เวหาโอบพระพาย : ตอนที่ 19 น้องพายของพี่เว
และแล้วเวลาก็ผันผ่านไปอย่างรวดเร็ว พระพายและนิทราต่างก็เรียนจบและได้ทำงานตามสายงานที่ตนเองเลือก โดยพระพายมีเวหาคอยดูแลไม่ห่าง นิทราเองก็เช่นกัน หลังจากที่ธรกับนิทราได้ตกลงคบหาเป็แฟนกัน ธรก็เฝ้ารับส่งดูแลนิทราเป็อย่างดี
“น้องพายคะ วันนี้เราไปเดินเล่นกันก่อนกลับดีไหม พอดีพี่มีเื่เครียดนิดหน่อยค่ะ พี่อยากเดินดูอะไรพลางๆ เผื่อจะดีขึ้นบ้าง” เวหาพูดพร้อมกับทำหน้าเคร่งเครียด จนพระพายที่มองอยู่ถึงกับใจไม่ดี เพราะเป็ห่วงเหลือเกิน
“มีเื่อะไรหรือเปล่าคะพี่เว ทำไมถึงทำหน้าเครียดขนาดนั้นละคะ”
“มีเื่งานให้ต้องเครียดนิดหน่อยค่ะ พี่เลยอยากชวนน้องพายไปเดินเล่นไงคะ ไปกันนะคะ”
“ได้อยู่แล้วสิคะ เื่แค่นี้เอง ทำไมพายจะให้พี่เวไม่ได้ ไปกันค่ะ”
เวหาขับรถสักพักก็มาถึงสวนสาธารณะแห่งหนึ่งที่ไม่ไกลจากที่ทำงานพระพายนัก แล้วทั้งสองคนก็เดินคุยกันถึงเื่ราวในอดีตไปเรื่อย จนกระทั่งอยู่ๆ เวหาก็ขอตัวไปรับโทรศัพท์เพราะมีสายเข้า
“เดี๋ยวพี่มานะคะน้องพาย พี่ต้องรับสายนี้จริงๆ ค่ะ เป็เื่งาน”
“ได้ค่ะ งั้นพายนั่งรอพี่เวตรงนี้นะคะ หรือพี่เวหิวน้ำไหมเดี๋ยวพายไปซื้อมาไว้ให้ค่ะ” พระพายเอ่ยถามคนรักของเธอ ไม่ใช่ว่าเธอไม่ได้สังเกตที่คนรักเธอแปลกไป จากเมื่อก่อนต่อให้มีเื่อะไรเวหาจะไม่ห่างเธอเลยเวลามีสายเข้าเธอก็จะรับรู้โดยตลอด แต่วันนี้เวหาดูต่างออกไปจนเอสังเกตได้เพียงแค่เธอเห็นว่าเขาเครียดๆ เลยไม่คิดมากอะไร
“สวนสาธารณะที่นี่มีการจัดงานอะไรนะ ทำไมมีวงดนตรีบรรเลงเพลงด้วย” พระพายพูดออกมาด้วยความสงสัย จนไม่ได้สังเกตเลยว่านอกจากวงดนตรีแล้ว ไม่ไกลจากเธอนักมีการจัดซุ้มดอกไม้ลูกโป่งสวยงามอยู่ และไม่นานก็มีเสียงเรียกเข้ามือถือของพระพายดังขึ้น คนที่โทรหาก้ไม่ใช่ใครอื่นไกล เวหานั่นเอง
พระพาย : ว่าไงคะพี่เว ทำไมถึงได้โทรหาพายละคะ มีอะไรหรือเปล่า
พระพายเริ่มหน้าเสีย เธอรู้สึกว่าวันนี้ทั้งวันเวหาดูแปลกไปมากจริงๆ จนเธอเองก็อดที่จะเป้นห่วงเขาไม่ได้ ยิ่งในตอนนี้ที่เวหาเลือกที่จะโทรหาเธอทั้งที่แค่เดินมาหาเธอก็ได้ เธอเลยเป็กังวล
เวหา : น้องพายเดินมาหาพี่ที่สวนน้ำพุด้านหลังของน้องพายได้ไหมคะ ตรงที่มีวงดนตรีบรรเลงเพลงอยู่ค่ะ พี่อยากให้น้องพายมานั่งฟังเพลงด้วยกัน
พระพาย : ได้สิคะ พี่เวรอพายแป๊บนึงนะคะ เดี๋ยวพายไปหาค่ะ
พระพายเดินไปตรงสวนน้ำพุ แต่เมื่อเดินไปถึงแล้วกลับไม่เจอเวหาเลย เจอก็เพียงแต่นักร้องนักดนตรีที่ยังบรรเลงเพลงหวานอยู่ท่ามกลางซุ้มดอกไม้ที่จัดไว้อย่างสวยงาม และก่อนที่เธอจะได้คิดหรือทำอะไร เหตุการณ์ตรงหน้าก็ทำเอาเธอน้ำตาไหลพราก
“พี่เว พี่เวจะทำอะไรคะ”
“แต่งงานกับพี่นะคะน้องพาย พี่คิดเื่นี้มานานมากแล้ว พี่อยากมีน้องพายอยู่ข้างๆ พี่อยากตื่นมาแล้วได้เห็นน้องพายเป็คนแรกของทุกเช้า ก่อนนอนของทุกคืนพี่ก็อยากเห็นหน้าน้องพายก่อนหลับฝัน น้องพายให้โอกาสพี่ได้ดูแลน้องพายไปตลอดชีวิตของพี่ได้ไหมคะ น้องพายแต่งงานกับพี่นะคะ” เวหาที่นั่งคุกเข่าถือแหวนต่อหน้าคนรักของเขาได้พูดทุกอย่างภายในใจที่มีต่อเธอซึ่งเป็ที่รักของเขาออกมา เขาอยากอยู่กับเธอ เขาอยากดูแลเธอ เขาอยากทำทุกอย่างเพียงเพื่อให้ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้ได้มีความสุขในทุกๆ วัน
“พี่เว พายแต่งค่ะ” พระพายตอบรับด้วยรอยยิ้มและคราบน้ำตาแห่งความดีใจที่เปื้อนหน้า เธอคือผู้หญิงที่เวหาเลือก เธอคือผู้หญิงที่เวหาอยากอยู่ด้วยกันไปตลอด เธอช่างโชคดีเหลือเกินที่มีผู้ชายที่มั่นคงในรักเดียวอย่างเวหาอยากดูแลเธอไปชั่วชีวิตของเขา
หลังจากสวมแหวนแล้วทั้งคู่ก็กอดกันและพร่ำบอกคำว่ารักอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งครอบครัวของทั้งสองฝ่ายรวมถึงเพื่อนๆ ของทั้งคู่ได้ออกมาร่วมแสดงความยินดีด้วย
“ดีใจด้วยนะไอ้เว สุดท้ายแล้วความรักของแกก้พาแกมาถึงจุดหมายที่แกฝันไว้สักที” ธรพูดพร้อมกับเอามือตบไหล่เพื่อนรักของเขาเบาๆ โดยที่มืออีกข้างก็ยังคงจับมือของนิทราคนรักของเขาอยู่อย่างนั้น และเชื่อว่าหลังงานแต่งของเวหาพระพายไม่นาน คงมีอีกคู่รักได้แต่งงานอีกคู่อย่างแน่นอน
.............................................~~~~~~~~~~~~~~~~…………………………………………………..
1K
