กำปั้นผ่ามิติ

    ลมยามค่ำพัดผ่านยอดไม้…เสียงใบไม้เสียดสีกันแ๶่๥เบา

วัดเงียบสงบ เงียบจนไม่มีแม้เสียงเรไร

แต่ความสงบนั้น…ไม่ได้หมายความว่าปลอดภัย

———

ภูผาลืมตาขึ้นจากสมาธิ

ลมหายใจนิ่ง…ยาว…ลึก

พลังลมปราณหมุนเวียนอย่างต่อเนื่อง

แต่คืนนี้…มีบางอย่าง “ผิดปกติ”

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย

“กลิ่น…”

มันไม่ใช่กลิ่นดิน

ไม่ใช่กลิ่นไม้

แต่มันคือกลิ่นบางอย่าง…ที่เย็นเยียบ

เหมือนความชื้นในหลุมศพ

———

“รู้สึกเหมือนกันสินะ”

เสียงหลวงปู่บุญมาดังขึ้นจากด้านหลัง

ภูผาหันไปมองทันที

“มันคืออะไร?”

หลวงปู่ไม่ตอบตรงๆ

แต่ถามกลับ

“เอ็งเคยได้ยินคำว่า ‘ของ’ ไหม?”

ภูผานิ่งไป

“ของ…ที่ไม่ได้มาจากมือคนตรงๆ”

———

อีกด้านหนึ่งของป่า

แสงไฟสลัวจากตะเกียงน้ำมันส่องให้เห็นเงาคนกลุ่มหนึ่ง

ชายร่างผอม ผิวคล้ำ ดวงตาลึกโหล กำลังนั่งพึมพำคาถา

รอบตัวเขา…มีเครื่องเซ่นวางเรียง

หัวหมู…เ๧ื๪๨…และเครื่องรางแปลกตา

“มันเริ่มแล้ว…”

เสียงแหบต่ำดังขึ้น

“เด็กวัดคนนั้น…”

“ไม่ควรมีชีวิตอยู่ต่อ”

———

พื้นดินตรงหน้าเขา…เริ่มสั่นเบาๆ

เสียงบางอย่าง…กำลัง “ตอบรับ”

ดวงตาของชายคนนั้นวาววับ

“ไป…”

———

“ถอย!”

เสียงหลวงปู่ดังขึ้นทันที

ภูผา พัน และทองขาวที่เพิ่งเดินเข้ามา หยุดชะงัก

พื้นดินด้านหน้ากุฏิ…ปูดขึ้น

ตุบ!

บางอย่างพุ่งออกมา

“นั่นมัน…”

พันถอยหลังโดยไม่รู้ตัว

ร่างสีดำทะมึน รูปร่างคล้ายควาย…แต่ตาแดงฉาน

มันไม่ใช่สัตว์

มันคือ “ของ”

———

“ควายธนู…” หลวงปู่เอ่ยเสียงต่ำ

“ของพวกหมอผี”

———

ควายธนูพ่นลมหายใจหนัก

ก่อนจะพุ่งเข้าใส่ทันที

“ข้าจัดการเอง!” พัน๻ะโ๠๲

ขาดคำ ก็พุ่งเข้าใส่ เหมือนเด็กอยากลองกำลัง ประสาคนบ้าพลัง

ยังไม่มี ใครจะได้พูดอะไร

พันก็พุ่งเข้าไปแล้ว

หมัดเต็มแรง!

ปึก!

….อัดเข้าไปเต็มหน้าผากของมัน

“เฮ้ย!?”

ร่างของพัน กระเด็นสวนออกมา ด้วยความเร็วมากกว่าตอนเข้าไป

มันเป็๞ “พลัง” ที่ไม่เคยพบเห็น

แต่ก่อนจะตกถึงพื้น เงาร่างสายหนึ่ง เข้าไปรับไว้ทัน

———

ควายธนูสะบัดหัว

พุ่งสวนกลับ

ภูผาขยับทันที

ดึงพันออกมาจากมือของทองขาว หลบไว้ด้านหลัง

“มันไม่ใช่ของให้ต่อยตรงๆ!”

———

ทองขาวหายไปจากจุดเดิม

พริบตาเดียว…ไปโผล่อีกด้าน

เขาสังเกต

“มันมี ‘แกน’…”

“ตรงกลางอก!”

———

ภูผาหรี่ตา

ลมหายใจนิ่งลง

เขาเริ่ม “มอง”

ไม่ใช่ด้วยตา…

แต่ด้วยความรู้สึก

พลังลมปราณในร่างเขา…ตอบสนอง

และเขา “เห็น”

จุดหนึ่ง…ที่พลังรวมตัวกัน

———

“เปิดทาง!”

ภูผาพูดสั้นๆ

ทองขาวพยักหน้า

ขยับล่อ

ควายธนูหันไปตาม

วินาทีนั้น

ภูผาพุ่งเข้า

ก้าวเดียว…ถึง

หมัดถูกส่งออกไป

แต่ครั้งนี้…ไม่ใช่แค่แรง

มันมี “ลมปราณ” ไหลตามหมัด

ปึก!

หมัดกระแทก “แกน” ตรงกลางอก

เสียงบางอย่างแตก

ควายธนูชะงัก

ก่อนร่างจะสลาย…กลายเป็๲ควันดำ

———

เงียบ

พันหอบหายใจ

“นี่มันตัวอะไรกันวะ…”

———

หลวงปู่มองภูผา

แววตาจริงจังขึ้น

“เอ็งเห็นมัน…ใช่ไหม”

ภูผาพยักหน้า

“เห็นจุดที่มันรวมพลัง”

หลวงปู่ยิ้มบาง

“ดี…”

“แปลว่าเอ็งเริ่ม ‘เปิดตา’ แล้ว”

———

“นี่แค่ของลองมือ” หลวงปู่พูดต่อ

“ของจริง…มันยังไม่มา”

“แล้วเราจะทำยังไง?” พันถาม

หลวงปู่หันไปมองเขา

“ก็ต้องเรียน…และฝึกให้มากขึ้น”

“ไม่ใช่แค่หมัดมวย ข้าจะสอนพวกเ๽้าเอง”

“รวมถึง ‘สิ่งที่มองไม่เห็นด้วยตา แต่ต้องเห็นด้วยจิต’”

———

ภูผานิ่ง

เขาเข้าใจทันที

โลกนี้…ไม่ได้มีแค่คน

และศัตรู…ก็ไม่ได้มีแค่เ๣ื๵๪เนื้อ

———

“ข้าจะสอนเอ็ง” หลวงปู่เอ่ย

“ทั้งลมปราณ…และมนต์คาถา”

“แต่จำไว้…”

“มนต์…เป็๞แค่เครื่องมือ”

“ถ้าใจไม่มั่น…มันจะย้อนกลับมากัดเอ็งเอง”

———

ในเงามืดของป่า

ชายร่างผอมหรี่ตา

“แตกได้…”

“แปลว่ามันไม่ธรรมดาจริงๆ”

รอยยิ้มเย็นปรากฏ

“งั้น…ข้าจะส่ง ‘ของจริง’ ไปหาเอ็ง”

———

ลมพัดแรงขึ้น

คืนนั้น…

ไม่ได้จบลงด้วยความสงบ

แต่มันคือคืนแรก…

ที่ “เงามืด” เริ่มยื่นมือเข้ามาในชีวิตของภูผา

และเส้นทางของเขา…

กำลังจะก้าวเข้าสู่โลกที่ลึกและอันตรายยิ่งกว่าเดิม.