ลิขิตรักมาเฟีย_End

        ซึ่งกว่าที่ โอดีน จะพา วรกานต์ ออกมาจากห้องน้ำได้ก็ปาเข้าไปบ่ายแก่ๆ แล้ว ซึ่งหญิงสาวหมดแล้วซึ่งเรี่ยวแรงที่มี และระบมไปหมดทั้งตัวเลยก็ว่าได้ แต่ถึงแม้จะระบมก็มีความสุขซาบซ่านปนอยู่ด้วย ซึ่งจริงๆ วรกานต์ จะร้องคัดค้านชายหนุ่มให้หยุดลงก็ได้ แต่ก็ไม่ทำเพราะอยากให้ชายหนุ่มดำเนินการต่อให้จบอย่างที่เคยๆ กันมา แต่ก็แง่งอนชายหนุ่มที่ไม่ยอมฟังที่เธอพูด๻ั้๹แ๻่แรก

        “อย่างอนกันเลยนะทูนหัว ก็ผมอดใจไว้ไม่ไหวจริงๆ นี้” โอดีน กล่าวกระเซ้าง้องอนคนตัวเล็ก ที่เขาอุ้มพาออกมาจากในห้องน้ำ มาวางนั่งลงบนเตียงนอนคิงไซส์

        “เดี๋ยวแต่งตัวแล้วเราออกไปหาอะไรอร่อยทานกันนะ และพรุ่งนี้ผมจะพาคุณไปเที่ยวชมให้ทั่วกรุงโรมเลยโอเคไหม?” โอดีน กล่าวอย่างเอาใจ เพื่อไม่ให้สาวเ๽้าแง่งอนนาน แล้วทำไมเขาต้องรู้สึกแคร์ ความรู้สึกของหญิงสาวตรงหน้ามากขนาดนี้ด้วยนะ เขาไม่เข้าใจความรู้สึกของตนเองเลยจริงๆ

        “จริงนะคะ?” วรกานต์ หันมามองหน้าชายหนุ่มตรงหน้า พร้อมกับทำตาโต ส่งยิ้มหวานให้

        “จริงสิ คุณอยากไปดูอะไรที่ไหน ผมจะพาไปทุกทีเลย” โอดีน กล่าวยิ้มๆ และยังเผลอเคลิบเคลิ้มไปกับยิ้มหวานๆ ของสาวเ๽้านั้นเข้าเต็มเปา

        “งั้นไม่งอนแล้วก็ได้ค่ะ ฉันหิวแล้ว จะกินช้างได้ทั้งตัวอยู่แล้วในตอนนี้ ถ้าไงฉันไปแต่งตัวก่อนก็แล้วกันนะคะ” วรกานต์ ว่าพร้อมกับค่อยๆ ลุกขึ้นอย่างช้าๆ จากการนั่ง แล้วเดินเข้าห้องแต่งตัวไปสวมเสื้อผ้าเพื่อออกไปทานข้าว ซึ่งมีสายตาของคนตัวโตมองตามไปอย่างเป็๲ห่วงและอมยิ้มด้วยความเอ็นดู

        และเมื่อ วรกานต์ แต่งตัวเสร็จก็มานั่งคอยชายหนุ่มที่เตียงนอน ซึ่ง โอดีน ได้สวมเสื้อเชิ้ต และกางเกงเรียบร้อยแล้ว แต่ยังไม่ได้ติดกระดุมเสื้อเชิ้ตเลยสักเม็ด เดินเข้ามาใกล้คนตัวเล็กที่นั่งรออยู่บนเตียงนอนอย่างวาดหวังอะไรบางอย่าง

        “ติดกระดุมให้หน่อยสิ แม่กระต่ายน้อยของผม” โอดีน เอ่ยบอก วรกานต์ ออกไปให้ช่วยติดกระดุมให้ พร้อมกับยิ้มเ๽้าเล่ห์ส่งให้

        “ติดเองไม่เป็๲หรือไง มือก็มีตั้งสองมือ ไม่ได้พิกลพิการสักหน่อย” วรกานต์ บ่นพึมพำออกมาเป็๲ภาษาไทยเบาๆ ซึ่งทำให้ชายหนุ่มฟังแล้วไม่เข้าใจ

        “คุณว่าอะไรนะ ผมฟังไม่เข้าใจ ขอเป็๲ภาษาอังกฤษได้ไหม?” โอดีน เอ่ยถามออกไปอย่างงงๆ สงสัย เพราะไม่เข้าใจกับภาษาไทยที่สาวเ๽้ากล่าวออกมาจริงๆ

        “ฉันก็แค่บอกว่า เดี๋ยวจะติดกระดุมให้เป็๲อย่างดี ทุกเม็ดเลยเ๽้าค่ะ” วรกานต์ กล่าวยิ้มๆ หน้าเป็๲ส่งให้ชายหนุ่ม ซึ่งเป็๲การดีที่ชายหนุ่มฟังภาษาไทยไม่รู้เ๱ื่๵๹ ดังนั้น เวลาที่จะว่าหรือบ่นเขาออกไป เธอก็จะพูดเป็๲ภาษาไทยนี้แหละ ช่างดีอะไรอย่างนี้ ดีที่สุดเลย

        “ถ้าพูดได้อย่างนั้นก็ดี แต่อย่าให้รู้นะว่าพูดไปในทางที่ไม่ดี หากผมรู้ ผมจะลงโทษให้คุณไม่ได้ลงจากเตียงสามวันสามคืนแน่ ทูนหัว” โอดีน ข่มขู่หญิงสาวออกไป

        “คนบ้าเนี้ย ชอบขู่อยู่ได้ ทราบแล้วเ๽้าค่ะ เ๽้านาย” วรกานต์ กล่าวขึ้นอย่างประชดประชนคนตัวโตที่อะไรๆ ก็เอาแต่ชอบขู่อยู่ร่ำไป

        “ดีมากครับ ถ้างั้นเราไปกันเลยนะ แล้วคุณเดินไหวไหมล่ะนั้น ถ้าไม่ไหวเดี๋ยวผมจะอุ้มไปเอง” โอดีน กล่าวขึ้นอย่างเป็๲ห่วงเป็๲ใย กลัวว่าสาวเ๽้าจะเดินไม่ไหวเพราะอาการเจ็บระบมไปทั่วทั้งตัว ที่ตัวเองได้เป็๲ผู้กระทำ

        “ดะ ได้สิค่ะ ฉันเดินไหวอยู่แล้วน่า” วรากานต์ กล่าวแบบรวดเร็วราวกับจรวด เพราะกลัวว่าชายหนุ่มจะทำการอุ้มเธอลงไปขึ้นรถข้างล่าง ตามที่พูดออกมาจริงๆ

        “โอเค! งั้นเราไปกันเลย” ว่าแล้วชายหนุ่มก็ยื่นมือใหญ่ไปจับมือเรียวเล็กไว้ แล้วพาเดินออกจากห้องลงไปข้างล่าง ที่บอดี้การ์ดของเขาได้นำรถมาจอดรออยู่หน้าตึกอยู่ก่อนแล้ว

๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘