ตอนที่ 3 กายเทพมายา
ตระกูลฉินเป็ตระกูลใหญ่ พื้นที่ภายในจวนจึงกว้างขวางใหญ่โต สองแม่ลูกฉินอวี้โม่และอวี๋เสี่ยวอวิ๋นไม่ได้รับการเหลียวแลจากผู้นำตระกูลฉินมาหลายปีแล้ว ดังนั้นพื้นที่ส่วนตัวของพวกนางจึงตั้งอยู่ในจุดที่ห่างไกลจากเรือนใหญ่และหมู่เรือนอื่นๆ มาก
ส่วนที่เป็ลานกว้างของตระกูลอยู่ในบริเวณที่ใกล้กับเรือนเล็กที่ฮูหยินใหญ่ใช้พำนักกับบุตรสาว เหล่าบริวารและคนรับใช้ของพวกนางก็มีอยู่เพียงน้อยนิดทำให้ในส่วนนี้ไม่ค่อยมีผู้ใดผ่านไปผ่านมา ดังนั้นในตอนนี้ แม้ว่าฉินฉืออวี้จะร้องะโอย่างไรก็ยังไม่มีผู้ใดมา
ยิ่งเมื่อมองเห็นรอยยิ้มเย้ยหยันระคนสมเพชของฉินอวี้โม่ รวมกับมือเท้าที่ไม่สามารถควบคุมได้ดังเดิมของตนเอง ใบหน้าของฉินฉืออวี้ก็ซีดเผือด
ในตอนนั้นเอง เสียงะโดีใจเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น สาวใช้ส่วนตัวของฉินอวี้โม่--เสี่ยวโร่ว รีบรุดเข้ามาหา
“คุณหนู ท่านกลับมาแล้ว!”
เมื่อเห็นว่าคุณหนูของนางกลับมาแล้ว เสี่ยวโร่วก็รีบวิ่งมาหาด้วยความตื่นเต้นยินดี ก่อนหน้านี้นางเป็กังวลและร้อนใจมาก นางไม่ทราบว่าเหตุใดวันนี้ตอนที่คุณหนูสี่ออกจากจวนไปจึงไม่เรียกนางออกไปด้วย เมื่อฮูหยินใหญ่ยังเห็นนางอยู่แต่ไม่พบบุตรสาวของตัวเองจึงใช้ให้นางออกไปตามหา
ทว่านางกลับหาฉินอวี้โม่ไม่พบ ในตอนที่กำลังกลับมารายงาน เสี่ยวโร่วก็เห็นคุณหนูของนางยืนอยู่ในลานกว้าง คนรับใช้สาวโล่งใจราวกับยกูเาออกจากอก
ทว่าเมื่อหันไปเห็นร่างของฉินฉืออวี้อยู่บนพื้น สีหน้าของเสี่ยวโร่วก็เปลี่ยนไปทันที นางวิ่งเข้ามายืนขวางหน้าฉินอวี้โม่ สาวใช้ผู้ซื่อสัตย์เอาตัวบังเ้านายของตนไว้อย่างปกป้อง
“เสี่ยวโร่ว ส่งฉินฉืออวี้กลับไปที่เรือนของนางด้วย ถ้าหากฮูหยินรองเอ่ยถามอะไรมากความ เ้าก็บอกให้นางมาถามข้าด้วยตัวเอง”
ฉินอวี้โม่สั่งสาวใช้ก่อนจะหันไปพยุงอวี๋เสี่ยวอวิ๋นให้ลุกขึ้น
“ท่านแม่กลับไปพักผ่อนก่อนเถิด ถ้าหากมีอะไรที่ท่านสงสัย ลูกขออธิบายให้ฟังในภายหลังนะเ้าคะ”
ฉินอวี้โม่กล่าวกับมารดาประโยคหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ประคองนางกลับเข้าเรือน
…
ขณะกำลังนั่งสมาธิอยู่บนเตียงนอน ฉินอวี้โม่ก็ควบคุมจิตสำนึกของตนเข้าสู่กาย นางใช้จิตสมาธิเพ่งพินิจทุกส่วนทั่วสรรพางค์กาย นาง..ไม่สิ..เธอ ้าสำรวจร่างกายของฉินอวี้โม่คนเก่า
เป็ตอนนี้เองที่เธอได้เห็นอย่างแจ่มชัดว่าร่างกายของคุณหนูสี่แห่งตระกูลฉินผู้นี้ยุ่งเหยิงเพียงใด ยิ่งกว่านั้นกายยังทั้งร้อนทั้งเย็นไร้ซึ่งความสมดุล หญิงสาวผู้เคยเป็มือสังหารแห่งศตวรรษที่ 21 จึงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างขัดใจ
และทันทีที่นำจิตเข้าสู่จุดตันเถียน ฉินอวี้โม่ก็ััถึงแสงแพรวพราวที่พุ่งเข้าใส่ แสงนั้นสว่างเจิดจ้าจนเธอไม่สามารถมองได้และต้องหลับตาลง เมื่อหญิงสาวในห้วงจิตลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอก็ต้องพบว่าตอนนี้จิตของเธอไม่ได้อยู่ในจุดตันเถียนของฉินอวี้โม่อีกแล้ว
“ฮิ ฮิ ฮิ สาวน้อย ข้ารอเ้าอยู่นานแล้ว!”
ทันใดนั้นเสียงนุ่มนวลเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในขณะเดียวกันตรงหน้าของฉินอวี้โม่ก็ปรากฏเป็เงามายาร่างหนึ่ง
แม้จะบอกได้ว่าเงาร่างนี้เป็ผู้หญิง แต่ฉินอวี้โม่กลับมองเห็นใบหน้าของนางได้ไม่ชัดนัก
“เธอเป็ใคร? แล้วตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหน?”
ฉินอวี้โม่ถามอย่างใจเย็น เพราะในอดีตชาติเธอเป็มือสังหารผู้เก่งกาจ ในสถานการณ์แบบนี้หญิงสาวจึงไม่มีอารมณ์ความหวาดกลัวใดๆ
“สาวน้อย เ้าก็ยังอยู่ในตัวของเ้า เพียงแต่เข้ามาอยู่ภายในผนึกที่ข้าเป็ผู้สร้างเอาไว้”
หญิงสาวผู้นั้นเปิดปากพูด น้ำเสียงของนางอู้อี้เล็กน้อย
“ผนึก?” ฉินอวี้โม่ครุ่นคิดอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเ็า “เป็เพราะผลึกนี้สินะที่ทำให้ฉินอวี้โม่คนก่อนไม่สามารถฝึกฝนพลังยุทธ์ได้?”
“ฉลาดนี่สาวน้อย!”
หญิงสาวลึกลับเอ่ยชมจากใจก่อนกล่าวต่อ “สาวน้อย เ้าอย่าถามอะไรให้มากความเลย ตอนนี้ข้ายังบอกเ้าไม่ได้ ข้าบอกเ้าได้เพียงแค่ว่า ‘ที่เ้ามาอยู่ที่นี่ก็เพราะโชคชะตา หาใช่เหตุบังเอิญ’ ”
เมื่ออดีตนักฆ่าสาวได้ฟังคำกล่าวของหญิงสาวผู้นั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย ‘ดูเหมือนเื่นี้จะมีเื้ัไม่ธรรมดาบางอย่าง’
“ถ้างั้นฉันจะไม่ถามเื่นั้นก็แล้วกัน แต่ขอถามหน่อยว่า ทำไมเธอต้องลงผนึกนี้ไว้ในร่างของคุณหนูสี่คนนี้จนคนภายนอกคิดว่านางเป็ขยะไร้ค่าด้วย?”
ฉินอวี้โม่ถามสิ่งที่ตนสงสัยที่สุดในตอนนี้ออกไปตรง ๆ
“ฮิ ฮิ ฮิ ขยะไร้ค่ารึ? หึ หึ ฮะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ตลกเสียจริง”
จู่ ๆ หญิงสาวลึกลับก็ะเิเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น และเมื่อการหัวเราะยกใหญ่ผ่านไป นางก็สูดลมหายใจเข้าลึกครั้งหนึ่งเพื่อควบคุมสติก่อนจะพูดต่อ “สาวน้อย เป็เพราะข้าลงผนึกนี้เอาไว้ถึงทำให้ฉินอวี้โม่มีชีวิตอยู่มาได้จนถึงวันนี้และทำให้เ้ามาที่นี่ได้อย่างราบรื่น และเมื่อเ้ามาอยู่ในที่แห่งนี้แล้ว ผนึกนี่ก็จะคลายตัวออกเอง สิ่งสำคัญที่ข้าอยากจะบอกเ้าก็คือ ร่างกายนี้มิใช่ขยะไร้ค่า!”
หลังจากฟังสิ่งที่หญิงสาวลึกลับอธิบายแล้ว ฉินอวี้โม่ก็ยังคงสับสนอยู่ เธอยอมรับว่าไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่ผู้หญิงตรงหน้าบอก คำพูดของสาวลึกลับผู้นี้เต็มไปด้วยปริศนาและดูเหมือนว่าจะมีความลับที่อยู่เื้ัไม่น้อย
“สาวน้อยเ้ารู้นามของดินแดนแห่งนี้หรือไม่?”
หญิงสาวลึกลับถามฉินอวี้โม่ด้วยรอยยิ้มใจดี
“ดินแดนหวนหลิง (ดินแดนมายา) ฉันรู้อยู่แล้ว” ฉินอวี้โม่ตอบเสียงนิ่ง เธอแทบจะหมดคำพูดไปในทันที เพราะรู้สึกว่าหญิงสาวลึกลับคนนี้กำลังถามคำถามที่ดูโง่ๆ
“ฮิ ฮิ เ้าจำได้สินะ จำไว้ให้ดี เ้ามิใช่ขยะไร้ค่าแต่เป็สมบัติล้ำค่า สิ่งที่ข้าผนึกเอาไว้แท้จริงแล้วมันก็คือ ‘กายเทพมายา!’ ”
หญิงสาวผู้ลึกลับเผยรอยยิ้มจริงจัง…. ทว่าทันใดนั้นเองแสงแพรวพราวเจิดจ้าก็พุ่งเข้าใส่ฉินอวี้โม่อีกครั้ง
ครั้งนี้ เมื่อฉินอวี้โม่ลืมตาขึ้น นางก็พบว่าจิตสำนึกของตนได้หลุดออกมานอกร่างกายเสียแล้ว
อย่างไรก็ตาม เสียงหวานๆ อันแ่เบาก็ยังดังขึ้นข้างหู
“สาวน้อยกายเทพมายาคือสิ่งมหัศจรรย์อย่างแท้จริง ตราบเท่าที่ความแข็งแกร่งของเ้ายังคงพัฒนาไปทีละขั้น ผนึกที่ข้าวางเอาไว้ก็จะค่อยๆ คลายออกทีละน้อย….เื่กายเทพมายานี้ เ้าจะต้องเก็บมันไว้เป็ความลับอย่าให้ผู้ใดล่วงรู้อย่างเด็ดขาด มิฉะนั้นข้ากลัวว่ามันจะนำพาเคราะห์ร้ายมาสู่ตัวเ้า ข้อสงสัยทุกอย่างในใจเ้าจะแก้ได้เองเมื่อเ้าแข็งแกร่งถึงจุดหนึ่งแล้ว อย่าลืมล่ะจงเก็บความลับไว้ให้ดี ตอนนี้ข้าต้องไปแล้ว หากชะตาฟ้าลิขิต บางทีพวกเราอาจจะได้พบกันอีก... ”
‘กายเทพมายาคืออะไรกัน?’
หลังจากที่ฉินอวี้โม่ค้นลึกลงไปในความทรงจำของฉินอวี้โม่คนเก่าในที่สุดเธอก็พบข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับกายเทพมายา อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เห็นข้อมูลนั้นแล้ว อดีตนักฆ่าสาวก็ได้แต่ตกตะลึง เธอเข้าใจในทันทีว่าทำไมหญิงสาวลึกลับผู้นั้นถึงได้ย้ำเตือนนักหนาให้เธอเก็บเื่กายเทพมายาไว้เป็ความลับ
-- กายเทพมายายากที่จะพบได้ในดินแดนหวนหลิงแห่งนี้ และไม่มีปรากฏให้ได้พบเห็นมาเป็เวลาหลายพันปีแล้ว ตำนานกล่าวไว้ว่าผู้ใดก็ตามที่มีกายเทพมายาจะสามารถเปลี่ยนแปลงเป็ตัวตนระดับสูงสุดในดินแดนมายาแห่งนี้ได้
‘เทพมายา’ ปรากฏตัวขึ้นครั้งแรกเมื่อหลายพันปีก่อน เอกลักษณ์ของนางก็คือนางมีร่างกายที่มหัศจรรย์ดั่งที่ผู้คนเรียกขานกันว่า ‘กายเทพมายา’ ทว่า จู่ๆ เทพีผู้มีกายมายาก็หายสาบสูญไปโดยไร้สาเหตุ ไร้ร่องรอยใดๆ หลังจากนั้นกายเทพมายาก็ไม่เคยปรากฏให้ผู้ใดได้พบเห็นอีกเลย --
...สืบเนื่องมาอีกหลายพันปีนับจากนั้น กายเทพมายาก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันกลับปรากฏขึ้นในร่างขยะไร้ประโยชน์! ฉินอวี้โม่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน เื่ราวในโลกใหม่ของเธอใบนี้มันช่างซับซ้อนและมหัศจรรย์มากเหลือเกิน
ทว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งคร่ำครวญหรือทอดถอนใจ เธอในชาติก่อนตายไปแล้ว ในชาตินี้เธอคือคุณหนูสี่แห่งตระกูลฉิน จะโชคชะตานำพาฟ้าลิขิต เทพกำหนดอย่างที่ผู้หญิงลึกลับบอกหรืออะไรก็ช่าง ในเมื่อเข้ามามีชีวิตใหม่ในร่างกายนี้แล้ว เธอก็จะใช้ชีวิตของคุณหนูสี่ผู้นี้ให้ดีที่สุด เพื่อตัวเธอเองและเพื่อฉินอวี้โม่คนเดิมผู้ล่วงลับไปแล้วคนนั้นด้วย
ฉินอวี้โม่ผู้เป็อดีตนักฆ่าสาวรู้ดีว่ามีความลับมากมายที่เธอต้องทำให้มันกระจ่าง และหากเชื่อตามคำพูดของผู้หญิงลึกลับคนนั้น ดูเหมือนหนทางเดียวที่มีอยู่ก็คือ...เธอจะต้องแข็งแกร่งขึ้นเพื่อค้นหามัน!
เมื่อนำพาจิตเข้าสู่กายอีกครั้ง ฉินอวี้โม่ก็รู้สึกว่าร่างกายนี้เปลี่ยนแปลงไป
อวัยวะภายในที่เคยปั่นป่วนยุ่งเหยิงเริ่มเข้าที่เข้าทางอย่างที่ควรจะเป็ ยิ่งกว่านั้นจู่ ๆ ร่างกายของเธอก็ปรากฏสิ่งที่เรียกว่า ‘พลังมายา’ ซึ่งเป็สิ่งคนในยุคนี้ใช้มันในการฝึกฝนพลังหรือบ่มเพาะร่างกายขึ้นมาแล้ว! ...และมันก็มิใช่น้อย ๆ เลยด้วย
เมื่อลองดูดซับพลังิญญาจากสิ่งแวดล้อมรอบกาย ฉินอวี้โม่ก็ต้องประหลาดใจที่พบว่าตัวของเธอดูดซับมันได้ด้วยอัตราเร็วที่น่าใ!
“ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่เบาเลยนี่ นี่สินะ กายเทพมายา”
ฉินอวี้โม่เผยรอยยิ้มร้ายกาจ....ก่อนจะชักนำจิตออกมาจากร่างกาย
ตอนนี้เธอมีความมั่นใจแล้วว่าจะทวงความเป็ธรรมกลับมาให้ฉินอวี้โม่คนก่อนได้ และยังมั่นอกมั่นใจอีกด้วยว่าในอีกไม่นานเธอจะต้องมีชื่อเสียงโด่งดังเป็ที่ยกย่องในดินแดนแห่งนี้!
หลังจากจัดแจงเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่งเนื้อแต่งตัวด้วยชุดใหม่ที่สะอาดสะอ้านแล้ว ฉินอวี้โม่ก็ค้นพบว่าาแบนร่างกายกำลังสมานตัวเองอย่างช้าๆ ตอนนี้รอยขีดข่วนเล็กๆ หายไปจนหมด ส่วนาแที่ใหญ่กว่าก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
เมื่อได้มองดูตัวเองในกระจก อดีตสาวแห่งศตวรรษที่ 21 ก็ต้องยอมรับเลยว่าร่างใหม่ในตอนนี้ของเธอสวยงามแบบไร้ที่ติ คุณหนูสี่แห่งตระกูลฉินเป็ผู้หญิงที่สวยมากเลยทีเดียว
ซึ่งนี่ก็ถือว่าถูกใจเธอแล้ว เพราะถึงจะเป็นักฆ่าแต่ฉินอวี้โม่ก็เป็ผู้หญิง ไม่ว่ายังไงก็ต้องรักสวยรักงามเป็ธรรมดา ถ้าติดสินบน์เพื่อเลือกเกิดได้ไม่ว่าใครก็คงยอมจ่ายเพราะไม่มีหญิงสาวคนใดอยากเกิดใหม่ในร่างอัปลักษณ์...แบบนี้ถือว่าเธอโชคดีแล้ว
“ฉินอวี้โม่ ออกมาเดี๋ยวนี้!”
เพิ่งแต่งตัวเสร็จเพียงครู่เดียว ฉินอวี้โม่ก็ได้ยินเสียงเรียกดังลั่นจากนอกห้อง น้ำเสียงนั่นฟังดูก็รู้ว่าโกรธมากแค่ไหน...ได้เวลาแล้วสิ!
ฉินอวี้โม่ปรากฏรอยยิ้มเย็นๆ ขณะที่ผลักประตูออกไป
.
.
.
664
