ตอนที่สิบเจ็ด Prologue again
นี่คือสิ่งที่ผมเข้ามาในเกมส์ตามจินตนาการของผม
ความรู้สึกนั้นแตกต่างจากตอนที่อยู่ภายนอกใน
โลกแห่งความจริง
ด้วยขีดจำกัดความสามารถของผมด้วยจิตสำนึกหรือด้วยความเชื่อ
ผมเชื่อว่าตนเองสามารถเข้าไปในโลกแห่งหนังสือของเด็กชายใต้บันได้และขโมยสินค้าต่างๆออกมาได้ด้วยความรวดเร็วอย่างไม่จ่ายเงิน
แต่จะทำอย่างนั้นไปทำไมเล่า?
ไม่มีความจำเป็ที่จะต้องสร้างศัตรูกับโลกของเด็กชายใต้บันไดอย่างไม่จำเป็
เพราะเราอาจจะต้องไปซื้อของอย่างอื่นที่จำเป้นหลังจากนั้นอีกก็ได้
เราอาจจะโดนคนในโลกนั้นออกมาแก้แค้นในภายหลังก็ได้ในอนาคต
ไม่มีความจำเป็ที่เราต้องโหดร้ายกับใครโดยไม่จำเป็
และผมก็เข้ามาในโลกที่ผม้า
ชายหนุ่มไร้ชื่อผู้หนึ่งได้เดินทางมาที่บ้านเกิดของมารดาเพื่อเอาโกศของมารดาไปไว้คู่กับน้องสาวของเขา
ซานมาโค
เกาะในทางทะเลใต้ที่ไม่ระบุชื่อว่าอยู่ที่ไหนแน่ชัด
และไม่ระบุว่าเป็เชื้อชาติเผ่าพันธุ์ใดหรือมีจำนวนเท่าไรแน่ชัด
แต่ในเกาะในพื้นที่ที่เกมส์ดำเนินไปนั้นกว้างมากๆ
มีฉากให้เล่นเยอะ ทั้งในเมือง ูเาทะเลทราย ูเาหิมะ....เกาะบ้าอะไรมีภูมิศาสตร์ที่แตกต่างกันเยอะแยะอย่างนี้
สามารถจับคนที่ผ่านไปมามาบังคับให้เป็นักโทษแรงงานคราฟท์ของสร้างฐานทัพได้จนทำให้ผู้เช่นนั้นลืมเนื้อเื่หลักไปได้เลยทีเดียวเพราะมัวแต่จะจับnpc ต่างๆมาเป็ทาสแรงงาน
และพอจับสัตว์ป่าเช่น สิงโต หมี ม้าต่างๆมาเลี้ยงได้ก็ทำเอาคนสนุกกันใหญ่จนลืมเนื้อเื่หลักไปเลยทีเดียว
ผมผมนั้นอยู่ในฉากเปิดเื่จินตนาการพาสปอร์ตของตนเอง
Samuel Whiteman
ซามูเอล ไวท์แมน
Occupation:Government Officer
อาชีพ:เ้าหน้าที่ของรัฐ
นี่คือฉากที่เราสามารถใส่ชื่อของเราลงไปได้ในเกมส์อาชีพจะเป็ตัวกำหนดโบนัสสกิลของเราบางอย่าง หากเป็ทหารมาก่อนจะมีค่าทักษะด้านอาวุธปืนหากเป็คนขี้เหล้า Alcoholism จะมีความทนทานพิษ Poisonresistance และเข้ากับชาวบ้านพื้นเมืองได้ดีขึ้น Native’sfavor เป็นต้น
และระดับความยากของเกมส์
Race:White
เผ่าพันธุ์:คนผิวขาว
ระดับความง่ายที่สุดในเกมส์
ตามคำแนะนำเกมส์คือ
ไม่มีผลอะไรต่อระบบการต่อสู้แต่มีผลต่อทุกอย่างในชีวิตนอกเหนือจากนั้น
266
