ตอนที่ 1 พบเจอ
อิทธิพล สถาปนิกหนุ่มชื่อดังเพิ่งสร้างเนื้อสร้างตัว มีบริษัทเล็กๆเป็ของตัวเอง รับออกแบบตกแต่งทั่วไปั้แ่งานเล็กไปจนถึงงานขนาดกลาง ค่อนข้างมีชื่อเสียงอยู่ในขณะนี้
“ไปคิดมาใหม่ผมว่าแบบที่คุณทำมามันยังไม่สมบูรณ์เท่าที่ควร ผมคิดว่าคุณน่าจะทำได้ดีกว่านี้นะ”มาตรฐานเื่งานสำหรับเขาแล้วค่อนข้างสูง งานทุกชิ้นต้องออกมาดีที่สุดรายละเอียดผิดพลาดเล็กๆน้อยๆก็แทบไม่มีให้เห็น ลูกน้องที่นี่อาจจะทำงานลำบากหน่อยแต่เงินดีมาก
“ครับพรุ่งนี้ผมจะเอาแบบมาเสนอใหม่ครับ”
“อือ...ได้เวลาเลิกงานแล้วแยกย้ายกลับไปพักผ่อนกันเถอะ”
“ครับ/ค่ะ”อิทธิพลเดินออกจากบริษัทฝ่ารถติดบนท้องถนน กว่าจะมาถึงที่พักก็ใช้เวลาพอสมควรเขาพักอยู่ที่คอนโดแห่งหนึ่งไม่ใกล้ไม่ไกลจากบริษัทมากนักคอนโดที่เขาอยู่เขาซื้อไว้นานแล้ว อยู่มาหลายปีั้แ่เรียนจบใหม่ๆ
มัทนา หรือ มายแต่เพื่อนๆมักจะเรียกเธอว่าไอ้แว่น เธอสายตาสั้น ใส่แว่นหนา ถ้าไม่มีแว่นเธอจะมองไม่ชัดเลยแว่นสายตาจึงเป็ส่วนหนึ่งในชีวิตของเธอ
มัทนามีเพื่อนที่สนิทมากๆอยู่สามคนคนแรกชื่อมดคนที่สองชื่อน้ำและคนที่สามชื่อฟ้ารวมตัวเธอด้วยเป็สี่คน กำลังนั่งรถมาด้วยกัน โดยมีมดเป็คนขับรถให้เพื่อนๆนั่ง
“ไอ้แว่น...เพื่อนๆมีแฟนกันหมดแล้วเมื่อไหร่มึงจะยอมมีสักที” น้ำนั่งอยู่ที่เบาะด้านหน้าข้างคนขับหันหลังไปคุยกับเพื่อนที่นั่งอยู่ด้านหลัง ฟ้านั่งอยู่ที่เบาะด้านหลังกับมัทนาพยักหน้าเห็นด้วยกับสิ่งที่น้ำพูด
“แม่กูบอกว่าเรียนให้จบก่อน”มัทนาไม่อยากให้แม่เป็ห่วง เธอจึงไม่เคยมองผู้ชายคนไหนมาก่อน ถึงแม้ว่าจะมีผู้ชายเข้ามาจีบเธอเป็จำนวนมากแต่เธอก็ไม่เคยสนใจใครแว่นสายตาที่เธอสวมใส่อยู่ ไม่สามารถปิดบังความสวยของเธอได้
“เป็เด็กดีเชื่อแม่แหม...กูจะบอกอะไรให้นะ ถ้ามึงพ้นจากรั้วมหาลัยไปแล้วผู้หญิงอย่างเราอาจจะขึ้นคานได้เลยนะ” มดที่กำลังทำหน้าที่ขับรถอยู่ในขณะนี้ขอพูดขึ้นมาบ้าง
“ทำไม...”
“อ้าวอินี่...มึงคิดว่าผู้ชายเขาจะอยู่รอมึงเหรอเห็นเดินๆอยู่เนี่ยมีเ้าของเกือบหมด ที่เหลือจริงๆก็ไม่ไหวจะเอา”พวกเธอมีความเชื่อที่ว่า ผู้ชายวัยทำงานส่วนมากมักจะมีครอบครัวกันเกือบหมดแล้วผู้ชายยังอยากได้ผู้หญิงมือหนึ่ง ผู้หญิงอย่างเธอก็เช่นกันมือสองไม่ว่าแต่ถ้ามีของแถมด้วยนี่สิ!
“ช่างเถอะกูอยู่คนเดียวได้”
“มึงอยู่คนเดียวไม่ได้!!!”เพื่อนๆทั้งสามคน ผสานเสียงกันดังขึ้นทันที เนื่องจากว่ามัทนาเป็คนขี้กลัวอะไรนิดอะไรหน่อยก็กลัว ทุกคนที่สนิทกับเธอจะรู้ดี
“เออน่า...ถึงคอนโดกูแล้วขอบใจพวกมึงมากที่มาส่งพรุ่งนี้เจอกัน”
“มีอะไรโทรหาได้ตลอดหรือถ้าอยากให้พวกกูมานอนเป็เพื่อนก็บอกได้นะ”
“กูจะเลิกกลัวแล้วแล้วกูก็จะต้องนอนคนเดียวให้ได้ พวกมึงคอยดู”เมื่อก่อนอยู่ห้องเช่าที่เดิมเพื่อนๆมักจะพลัดกันมานอนเป็เพื่อนมัทนาอยู่บ่อยครั้งแต่ถ้า่ไหนเพื่อนๆของเธอติดผู้ชาย เธอก็จะกลับไปนอนกับแม่ที่บ้านแต่ระยะทางมาเรียนค่อนข้างไกล ต้องตื่นแต่เช้า ซึ่งเธอี้เีตื่น
"ย่ะ!พวกกูไปก่อนนะ"
“บ๊ายบาย...”มัทนาเปิดประตูรถลงมายืนโบกมือบ๊ายบายให้เพื่อนๆด้วยรอยยิ้มจากนั้นมดก็ได้ทำหน้าที่ขับรถออกไปมัทนาจึงหมุนตัวเดินเข้าคอนโดที่เธอเพิ่งย้ายเข้ามาอาศัยอยู่
มัทนาย้ายมาอยู่ห้องใหม่ได้สองสามวันแล้วเนื่องจากว่าห้องเก่าเสียงรบกวนค่อนข้างดัง ปีนี้เป็ปีสุดท้ายของการเป็นักศึกษาซึ่งเธอจะต้องอ่านหนังสือหนักมากๆ เธอจึงเลือกที่จะย้ายเข้ามาอยู่ในคอนโด ได้ทั้งความเงียบสงบและความปลอดภัย
“รอด้วยค่ะ รอด้วย”ลิฟต์กำลังจะปิดลงเธอจึงร้องขอให้คนที่อยู่ด้านในลิฟต์ช่วยกดปุ่มให้ประตูลิฟต์เปิดออกอีกครั้งแต่แล้วประตูก็ปิดลงต่อหน้าต่อตา
“แล้งน้ำใจ!”เธอบ่นออกมาเสียงดัง ทันใดนั้นประตูลิฟต์ก็ได้เปิดออก สิ่งที่เห็นคือผู้ชายตัวสูงแต่งตัวดีใบหน้าหล่อเหลายืนอยู่ที่ด้านในลิฟต์คนเดียว...เขาน่าจะได้ยิน!
“จะเข้ามั้ย”เสียงทุ่มเอ่ยถาม นั่นจึงทำให้มัทนาได้สติ
“อ๋อๆ ไปค่ะ”เธอก้าวเท้าเข้าไปด้านใน ทันใดนั้นประตูลิฟต์ก็ปิดลงโดยอัตโนมัติเธอแอบมองไปยังชั้นที่คนข้างๆเธอกำลังจะขึ้นไป...มันคือชั้นเดียวกันกับเธอ
“อยู่ชั้นไหน”เสียงทุ้มเอ่ยถามขึ้นมาอีกครั้งเขาคงเห็นว่ามัทนายังไม่ได้กดเลือกชั้นที่จะต้องขึ้นไปสักที
“ชั้นเก้าค่ะ”ชั้นเดียวกัน! หลังจากตอบคำถามเสร็จทั้งสองก็ยืนเงียบจนประตูลิฟต์เปิดออกอีกครั้งที่ชั้นเก้า
อิทธิพลรอให้ผู้หญิงเพียงคนเดียวในลิฟต์เดินออกไปก่อนตามมารยาทที่สุภาพบุรุษควรจะทำ
ซึ่งมัทนาเองก็รู้สึกได้ว่าเขารอให้เธอเดินออกไปก่อนขาเรียวก้าวเดินออกไป โดยมีชายหนุ่มสาวเท้าก้าวตามไปติดๆ
มัทนาเริ่มใจคอไม่ค่อยดีรู้สึกเหมือนเขาคนนี้ กำลังเดินตามเธอยังไงก็ไม่รู้ซึ่งในขณะนี้ไม่มีคนอื่นเลยนอกจากเธอกับเขาแค่สองคน บรรยากาศวังเวงน่ากลัวเคยอยู่แต่ที่มีผู้คนพลุกพล่านจนเคยชิน พอมาเจอเงียบๆแบบนี้มัทนารู้สึกไม่ค่อยชิน
ด้วยความที่เธอรู้สึกกลัวเธอจึงไม่กล้าที่จะหันหลังไปมอง แต่ก็พยายามก้าวเท้าเดินเร็วๆ ซึ่งเธอก็ยังคงรู้สึกว่าเขาคนนี้ยังคงเดินตามเธอไม่ยอมเลิก
จนเธอเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องของตัวเองห้อง 923 เธอหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องก้มหน้าหาคีย์การ์ดในกระเป๋า ตอนนี้เธอกำลังรู้สึกว่าฝีเท้าที่เดินตามเธอมานั้นได้หยุดลงแล้ว ตอนนี้เธอเริ่มกลัวมากขึ้นไปอีก มือไม้เริ่มสั่น เธอเงยหน้าขึ้นแล้วกำลังจะอ้าปากด่าแต่!! ประตูห้องข้างๆก็ได้เปิดออก เขาคนที่เดินตามเธอมา ได้หายเข้าไปในห้องนั้น
“อ้าว...อยู่ห้องติดกับเราเหรอวะเนี่ยใจหายใจคว่ำหมด!”หัวใจที่กำลังเต้นแรงไม่เป็จังหวะด้วยความกลัวเมื่อสักครู่ค่อยๆเริ่มดีขึ้น
ห้องเธอ 923 ห้องเขา 922 ถ้าเดินเข้ามาห้องเขาจะถึงก่อนห้องเธอมัทนาเปิดประตูห้องด้วยคีย์การ์ดแล้วเดินเข้าห้องของตัวเองไปเช่นกัน
ห้องที่มัทนาอยู่เป็ห้องเช่าส่วนห้องที่อิทธิพลอยู่เป็ห้องซื้อ ทั้งสองไม่เคยเห็นหน้าหรือเจอกันมาก่อน
“คนอะไรวะ น่ากลัวจัง” เธอเดินเข้ามาในห้อง บ่นพึมพำอยู่คนเดียวเธออาบน้ำอาบท่าเสร็จก็เตรียมตัวอ่านหนังสือ จับหนังสือกำลังจะอ่านแต่แล้วในสมองของเธอกลับนึกถึงผู้ชายข้างห้องไม่ยอมเลิกใบหน้าและน้ำเสียงของเขาดูดุ จนเธอนึกกลัวไม่หายมัทนาสะบัดศีรษะแรงๆไล่สิ่งที่คิดอยู่ในหัว จากนั้นเธอจึงลงมืออ่านหนังสือต่อ...
ทางด้านอิทธิพล เขากำลังนั่งนึกถึงผู้หญิงสวมชุดนักศึกษารัดรูปใส่แว่นที่เจอกันในลิฟต์เมื่อสักครู่ เธอว่าเขาเสียงดังที่หน้าลิฟต์ ทำไมเขาจะไม่ได้ยินในใจนึกไม่ค่อยพอใจเธอสักเท่าไหร่ อีกใจก็ไม่อยากถือสาเด็ก
แต่ไม่รู้ว่าเป็เพราะอะไร ใบหน้าจิ้มลิ้มปากนิดจมูกหน่อยของหญิงสาวตัวเล็กคนนั้นถึงได้กวนใจเขาไม่เลิก สลัดเท่าไหร่ก็ไม่ยอมหลุด ในใจบอกว่าไม่ถือสาเด็กแต่ทำไมถึงได้หงุดหงิดขนาดนี้
2K
![เกิดใหม่อีกครั้งกับการแย่งชิง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1683576648_93970411.webp)
