“ว้าย ดูสิ...รูปงามนัก”
“เ้าว่าที่เค้าอมยิ้มอยู่ เขายิ้มให้เ้าหรือข้า”
“ใครอ่ะลูกขุนนางเหรอ”
“บ้า คุณหนู เอ้ย เลดี้แอนบอกว่าเขาจะมาพักด้วยเฉยๆ”
“ห้องเราไม่พอแล้ว ให้เขาพักห้องข้า”
“ไม่ห้องข้า”
เสียงวี๊ดว้ายคิดคักหัวเราะต่อกระซิบของสาวๆรับใช้คฤหาสน์ตระกูลฟีลด์ดังเกรียวกราวเมื่อเห็นอลันที่แบกกระเป๋าใบใหญ่ตามแอนมา
มิวลี่หัวหน้าเมดรับใช้ที่เหลืออยู่ตอนนี้เดินเข้ามาทักทาย
“มิวลี่ค่ะ ท่าน.....”
“อลันครับ”
“ค่ะท่านอลันเดี๋ยวจะให้เมดยกกระเป๋าไปให้”
“ไม่ดีกว่าครับเอ่อ...”
เหล่าเมดแย่งกันมายก แต่พอเอาไปจากมือได้กระเป๋าเหล็กก็ร่วง ตึงลงพื้นทั้งที่ยกกัย 2 คน
“โอ๊ยหนักอ่า”....เหมดสาว 2 คนร้องโอดโอย
“บอกแล้วข้ายกเอง ขอบคุณพวกเ้ามาก”..อลันยกเข้าไปเอง
“ตายแล้ว มีขอบคุณเมดอย่างเราด้วย พูดจาสุภาพจังเลย”...สาวๆ ชอบใจกันใหญ่
มิวลี่ไล่ทุกคนแยกย้ายไปทำงานของตัวเอง
“เอ่อที่นี่... ..ไม่มีพ่อบ้านเลยเหรอครับ?”
“มีค่ะ แต่เสียชีวิตไปพร้อมกับพี่ชายและท่านพ่อท่านแม่ เรือนหลังนี้คือเรือนรับแขกที่มีห้องพัก บ้านเรือนตึกใหญ่มันไฟไหม้น่ะค่ะ เหลือแค่คนสวนที่โดนไฟคลอกแต่รอดมาได้ นอกนั้นก็เป็คนที่เหลือไม่กี่คน..”...แอนเล่า
“ขอโทษครับ ข้าไม่น่าถามเลย”
“ไม่เป็ไรค่ะ เื่มันก็หลายปีแล้ว”
“แล้วไม่จ้างคนเพิ่มเหรอครับ”...อลันเดินดูรอบๆบ้าน
“ไม่มีเงินหรอกค่ะ ภาษีท้องถิ่นเก็บได้น้อย จนไม่อยากรีดชาวบ้านเพิ่ม บางทีก็เอาส่วนภาษีที่เก็บของตระกูลส่งไปแทน ไหนจะมีมีาอีก ตอนนี้ก็ต้องเซฟค่าใช้จ่ายเพราะค้างค่าอุปกรณ์การศึกจำเป็กับท่านสเมลอยู่”
“แย่เลยนะครับ”
“ก็นิดหน่อยน่ะค่ะ ท่านอลันนอนห้องข้านะคะ”
“ห๊า!!??? ห..ห..ห้องเลดี้แอน!!”
“อ่อ...อ...เอ่อ...มันเคยเป็ห้องข้าน่ะค่ะท่าน... ตอนนี้ข้าเป็ผู้นำตระกูลเลย ย้ายมานอนห้องใหญ่แล้ว”
“ออ...แล้วไป!...ใเลย”....อลันใจหาย แต่ก็แอบเสียดาย
[ถึงหน้าตาจะธรรมดาไปหน่อย แต่ก็มีความหงุมหงิมน่ารักนะเนี่ย ไม่ได้ๆ ต้องตามหาแตงโมแล้วพากลับบ้าน]…อลันสั่นหัวให้เลิกฟุ้งซ่าน
ห้องนอนดูไม่ค่อยสะอาดสะอ้าน ถ้ามองในมุมของห้องขุนนาง แต่เพราะตระกูลกำลังตกต่ำ และก็มีเมดแค่ 7 คนทั้งบ้านรวมคนสวน
อลันไปอาบน้ำ เขามาถึงหน้าห้องอาบแล้วพาดเสื้อผ้า นุ่งผ้าเช็ดตัว เมื่อเปิดเข้าไปก็ตกตะลึง
เหล่าเมดกำลังยืนขัดถูกตัวกันอยู่ในลานอาบน้ำ
“เฮ้ย!!”....อลันใมาก
เขาเห็นทุกอย่างที่พวกนางมี สาวๆกำลังยืนถูกตัวโดยไม่มีอะไรปิดบัง บางคนกำลังนั่งพิงขอบอิฐอ่างน้ำชันขาขึ้นเพื่อขัดถูกเท้าและรอบของสงวน นั่นทำให้มันเผยอ้าจนอลันเห็นได้ชัดตาสำหรับคนที่ไวมากแบบเขา
เขายืนตะลึงชั่วครู่ จนพวกสาวๆ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่พากันหน้าแดงทำทีท่าเหมือนจะปิดเรือนร่าง แต่ปิดแบบพอเป็พิธีไม่ได้ช่วยให้ของสงวนทั้งบนล่าง จนแท่งเขาขยาวตัวกระทั่งผ้าเช็ดตัวชี้เด่ออกมา
“ว๊าย ข้าเห็นข้าแล้วเกิดการเปลี่ยนแปลงล่ะ”
“บ้าเหรอ เขาเห็นข้าต่างหาก”
“ข้าไม่เคยเจอชายใดมีขนาดเทานี้มาก่อน”
“น..น..น่ากลัวอ่ะ”
อลันได้สติหลังได้ยินเสียงสาว
“ขอโทษครับ!!”...อลันรีบหันหลังออกไปแล้วะโเข้ามาถาม
“มีห้องของผู้ชายมั้ยครับ”
“มีค่ะ แต่ต้องรอพวกเราใช้เสร็จก่อน”..เสียงสาวๆข้างในร้องตอบออกมา
อลันถอนหายใจ ภาพเ่าั้ยังติดตาเขา
“ว้าย!!”...เสียงร้องของแอนดังขึ้น นางเอามือปิดปากยืนตะลึงในสิ่งที่เห็น มันยื่นแทบจะเลยผ้าเช้ดตัวออกมา
อลันเพิ่งนึกได้ว่าตนนุ่งผ้าชิ้นเดียวอยู่หน้าห้องอาบน้ำตรงทางเดินในคฤหาสน์
“เวรล่ะ!! คือ..เลดี้แอน คือแบบ....”...อลันไม่รู้จะอธิบายยังไง
แอนหันหลังแล้วพูด
“ไม่เป็ไรค่ะ คือข้าได้ยินเสียงเมดร้องกันเลยมาดูว่าเอะอะอะไร อ่า..เอ่อ...ก็มาเจอ....คือท่านยืนรออาบน้ำใช่มั้ยคะ?”...แอนถามโดยเรียบเรียงความเข้าใจไว้
“อ่า.. เอ่อ.. ใช่ๆ ชะครับเลดี้แอน แต่ข้าไม่รู้เวลาในการใช้ห้อง เลยเผลอเข้าไปตอนพวกนางยังอาบ ก็เลยออกมารอด้านนอกก่อน”
“เสร็จแล้วค่า”...เสียงจากข้างในดังขึ้น
“ครับ”...อลันเดินเข้าไปอาบ
[อ้าวเฮ้ย!!]…อลันใอีกรอบ
สาวๆกำลังสวมเสื้อผ้า บางคนก็กำลังใส่ชั้นในอยู่
“อ้าวไหนว่าเสร็จแล้ว!?”...อลันถาม
“ก็..อาบเสร็จแล้วไงคะเชิญค่ะ”..จากนั้นสาวๆ ก็หันมายิ้มให้กันแล้วหัวเราะ
[หนวยแกล้งเราใช่มั้ย .... ได้!!]…อลันไม่ยอมโดนเล่นงานฝ่ายเดียว
ตนเดินผลัดผ้าเช็ดตัวออก เผยให้เห็นสิ่งที่ชี้ผงาดมันแข็งและใหญ่ทั้งสง่างามและน่ากลัว
พวกสาวๆกลับเป็ฝ่ายต้องตะลึง จนพากันกลืนน้ำลายเมื่อเห็นมันชัดๆและใกล้ๆ อลันเดินเข้าไปเอาน้ำราดตัว
สาวๆคางและร้องเบาๆ
“อ่ะฮาห์”...แม้จะเบา แต่ร้องพร้อมกัน มันเลยดัง
“เกิดอะไรขึ้น?”..เสียงนี้ผิดวิสัยปกติของเมดที่นี่ แอนจึงเขามาดู
“อุว๊าย!!”..แอนตกในในสิ่งที่เห็นจนเผลอทรุดเข่าลงนั่งที่หน้าประตูห้องน้ำ
“ท่านผู้หญิงคะ!!”...เหล่าเมดพากันหิ้วปีกแอนออกมาด้วยสภาพที่หน้าแดงก่ำทุกคน
อลันเงยหน้ามาพบว่าแอนเข้ามาเห็น
“เวรล่ะ เลดี้แอนเข้ามาทำไมเนี่ย!!”
ตอนเช้าอลันเปิดหีบเช็คอุปกรณ์จุดะเิที่เขาพกมาด้วยเผื่อจำเป็ จากนั้นอัดพลังออร่าเข้าไปด้วย ตัวจุดะเิใช้สัญญาณจากพลังออกร่าที่เชื่อมกันของตนเอง ...
ยังเช้ามืดอยู่ อลันอดไม่ได้ที่จะหยิบจับงานทำความสะอาด เขาผลัดเปลี่ยนผ้า จัดแต่งวางของ เช็ดกวาด ถู และล้างของใช้ที่ฝุ่นเขรอะ จากนั้นรื้อของในครัว ว่ามีอะไรทำมื้อเช้าได้ เสบียงเป็ของง่ายๆ สำหรับทำของกินที่พื้นๆแสนน่าเบื่อ แต่สำหรับคนที่นี่ ครัวของแอนถือว่ามีของกินดีกว่าชาวบ้านมากนัก
เขารู้ว่าที่นี่ขาดแคลนอยู่จึงลงมือทำอย่างประหยัดเน้นบางและตักแบ่งกินกันมันและขนมปังแข็งได้เยอะ เขาทำไข่ทอดบาง ตัดแบ่ง และม้วนพับพับจัดเรียงให้สวยงาม ซอยเครื่องครัวบางๆ วางเรียงจัดให้สวยงาม และเคี่ยวซุบก่อนที่ทุกคนจะตื่นเพราะยังมีเวลาอีกหลายชั่วโมง ในตู้มีกระดูกสัตว์ที่เพิ่งรวมไว้เพื่อจะทิ้งในวันถัดไป มันยังใหม่อยู่เลย เขาเอาเพียงเท่าที่มีใส่ซุปเพื่อเคี่ยวน้ำกระดูกให้ห้อง
ทุกคนพากันตื่นเพราะกลิ่นหอมอย่างที่ไม่เคยมี
บนโต๊ะสำรับอาหารถูกจัดไว้อย่างดี ดูสวยงามอย่างกับจะเสิร์ฟในงานเลี้ยงชนชั้นสูง
แอนตื่นมาแต่งตัวแล้วมาที่โต๊ะก็ใ
“ตายแล้ว ทำไมน่าทานแบบนี้?...ท่านอลันทำเหรอคะ แล้วมัน....”...แอนเลิกลักลนลานและตื่นเต้นไปด้วย
“ไม่สิ้นเปลืองหรอกครับ ไม่รู้ว่าจะถูกปากเลดี้แอนมั้ย ลองทานดู”...อลันกวาดล้างเช็ดเครื่องครัวให้ดูสะอาดหรูหรา
แอนไม่กล้าใช้ให้เมดทำ เพราะค่าแรงจ่ายถูก เธอไม่มีเงินให้เมดทำงานหรูระดับนี้
“อื้มม.ม..ม.มอร่อย!!”...แอนกินมีมารยาทแต่ก็กินอย่างเอร็ดอร่อย แล้วกล่าวต่อ
“เอ่อแล้วของ.....”
“ออของทุกคนข้าจัดเตรียมไว้ให้พวกเขาแล้วครับ”....อลันยืนอยู่ในชุดบริกรผูกไทอยู่ข้างๆโต๊ะอาหาร
สาวๆไม่ได้นอนทั้งคืนรวมทั้งแอน เพราะเห็นของอลัน แต่ก็ลืมไปชั่วขณะเพราะอาหารมื้ออร่อย
ต่อไปก็พร้อมลงมือ.....!
3K
