หลงปรารถนา คืนร้อน

    จะหาว่าไม่เตือน

    เมื่อริสากินข้าวกินยา ก็กลับเข้าไปนอนในห้องแขก คนพี่รีบออกไปทำงาน จากความตั้งใจแรกว่าจะลา แต่เพราะมีเ๱ื่๵๹ราวต้องจัดการ พรุ่งนี้วันเสาร์ ใครๆจะมองว่าอยากหยุดต่อเนื่อง

     โดยตกลงกับคนน้องว่าห้ามกลับบ้านเอง จะไปส่ง ให้รอจนกว่าจะเลิกงาน ระหว่างนี้มีอะไรให้โทรได้เลย เพราะคนพี่จะไม่โทร ไม่ทัก ให้น้องนอนยาว พักผ่อน

     จนถึง 5 โมงเย็น คนน้องก็ไม่โทร ไม่ไลน์ อดใจไม่ไหว เลยโทรไปหา ระหว่างที่เดินมาที่รถ

    " ฮัลโหล" เสียงเริ่มเป็๞ปกติสดชื่น 

    ฐิสา : เป็๲ยังไงคะ เสียงใสแล้ว ดีขึ้นแล้วใช่หรือเปล่า

    " คะ พยาบาลดูแลดี จะกลับหรือยังคะ คิดถึง"  

    ฐิสา : กำลังจ้า จะทานอะไรพี่จะซื้อเข้าไปให้ 

    "อยากกินบะหมี่-หมูแดง"

    ฐิสา : พี่ขับรถแล้ว วางนะ 

    "รอนะคะ ขับรถดีดี จุ๊บๆๆๆ"

    ถ้าคนน้องมองเห็นพี่ในรถตอนนี้ คงเห็นคนเขินหน้าแดง อมยิ้มอยู่คนเดียว จนกระทั่ง มีคนมาเคาะกระจก คือสามีเก่าตัวเอง ก่อนกดกระจกลง พอพูดคุยได้ยิน 

    เอก : เอารถมาคืน ออกคันใหม่แล้ว คันนี้เอาคืนไป รู้สึกว่าขับรถญี่ปุ่นแล้วไม่ปลอดภัย (ก่อนจะเอาเอกสารให้กับฐิสา พร้อมกุญแจรถ และหยิบกุญแจยี่ห้อยุโรปดังโชว์ภรรยาเก่า )

    ฐิสา : ก็ดี แค่นี้ใช่หรือเปล่า 

    เอก : ได้ข่าวย้ายคอนโดไปอยู่กับหมอขวัญ ลำบากหน่อยนะ ไม่มีคอนโดตัวเอง ทำไมไม่ขอยายคุณหนูริสาละ รายนั้นน่าจะเงินหนา ถ้าเช่าไม่ไหว ให้ซื้อเล็กไว้เป็๞ห่วง 

    ฐิสา : ขอบคุณนะ 

    เอก : ไม่ต้องขอบคุณหรอก ยังไงก็เคยเป็๞ผัวเมียกัน อยากให้สามีชีวิตดีขึ้น ดูสิ คุณแพทแค่หลาน ยังเปย์รถใหม่ให้เอกเลย นั้นลูกเ๯้าของเลยนะ 

    ฐิสา : ขอบคุณที่ออกไปจากชีวิตสา ก่อนที่เราจะมีลูกด้วยกัน 

    ริสาเข้าเกียร์ D ออกไป ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ตัวเองเคยหลวมตัวแต่งงานกับผู้ชายคนนี้ ทนอยู่ด้วยกันได้ตั้ง 2 ปีได้ยังไง ทำไมมีความคิดที่เห็นแก่ได้และเห็นแก่ตัว เกาะผู้หญฺงกินได้ขนาดนี้ 

    ใช่ว่าเธอไม่รู้ว่าเสียเปรียบ ทั้งที่ไม่กี่วันเขาเอาเงินที่เอารถไปรีไฟแนท์ใหม่มา แต่ก็อยากจะจบปัญหา ไม่อยากจะติดต่อกันอีกแล้ว จึงรับรถมา ยังไงจะได้สบายใจ เพราะรถชื่อเ๽้าตัว 

    ที่สำคัญสามีเก่าคิดว่าอยู่กับหมอขวัญดีแล้ว จะได้ไม่กล้าไปวุ่นวายอะไร เพราะทั้งคู่ เหมือนขมิ้นกับปูน แสนไม่ถูกชะตากัน 

    ...

    18.55 น.

    เข้ามาในห้องแล้ว แต่คนน้องไม่ได้อยู่ในส่วนห้องรับแขก ฐิสาเลยเดินไปดูในห้องนอน ก็ไม่เห็น ห้องน้ำก็ไม่มี แอบใจหวิวๆ พร้อมบ่นในใจ

    "จะกลับก็ไม่ยอมโทรบอก แล้วสั่งทำไม บะหมี่ รู้หรือเปล่าต้องขับรถไปซื้อเ๯้าอร่อย คนก็เยอะรอนานมาให้ ไปไม่ลาสักคำ เอาลงไปเทให้หมาจรกินดีหรือเปล่านิ"

    พรึบ หรึบๆ เสียงสะบัดผ้า ดังระเบียงด้านข้างของครัว 

    ฐิสา : ทำอะไรคะ 

    คนพี่อมยิ้ม และใจเต้นแรง ดีใจ ที่น้องตัวสูงยังอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวตัวเอง ก่อนจะเดินไปพิงขอบประตูระเบียงกอดอกดูคนน้องตากผ้า

    ริสา : ซักผ้าปูที่นอนค่ะ มันเปื้อน วันนั้นของเดือน เลยเอามาซักตาก

    ฐิสา : หายดีแล้วหรือไงลุกขึ้นมาทำ ซักมือเป็๲ด้วยนะคุณหนู (พูดหยอกคนน้อง ที่ตอนนี้ ใส่เสื้อยืด กางเกงขาก้วยที่มีในตู้แขก วางเอาไว้ ลบภาพนางพญาที่ทำงาน ตอนนี้คนน้องเหมือนเด็กสาว น่ามอง สวย ตาไม่ดุ เหมือนเวลาแต่งหน้าเที่ยวกลางคืน หรือในที่ทำงาน )

    .ริสา : พี่ค่ะ หนูก็คน เข้าข้างในกันดีกว่าร้อน (ไม่พูดเปล่า พุ่งไปกอดเอวคนพี่พาเดินเข้ามาข้างใน ปิดประตูระเบียง รับแอร์เย็นๆ)

    ฐิสา : พี่ซื้อบะหมี่มาให้ ไปซื้อร้าน ..... มาเลยนะ อร่อย คนเยอะ

    .ริสา : ขอบคุณมากคะ เดียวสาเวฟให้ พี่ไปอาบน้ำเลย จะได้มากินพร้อมกันนะ 

    ฐิสายิ้มก่อนจะเดินไปห้องตัวเอง อาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า ความสุขเล็กที่มีคนมาอยู่ด้วย แม้จะเคยแต่งงาน อยู่ด้วยกันกับสามี แต่กลับรู้สึกอยู่คนเดียวมาตลอด ก่อนจะออกจากห้องนอนมาข้างนอก กินบะหมี่กับคนน้อง 

    ฐิสา : วันนี้จะกลับบ้านหรือเปล่า 

    ริสา : ไล่แล้วเหรอคะ (พูดไปหน้างอไป เคี้ยวแก้มตัวเองตุ้ยๆ)

    ฐิสา : ที่ถามจะเอาผ้าปูให้ใหม่ถ้าไม่กลับเฉยๆ ไม่ได้ไล่เลยค่ะ

    ริสา : ไม่ต้องก็ได้ค่ะ (พูดจบก็ลุกมาเก็บถ้วยของคนพี่ และถ้วยตัวเองไปล้างที่ซิงค์ล้างจาน เงียบๆ)

    ฐิสาเข้าใจว่าคนน้อง คนงอน แล้วน้อยใจ อารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ เพราะเป็๞วันนั้นของเดือน จึงเดินไปง้อน้องด้วยการกอดคนยืนล้างจานจากด้านหลัง คางเกยกับไหล่ แล้วถามข้างหูคนน้อง 

    ฐิสา : จะกลับแล้วเหรอคะ เดียวพี่ไปส่งถึงบ้านเลยนะคะ

    คนน้องก้มหน้าล้างจานต่อจนเสร็จ โดยมีพี่กอดอยู่แบบนั้น ก่อนจะเช็ดจานแล้วตอบคนพี่ 

    ริสา : พี่คะ สาหมายความว่า ไม่ต้องเอาผ้าปูมาปูห้องนั้นแล้ว คืนนี้สาจะนอนห้องพี่ดีกว่าเนาะ 

    คนพี่หัวเราะกับการเ๯้าเล่ห์เล็กๆของคนน้อง ที่ออกแนวน่ารัก จนต้องระบายอาการหมั่นเขียวด้วยการ จูบหลังคอและท้ายทอยคนน้องไปเน้นๆ จุดละ 1 ครั้ง 

    คนน้องนิ่งค้าง แล้วหันหน้าสบตาคนพี่ ยกมือพี่ไปคล้องคอแทนการกอดเอว สวนตัวเองเอามือไปกอดเอวพี่ดึงเข้ามาแนบชิดตัว 

    ริสา : ถ้าไม่อยากตกอยู่ในอันตราย ..พี่อย่ามาจูบคอ จูบท้ายทอยสานะ จะหาว่าไม่เตือน 

    คนพี่เหมือนโดนท้าทาย และอยากรู้อยากลองว่าคนน้องจะทำอะไร จึงสบตายิ้ม แล้วฉกไปที่คอเร็วๆ ซ้ายที ขวาที

    ฐิสา : จะทำอะไรได้ เป็๞ประจำเดือนอยู่นะจ๊ะ 

    ริสา : จะจูบให้ร้องขอชีวิตเลย (แล้วนิ้วลูบวนที่ริมฝีปาก คนพี่ จนขนลุกทั้งตัวทั้งที่เป็๲แค่นิ้ว )

    คนน้องไม่ได้พูดเล่น ส่งปากร้อนเข้าไปบนส่วนเดียวกันคนพี่ บดจูบเม้มริมฝีปากทั้งบนล่าง เลียค่อยๆแบบพาคนพี่ล่องลอยไปในอากาศ จนการกอดกระชับคอคนน้องแน่นชิดขึ้น ก่อนจะขบเม้มจูบตอบน้องไป

    "อื้อออ"

    "อื้มมม"

    คนน้องนำทางจูบจากอ่อนโยน จนคนพี่เปิดปากให้น้องสอดลิ้นเข้าไปในโพลงปาก ก่อนจะตวัดลิ้น กัดเบาๆ เกี่ยวหยอกกันด้วยลิ้นในปากไปมา แลกลิ้นกันนัวเนีย

    จูบดูดดื่มเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ จนคนพี่ต้องใช้กำปั้นเล็กทุบหน้าอกน้องเบาๆ ก่อนจะดันตัวเองออกให้ได้หายใจ โกยอากาศเข้าปอด "แฮ่กๆ" ลมหายใจถี่ๆ คิดในใจ ไม่น่าท้าทายคนน้องเลย ลิ้นนะร้ายที่สุดเลย 

    ริสา : ยังไม่ร้องขอชีวิตเลย มาม่ะ ต่อๆ 

    ฐิสา : เป็๞ประจำเดือนอยู่ไม่ใช่เหรอ 

    ---*****---------