“คุณอวี๋เกือบตายระหว่างาเกาหลี เขาเป็วีรบุรุษาอย่างแท้จริง เขามีลูกแค่คนเดียวเท่านั้น แต่ทันใดนั้นตอนที่เขาอายุเยอะแล้วกลับได้ข่าวว่าอวี๋เชี่ยนตาย มันทำให้เขาเศร้าใจเกินกว่าจะรับไหว ข้าหวังว่าพ่อหนุ่มจะเข้าใจ ข้าขอโทษแกแทนเขาก็แล้วกัน”
จากนั้นพ่อของหลิวชวนก้มหัวให้กับฉินเฉา
“เราแค่้ารู้ว่าทำไมอวี๋เชี่ยนถึงตาย เรา้าให้โรงเรียนไขความกระจ่างแก่เรา พวกเขาบอกว่าอวี๋เชี่ยนฆ่าตัวตาย พวกเราไม่เชื่อ อวี๋เชี่ยนเป็นักศึกษาที่ดี เธอจะฆ่าตัวตายทำไม?”
“ที่คุณพูดก็ถูก เราต้องให้คำอธิบายเกี่ยวกับเื่นี้ให้กับพวกคุณทุกคน” ฉินเฉาพูดได้ไม่เต็มปาก แม้ว่าเขาจะเป็หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัย แต่ก็เพิ่งจะได้รับแต่งตั้งเมื่อกี้นี้ มีหลายสิ่งที่เขายังไม่เข้าใจ
“ใครมาสร้างความวุ่นวายที่นี่?”
ในตอนนี้เอง ตำรวจก็มาเคลียร์ที่เกิดเหตุ
“ที่นี่เป็โรงเรียน พวกคุณต้องไม่สร้างความวุ่นวาย รีบกลับไปได้แล้ว” ชายวัยกลางคนที่เหมือนจะเป็หัวหน้าของตำรวจ จ้องไปที่กลุ่มชาวสวนแล้วพูด
พอชาวสวนเห็นตำรวจ อยากได้ปลาที่ดุร้ายก็กลายเป็แมวเชื่อง ๆ ในฉับพลัน พวกเขานั่งลงกับพื้นอยู่เงียบ ๆ
“ต้องขอโทษแทนพวกเขาด้วยครับ คนกลุ่มนี้เป็ญาติของอวี๋เชี่ยน พวกเขาแค่้ารู้สถานการณ์เท่านั้น” ฉินเฉาชี้แจง นี่เป็ครั้งแรกที่เขาพูดกับตำรวจยศสูง ทันใดนั้นเขากลายเป็ไร้ความมั่นใจ
“หืม? นายเป็ใคร?” หัวหน้าตำรวจวัยกลางคนแปลกใจนิดหน่อย จากนั้นมองไปที่ฉินเฉา
“ผมเป็หัวหน้าหน่วยยรักษาความปลอดภัยที่โรงเรียนนี้ ฉินเฉา” ตอนนี้ฉินเฉาไม่ได้ปกปิดตำแหน่งของเขา
“อืม ๆ ๆ งั้นก็เป็หัวหน้าหน่วยฉิน” ทันใดนั้นตำรวจวัยกลางคนก็จับมือกับฉินเฉา “ฉันเซี่ยจุน ศึกษาจิตวิทยา เพราะ้าให้นักเรียนโรงเรียนนี้มีจิตใจเข้มแข็งขึ้น”
“ผู้กองเซี่ย เมื่อพวกเขาเป็ญาติของนักศึกษา งั้นพวกเราควรอธิบายเื่นี้ให้พวกเขา!” ตำรวจหญิงที่อยู่ใกล้ ๆ พูดขึ้นมา
“ได้” ผู้กองเซี่ยผงกหัว จากนั้นหันไปมองกลุ่มชาวสวน
“คนไหนคือผู้ปกครองของอวี๋เชี่ยน?”
“ฉันเอง!” อวี๋ซิงหัวยกมือขึ้น
“คุณคือปู่ของอวี๋เชี่ยน?”
“ไม่ ฉันคือพ่อของเธอ พวกเรามีเธอตอนอายุ 40 เธอเป็สมบัติล้ำค่าของเราแต่ตอนนี้เธอตายแล้ว แล้วพวกเราจะทำยังไง สามีแก่ภรรยาเฒ่าจะมีชีวิตอยู่ต่อได้ยังไง” หลังจากพูดสิ่งนี้ วีรบุรุษาน้ำตาก็ไหลพราก
“คุณอวี๋เข้มแข็งไว้” เหล่าตำรวจที่เห็นเหตุการณ์อดถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้จริง ๆ อวี๋เชี่ยนต้องมาด่วนตายจากไปั้แ่วัยยังสาว ใครจะไม่เสียใจ
เพื่อปลอบใจชาวสวนนี้ เซี่ยจุนส่งสัญญาณด้วยหน้าของเขาให้กับตำรวจหญิงที่อยู่ใกล้ ทันใดนั้นเธอก็เข้าใจแล้วพูดว่า
“คุณอวี๋ แม้ลูกสาวของคุณจะฆ่าตัวตาย แต่เหตุจูงใจยังไม่ชัดเจน เพราะระหว่างที่ตรวจสอบ พวกเราพบว่าเธอตั้งครรภ์ ยิ่งกว่านั้น ครรภ์ของเธอก็ไม่ใช่เพิ่งมี แต่เธอท้องมาได้ 2 เดือนแล้ว ตอนนี้เรา้ารู้ว่าใครคือพ่อของเด็ก”
หลังจากที่เสียงของตำรวจสาวเงียบไป สายตาอาฆาตของทุกคนก็จ้องไปที่หลิวชวน
“ไม่ใช่ผม!” ทันใดนั้นหลิวชวนก็ะโ “ผมกับเชี่ยนเชี่ยนยังไม่เคยมีอะไรกัน เธอบอกว่าเธอ้ารอจนกว่าเราจะแต่งงานกัน! ถ้าพวกคุณไม่เชื่อ ให้ตำรวจตรวจสอบก็ได้!”
ขณะที่หลิวชวนะโ ดวงตาของเขาก็แดงก่ำ “ไม่สิ... หรือว่า...ผะ ผมจำได้ว่า เมื่อสองเดือนก่อนฟางหัวจัดปาร์ตี้วันเกิดให้อวี๋เชี่ยน เพื่อนผู้หญิงของเธอก็ไปงานนั้นด้วยกันหรือว่า หรือว่าตอนนั้น”
“ฟางหัว” ฉินเฉากำหมัดแน่นเขาคิดเหมือนกับหลิวชวน เหมือนว่าเื่ทั้งหมดจะพุ่งเป้าไปหาคน ๆ เดียว แต่เป็เพราะอวี๋เชี่ยนหลงมอมเมาในอำนาจเงินไม่ใช่เื่ใหม่ ดูเหมือนเื่ที่เกิดขึ้นเมื่อ 2 เดือนก่อน ทำให้โลกอวี๋เชี่ยนนั้นเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
“ฉันจะสืบเื่นี้เอง” เซี่ยจุนคิดชั่วขณะ จากนั้นพูดว่า “สหายอวี๋ซิงหัว ฉันคงต้องให้คุณมากับเรา แล้วก็หลิวชวนด้วย พวกคุณทั้งคู่ต้องไปกับเราเพื่อช่วยหาสาเหตุ คนอื่น ๆ กลับบ้านไปได้แล้ว เราจะให้คำอธิบายกับพวกคุณแน่นอน”
หลังจากนั้นเซี่ยจุนก็พาหลิวชวนและชายแก่อวี๋ซิงหัวขึ้นรถตำรวจ พ่อของหลิวชวนกับชาวสวนคนอื่น ๆ เริ่มแยกย้าย สิ่งที่พวกเขาทำได้ตอนนี้ คือกลับไปรอที่บ้านเพื่อรอผลสืบของตำรวจ
“นายคิดว่าพวกเขาจะสืบเื่นี้จนถึงเื้ัไหม?” ซูเฟยมองรถตำรวจค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไป เธอเฝ้าถามตัวเองว่าทำไมถึงเชื่อผู้ชายที่ชื่อว่าฉินเฉานัก เธอเองก็สงสัยเกี่ยวกับการฆ่าตัวตายของอวี๋เชี่ยนเหมือนกัน เธอเป็นักเรียนที่ดีมีอนาคตที่สดใส ทำไมเธอถึงเลือกหนทางที่ไม่มีทางหวนกลับ
“ฟางหัวมีเื้ัยิ่งใหญ่ ฉันพนันว่าเมื่อเซี่ยจุนสืบไปได้ครึ่งทาง เขาต้องถูกเบื้องบนกดดันให้ปิดคดีแน่ ๆ ในที่สุดคดีของอวี๋เชี่ยนจะกลายเป็ฆ่าตัวตายธรรมดา”
ฉินเฉาหันหัวไปมองผู้อำนวยการสาว ดวงตาของเธอลึกล้ำทำให้ชายที่มองเข้าไปรู้สึกถูกบังคับให้ทำบางสิ่งให้เธอ
“ที่คุณพูดก็ถูก” ทันใดนั้นฉินเฉาก็แสยะยิ้ม “ถ้าตำรวจแก้ปัญหาไม่ได้ คงถึงตาผมที่จะตรวจสอบมันเอง ถ้ากฎหมายทำอะไรฟางหัวไม่ได้ งั้นผมจะเป็คนตัดสินมันเอง”
เมื่อซูเฟยได้ยินคำพูดของฉินเฉา เธอก็ใแล้วพูดว่า “นายจะทำอะไร อย่าทำอะไรโง่ ๆ เด็ดขาดนะ! นายไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเธอเลยสักนิด ทำไมนายต้องลงทุนทำเพื่อเธอขนาดนั้นด้วย ตอนนี้นายเป็หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยมีอนาคตที่สดใสรอนายอยู่ สังคมมันไม่เคยยุติธรรมอยู่แล้ว นายเป็แค่ยามตัวเล็ก ๆ ไม่ใช่ซุปเปอร์แมน”
“ผู้อำนวยการ คุณพูดอะไรของคุณ” ตอนที่ซูเฟยพูดเร็วด้วยความโมโห หน้าอกของเธอกระเพื่อมขึ้นลง ทำให้อดไม่ได้ที่จะจ้องมอง ในที่สุดเขาก็ไม่สามารถระงับตัวตนได้แล้วก็พูดออกไป “คุณคัพดีใช่มั้ย?”
“ไปลงนรกซะ ตาบ้า!” ซูเฟยกลอกตามองบนแล้วมองเขาโดยสายตาโมโห เธอรู้สึกว่าตัวเองช่างโง่จริง ๆ ที่ดันไปเป็ห่วงเขา คนลามกแบบนี้ไม่จำเป็ต้องเป็ห่วง! เธอคว้าแฟ้มทำเสียงฮึดฮัดแล้วหมุนตัวจากไป
“ไปที่คลินิก รักษามือของนายด้วยเืยังไหลอยู่เลยนี่” หลังจากเดินไปได้สองก้าว ซูเฟยก็หมุนตัวกลับมา พูดอย่างเ็าแล้วเดินจากไป
“ขอบพระคุณที่เป็ห่วงคร้าบบบ!” ฉินเฉาปล่อยเสียงหัวเราะแสนกวนออกมา แต่เมื่อซูเฟยหายไปจากสายตาของเขา รอยยิ้มของเขาก็หายไปทันทีท่าทางของเขากลายเป็เ็า
“ฟางหัว ต่อให้นายหลบหนีกฎหมายได้ แต่นายไม่สามารถหลีกหนีการลงทัณฑ์จากปีศาจได้”
“หัวหน้าหน่วยฉินเฉา คุณคิดจริง ๆ หรือว่าคุณคือซุปเปอร์แมน?” ทันใดนั้นฉินเฉาก็ได้ยินน้ำเสียงหวาน ๆ ดังมาจากข้างหลังของเขา ๆ มองกลับไปและเห็นนักศึกษาสาวสวมชุดแฟชั่นกำลังส่งยิ้มให้เขา
“โรซี่?” ฉินเฉาคุ้นเคยกับกลิ่นกายของปีศาจสาว
“โถ่วววววว น่าเบื่อชะมัดรู้ตัวเร็วจริง ๆ ” มือของนักศึกษาสาวแตะที่หน้าตัวเอง ทันใดนั้นมันก็เปลี่ยนกลับไปเป็ใบหน้าที่ฉินเฉาคุ้นเคย “ฟังฉันนะปีศาจน้อย ความสามารถของนายตอนนี้ยังไม่พอที่จะปกป้องโลก หรือ สิ่งที่ฮีโร่ทำ อย่าเอาเื่ของคนอื่นมาใส่ในหัวนักเลย”
แม้ว่าน้ำเสียงของโรซี่จะหวานหยดย้อย แต่ไม่สามารถซ่อนความเ็าเอาไว้ได้ ฉินเฉาแสยะยิ้มยืนกอดอกมองไปที่ปีศาจสาวที่อยู่ตรงหน้าแล้วพูด
“ฉันไม่ใช่ฮีโร่อยู่แล้ว ต่อให้ฉันไม่มีปัญญาช่วยคน แต่ความสามารถฆ่าคนฉันมีแน่นอน”
จากนั้น เขาไม่สนใจโรซี่อีก หันหลังแล้วเดินจากไป
“เฮ้!” โรซี่ะโ ฉินเฉาไม่สนใจยังคงเดินต่อไป
“เป็ลูกค้าที่หัวแข็งจริง ๆ!” โรซี่ฉีกเสื้อผ้าของเธอออก เปลี่ยนกลับไปเป็เครื่องแบบของปีศาจแสนเซ็กซี่ที่ดังเดิม บิดเอวแล้วมองแผ่นหลังของฉินเฉา “นายยังไม่รู้ว่านายเป็เป้าหมายของปีศาจงู เฮ้อออ∼ช่างเป็ลูกค้าเ้าปัญหาเสียจริง เอาเป็ว่าคราวนี้ฉันจะไม่ช่วยนายแล้วกัน ปล่อยให้เป็บทเรียนของนาย ครั้งหน้านายจะต้องมาขอร้องให้ฉันช่วยนาย”
ไม่รู้ว่าคำพูดนี้ฉินเฉาจะได้ยินหรือไม่ หลังจากนั้นไม่นานปีศาจสาวก็กลายเป็ควันสีดำหายไปในอากาศ
ฉินเฉากลับมาที่ห้องรักษาความปลอดภัย ห้องทำงานของกระบองไฟฟ้าหวังถูกจัดใหม่โดยยามอัจฉริยะ 2 คน ห้องนี้มีพื้นที่ 20 ตารางเมตร ตอนนี้กลายเป็ของฉินเฉาเป็ที่เรียบร้อย เขามองไปที่โต๊ะของหัวหน้าหน่วยที่มีแสงสว่างส่องเพียงพอ แล้วเขาก็อดรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้
ไม่เคยคิดมาก่อนว่าวันหนึ่ง ฉินเฉาจะสามารถมานั่งที่ตำแหน่งนี้
“ลูกพี่ฉินเฉา” ขณะที่ฉินเฉากำลังนั่งอยู่เก้าอี้หัวหน้า จินตนาการถึงอนาคตของตัวเองอยู่นั้น เฉินหยิงหยางก็เข้ามาร่วมวงด้วย ทันทีที่เข้ามาแม่ตุ๊ดหนุ่มก็เดินตรงมาจะนั่งตักของฉินเฉา โดยไม่ต้องได้รับอนุญาต ฉินเฉาใเผลอผลักเฉินหยิงหยางตกโต๊ะ ลงไปนั่งบนพื้นที่ว่างเปล่า เฉินหยิงหยางหันขวับมามองฉินเฉาด้วยสีหน้าไม่พอใจ
มือของเขาชี้ไปที่ข้างโซฟา จากนั้นก็ชี้ไปที่โต๊ะ แล้วก็ชี้ไปที่เก้าอี้หัวหน้าของฉินเฉาแล้วพูดว่า
“ลูกพี่ใจร้ายมว๊ากกกก แต่ก่อนไอ้เ้าอ้วนกระบองไฟฟ้าหวังมันก็ชอบทำแบบนี้กับเดี้ยน ตอนนี้ไอ้อ้วนบ้าอำนาจคนนั้นจากไปแล้ว ที่นี่ก็จะกลายเป็ของเราสองคน ลูกพี่คิดว่ายังไงฮ้า ครั้งแรกของเรา ๆ จะเริ่มกันที่ไหน ตรงไหนดี?”
“ไปตายซะ!” ฉินเฉาไม่ได้ต่อต้าน ทั้งยังไม่ใช้มือ แต่ใช้เท้าเตะเฉินหยิงหยางออกจากห้องแล้วรีบล็อกประตูอย่างสยองสุดขีด พอมองกลับมาในห้อง ก็แอบจินตนาการไม่ได้ว่าชายฉกรรจ์สองคนเปลือยกายล่อนจ้อนวิ่งเล่นอยู่รอบห้อง เขาก็แทบอยากจะร้องไห้
“ไม่นะ์ หัวเด็ดตีนขาดตรูจะไม่ยอมให้เื่นี้เกิดกับตัวเองแน่ ๆ”
ฉินเฉารู้สึกช่วยไม่ได้ เขาดูห้องนี้แล้วเห็นฮวงจุ้ยมันเป็มงคล เขานั่งบนเก้าอี้หัวหน้า ส่วนโซฟาเขาไม่ได้แตะต้องมัน
ในตอนนี้ปราณของฉินเฉา โคจรรอบแล้วรอบเล่าทำให้เขาแข็งแกร่งยิ่งขึ้น แต่สำหรับฉินเฉายังไม่พอ
“เราต้องแข็งแกร่งกว่านี้” เขาจ้องมือตัวเอง “ฟางหัว รอก่อนเถอะ แล้วฉันคนนี้จะเป็คนจัดการแกเอง”
ระหว่างนั้นโทรศัพท์สำนักงานก็ดังขึ้น ฉินเฉารู้สึกแปลก ๆ เขาคาดเดาว่าสายอาจจะโทรหากระบองไฟฟ้าหวัง
“ฮัลโหล สวัสดีครับ จะเรียนสายกับใครครับ” ฉินเฉารับโทรศัพท์ถามอย่างสุภาพ
“นี่ใช่หัวหน้าหน่วยฉินเฉามั้ย?” เสียงจากปลายสายโทรศัพท์คือเสียงผู้หญิงที่คุ้นเคย ฉินเฉาจำเธอได้
“อ้าว พี่เลขาคนสวยนี่เองนึกว่าใครซะอีก โทรมาหาผมมีอะไรหรือเปล่าครับ? อย่าบอกนะว่าจะชวนผมไปดินเนอร์? เื่นี้ผมขอคิดดูก่อน”
“ไปตายซะ ทำไมนายถึงชอบพูดจารุ่มร่ามนักนะ! ตอนนี้ยังอยู่ในเวลางานนะยะ!” ฉินหลิงแอบดุด้วยน้ำเสียงน่ารัก “คอยดูเถอะ วันไหนฉันจะบอกผู้อำนวยการซูให้ไล่นายออก”
“โถ่วววว ได้ไงล่ะคร้าบบ ทั้งคุณ และ ผู้อำนวยการซูต่างก็เป็คนดี แถมยังสวยทั้งคู่ โดยเฉพาะคุณฉินหลิงก็ทั้งสวยทั้งใจดี ผมไม่ได้เหมือนกับกระบองไฟฟ้าหวัง ที่ชอบหาเื่คนอื่นเขาไปทั่วนะครับ”
“ชิ! ไม่ต้องมาแหย่ฉันเลย ผู้อำนวยการซู้าให้ฉันบอกนาย ว่าเธอ้าให้นายไปรับน้องสาวของเธอ ซูจี ที่ไปสนามบินตอนนี้เลย คุณซูจีเพิ่งกลับจากเจียงหยาง”
“หืม? ให้ผมไป?” ฉินเฉาตะลึง แม้ว่าเขาอยากจะพบกับสาวสวยที่เรียกเขาว่า ‘สามี’ แต่เขาก็มีตำแหน่งหัวหน้าหน่วย การบังคับให้เขาไปนู่นไปนี่ตามใจตัวเองแบบนี้ มันถูกต้องแล้วหรือไง “ในฐานะที่ผมเป็หัวหน้าหน่วยแล้ว ผมสามารถสั่งให้ลูกน้องไปแทนได้ใช่มั้ย?”
“ย่อมได้ แต่ถ้ามีอะไรไม่ดีเกิดขึ้นกับอาจารย์ซูจีล่ะก็ หึหึ”
จบตอน#
579
