ย้อนกลับไปสมัยปีหนึ่ง
ตอนนั้นเป็วันแรกที่นักศึกษาใหม่ทุกคนจะต้องมารายงานตัวและลงทะเบียนเป็นักศึกษา ตะวันที่ไม่รู้จักใครเลยได้แต่เดินเงอะงะไม่รู้จะเดินไปทางไหนดี จนทำให้เดินไปชนกับใครบางคนเข้า ตอนนั้นเขาทั้งใทั้งกลัวว่าจะโดนอีกฝ่ายเอาเื่รึเปล่า
“ขอโทษครับ” ตะวันรีบเอ่ยขอโทษ แต่เ้าของร่างนั้นกลับหันมาถามเขาด้วยความเป็ห่วง แม้จะถามตามมารยาทโดยไม่คิดอะไร แต่ตะวันกลับรู้สึกหัวใจเต้นแรงทันทีที่ได้เห็นหน้าของผู้ชายที่เขาบังเอิญเดินชน
“ไม่เป็ไรใช่ไหม” เสียงทุ้มเอ่ยถาม
“มะ ไม่เป็ไรครับ” ตะวันรู้สึกได้เลยว่าตัวเองกำลังตื่นเต้นอยู่ และสาเหตุก็มาจากผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้ด้วย แถมเหมือนตัวเองก็มีอะไรที่แปลกไป
“งั้นก็ดี ไปเถอะศรรัก” พูดจบผู้ชายตรงหน้าก็เดินไปพร้อมกับเด็กหนุ่มน่าตาหน้ารักที่อยู่ข้างกาย
“แล้วข้าวปุ้นล่ะ”
“ฉันบอกให้ไปเจอกันที่หน้าตึกแล้ว”
ตะวันยืนมองคนทั้งสองเดินพูดคุยไปจนสุดทาง เขาก็หันกลับมาสนใจกับเื่ของตัวเองต่อ ที่ตอนนี้ยังหาตึกเรียนไม่เจอเลย เท่าที่สอบถามมาตึกเรียนของเขาน่าจะอยู่ฝั่งตรงข้าม แสดงว่าเขาจะต้องเดินอ้อมไปอีกทางหนึ่ง
“ขอโทษนะครับ ตึกศิลปกรรมไปทางไหนหรอ” เสียงสดใสเอ่ยถามกับตะวัน เมื่อหันไปมองก็พบว่าเป็เด็กหนุ่มใบหน้าสวยที่กำลังยิ้มให้อย่างเป็มิตร
“ฉันก็กำลังจะไปที่ตึกนั้นเหมือนกัน ถ้ายังไงเราไปด้วยกันไหม” ตะวันเอ่ยชวน
“ได้หรอโชคดีจัง ฉันนัดกับเพื่อนเอาไว้ แต่ก็หลงทางซะงั้น ว่าแต่นายชื่ออะไรหรอ ฉันข้าวปุ้น”
“ฉันชื่อตะวัน”
“ตะวันเรียนอยู่สาขาอะไรหรอ” ข้าวปุ้นเอ่ยถามระหว่างที่กำลังเดินไป
“ออกแบบผลิตภัณฑ์” ตะวันเอ่ยบอกอย่างเป็มิตร
“เอ๊ะเหมือนกันเลย งั้นเราก็เรียนด้วยกันสิ”
ข้าวปุ้นพูดด้วยความดีใจ มันทำให้ตะวันรู้สึกใจชื้นขึ้นมาทันที ที่อย่างน้อยๆ ก็มีคนที่อัธยาศัยดีเรียนอยู่ด้วยกัน และเพราะเหตุการณ์ในวันนั้น มันจึงทำให้ตะวัน ข้าวปุ้น อาทิตย์ และศรรักได้อยู่กลุ่มเดียวกันไปโดยปริยาย
หลังจากนั้นตะวันก็ค่อยๆ สนิทกับเพื่อนทุกคนในกลุ่ม โดยเฉพาะอาทิตย์ที่ตะวันสนิทมากเป็พิเศษ อาจจะเพราะอาทิตย์คอยให้ช่วยเหลือเขาอยู่ตลอดก็เป็ได้ แถมยังอยู่หอพักเดียวกันอีก ทุกครั้งเวลามีงานคู่พวกเขาจึงได้อยู่ด้วยกันตลอด
จากความใกล้ชิดมันจึงทำให้ตะวันเริ่มที่จะคิดกับอาทิตย์มากกว่าเพื่อน พอยิ่งต้องเก็บความรู้สึกเอาไว้ มันก็ยิ่งทะลักออกมา
จนในที่สุดตอนปิดเทอมใหญ่จะขึ้นปีสาม ตะวันก็รวบรวมความกล้า นัดอาทิตย์ให้ออกมาเจอกันข้างนอก ซึ่งมันก็สร้างความแปลกใจให้กับอาทิตย์เป็อย่างมาก
“มีเื่อะไรรึเปล่าตะวัน ถึงต้องออกมาเจอกันข้างนอกแบบนี้” อาทิตย์มองดูใบหน้าสวยที่เหมือนมีเื่อะไรสักอย่างอยากจะพูดออกมาและเก็บอยู่ภายในใจ
“ฉันมีเื่จะปรึกษาน่ะ” ตะวันบอกแล้วก็เงียบไป อาทิตย์จึงถามอีกครั้ง
“หึม!! เื่อะไรล่ะ”
“คือว่าตอนนี้ฉัน...” ตะวันลังเลเล็กน้อยที่จะพูดออกไป แต่เมื่อมองใบหน้าหล่อเข้มของอาทิตย์ ความรู้สึกหนึ่งก็ผุดขึ้นมา จนในที่สุดเขาก็กลั้นใจพูดออกไปจนได้
“ฉันกำลังชอบคนๆ หนึ่งอยู่ แต่ไม่รู้จะทำยังไงดี ไม่กล้าบอกอีกฝ่ายด้วย”
“ก็ดีหนิ ทำไม่ไม่บอกเ้าตัวไปล่ะ” ได้ยินดังนั้นอาทิตย์ก็แนะนำออกไป
“ฉันกลัวน่ะ กลัวว่าอีกฝ่ายจะเกลียดเอา” ตะวันบอกเสียงอ่อน
“ไม่มีใครเกลียดความรู้สึกดีๆ ที่ตัวเองได้รับหรอก ลองรวบรวมความกล้าบอกไปเลยสิ”
“แต่ว่าอีกฝ่ายเป็ผู้ชายนะ”
“เอ๊ะ!!” คราวนี้อาทิตย์ถึงกับใ
“ใหรอ ขอโทษ!! คงจะรังเกียจสินะที่ฉันชอบผู้ชาย” ใบหน้าสวยหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด
“เปล่าเลยฉันไม่ได้คิดแบบนั้น ฉันเข้าใจดี ความรู้สึกของแต่ละคนห้ามกันไม่ได้หรอก ลองบอกไปเลยสิ ถึงจะโดนปฏิเสธ อย่างน้อยเราก็ได้บอกความรู้สึกของตัวเองออกไปให้อีกฝ่ายรู้ มันเป็เื่ดีไม่ใช่หรอ”
“ฉันบอกได้จริงๆ หรอ” ตะวันถามย้ำอย่างไม่แน่ใจ
“แน่นอนนายทำได้อยู่แล้ว ถ้ายังไงขอให้โชคดีนะ ฉันเอาใจช่วย” อาทิตย์ใช้มือตบไหล่อย่างให้กำลังใจ แต่ก่อนที่จะเอามือออกจากไหล่ ตะวันก็เอ่ยขึ้นมาจนอาทิตย์ถึงกับใอีกครั้ง
“ฉันชอบนายอาทิตย์”
“เอ๊ะ!!” คนถูกสารภาพรักถึงกับทำตัวไม่ถูก
“ฉันชอบนาย” ตะวันเอ่ยย้ำอีกครั้งด้วยสีหน้าที่จริงจัง
“เอ่อ!! ยังไงดีล่ะ ขอโทษนะ” อาทิตย์เอ่ยขอโทษเสียงอ่อน จะโทษอีกฝ่ายก็ไม่ได้ ในเมื่อเขาเป็คนแนะนำให้สารภาพออกไปเอง
“เพราะฉันเป็ผู้ชายอย่างงั้นหรอ”
“ไม่ใช่อย่างงั้น ตอนนี้ฉันมีคนที่ชอบอยู่แล้ว อีกฝ่ายก็เป็ผู้ชายเหมือนกัน” เป็ครั้งแรกเลยที่ตะวันได้รู้ว่าอาทิตย์เองก็มีรสนิยมเหมือนกันกับเขา
“นายมีคนที่คบอยู่แล้วหรอ” ได้ยินดังนั้นตะวันก็มีสีหน้าใ
“เปล่าหรอก แค่รักข้างเดียวน่ะ ฉันก็แค่อยากจะดูแลเค้า ทำให้เค้ามีความสุขในทุกๆ วัน ไม่ได้้าอย่างอื่น ขอโทษนะที่ฉันแนะนำนายไปเมื่อกี้ เพราะไม่คิดว่าคนที่นายชอบจะเป็ฉัน” อาทิตย์เอ่ยบอกตามตรง จนตะวันที่ถูกปฏิเสธได้แต่ยิ้มแก้เก้อ จากนั้นเ้าตัวก็แกล้งทำทีว่าล้ออาทิตย์เล่นก็เท่านั้น
“นี่คิดจริงๆ หรอว่าฉันชอบนาย ฉันก็แค่แกล้งเล่น ไม่คิดเลยว่านายจะจริงจังขนาดนี้” ตะวันแกล้งหัวเราะให้กับคนตรงหน้า แม้ภายในใจจะรู้สึกเ็ปก็ตาม
“งั้นหรอ เอาเถอะถ้าไม่ใช่ฉันก็ดีไป เพราะฉันไม่อยากทำให้นายต้องเสียใจหรอกนะ และถึงจะเป็ฉัน คำตอบก็เหมือนเดิมอยู่ดี” อาทิตย์บอกอย่างไร้เยื่อใย ได้ยินแบบนั้นตะวันก็แอบหน้าเสียเล็กน้อย แต่เขาก็ฝืนยิ้มให้เป็ปกติ
“จ้าๆ พ่อคนคลั่งรัก ว่าแต่คนที่นายแอบรักเป็ใครหรอ ฉันรู้จักไหม” ตะวันแกล้งแหย่ต่อ
“นายไม่ต้องรู้หรอก เื่นี้ไม่เกี่ยวกับนาย ฉันกลับก่อนล่ะ” น้ำเสียงที่เคยปกติกลับกลายมาเป็เ็า ราวกับว่าไม่้าให้ตะวันยุ่งเื่ส่วนตัวของเขา
และหลังจากสารภาพรักออกไปวันนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาก็เริ่มจะไม่เหมือนเดิม แม้อาทิตย์จะไม่แสดงออกมาอย่างชัดเจน แต่ท่าทีของเขาบ่งบอกว่าพยายามเว้นระยะห่าง ถึงอย่างงั้นตะวันก็ยังทำตัวเหมือนปกติ จนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้ได้มารู้ความลับว่า คนที่อาทิตย์แอบรักแท้จริงแล้วนั้นก็คือศรรักนั้นเอง
ยิ่งเห็นการกระทำอ่อนโยนที่อาทิตย์มีให้กับศรรักเพียงคนเดียว มันก็ยิ่งทำให้ตะวันเริ่มจะอิจฉาความอ่อนโยนนั้น แถมความรู้สึกอยากเป็คนสำคัญก็ก่อตัวขึ้นเรื่อยๆ จนตะวันไม่อาจควบคุมความรู้สึกตัวเองได้
แต่ถึงอย่างงั้นทั้งคำพูดและการกระทำที่แสดงออกมา มันกลับตรงกันข้ามตลอด
.............................................................................................................................
926
