รุ่งสางของเช้าวันใหม่ขบวนทูตแห่งไป๋เฟ่ย ก็มาถึงที่หน้าประตูเมืองถังซงเป็ที่เรียบร้อย
พร้อมกับกำลังทหารสองพันห้าร้อยนาย ดูยิ่งใหญ่และสมเกียรติทหารในวังต่างออกมายืนเรียงแถวเพื่อแสดงถึงความยิ่งใหญ่ พร้อมทั้งเหล่าเสนาขุนนางทั้งหลายต่างพากันมาต้อนรับเพื่อเชยโฉมขององค์หญิงจากไป๋เฟ่ย ที่ผู้คนต่างพากันล่ำลือว่า
งดงามเปรียบดั่งธิดา์
รถม้าได้แล่นเข้ามาหยุดจอดภายในกำแพงสูงของวังข้าบ่าวรับใช้มาคอยขนของที่นำมาเป็ของขวัญให้แก่าาในการมาเยี่ยมเยียนคานี้มีเสนาบดี จิน ซึ่งจะทำหน้าที่นำเสด็จคณะฑูตชายสูงวัยไว้หนวดยาวหงอกขาว ท่าทางยืนรอลี่จางิ่อย่างใจจดใจจ่อไม่นานคนที่ลงมาจากรถม้าก็คือสาวงามไร้ที่ติ อย่างที่ทุกคนเห็นแล้วไม่อาจละสายตาได้พร้อมกับองครักษ์ประจำกาย ชายแกร่งที่นั่งบนหลังม้ารูปร่างสง่าน่าเกรงขาม นามว่า เฟยจินฟู่
"..อ..องค์หญิงลี่จางิ่ใช่มั้ยพะย่ะค่ะกระหม่อมชื่อจินสุ่ยเป็เสนาบดีจากตระกูลสุ่ยทำหน้าที่นำเสด็จท่านพะย่ะค่ะ.."
เสนาจินรีบเข้าไปคำนับและกล่าวแนะนำตัวกับลี่จางิ่ในฐานะเสนาบดี
"..ยินดีที่ได้พบท่านเสนาจินข้าเดินทางมาไกล ร่างกายอ่อนล้า อยากจะพักผ่อนเต็มทีอาจจะยังไม่สามารถไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ได้ภายในวันนี้ "
ลี่จางิ่ยิ้มให้แบบกังๆและกวาดสายตามองดูรอบๆตัวเพื่อสังเกตุการจุดบอดบนกำแพงและในพื้นที่ตัววัง
"เื่นั้นฮ่องเต้ได้รับสั่งมาว่าให้พาท่านไปพักผ่อนที่ตำหนักฝั่งเหนือก่อนพะย่ะค่ะ
และวันถัดไปกระหม่อมจะนำท่านไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ "
"ขอความกรุณาด้วยท่านจิน ลำบากท่านแล้ว "
" ไม่เลยพะย่ะค่ะกระหม่อมทำตามพระบัญชาขององค์ฝ่าาพะย่ะค่ะ และจะดูแลท่านให้ดีที่สุดในฐานะองค์หญิงจากไป๋เฟ่ย..เรียนเชิญทางนี้กระหม่อมให้นางในเตรียมทุกอย่างไว้ต้อนรับท่านแล้ว "
"รอข้าสักครู่ได้หรือไม่ ข้าขอพูดอะไรกับคนของข้าสักประเดี๋ยวจะให้ไปดูแลทหารที่ติดตามมา ข้าเกรงว่ามาที่ไม่คุ้นชินจะพากันก่อปัญหาเอาได้ "
" เชิญเลยขอรับองค์หญิง "
ลี่จางิ่เดินถอยห่างเสนาบดีจินไปหาเฟยจินฟู่ที่กำลังให้น้ำม้าของเขากินอยู่
"เฟยจินฟู่ข้ามีอะไรจะสั่ง "
" ขอรับองค์หญิง"
ลี่จางิ่ขยับตัวเข้าไปใกล้ๆเพื่อกระซิบ
"ครานี้เ้าไม่ต้องตามติดข้าเหมือนที่ท่านอาสั่งมา เพราะจะยากต่อแผนที่วางไว้คนที่ลำบากจะเป็ข้าแทน...
จงไปตรวจดูทุกซอกทุกมุมของที่นี่ ทางไหนที่จะเข้ามาง่ายและทางไหนที่การป้องกัน
ล่ะหลวม จงรีบมารายงานข้า อย่าทำตัวให้น่าสงสัย
และห้ามทำอะไรนอกเหนือจากคำสั่งแต่หากเสี่ยงเกรงจะโดนสงสัยเกินไปก็อย่าฝืน
แล้วจากนั้น..รู้หน้าที่นะว่าจะต้องทำอย่างไรต่อ..หากเราตัวติดกันทุกอย่างมันจะไม่ราบรื่น"
" ข..ขอรับกระหม่อมจะทำตามขั้นตอนที่วางไว้ไม่ให้ตกหล่น..แม้แต่อย่างเดียว...
....แต่เพื่อความปลอดภัยขององค์หญิง และคำสัจจะที่กระหม่อมได้ให้ไว้กับ
ใต้เท้าเฉินอวี้เหลียน คงจะปล่อยให้ท่านอยู่ลำพังไม่ได้หรอกขอรับหากถึงตอนกลางดึกเดี๋ยวกระหม่อมจะไปเฝ้าท่านเอง "
" ไม่ต้องข้ามีเื่จะต้องทำอีกหากเ้าไปด้วยจะเกะกะเอาซะป่าว และอีกอย่างที่นี่คือที่ข้าจะต้องมาอภิเษกกับองค์ชายป๋อหวังใครมันจะกล้าทำอะไรข้า..
เ้าทำหน้าที่ของเ้าแค่นั้นพอส่วนเื่อื่นปล่อยให้เป็หน้าที่ของข้า...อย่างแรกข้าต้องไปพบป๋อหวังสักหน่อยจะดูว่าเป็คนยังไง"
" จะไปหาองค์ชายป๋อหวังหรือขอรับ "
" ข้าต้องไปแล้ว "
ลี่จางิ่ไม่ตอบคำถามของเฟยจินฟู่และเดินตามเสนาจินไปโดยที่เฟยจินฟู่ได้แต่มองแผ่นหลังนั้นจากที่ไกลๆไม่อาจจะเอื้อมไปถึง
---------------------------------------
ณ ตำหนักของป๋อหวัง
" ข้าจะไปพบนาง..พวกเ้าอย่ามาขวางทางข้านะ
โอ้ยยปล่อยยข้า คนอื่นยังไปเจอได้เลยใยข้าจะไปหานางไม่ได้กันเล่า
ปล่อยยยยย...อ้าาากก "
ป๋อหวังองค์ชายอันดับสองของฮ่องเต้กำลังพยายามดิ้นรนจะออกไปจากตำหนักอย่างสุดแรงเกิด
" องค์ชายขอรับ ไม่ได้นะขอรับต้องรอถึงพรุ่งนี้ให้องค์หญิงเข้าเฝ้าฝ่าาก่อนนะขอรับบบ.."
หยางกงองครักษ์ของป๋อหวังและเป็คนที่สนิทกับเขามากที่สุดชายวัยเดียวกันแต่รูปร่างดีกว่า สูงใหญ่เหมาะกับเป็องครักษ์ประจำกายใบหน้าหล่อเหลาเอาการ
ผิวแทนสองสีคมเข้ม คิ้วดกดำ กำลังกอดเอวรั้งไว้ด้วยแขนขวาข้างเดียวอยู่โดยไม่สะทกสะท้านเพราะป๋อหวังนั้นเอวร่างน้อยจึงจับไว้ได้ง่ายดาย
"หยางกงเ้าไม่อยากให้ข้ามีความสุขรึไง หรือเ้าอยากให้ข้าขาดใจตายกัน "
" ไม่ได้ก็คือไม่ได้ขอรับไม่ต้องมาอ้างว่าข้าใจร้ายเลยหากปล่อยท่านไปกระหม่อมโดนฝ่าาลงโทษเป็แน่ "
"แต่คนที่จะไปคือข้าเองไม่ใช่เ้า ท่านพ่อคงไม่มีเหตุผลถึงขนาดนั้นหรอกหนาาหยางกง..
นะๆๆให้ข้าไปเถอะนะ แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวช่วยข้าเถอะนะ "
"หลังไม่ลายไม่สำนึกอย่างท่านก็พูดได้สิขอรับ..ยังไงก็ไม่ได้..ท่านอย่าพยายามเลย"
"โธ่เอ้ยย..ว่าจะชวนนางไปเดินเล่นในวังและหอเจดีเจ็ดชั้นสักหน่อย ที่นั่นมีแต่ของหายากและสิ่งของล้ำค่าหากนางอยากได้ข้าก็จะไปขอท่านพ่อมาให้นาง เพื่อที่นางจะได้ปลื้มในตัวของข้า "
"..เห้ออ..องค์ชายความรักไม่ได้ซื้อด้วยสิ่งของนะพะย่ะค่ะ.."
" พูดอย่างกะเ้าเคยมีความรักแล้วมันซื้อด้วยอะไรงั้นเล่าบอกข้าทีสิ เ้าคนรู้มาก พ่อคนฉลาดหลักเหลี่ยมหากตอบไม่ได้ก็ปล่อยข้าไป "
" ไม่ได้ท่านจะทำอะไรที่เกินหน้าเกินตาฝ่าาไม่ได้นะขอรับ...อย่าดิ้นรนเลยท่านไม่สามารถต้านแรงกระหม่อมได้หรอกยิ่งดิ้นข้าก็จะยิ่งกอดรัดแน่นขึ้น ทรงละทิ้งแล้วกลับไปอ่านตำราเถอะองค์ชาย"
" ม่ายยยยหยางกงปล่อยยยยข้าาาาา....งั๊บบบ"
ป๋อหวังงับเข้าที่ต้นแขนซ้ายของหยางกงและขบกัดเล็กน้อย
"องค์ชายอย่ากัดดดขอรับบบบ"
"-----"
"องค์ชายป๋อหวังขอรับองค์ชาย..มีจดหมายจากองค์หญิงลี่จางิ่มาถึงท่านขอรับ"
เสียงทหารดังขึ้นที่หน้าประตู
" ห้ะ!!!×2 "
ทั้งสองหันขวับไปทางหน้าประตูพร้อมๆกัน
หยางกงปล่อยมือจากป๋อหวังอย่างเร็วเมื่อได้ยินคนส่งจดหมายกล่าวขึ้น
"อะ..อืมม..เข้ามา" ป๋อหวังกล่าว
"นี่คือจดหมายขององค์หญิงลี่จางิ่ได้ฝากเสนาบดีจินสุ่ยมาให้ท่านขอรับองค์ชาย"
"จริงงหรอ!!..เอ่อออื้มมเ้าไป..ไปได้แล้ว"
ป๋อหวังดีใจออกนอกหน้าจนเกือบเสียอาการ
" นี่ไงหยางกง...เห็นมั้ยข้าไม่ได้คิดถึงนางเพียงฝ่ายเดียวการที่นางเขียนจดหมายหาข้าก็แปลว่านางมีใจให้ข้าเช่นเดียวกัน..ข้าปลื้มปิตินัก"
ป๋อหวังทั้งเอาจดหมายแนบแก้มทั้งสูบดมจดหมายฉบับนั้นโดยที่ยังไม่ได้เปิดอ่าน
" ข้าขอตัวก่อนนะขอรับ พอดีจำได้ว่ามีเื่ที่ต้องทำ.."
"อ้าวเดี๋ยว..ไม่รอฟังข้าเปิดอ่านจดหมายก่อนเล่า..จดหมายขององค์หญิงลี่จางิ่เชียวนะ"
" ไม่ล่ะขอรับ ข้าไม่ได้อยากรู้ "
หยางกงเดินออกจากประตูตำหนักไปด้วยสีหน้านิ่งเฉย
"เดี๋ยวสิหยางงกงงเอ้าาเป็อะไรของเขากัน?
ช่างเถอะ..เ้าหยางกงก็ไม่ต่างอะไรจากท่านพี่เย่อเล่อไป่เลยสักนิดไร้ความรู้สึกเป็ท่อนไม้กันไปหมดมีแต่ข้าที่เชี่ยวชาญ "
ป๋อหวังเดินมาที่เตียงบรรทมก่อนจะประนีประนอมเปิดจดหมายอย่างระแวดระวัง
" ไหนดูซิท่านจะเขียนอะไรถึงข้าบ้างคงจะชื่มชมข้า ไม่ก็..อยากเจอหน้าข้าเป็แน่ "
//เรียนองค์ชายป๋อหวัง
..ข้าลี่จางิ่จากไป๋เฟ่ย มีความประสงค์ที่จะพูดคุยพบปะกับท่านสักครา....หากสะดวกอีกสองชั่วยามข้าจะไปที่เรือนรับรองข้างสระน้ำฝั่งเหนือของวังข้าจะรอท่านอยู่ที่นั่น
ลี่จางิ่...//
" นะ..นี้..มันนน...จ..จดหมายนัด..พ...พบ..
..ว่าแล้วนางก็คงรู้สึกแบบเดียวกันคงอยากจะทำความรู้จักกันก่อนจะอภิเษกสินะ
ข้าชักทนรอไม่ไหวแล้ว อยากจะไปหาเ้าตอนนี้เลยจริงๆ ลี่จางิ่..
แต่เอ๋..บอกหยางกงก่อนดีไหมนะ...
หืมมม..ไม่ล่ะๆ เขาบอกไม่ว่างข้าก็จะไม่กวน
ไปคนเดียวล่ะดี จะได้ไม่โดนเ้านั่นขวางทางรักข้ากับลี่จางิ่.."
ป๋อหวังออกไปจากตำหนักตัวคนเดียวโดยที่ไม่ได้บอกกับหยางกงไว้หารู้ไม่ว่าคนที่ไปหาไม่ได้เป็มิตรอย่างที่เขาคาดเอาไว้
20K
