และแล้วก็มาถึงวัน วันที่ผมและพี่เมฆสุดหล่อจะไปเที่ยวฮันนีมูนกันสองต่อสองแต่อันนี้ผมก็อาจจะคิดเองเออเองคนเดียวแหละ พี่เขาคงไม่คิดหรอก คงแค่คงอยากไปพักผ่อนบ้างตามประสาเพราะทำงานเหนื่อยติดต่อกันมาหลายวันแล้วพรุ่งนี้แล้วสินะ! ผมไม่ค่อยบ้าเห่อหรอก ก็แค่ขนเสื้อผ้าที่มีในตู้ที่มีออกมาทั้งหมดเพื่อจะเลือกดูว่าจะเอาตัวไหนยัดใส่กระเป๋าไปได้บ้างก็เท่านั้นเองครับไม่ได้อะไรเล้ยย! แต่แอบบอกไว้ก่อนว่า Supซื้อกางเกงว่ายน้ำสุดเซ็กซี่มาให้หนึ่งตัวเพราะผมได้ยินว่าห้องพักมีสระว่ายน้ำส่วนตัว แต่ผมยังไม่ได้ลองใส่หรอกแต่แอบเห็นแว๊บๆว่าเป็สีเขียวๆแล้วมีเชือกผูกข้างหน้า กะไปตายเอาดาบหน้า ผมเชื่อใจ Sup เสมอครับไอ้เื่พรรค์นี้อ่ะ
“ปั๊กครับเอาอะไรไปเยอะแยะ? เราไปแค่สองคืนเองนะ”
“ผมไม่ได้เอาไปหมดแค่จะเลือกว่าจะเอาตัวไหนไปดีครับ”
“ปั๊ก…ใส่ตัวไหนก็น่ารักหมดแหละครับ”
หลังจากที่ได้มาอยู่กับพี่เมฆผมก็ถูกแกหยอดอยู่บ่อยๆจนจะเป็ขนมครกอยู่แล้ว ตอนแรกๆก็โคตรเขิน แต่่หลังๆผมก็ยอมรับความจริงได้เพราะว่ามันเป็เื่จริงก็เลยไม่ค่อยจะเขินซักเท่าไรแล้ว
“…แต่มันก็จริงนะครับ”
“…ครับ”
พี่เมฆขยับมานั่งด้านหลังแล้วอุ้มผมขึ้นไปนั่งบนตัก พี่เขาเป็คนประเภทชอบัับางทีผมยืนอยู่ดีๆก็เข้ามากอดบางทีก็อุ้มมานั่งตักแล้วก็เอาคางมาเกยไหล่ผมแบบนี้ประจำ แต่ผมก็ชอบนะ ก็เลยปล่อยให้ท่านเขาทำไป
“ปั๊กน้อยไม่อยากไปเที่ยวต่างประเทศบ้างเหรอครับอย่างเช่นญี่ปุ่นหรือเกาหลีก็ได้ ?”
“อืม…เอาไว้ปีหน้าดีกว่าครับตอนนี้ผมยังไม่อยากลางานนานๆ”
“อืม”
ท่านเขาเอาดั้งโด่งๆมาถูๆไถๆอยู่ตรงหัวไหล่ผมจั๊กจี้อ่ะแต่ผมชอบมาก ก็ผมมันใจง่ายมาั้แ่ไหนแต่ไรแล้ว
หลังจากนั้นผมก็จัดกระเป๋าเพื่อเตรียมไปเที่ยวเสร็จเรียบร้อยแต่ดูกระเป๋ามันเปล่งๆจนเกือบจะแตกอยู่แล้ว เกือบจะรูดซิปปิดไม่ได้เลย
“เดี๋ยวเราแวะกินข้าวก่อนก็แล้วกันครับ”
“ดีครับ ตอนนี้ผมหิวมากเลย”
ก็แน่นอนแหละครับก็ผมเล่นตื่นั้แ่ยังไม่สว่างไม่หิวก็บ้าแล้วพี่เมฆเลี้ยวรถเข้าไปจอดที่ร้านอาหารริมทางตอนนี้ยังเช้าอยู่ผมเลยสั่งแค่โจ๊กใส่ไข่กับไข่กระทะมากิน กินแต่ไข่กับไข่ ส่วนพี่เมฆสั่งแค่โจ๊กตัวโตซะเปล่ากินนิดเดียว ก็อย่างว่าเมื่อคืนผมเสียพลังงานไปเยอะไงเลยต้องทดแทน แต่อย่าคิดลึกครับจัดกระเป๋าเดินทางต่างหากเล่นเอาเสียพลังงานไปมากอยู่เหมือนกัน
ผมเห็นสาวๆโต๊ะข้างๆมองผมกับพี่เมฆแล้วแอบซุบซิบกันก็ไม่ได้แปลกใจอะไรชินแล้วครับก็ คนหน้าตาดีมานั่งกินข้าวด้วยกันสองคนใครไม่มองผมให้ถีบหน้าเลย
“พี่เมฆ ผมว่าสาวๆโต๊ะนั้นเขามองพี่นะครับ”
“ใช่เหรอ เขามองปั๊กน้อยรึเปล่า?”
“พวกเขาจะมองทำไม? มองพี่มากกว่า”
“เขามองปั๊กเพราะปั๊กน่ารักไงครับ”
ฮิ้ว!! พี่แกหยอดอีกละอยากจะหอมแก้มซักฟอดสองฟอดเป็การตอบแทน เดี๋ยวนี้หยอดเก่งใหญ่แล้วทำเอาผมตกหลุมรักพี่เขาซ้ำๆอยู่นั่นแหละ เบื่อจริงๆ ผมรู้สึกว่าตัวเองหน้าร้อนเห่อขึ้นมาทันทีถึงผมจะหน้าหนาหน้าด้านยังไงก็ยังพอจะมียางอายหลงเหลืออยู่บ้างนะครับ
“ร…เรารีบกิน ล…แล้วรีบไปดีกว่าครับ”
“ครับ”
พี่เมฆอมยิ้มที่มุมปากโคตรน่ารักเลยแฟนใครวะ
รถของเราเลี้ยวเข้ามาในรีสอร์ทพอเห็นบริเวณรีสอร์ท ภาพในอดีตก็ผุดขึ้นมาในหัวผมทันที จูบแรกของผมเป็จูบที่พี่เมฆจู่โจมโดยที่ผมไม่ได้ตั้งตัวเลย แถมบรรยากาศก็เป็ใจสุดๆในส้วมที่มีชักโครกและอ่างล้างมือ โรแมนติกสัดๆไปเลยครับ
ห้องพักห้องนี้โคตรหรูมีเตียงคิงไซส์สีขาวอยู่กลางห้อง เพดานเป็แบบเปิดสามารถนอนดูดาวได้เลยนะครับ พอเปิดประตูกระจกออกไปก็พบกับสระว่ายน้ำขนาดไม่ใหญ่มากมีเก้าอี้ให้นอนเล่น รอบๆเป็กำแพงสูงกั้นเพื่อความส่วนตัวดีเลยเวลาผมแก้ผ้าเล่นน้ำจะได้ไม่มีใครเห็น เอ้ย! ไม่ใช่! ผมเตรียมกางเกงว่ายน้ำมาเถอะครับ แต่แบบโคตรเซ็กซี่ขยี้ใจเลยยังคิดอยู่ว่าจะกล้าใส่รึเปล่า?? แต่พี่เขาลงทุนนะครับน่าจะหมดไปหลายตังอยู่
เราเดินออกมาที่ริมสระว่ายน้ำลมพัดเย็นสบายดีแม้จะเป็เวลา่สาย ถือว่าพี่เมฆเลือกห้องที่บรรยากาศดีมากๆเลยครับนอกจากจะหล่อมากแล้ว ยังรสนิยมดีด้วยแฟนผมเนี่ย
“พี่เมฆจำได้มั้ยครับว่ามันเกิดอะไรขึ้นระหว่างเราบ้างที่นี่?”
“อืม…จำได้สิ ก็พี่จูบเราในห้องน้ำไง”
“…ครับ”
พูดแล้วยังตื่นเต้นไม่หายคนอะไรลักจูบผมในส้วม
“ผมถามได้มั้ย ว่าทำไมตอนนั้นพี่ทำอย่างนั้น?”
“อืม…ยังไงดีหล่ะ?”
“ครับ?”
ตอบดีๆนะครับ ไม่งั้นคืนนี้อด
“ก็แบบ…อยากจูบอ่ะ ไม่มีเหตุผลอะไร”
อะไรของคุณพี่ถ้าไม่ติดที่ว่าหล่อ ผมกระโดถีบขาคู่ไปแล้วครับ ผมก็เป็คนมีพ่อมีแม่นะครับตอบแบบนี้ได้ยังไง??อร้ายๆ !! ลืมตัว…นั่นผัวนะนั่น!
“…ม…ไม่มีเหตุผลที่ดีกว่านี้แล้วเหรอครับ?”
“อืม...ครับ”
“ง่ะ”
“แต่พี่ก็ไม่ได้คิดแบบนั้นกับคนอื่นๆแค่คิดว่าเป็ปั๊กก็เลยจูบ”
“ครับ…”
อืม…ผมควรจะดีใจใช่มั้ยครับ??ฟังดูก็เหมือนผมเป็คนพิเศษที่ไม่เหมือนคนอื่น เอาวะ!!คิดแบบนี้แหละ!
“เพราะเป็หมอกคนนี้คนเดียวเท่านั้นเองครับ”
พี่เขาหันมาสบตาผมมองเข้าไปในดวงตาสีดำที่ดูลึกลับนั่น มันแสดงออกมาว่าคนพูดไม่มีความเสแสร้งใดๆเจือปนออกมาเลยมันคือความจริงใจล้วนๆที่คนมึนๆอย่างผมยังดูออก
พับเื่ะโถีบขาคู่แล้วผมก็ะโกอดพี่เขาแทนเลย คนอะไรวะ?? ยิ่งอยู่ด้วยแล้วยิ่งหล่อยิ่งอยู่ด้วยไปนานๆแล้วยิ่งทำให้ผมหลงรักมากยิ่งขึ้นกว่าเดิมพี่เก่งจริงๆเลยครับ
“อ้อนเหรอ อยากได้อะไรครับ?”
“ไม่อยากครับ แค่อยากได้พี่เมฆคนเดียวครับ”
อ๋อย!! โดนหยิกแก้มจนแทบยืดถ้าหากมันยืดแล้วพี่ต้องรับผิดชอบนะ
‘ฟอด’
พี่เมฆจูบแก้มผมทั้งสองข้างเลยถึงมันจะเย็นๆหน้าหน่อยเพราะอาจจะมีน้ำลายพี่เขาติดมาแต่ผมก็ไม่เคยรังเกียจเลยครับ
“งั้นเราไปที่เตียงกันมั้ยครับ?”
…เกือบจะดีแล้วนะครับ ถ้าไม่มีประโยคถัดมา
“เอ่อ…ผมว่าเราออกไปเดินเล่นกันดีกว่าครับ ผมอยากถ่ายรูป”
อย่าเพิ่งหื่นครับ! ผมยังไม่อยากเดินขาถ่างออกไปข้างนอก ผมยังอยากเก็บบรรยากาศที่นี่เอาไว้ไม่ใช่แค่เก็บบรรยากาศบนเตียงอย่างเดียวครับ เสียดายตังที่เสียไปบ้างก็ดีนะครับ
“…ก็ได้ครับ”
พี่แกอมยิ้มอีกละแต่ผมก็ชอบมอง เพราะเจอกัน่แรกๆพี่แกดูดุมาก ตอนแรกผมยังคิดเลยว่าเป็ไซบีเรียนจำเป็ต้องดุขนาดนั้นเลยเหรอ??
เราเดินออกมาจากห้องพักแล้วเดินดูไปเรื่อยๆ รีสอร์ทที่นี่อยู่ติดกับเขื่อนครับมีจุดให้ถ่ายรูปเยอะแยะไปหมด มากันแค่สองคน ก็ต้องถ่ายกันเองแต่ส่วนมากผมจะเป็คนถ่ายให้ ผมล้างเมมมือถือมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะเลยตั้งใจกว่าทำงานอีกอ่ะ
“พี่เมฆยืนกอดอกหน่อยครับ เอียง 45 องศา”
“…”
“ยิ้มครับ เอาแบบยิ้มกว้างๆเลย”
ผมว่ามุมนี้พี่เขาหล่อที่สุดยิ่งยิ้มแบบแบดๆนี่สูสีกับเทพเ้าสายฟ้าเลย แต่ถ้ายิ้มแบบอบอุ่นๆกัปตันอเมริกาก็ชิดซ้ายไปเลยเหมือนกันครับและหลังจากนั้นเราก็ไม่ลืมที่จะเซลฟี่กัน ส่วนมากจะเป็รูปที่พี่เมฆเขากอดเอวผมบ้างโอบไหล่บ้าง หอมแก้มบ้าง หลอกลวนลามผมตลอด ไอ้ผมก็ไสยไสยยอมหมดทุกท่าแหละครับผมลองเลื่อนรูปดูแล้วเลือกรูปที่พี่เขาหอมแก้มผมตั้งเป็วอลเปเปอร์เพราะถ้ามือถือหายจะได้รู้ไงครับว่าใครเป็ ‘เ้าของ’
เราเดินเล่นไปเรื่อยๆจนเกือบเที่ยงก็กลับมากินข้าวกลางวันกัน ่บ่ายเรามีแพลนว่าจะไปนั่งเรือเล่นกันครับ
“ปั๊กขึ้นสะพานแขวนกัน”
“ไม่เอาครับ ผมกลัวอ่ะ”
“มีพี่อยู่ไม่ต้องกลัวครับ”
“…ก็ได้ครับ”
พี่เมฆจูงผมขึ้นไปบนสะพานแขวนสูงฉิบหายขาผมนี่สั่นพับๆแล้วเนี่ย แต่พอพี่เขากระชับมือผมที่กุมไว้ ผมก็ได้รับรู้ถึงความรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาทันทีแปลกดีนะครับ
“จำได้มั้ยครับเราเคยมายืนกันตรงนี้?”
“จำได้ครับ”
ในวันนั้นผมกลัวว่าพี่เขาจะแกล้งพามาปล่อยไว้กลางสะพานเลยกล้าๆกลัวๆแต่พี่เมฆก็ไม่ทำ พอมาวันนี้มันยิ่งทำให้ผมมั่นใจว่าพี่เขาจะไม่ปล่อยมือผมแน่นอน
แอ๊งงง!!! พี่เขาแกะมือผมออก!!แล้วเดินหนีไปโน่นแล้ว เดี๋ยวทำไมพี่ทำอย่างนี้??รอผมด้วยยยยย!!
“พี่เมฆ! หยุดเดี๋ยวนี้นะ ทำไมพี่ทำงี้อ่ะ? ผมกลัวนะ”
พี่เขาเดินไปไม่หันหลังมาเลย ผมจะทำไงดีวะ??ผมรีบย่อตัวลงนั่งกลัวความสูงอ่ะ!
“ปั๊ก! มองพี่”
“…ไม่เอาผมโกรธพี่แล้ว”
“หมอกเงยหน้าครับ”
เดี๋ยวเถอะจะหยิกให้เนื้อเขียวเลยไอ้คนหล่อนิสัยไม่ดี ผมเงยหน้ามองพี่เมฆ เขายืนอยู่ไม่ไกลนัก แต่ก็เป็ระยะทางที่มองดูแล้วทำเอาขาผมสั่นหนักกว่าเก่าอีก
“พี่แกล้งผมได้ไงอ่ะ?”
“หึหึ! ไม่ได้แกล้งครับ”
แล้วไอ้ที่ยิ้มแบบนั้น มันแกล้งกันชัดๆเลย
“แต่พี่แกล้งผมแน่ๆ”
“เดินมาหาพี่ครับ”
“ผมไม่ไป”
“พี่รอหมอกอยู่ เดินมาหาพี่”
พี่เมฆยื่นมือออกมาแล้วยิ้มให้ถ้าเป็ระยะทางเดินปกติก็น่าจะแค่สิบก้าวแต่สำหรับผมตอนนี้มันเหมือนไกลเป็สิบกิโลเลย
“…”
“พี่จะรอเราจนกว่าจะเดินมาหาพี่พี่จะรอตลอดไปนะครับ”
“ง่ะ”
พูดอย่างนี้ผมไม่เดินไปก็ไม่ได้แล้ว! ตัดสินใจลุกขึ้นยืนทั้งที่ขายังสั่นๆนี่แหละเอาวะ!หลับหูหลับตาเดินแค่สิบก้าวเองมั้ง
ผมค่อยๆเกาะราวสะพานแล้วก้าวขาสั่นๆไปทีละก้าวโดยไม่โฟกัสลงไปข้างล่างแต่โฟกัสไปที่พี่เมฆที่ยิ้มอย่างอ่อนโยนพี่เขายื่นมือรอให้ผมเดินไปหา แต่อย่าคิดว่าผมจะซาบซึ้งอะไรมากนะ ถ้าผมจับพี่เขาได้จะะโกัดหูซักทีข้อหาที่ทำให้ผมกลัว
“เป็ไงครับ? ไม่เห็นน่ากลัวเลย”
พี่เขาพูดตอนผมกระดึ๊บๆไปถึงวันนี้พี่เขายิ้มตลอดเลยนะ ไปโดนตัวไปมารึเปล่าครับ??
“พี่ไม่ลองมาเป็ผมเนี่ยขายังสั่นไม่หายเลย”
“รู้ความรู้สึกพี่รึยัง? เื่ขาสั่นน่ะ”
“ครับ? ยังไงเหรอครับ?”
“ก็ตอน…ขาพี่ก็สั่นแบบนี้แหละครับ”
ตอน… อ่ะ! ผมรู้ละ แหมพี่ก็พูดไป! อายเลยอ่ะ ผมทำพี่เขาขาสั่นขนาดนั้นเลยเหรอ แซ่บจริงๆผมเนี่ย เอ้า! เปลี่ยนเื่เฉยเลยผมยังไม่ได้คิดบัญชีกับพี่เลยนะเดี๋ยวเถอะ!!
“พี่เมฆ ก้มลงมาหน่อยผมบอกอะไร”
“ครับ?”
พี่เขาทำตามอย่างว่าง่าย ผมก็เลย…
“โอ้ย!! เจ็บนะครับทำอะไรเนี่ย เืออกรึเปล่า?”
งับหูพี่เขาไปทีนึง ฮ่าๆสมน้ำหน้า!
“แหมเบาๆเองครับ แลกกับที่พี่ที่ทำผมขาสั่นอยู่เนี่ยคุ้มจะตาย”
“ทีเราทำพี่ขาสั่นบ่อยๆ พี่ยังไม่ว่าเลยนะ”
“…”
ยังไม่พ้นไอ้เื่ใต้สะดือจริงๆผมก็ทะลึ่งนะ แต่พอเจอพี่เมฆแต่ละดอกเล่นเอาผมไปไม่เป็เหมือนกันร้ายนะครับพี่เขาเนี่ย
เราเดินทางกลับที่พักเวลาตอนเย็นวันนี้รู้สึกว่าชิลล์มาก อยากให้เป็แบบนี้ไปตลอด ไม่ต้องทำงานทำการแล้วครับลาออกมากัดก้อนเกลือกินกันดีกว่า
“ปั๊กอยากจะไปกินที่ศูนย์อาหารหรือให้เขาเอามาส่งที่ห้องดีครับ?”
“กินที่ห้องดีกว่าครับ”
เป็ส่วนตัวดีผมจะแทะขาไก่ยังไงก็ได้ไม่มีใครว่า พี่เมฆจัดการสั่งอาหารให้มาส่งที่ห้องพักผมว่าจะอาบน้ำซักหน่อยเหนียวตัวมาก แต่วันนี้ยังไม่ได้เล่นน้ำเลยมืดๆค่อยเล่นดีกว่ารอไก่ก่อนจะได้เอาลงไปกินในน้ำ ฮ่าๆ ล้อเล่นครับผมไม่ใช่จิ้งจกซักหน่อย
หลังจากผมอาบน้ำเสร็จพี่เมฆก็เข้าไปอาบบ้างซักพักพี่เขาก็เดินออกมาจากห้องน้ำ พี่เขาสวมกางเกงผ้าสามส่วนสีน้ำตาลออกมาอย่างเดียวแล้วเอาเสื้อยืดสีขาวพาดบ่าไว้ พี่เมฆเสยผมอย่างลวกๆ ผมไม่รู้จะพูดยังไงเลย อึ้งทึ่งตำลึงเอ้ย! ตะลึงมาก!! คือแบบโคตรฮอตอ่ะ โคตรฮอตปรอทแตกมาก เวลาพี่แกเสยผมทีนี่ถ้าผมเป็สาวๆนี่กรี๊ดสลบไปแล้ว
“มองอะไรครับ?”
“ป…เปล่าครับ”
อย่าถามผมอย่างนั้น ใจมันสั่นไหวเืกำเดาจะไหลน้ำลายจะหก ขอเก็บอาการแป๊บ!
“ปั๊กเป็อะไรรึเปล่าครับ? หน้าแดงๆ”
“ป…เปล่าครับ”
อย่าเข้ามาให้กว่านี้ เดี๋ยวผมเป็ลมตาย แล้วถ้ายมบาลถามว่าตายยังไงผมนี่ไม่รู้จะตอบว่าอะไรเลย จะตอบว่าเห็นผัวแก้ผ้าแล้วช็อกตายก็เกรงว่าจะอายขายขี้หน้า
“ไม่สะบายรึเปล่า? ไหนพี่ดูซิ”
พี่เมฆเอามือมาแตะหน้าผากเบาๆเล่นเอาผมหน้าร้อนเห่อขึ้นกว่าเดิมอีก
“ผ…ผมไม่เป็อะไร”
“อืม…แต่ตัวก็ไม่ร้อน แต่ทำไมหน้าแดงๆล่ะครับ?”
“ผ…ผมไม่เป็อะไรจริงๆครับ”
จะบอกว่าเขินที่พี่แก้ผ้าเดินออกมาจากห้องน้ำก็กลัวจะเสียฟอร์มความหน้าด้านของผมหมด
“หรือว่าเขินพี่ที่ไม่ใส่เสื้อ?”
เกลียดความรู้ทันของพี่เขาจริงๆครับ
“ป…เปล่า ผ…ผมชินแล้วเห็นออกจะปล่อยไป”
จริงๆแล้วผมน่าจะชินนะครับเพราะเวลาพี่เมฆอยู่บ้านพี่เมฆก็ถอดเสื้อเดินโทงเทงในบ้านบ่อยๆ แต่วันนี้ไม่รู้ทำไมเขินหนักฉิบหายเลย
“จริงเหรอครับ?”
พี่แกถามอย่างเดียวไม่พอแถมจับมือผมไปลูบที่เนินอกของตัวเองอีก อ่อยเรี่ยอ่อราดมากบอกเลยอย่าอ่อยผมเยอะเดี๋ยวผมใจแตกไปมากกว่านี้พี่รับผิดชอบไหวเหรอ? ไหนว่าขาชอบสั่นบ่อยๆหรือพี่ชอบเวลาขาสั่นครับ?
“จ…จริงสิครับ”
ผมจะตกนรกมั้ยครับ? ผิดศีลข้อ 4 เนี่ย
“แต่พี่ว่าเราโกหก”
รู้ดีตลอดแฟนผมเนี่ยพี่เมฆโอบเอวผมเข้าไปชิดกับเอวของพี่เขา แล้วบีบสะโพกผมเบาๆ อย่ามาอ่อยตอนนี้ผมยังไม่ได้กินข้าวเย็นเลยหมดแรงแล้ว รอก่อนดิ!
“ผมเปล่า…”
พี่เมฆยื่นหน้าเข้ามาใกล้ลมหายใจของเราทั้งสองต่างก็เป่ารดกันและกัน ผมเงยหน้าไปสบตาพี่เขา พี่เมฆยิ้มจนเห็นเขียวขาวๆผมยิ้มตอบ เรา…
‘ก๊อกๆ’
“อาหารมาส่งแล้วครับ”
วะ!!! เสียอารมณ์เลย กำลังจะเข้าด้ายเข้าเข็มอยู่แล้ว เสียดายฉิบหาย! เมื่อกี๊บรรยากาศมันเหมาะแก่การเสียตัวอย่างแรงเลยคนส่งอาหารบ้านอยู่ที่ไหนครับ? เดี๋ยวผมจะจ้างรถสิบล้อไปถล่ม
“เดี๋ยวพี่มาครับ”
พี่เมฆรีบใส่เสื้อยืดแล้วเดินไปที่ประตู
ไม่เป็ไรครับ! บรรยากาศแบบเมื่อกี๊ผมสร้างได้ตลอดเวลาแหละ ก็คนมันเชี่ยวซะอย่าง อ่อยได้ทุกวันครบบอกเลย!
47K
