึ่งล้าน แล้วมันจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปล่ะ?

        แล้วโดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าต่อไปเจ๊พรมาขอเลขกับเขาแล้วเขาไม่รู้พูดมั่ว ๆ ออกไปแล้วมันดันไม่ถูกเหมือนกรณีเฮียฮั้วเขาไม่โดนเจ๊พรอาฆาตมาดร้ายใส่หาว่าเป็นคนสองมาตรฐานหรอกเร๊อะ!

        “เออ แบบนี้ค่อยพูดกันรู้เรื่องหน่อยไม่ต้องให้เฮียลงไม้ลงมือ” เฮียฮั้วเริ่มอารมณ์ดีขึ้นมาได้ทันตาเห็น

        “แต่เฮียครับ ผมไม่ได้ให้หวยจริง ๆ นะครับ”ภานุวัฒน์ถึงกับยกมือไหว้ขอความเห็นใจ... ขอความเข้าใจจากอีกฝ่าย

        “ไอ้ 3.1 กับ 95 เนี่ย มันเป็นชื่อรุ่นของโปรแกรมระบบปฏิบัติการคอมพิวเตอร์ครับของเฮียเป็นวินโดวส์ 3.1 มันตกรุ่นไปแล้วผมแค่คิดว่าเฮียน่าจะซื้อเครื่องใหม่ได้แล้วน่ะครับ วันนั้นที่เผลอพูดออกมาก็เพราะผมประเมินตรงนี้อยู่ไม่ได้ให้หวยจริง ๆ ครับ”

        “เอาน่า เฮียรู้แล้วทิดวัฒน์อยากให้เฮียซื้ออะไรเดี๋ยวเฮียซื้อให้หมดเลย ป่ะ.. รีบไปธนาคารกันจะได้รีบฝากเงินเปิดบัญชีกันก่อนธนาคารปิด”

        เฮียฮั้วอารมณ์ดีพูดไปก็จูงมือภานุวัฒน์ลากไปขึ้นรถก่อนที่อีกฝ่ายจะเปลี่ยนใจปฏิเสธเงินอีกลูกพลับเห็นพ่อถูกลักพาตัวไปต่อหน้าก็รีบวิ่งตามไปติด ๆ

        “ไม่ใช่ผมอยากได้ครับ แต่คือคอมพิวเตอร์ของเฮีย...”

        “ก็บอกว่ารู้แล้ว ทิดจัดการไปเลยอยากให้เฮียซื้อกี่เครื่องก็จัดไปเลย เอ้า! ขึ้นรถ เดี๋ยวไม่ทันธนาคารปิด”

        พูดไปก็ดันชายหนุ่มเข้าไปนั่งในรถผลักเจ้าหนูลูกพลับตามพ่อเข้าไป แล้วตัวเองก็รีบเข้าไปนั่งปิดทางกันไม่ให้อีกฝ่ายหนีรอดไปได้

        ‘เฮียแม่ม... ไม่ได้เข้าใจอะไรเลยนี่หว่า แบบนี้...’ไตเติ้ลได้แต่นั่งร้องไห้อยู่ในใจ

        ตอนที่อยู่บนรถมีคนขับรถของเฮียฮั้วขับพาพวกเขาไปธนาคารอยู่ด้วยภานุวัฒน์จึงได้ไม่พูดอะไรต่อแต่ในตอนที่ไปถึงธนาคารแล้วเขาก็เจรจา(อ้อนวอน)กับเฮียฮั้วอีกครั้งถึงเงื่อนไขการรับเงินในครั้งนี้ว่าเฮียฮั้วจะต้องปิดเรื่องนี้เป็นความลับอย่างที่สุดทิดวัฒน์ไม่ใช่คนที่มองเห็นเลข ให้หวยไม่ได้จริง ๆ ถ้าเกิดคนอื่นรู้แล้วเข้าใจผิดไปอย่างนั้นเขาคงจะลำบากแย่

        เฮียฮั้วจะเข้าใจตามที่เขาต้องการสื่อหรือเปล่าเรื่องนั้นไตเติ้ลไม่รู้รู้แค่ว่าเฮียแกรับปากเป็นมั่นเหมาะแล้วว่าจะไม่บอกใครเพียงเท่านี้ก็โล่งอกได้ไปหนึ่งเปลาะ

        ถึงแม้จะเป็นเงินที่อยู่ ๆ ก็ฟลุกได้มาแต่ภานุวัฒน์ก็วางแผนสำหรับรายได้พิเศษหลักแสนนี้อยู่เช่นกันทีแรกเฮียฮั้วตั้งใจจะให้เงินทิดวัฒน์หนึ่งแสนบาทและลูกพลับอีกหนึ่งแสนบาทแต่ตอนที่จะถอนเงินออกมาทิดวัฒน์ก็ขอให้เฮียรวมเงินเป็นก้อนเดียวสองแสนบาทแล้วนำไปซื้อสลากออมสินในชื่อของลูกพลับแทน

        ภานุวัฒน์มีความเห็นว่าเงินก้อนนี้เป็นเงินพิเศษที่อยู่นอกแพลนของชีวิตเขาต้องการมัธยัสถ์เอาไว้ไม่อยากสิ้นเปลือง จะดองไว้ในบัญชีดอกเบี้ยก็น่าจะไม่คุ้มเท่าไหร่ หากคิดว่าไหน ๆ ก็จะได้ดอกเบี้ยน้อยอยู่แล้วก็เอาไปซื้อสลากออมสินให้ลูกพลับไว้ก็แล้วกันเผื่อฟลุกถูกเลขบ้างสักหน่วยสองหน่วยลูกพลับก็จะมีรายได้เข้าบัญชีบ้างนิด ๆ หน่อยๆ เก็บไว้เป็นทุนการศึกษาหากต้องเข้าโรงเรียนในสายสามัญหรือมหาวิทยาลัย ดีกว่าปล่อยไว้ให้มันนอนบัญชีอยู่เฉยๆ

        เฮียฮั้วเมื่อรู้ว่าทิดวัฒน์วางแผนไว้แบบนี้ก็เห็นดีด้วยจะว่าไปเงินถูกหวยพวกนี้เฮียฮั้วก็ไม่มีแพลนสำหรับการใช้จ่ายฟุ่มเฟือยด้วยเหมือนกันไป ๆ มา ๆ จากที่ถูกหวยทั้งหมดห้าแสน แบ่งให้ทิดวัฒน์และลูกชายไปสองแสน เหลืออีกสามแสนเฮียฮั้วก็ตัดสินใจเอาไปซื้อสลากออมสินเก็บตามอย่างทิดวัฒน์ด้วยเหมือนกัน.