นายท่านเวินอวิ๋นโปเป็บิดาที่โเี้ของเวินซี
วันนี้เขาเดินทางไปยังชนบท และมีคนรับใช้พากลับมา
เวินซีที่ซ่อนอยู่ในกลุ่มคนเงยหน้ามองบิดาผู้แก่ชรา นางอยากจะดูสิว่าครานี้เขาจะจัดการสถานการณ์อย่างไร!
ทันทีที่เวินอวิ๋นโปเข้ามาก็ได้เห็นภาพลามกอนาจารอยู่ตรงหน้า ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็สีเขียวปั๊ดทันใด แต่ไม่นานเขาก็หันหลังไปประสานมือต่อหน้าผู้คน “ทุกท่าน เราออกไปพูดกันด้านนอกเถิด”
ผู้คนที่มองดูเื่ราวพากันไปที่ลานเรือนอย่างไม่พอใจ
ห้องที่แออัดกลับมาโล่งทันที ทว่าความปรารถนาของหญิงชรายังคงเพิ่มสูงขึ้น จึงรีบร้องะโ
“ใส่เข้ามาเร็วเข้า ออกแรงอีก…”
ทุกคนที่อยู่ด้านนอกประตูได้ยินชัดเจน มีบางคนที่กลั้นหัวเราะไว้ไม่ไหว ทำให้สีหน้าของเวินอวิ๋นโปยิ่งมืดมนลง
“ทุกท่านได้เห็นเื่น่าอายเสียจริง”
เขากุมมือ ใบหน้าที่ดำมืดเปลี่ยนไปเป็ความกังวลและเ็ป ก่อนจะถอนหายใจ “เื่ที่เกิดขึ้นวันนี้ ข้าเองก็เพิ่งได้รู้”
แววตาของเวินซีเย็นเฉียบ อีกฝ่ายบอกว่าเพิ่งจะรู้เื่นี้ ช่างน่าตลกเสียจริง!
การจัดหาบุรุษมาให้ฮูหยินผู้เฒ่า ล้วนเป็ฝีมือของคนตระกูลเวิน หากมิใช่เวินอวิ๋นโปคอยจัดการ แล้วผู้ใดจะกล้าปีนขึ้นเตียงฮูหยิน?
เห็นได้ชัดว่าฝูงชนก็ไม่เชื่อเช่นกัน
ฮูหยินผู้เฒ่าเวินเป็ที่น่าเคารพและนับถือเสมอมา การทำสิ่งที่น่าละอายเช่นนี้ ทั้งตระกูลเวินมิต้องคิดจะลืมตาอ้าปากอีกเลย
“่หลายวันมานี้ ท่านแม่มักจะพูดเื่ไร้สาระราวกับว่านางถูกิญญาร้ายเข้าสิง เราได้เชิญนักบวชเต๋ามา เขาบอกว่าร่างกายของท่านแม่มีของร้าย เพียงระยะหนึ่งมิสามารถกำจัดออกไปได้ทั้งหมด”
โดนทำของ?
ขณะนั้นมีเสียงคนเยาะเย้ย “ไร้สาระน่า เห็นอยู่ชัดๆ ว่าท่านฮูหยินหมกมุ่นในกาม ้าบุรุษ ของร้ายอันใดจะต้องหลับนอนกับบุรุษมากเช่นนั้น”
“ใช่เลย ดูสิว่าท่านฮูหยินอดอยากเพียงใด”
“บุรุษพวกนั้นตั้งกี่คน ท่านฮูหยินก็ยังดูสบายๆ อยู่เลยนี่”
ทุกคนะเิเสียงหัวเราะ
ใบหน้าของเวินอวิ๋นโปเขียวปั๊ดอีกครา ไม่นานก็รวบรวมสติและซ่อนสายตาที่ดุร้ายเอาไว้
“ทุกท่าน ท่านแม่ของข้าได้ทำสิ่งดี สั่งสมคุณธรรมมาหลายปี แม้ในภัยแล้งไม่กี่ปีก่อน ท่านแม่ก็ยังช่วยเหลือผู้ประสบภัย บริจาคสิ่งของเครื่องใช้รวมถึงอาหาร ทุกท่านที่อยู่ที่นี่มีผู้ใดมิเคยได้รับความกรุณาจากนางบ้าง?”
“ข้าคิดว่าพวกท่านคงรู้จักนิสัยใจคอของนางดี ได้โปรดอย่าได้ตัดสินนาง โปรดให้ความบริสุทธิ์กับมารดาของข้าด้วยเถิด”
เพียงคำพูดไม่กี่ประโยคของเวินอวิ๋นโปก็ลึกซึ้งกินใจคนทั้งหมด สายตาที่เดิมทีเอาแต่ดูเื่สนุกต่างก็เริ่มลังเลและสำนึกถึงบุญคุณนั้น
“ท่านฮูหยินนั้นสูงส่งและบริสุทธิ์เสมอมา ตอนนั้นหากมิใช่เพราะนางให้การช่วยเหลือ ลูกชายวัยห้าขวบของข้าก็คงต้องหิวตาย ข้ามิเชื่อเช่นกันว่าท่านฮูหยินจะทำเื่สกปรกต่ำช้าเช่นนั้น”
“ใช่เลย ข้าได้ยินมาว่าก่อนหน้านี้อี๋เหนียงของตระกูลเวินคบชู้ นางอับอายจนต้องฆ่าตัวตาย มิแน่ว่าอาจจะเป็ิญญาของนางที่อาฆาตตระกูลเวิน”
“ท่านเวิน รีบไปหาอาจารย์มาขับไล่ิญญาชั่วเถิด! มิฉะนั้นผีตนนั้นจะสร้างเื่อีกนะ”
ทุกคนพูดกันไปมา กลับกลายเป็การกล่าวโทษว่าเื่ทั้งหมดเป็เพราะเวินอี๋เหนียง
ภายในฝูงชน มีเพียงเวินซีที่กำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขึ้นขาว เต็มไปด้วยความเคียดแค้น
นี่มันไร้สาระจริงๆ
การนำอาหารมาบริจาคให้ผู้คนที่เวินอวิ๋นโปพูดถึงนั้น เป็เื่ที่เวินอี๋เหนียงนำสูตรเครื่องหอมมาใช้เป็ข้อต่อรองให้พวกเขาช่วยเหลือคนยาก ตอนนี้มันกลับกลายเป็ข้ออ้างที่ใช้ล้างมลทินให้ฮูหยินผู้เฒ่า!
เมื่อเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของผู้คน คนที่เวินซีได้ติดสินบนไว้ก็ะโออกมา
“ถุ้ย ท่านพ่อข้าใช้เครื่องหอมของพวกเ้าถึงได้เป็อัมพาต! หรือว่าเครื่องหอมนี่ก็เป็ฝีมือเวินอี๋เหนียงด้วยหรือ? ผู้ใดจะรู้ว่าเ้าใส่ร้ายเวินอี๋เหนียงเพื่อปัดความรับผิดชอบหรือไม่ คนตายไปแล้วพูดอันใดมิได้หรอกนะ”
“ใช่ เครื่องหอมของเ้ามีปัญหา จะบ่ายเบี่ยงเช่นนี้มิได้หรอกนะ วันนี้ตระกูลเวินต้องบอกให้ชัด มิเช่นนั้นพวกเรามิยอมแน่”
“ตระกูลเวินทำธุรกิจเครื่องหอม เื่นี้ต้องพูดให้ชัด”
เวินอวิ๋นโปยกมือเป็สัญญาณให้ทุกคนเงียบ
“พวกท่านวางใจเถิดขอรับ หากเครื่องหอมของตระกูลเรามีปัญหาจริงๆ ข้าจะไม่มีทางหนีปัญหา จะชดใช้ให้พวกท่านจนพอใจ ส่วนเื่ท่านแม่ของข้า เราก็จะพูดให้กระจ่างด้วยเช่นกัน”
เวินอวิ๋นโปโบกมือเรียกพ่อบ้าน “เชิญทุกคนออกไปก่อน”
พ่อบ้านยกมือเชิญผู้คนอย่างสุภาพ โดยมีคนรับใช้พากันเดินตามหลังอย่างเป็ระเบียบ
เมื่อปรากฏภาพเช่นนั้นก็ไม่มีผู้ใดกล้าโวยวายอีก ทุกคนพากันกลับออกไป
เวินซีเคลื่อนตัวกลับไปพร้อมฝูงชน สายตาที่เฉียบคมของนางมองเวินอวิ๋นโปนิ่ง
พูดเก่งจริงๆ นะ มิแปลกใจเลยที่เวินอี๋เหนียงถูกเขากล่อมจนมิเหลือแม้ชีวิต!
แต่เวินซีก็ยังสงสัยว่าเขาจะปิดบังเื่ราวอย่างไร เพราะเื่ฮูหยินผู้เฒ่ากับบุรุษพวกนั้นมันยากที่จะเก็บเป็ความลับ
หลังจากนั้นไม่นาน ถนนทุกตรอกซอกซอยล้วนพูดถึงเื่ของฮูหยินผู้เฒ่าเวินจริงๆ
นักเล่าเื่บางคนถึงกับนำเื่ของนางมาแต่งเป็นิยาย บอกว่าฮูหยินผู้เฒ่าเวินเป็นางปีศาจที่จ้องจะประสานหยินหยาง ถึงได้้าบุรุษมากมายในตอนกลางวันแสกๆ!
ชื่อเสียงของตระกูลเวินพังยับเยิน!
“เวินซี”
จ้าวต้านจ้องมองร่างเพรียวบางของสตรีที่เดินอย่างรวดเร็วอยู่ตรงหน้า แล้วเรียกเบาๆ
“หืม?”
เวินซีหันกลับมา เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย และมองเขาด้วยสีหน้านิ่งเรียบ
เขาเห็นทุกสิ่งที่นางกระทำ น่าจะรู้แล้วว่านางมิใช่คนดีอันใด หากเขาพูดว่ากลัวนางออกมาสักคำ นางจะจากไปทันที
จ้าวต้านจ้องมองนางด้วยอารมณ์ที่คาดเดาไม่ได้ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ “กลับบ้านกัน”
คำว่า “กลับบ้าน” เมื่อดังเข้ามาในหู หัวใจของนางก็เต้นแรง
เมื่อเดินผ่านร้านข้างทาง นางก็ซื้อซาลาเปาสองสามลูก และจัดห่อให้เรียบร้อย
“ท่านพี่ พี่สะใภ้ พวกพี่กลับมาแล้ว”
เมื่อเด็กๆ ทั้งสามเห็นร่างของทั้งสองเดินเข้ามาที่ประตู ก็รีบวิ่งไปหาอย่างรวดเร็ว
เวินซีหยิบซาลาเปาออกมาแบ่งให้เด็กๆ
เด็กๆ ดีใจหน้าบาน ก้มหัวลงดมกลิ่นของซาลาเปาที่โชยออกมา
เวินซียิ้มเบาๆ “ทานเถิด คราวหน้าจะซื้อให้พวกเ้าบ่อยๆ”
เด็กๆ ได้ยินเช่นนั้นก็รีบทานอย่างมูมมาม ซันซานซึ่งเป็เด็กเล็กสุดยังทานมิได้ เขาถูกกลิ่นของซาลาเปายั่วยวนเสียจนน้ำลายไหลไม่หยุดจึงร้องงอแงอยู่นาน
เวินซีมองภาพแห่งความอบอุ่นนี้ก็รู้สึกใจอ่อนระทวยโดยไม่รู้ตัว
จ้าวต้านก็เช่นกัน เขาหันไปหยิบขวานที่มุมกำแพง เริ่มหั่นฟืนก่อนจะถึงเวลาค่ำ
ในขณะที่ครอบครัวเล็กๆ นี้อยู่กันอย่างสุขสันต์ ตระกูลเวินกลับเคร่งเครียดและน่าหวาดผวา
“ออกไปให้พ้น มิเช่นนั้นข้าจะให้พวกเ้าได้ตายอยู่ที่นี่”
เวินอวิ๋นโปพูดอย่างเฉียบขาด เขาโกรธจนเส้นเืขึ้นเต็มหน้าผาก
เสียงที่มัวเมาหยุดลงทันใด บุรุษหลายคนรีบพากันลุกออกจากตัวหญิงชรา นุ่งผ้าอย่างไม่ทันเรียบร้อยดีแล้ววิ่งออกไป
“กลับมา กลับมาหาข้าเดี๋ยวนี้ ผู้ใดกล้าออกไปกัน!”
ฮูหยินผู้เฒ่าเวินลุกขึ้นจากเตียงอย่างยังมิหายอยาก
“ท่านแม่ ดูสิว่าท่านทำเื่งามหน้าอันใด” เวินอวิ๋นโปโกรธมาก
ฮูหยินผู้เฒ่าเวินดึงผ้าห่มมาคลุมร่างที่เปลือยเปล่าของตน พลันพูดด้วยน้ำเสียงโศกเศร้า “อวิ๋นเออร์ ให้พวกเขากลับมาเถิดนะ ฟังแม่นะ ให้พวกเขากลับมา”
“ท่านยังขายหน้ามิพอหรือขอรับ?”
ฮูหยินผู้เฒ่าโดนดุจนสั่นกลัวไปทั้งตัว น้ำตาไหลพราก
“อวิ๋นเออร์ แม่เองก็มิอยากทำเช่นนี้ นางเวินซีมันให้แม่ทานเครื่องหอม แม่ถึงเป็เช่นนี้ เ้าต้องเข้าใจแม่นะ ให้พวกเขากลับมาได้หรือไม่? แม่ร้อนทรมาน หากไม่มีพวกเขาแม่ต้องตายแน่...”
ฮูหยินผู้เฒ่าเวินเป็ผู้ที่รักตัวกลัวตายมาโดยตลอด
“ท่านรู้หรือไม่ว่าด้านนอกพูดถึงท่านอย่างไร? เวลานี้แม้ท่านตายไปจะมีความแตกต่างใดกัน? ท่านเห็นแก่หน้าตาของตระกูลเวินเสมอมา เื่ในวันนี้ เราต้องอธิบายให้ด้านนอกได้รู้”
น้ำเสียงของเวินอวิ๋นโปนั้นเ็ามาก
“เข้ามา”
2K
