มู่หรงสือลุกขึ้นจากที่นั่ง เดินตรงไปยังหญิงสาวคนนั้นที่นั่งฝั่งตรงข้ามของเขา หยุดยืนที่ด้านหน้า สองมือยื่นไปเท้าพนักเก้าอี้ทำให้หยางซินซินเหมือนอยู่ในวงแขนของเขา
แสงที่ถูกบดบังทำให้การอ่านหนังสือไม่สะดวก ทำให้หยางซินซินต้องเงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือ เหลือบสายตามองเห็นแขนทั้งสองข้างล้อมตัวเธออยู่ ด้านหน้าเห็นเป็่ลำตัวร่างกายของชายคนหนึ่งโน้มตัวบังแสงสว่างจนมิด เมื่อหยางซินซินค่อย ๆ เงยหน้า จึงมองเห็นใบหน้าหล่อเหลาขี้เล่น แววตากรุ้มกริ่มของบุรุษหนุ่มคนนั้นที่เธอเห็นก่อนหน้านี้นั่นเอง
“ขอโทษค่ะ ตัวคุณบังแสงไฟในการอ่านหนังสือของฉัน รบกวนช่วยหลบไปด้านข้างด้วยค่ะ ขอบคุณนะคะ” เธอไม่รู้ว่าเขาจะทำแบบนี้ทำไมแต่ไม่อยากมากเื่จึงต้องเอ่ยออกไป
“แล้วถ้าผมไม่ทำตามล่ะ” ประกายวูบไหวในดวงตาสีนิล สบตาท้าทายสายตาของหยางซินซินอย่างไม่ยอมลงให้ ริมฝีปากยิ้มเยาะเล็กน้อย หวังจะเห็นความเปลี่ยนแปลงในสีหน้าและดวงตาเธอ
หยางซินซินหลุบตาลง สองมือปิดหนังสือเข้าหากัน อารมณ์นิ่ง ๆ เริ่มจะคุกรุ่น ปกติถ้าเจอคนดี เธอก็คุยด้วยดี แต่ถ้าเจอคนที่พูดไม่รู้เื่ ด้วยความสัตย์จริงเธอก็ไม่ค่อยอยากจะให้เป็เื่เท่าไหร่
เธอเก็บหนังสือเข้ากระเป๋าถือ นั่งนิ่งเพียงแว้บเดียว มู่หรงสือมองหยางซินซินกำลังคาดเดาว่าเธอจะทำอย่างไร หรือพูดอะไร ก็ปรากฏว่า หยางซินซินลุกพรวดจากที่นั่งด้วยความรวดเร็ว เฮดบัตต์
ศีรษะเล็กของเธอกระแทกเสยเข้ากับปลายคางของมู่หรงสือ “ปั่ก !!!!” ทำให้มู่หรงสือที่ไม่ได้ตั้งตัว หงายหลังล้มก้นกระแทกพื้น ดาวที่ควรจะได้เห็นนอกอาคารสนามบินก็ว่อนอยู่บนหัวของมู่หรงสืออย่างไม่ทันรู้ตัว
“อุ้ยตาย ว้ายกรี๊ด” หยางซินซินทำท่าทางดุจเศร้าเสียใจซะเต็มประดา
“ต้องขอโทษจริง ๆ นะคะ ที่ดิฉันไม่ระวัง คุณเจ็บมากไหมนะคะ” น้ำเสียงของเธอกดลงต่ำพยายามจะทำให้ดูเหมือนเห็นใจมากที่สุดเท่าที่จะทำได้
“อ๊ายยยยยย ตายยยยแล้ว คุณชายสามมมมม” เสียงระงม เสียงแหลมเสียดแทนหูดังแทรกขึ้นมาพร้อมกับกิริยาเสียอาการของบรรดาสาว ๆ ทั้งหลายที่ห้อมล้อมเขาเมื่อสักครู่ ตอนนี้ทั้งหมดมะรุมมะตุ้มอยู่บนพื้นรอบตัวเขาแล้ว
“เงียบ เดี๋ยวนี้” เสียงะโด้วยความโกรธปนรำคาญเสียงนกกระจอกแตกรังที่ดังอยู่รอบกายเขา ทำให้อาการมึนงงที่มีแย่ลงไปอีก มู่หรงสือจับคาง และประคองศีรษะของตัวเองลูบ ๆ คลำ ๆ ว่ายังอยู่ดี ค่อยผินหน้าไปหาคนต้นเื่ที่ยังยืนอยู่ข้างหน้าเขา
เมื่อเหล่าสาว ๆ จากสตาร์เดซี่คลับเห็นว่าคุณชายสามเหมือนจะอารมณ์ไม่ดี พวกเธอจึงหันพุ่งเป้ามาที่ผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่เข้าพวกคนนั้นแทน
สายตาแต่ละคนมองั้แ่หัวจรดเท้า เท้าจรดหัวหยางซินซิน คนละหลาย ๆ รอบ ก่อนจะประมวลผลในใจคล้าย ๆ กันได้ว่า หน้าตาก็งั้น ๆ หุ่นก็งั้น ๆ การแต่งตัวก็งั้น ๆ ไม่ได้น่าสนใจที่จะเป็คู่แข่งของพวกเธอได้เลย
“นี่เธอ ทำร้ายร่างกายคนน่ะ มันผิดกฎหมายรู้ไหม แล้วเธอรู้ไหมว่าผู้ชายคนนี้เขาเป็ใคร” หนึ่งในหญิงสาวสวยหุ่นดีเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับเดินวนรอบ ๆ ตัวของหยางซินซิน
โอ้ คุณชายสามใช่ไหมที่พวกเขาเรียกกันมีผู้หญิงเป็คนคุ้มกันปกป้องด้วย ทำให้เธอประหลาดใจได้อีก
“ขอโทษด้วยนะคะ คุณไม่สบายเป็โรคความจำสั้นหรือเปล่านะคะ เห็น ๆ อยู่ว่าตอนแรกคุณอยู่ในกลุ่มเดียวกัน นั่งอยู่กับเขา แล้วคุณไม่ทราบหรือคะ ว่าเขาเป็ใคร ถึงต้องมาถามฉัน”
“แกรรรรร !!!!!” สาวจากสตาร์เดซี่คลับท่านนั้น กัดฟันกรอดด้วยความเคืองใจอย่างที่สุด
เมื่อมีลูกรับ ลูกส่ง ลูกคู่ก็มาเสริมทันที
“แก ทำร้ายร่างกายคุณชายสาม คุณ คุณ เรียกตำรวจมาจับมันไปเลย” อีกสาวจากสถานที่เดียวกันเริ่มแผลงฤทธิ์ ะโเสียงดัง ชี้นิ้วไหวไหวมาทางหยางซินซิน เรียกหาเ้าหน้าที่ให้มาช่วย
หยางซินซินส่ายหน้าอย่างเอือมระอากับพวกมากลากไปกลุ่มนี้จริง ๆ พวกนี้ถือว่าตัวเองมีกันหลายคนคิดจะกัดเธอไม่ปล่อย
“นี่พวกคุณ ดิฉันว่ามันเป็อุบัติเหตุจากความไม่ตั้งใจนะคะ เพราะคนที่คุณเรียกว่าคุณชายสาม เข้ามาคุกคาม กักขังหน่วงเหนี่ยวอิสรภาพในการใช้ชีวิตอันเป็ปรกติสุขของฉัน คุณเห็นเหตุการณ์หรือคะ ถึงพูดฉอด ๆๆๆๆ ไม่เชื่อไปขอดูกล้องวงจรปิดพร้อมกันตอนนี้เลยว่าจริงไหม พิสูจน์ให้รู้ไปเลยว่าเหตุการณ์จริงเป็ยังไง ใครผิดกฎหมายกันแน่??”
ระหว่างเหตุการณ์ชุลมุนวุ่นวายที่เกิดขึ้น ก็มีเสียงแทรกขึ้นมา “ขณะนี้ทางสายการบินพร้อมเปิดให้ท่านขึ้นเครื่องได้ตามลำดับแล้วค่ะ ขอให้กลุ่มบุคคลผู้้าการช่วยเหลือพิเศษ ที่นั่งเฟิร์สคลาส และท่านผู้มีเกียรติทุกท่านเตรียมขึ้นเครื่องได้เลยนะคะ”
หยางซินซินหันไปพบกับสายตาของคุณชายสามคนนั้นที่ประสานกลับมาพอดี ในแววตาของทั้งคู่ต่างมีความขุ่นเคืองหน่อย ๆ แต่ทั้งสองคนรู้ว่าไม่มีเวลาที่จะมาถกเถียงกันให้มากความแล้ว
“ขอโทษที ผมไม่ตั้งใจ หวังว่าคุณจะไม่ถือสา”
มู่หรงสือคิดในใจไม่ตั้งใจกับผีน่ะสิ แต่เวลาไม่มีแล้ว งานจะเสียก็ไม่ได้ พักรบชั่วคราวไปก่อน
“ขอโทษค่ะ ฉันไม่ตั้งใจ”
หยางซินซินคิดในใจ ไม่ตั้งใจกับผีน่ะสิ ฉันไม่รับคำขอโทษที่ไม่จริงใจของนาย แต่ตอนนี้ไม่อยากที่จะก่อศึกศัตรูให้มากเลยต้องผ่อนผันตามกันไปก่อน
เมื่อกลุ่มคนที่้าได้รับความช่วยเหลือพิเศษได้รับการดูแลให้ขึ้นเครื่องเรียบร้อยแล้ว หยางซินซินและมู่หรงสือ รวมถึงกลุ่มผู้โดยสารอื่น ๆ ก็ได้เข้าสู่ที่นั่งในห้องโดยสาร วางสัมภาระจัดการตัวเองในอยู่ในที่นั่งเรียบร้อยเตรียมพร้อม
เสียงของกัปตันแนะนำตัว และทีมผู้เดินทาง แนะนำเส้นทาง ทีมแอร์โฮสเตส แนะนำความปลอดภัยในการใช้อุปกรณ์เครื่องมือช่วยชีวิตในยามฉุกเฉิน เรียบร้อย เครื่องบินก็ได้เหินขึ้นสู่ท้องฟ้า
โซนเฟิร์สคลาส เครื่องบินโดยสารสู่ประเทศ A
ที่นั่งของหยางซินซินอยู่ริมหน้าต่าง ๆ แสงสว่างยามกลางคืนของประเทศ B ส่องสว่าง ส่งเธอให้เดินทางสู่จุดหมายปลายทางที่ประเทศ A ในอีกไม่ช้าแล้ว ตอนนี้อาหารเย็นก็เสริฟ์แล้ว หน้าตาของอาหารที่จัดมาอย่างกระจิดริด น่ารัก น่ากิน ทำให้สายตาเธอพองโตด้วยความตื่นเต้น เพราะเป็ครั้งที่สองที่เธอมีโอกาสได้ขึ้นเครื่องบิน แต่เป็ครั้งแรกที่เธอได้นั่งชั้นเฟิร์สคลาส เป็ประสบการณ์ใหม่ที่น่าประทับใจอีกอย่างหนึ่งในชีวิตเด็กกำพร้าอย่างเธอ
อีกมุมหนึ่งมู่หรงสือเขย่าแก้วไวน์ช้า ๆ ดื่มด่ำกับความหอม และลิ้มรสละเมียดละไมอย่างมีศิลปะ พลันมองเห็นหญิงสาวคู่กรณีนั่งดวงตาเป็ประกายวิบวับ เหมือนได้ของถูกใจ ทั้ง ๆ ที่เวลาเธอมองเขานั้นไม่เห็นจะรู้สึกอะไรกับเขาเลย แต่แค่ของกินตรงหน้ากลับทำให้เธอตื่นเต้นดูมีชีวิตชีวา ท่าทางกระตือรือร้นที่หยิบชิมนั่นนิด ชิมนี่หน่อย แล้วยิ้มแย้มอย่างมีความสุขอย่างจริง ๆ ทำให้สะกดหัวใจ และสายตาของเขาให้ไม่อาจละสายตาไปจากดวงหน้าและท่าทางของเธอนั้นได้เลย
หลังจากผ่านเวลาอาหารไป ก็ยังมีเวลาอีกประมาณ 2 ชั่วโมงที่จะถึงจุดหมายปลายทางประเทศ A
“โคร้มมมมม!!!!!!! ตึ่ง ตุบ ” เสียงดังสนั่นทั่วห้องโดยสาร ปลุกทุกคนที่อยู่ในภวังค์ให้ตื่นขึ้น
เสียงใ เสียงของความวุ่นวายสับสน ถูกแทรกด้วยเสียงประกาศ
“สวัสดีค่ะ เที่ยวบินนี้ มีผู้โดยสารท่านใดที่เป็บุคลากรทางการแพทย์ คุณหมอหรือคุณพยาบาลบ้างไหมนะคะ โปรดแสดงตนที่พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินของเราที่ใกล้ท่านที่สุดด้วยค่ะ ขอบคุณค่ะ”
5K
