ไม่นานนักคนของลิ้มจ้าวเฉินก็ล้มตายลงจนเหลือเพียงหยิบมือ พร้อมทหารที่ราชองครักษ์พามาสมทบ บุกเข้าโจมตีคนของลิ้มจ้าวเฉินที่เหลือจนสะบักสะบอม
เมื่อรู้ว่ากำลังเพลี่ยงพล้ำ ชายชราตัดสินใจพุ่งตัวเข้าไปหาพระชายาหยางเอ๋อ ที่ถูกพันธนาการด้วยเชือกเส้นหนา เพื่อจะใช้นางเป็ตัวประกันหลบหนี ทว่ายังก้าวไปไม่ทันถึงตัว ลูกธนูขององค์ชายอี้เทียนก็แหวกอากาศตามหลังมา หนึ่งในสามดอกปักเข้ากลางหลังของชายชราจนล้มลงในทันที
“ท่านตา!” เสียงกรีดร้องขององค์ชายหยางเติ้งดังขึ้น ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปหาชายชราด้วยความเป็ห่วง พร้อมอี้เทียนพุ่งตัวไปหาหยางเอ๋อ แล้วใช้กระบี่แก้พันธนาการ มือหนาเกี่ยวอาภรณ์แล้วรั้งร่างนางเข้าหาตัวอย่างอ่อนโยน ท่ามกลางสายตาทุกคนจับจ้องมองตรงมายังพระชายาหยางเอ๋อเป็จุดเดียวกัน
หิมะค่อย ๆ โปรยปรายลงมาอีกครั้ง บนพื้นที่เต็มไปด้วยคราบเืแดงฉาน เสียงกรีดร้องขององค์ชายหยางเติ้งดังขึ้น พร้อมกับลมหายใจของลิ้มจ้าวเฉินสิ้นสุด
“ท่านตา!” เขาะโสุดเสียง ความเสียใจก่อเกิดขึ้นท่ามกลางคราบน้ำตาที่ไหลรินออกมาอย่างสิ้นหวัง ชายหนุ่มพยายามใช้มืออุดเืที่ไหลนองออกมา ทว่าพยายามเท่าใด ก็ไม่อาจดึงลมหายใจของชายชรากลับมาได้ นับจากเด็กจนโต ชายชราและมารดาเป็ผู้มอบความรัก เขาไม่เคยได้รับความอบอุ่นแท้จริงจากผู้ใด แม้กระทั่งฮ่องเต้ ที่ขึ้นชื่อว่าเป็บิดาของตน
มือหนากำเบียดกันแน่นด้วยความโกรธ ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน แล้วจับจ้องมายังอี้เทียนด้วยสายตาคับแค้นใจ พร้อมหิมะค่อย ๆ โปรยปรายลงมา องค์ชายรองอี้เทียนส่งร่างของหยางเอ๋อให้กับองค์ชายสี่ แล้วหันมาประจันหน้ากับอีกฝ่ายด้วยสายตาแน่นิ่ง
“เ้ามีสองทางเลือก จะให้ฆ่าลงมือสังหารเ้า หรือจะกลับไปรับโทษที่วังหลวง!” สิ้นเสียงของอี้เทียน หยางเติ้งก็หัวเราะร่วนออกมาอย่างสิ้นหวัง
“แท้จริงแล้ว ข้าโดนเ้าตบตามาตลอด จุดอ่อนของเ้าที่ข้าพยายามตามหา ไม่ใช่หลี่เถียนเปา เ้าทำได้ดี! ให้ข้าเพลี่ยงพล้ำจนต้องมีจุดจบเช่นนี้” องค์ชายรองอี้เทียนไม่ตอบโต้ ยังคงแน่นิ่งจับจ้องมองอีกฝ่ายอย่างเงียบ ๆ ก่อนหยางเติ้งจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“หลังจากนี้ หากเ้าขึ้นเป็รัชทายาท เ้าก็อย่าลืมว่าเดิมที ตำแหน่งนี้ควรเป็ของข้า เป็ตำแหน่งที่ติดตัวข้ามาั้แ่เกิด ไม่ว่าอะไรก็เปลี่ยนแปลงความจริงไม่ได้ทั้งนั้น ขอให้เ้าจงละอายแก่ใจ!” อี้เทียนทิ้งกระบี่ในมือ แล้วจับจ้องมองอีกฝ่าย พลันตอบกลับ
“นับจากเด็กจนโต ข้าไม่เคยอยากได้ตำแหน่งรัชทายาท ข้าเคยไม่ใฝ่ฝันอยากได้ตำแหน่งของเ้า ข้าแค่อยากเป็เพียงองค์ชายธรรมดาที่ไม่ต้องแก่งแย่งกับผู้ใด” ยังไม่ทันที่อี้เทียนพูดจบ หยางเติ้งก็สวนขึ้นในทันที
“แล้วเหตุใดต้องแย่งชิงกับข้า!”
“เพราะเมื่อใดที่เ้าได้ขึ้นเป็ใหญ่ แผ่นดินจะร้อนเป็ไฟ การกระหายในอำนาจของลิ้มจ้าวเฉิน เ้าเหรอจะต้านทานได้?” ก่อนองค์ชายสี่จะเดินเข้ามาแล้วเอ่ยขึ้น
“ความหมายสั้น ๆ ขององค์ชายรองก็คือ หากเ้าชนะการปราบฏ ฐานะรัชทายาทจะตกอยู่ในมือคนชั่ว ราชบัลลังก์สั่นคลอน ในที่สุดอำนาจของสกุลลิ้มจะกลับมา บ้านเมืองจะลุกเป็ไฟ เดือดร้อนกันไปถ้วนหน้า” ก่อนร่างของหยางเอ๋อจะเดินเข้ามาสมทบ แล้วมองตรงไปยังองค์ชายหยางเติ้ง พลันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“การปราบฏ แท้จริงแล้ว เป็ฝีมือขององค์ชายรอง พระองค์เองก็ประจักษ์แก่สายตา แต่ด้วยความอยากเอาชนะ พระองค์ลงทุนฆ่าหญิงบริสุทธิ์คนหนึ่ง เพื่อแย่งความดีความชอบไปเป็ของตน คุณสมบัติเช่นนี้ เหมาะสมแล้วเหรอที่จะเป็รัชทายาท?” น้ำเสียงราบเรียบของหยางเอ๋อกล่าวออกมา พร้อมราชองครักษ์จะเข้ากุมตัวองค์ชายหยางเติ้ง กลับเข้าไปรับโทษที่วังหลวง พร้อมกับหัวหน้าฏ
ทุกอย่างจบสิ้นลงพร้อมหิมะสีขาวค่อย ๆ โปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย ก่อนทั้งสามจะหันมองหน้ากัน แล้วทอดสายตามองตรงไปยังเบื้องหน้า ท่ามกลางหิมะโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย
ขบวนรถม้าค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากเมื่อไห่โจวกลับเข้าวังหลวง สายตาขององค์ชายสี่จับจ้องไปยังพี่ชายของตนแล้วเอ่ยขึ้น
“ใจคอท่านจะไม่อธิบายอะไรหน่อยเหรอ”
“อธิบายอะไร?” ชายสูงศักดิ์เอ่ยถาม ก่อนองค์ชายสี่จะถอนหายใจ แล้วเริ่มรู้สึกเจ็บที่าแ ก่อนหยางเอ๋อจะรีบถกแขนเสื้ออีกฝ่ายขึ้นด้วยความเป็ห่วง ท่ามกลางสายตากลมโตขององค์ชายรองอี้เทียน มองการกระทำของหยางเอ๋ออย่างเงียบ ๆ
“ยังมีเืซึมออกมาอยู่” นางพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พลันเปิดขวดยา แล้วทาลงเบา ๆ ที่แผล
“ยังจะปากแข็งว่าไม่เป็อะไรอีก ทั้งที่ความจริงไม่ใช่าแเล็กน้อยเลยสักนิด” นางพึมพำ พร้อมบรรจงแต้มยาให้องค์ชายสี่ ก่อนอี้เทียนจะเอ่ยขึ้น
“ข้าทาให้เขาเองจะดีกว่า” อี้เทียนดึงยาจากมือของหยางเอ๋อ แล้วเตรียมทายาให้เซียวจ้าน ก่อนชายหนุ่มจะเบิกตากว้างแล้วเบี่ยงแขนหลบ
“มือเสด็จพี่ หนักยิ่งกว่าอะไร ขืนแต้มยาให้ข้า มีหวังแผลได้เน่าพอดี” อี้เทียนใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม ความเื่มากของเซียวจ้านทำให้เขาค่อย ๆ หมดความอดทนแล้วตอบกลับ
“เ้าเป็ถึงองค์ชายสี่ แผลแค่นี้ อย่าทำสำออย”
“ให้นางทายาให้ข้า” เซียวจ้านดึงยาจากมือพี่ชายแล้วยื่นกลับคืนให้กับหยางเอ๋อ ก่อนนางจะมองตรงไปยังอี้เทียนแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ให้หม่อมฉันทายาให้องค์ชายสี่เถอะนะเพคะ ที่เขาต้องาเ็ เป็เพราะพยายามช่วยเหลือหม่อมฉัน”
“ได้ยินชัดหรือยัง?” เซียวจ้านเอ่ยย้ำ พร้อมหยางเอ๋อตั้งใจบรรจงใส่ยาลงแผลขององค์ชายสี่อย่างระวัง ท่ามกลางสายตาแน่นิ่งของอี้เทียน นั่งมองทั้งสองทายาให้กันโดยไม่สนใจว่ามีเขานั่งอยู่ด้วย
75
