หลังจากที่โอบอุ่น ตัดสินใจหอบกระเป๋าออกมาใช้ชีวิตด้วยตัวเองเพียงลำพัง โดยไร้คนดูแล จากที่อยู่ในการปกครองของบุพการีมานานถึง 18 ปี
ทีแรกท่านทั้งสองก็ไม่ยอมให้ผมออกมาใช้ชีวิตคนเดียวนักหรอก พยายามดื้อยื้ออยู่นานเหมือนกัน ผมไม่ได้มีปัญหาเื่ความสัมพันธ์ครอบครัวอะไรทำนองนั้นหรอก แค่บางครั้งอยากให้ชีวิตด้วยตัวเองบ้าง อยากทำในสิ่งที่ไม่เคยทำ ได้เป็ตัวของตัวเอง วางภาระบนบ่าจากที่บ้านยัดเยียดให้
ผมไม่ค่อยชอบใจที่ถูกคนอื่นมาเรียกว่าคุณหนูโอบอุ่น พ่อแม่คอยประคบประหงมไม่ให้ห่างมือ ไหนจะคุณปู่ ที่หวงเขามากยิ่งกว่าอะไร ทำไงได้ผมเป็ลูกชายคนเดียวของ ตระกูลอนันต์ทรัพย์ ที่ดันเกิดช้ากว่าพี่สาวไปหน่อย ใจจริงผมอยากให้พี่ไออุ่นเกิดเป็ผู้ชายแทนผมด้วยซ้ำ
ครอบครัวคนจีนอย่างผม ที่ประกอบธุรกิจส่วนตัวขนาดเล็กๆ เป็ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ รับเหมาก่อสร้าง ที่รับเฉพาะโครงการที่มีมูลค่า 100 ล้านเป็ต้นไป แต่ไม่ใช่ว่าโครงการยิบย่อยเล็กๆ จะไม่รับ เพราะนั่นก็เงินเหมือนกัน
พอคุณปู่วางมือให้พ่อผมเข้ามาดูเเลแทน พ่อก็ปรับโครงสร้างใหม่ ขยายตลาดจับกลุ่มลูกค้าขนาดย่อยเพิ่ม โดยเปิดบริษัทย่อยในเครือ แบ่งกลุ่มการตลาด เป็มูลค่าไม่เกิน 10 ล้านบาท, ไม่เกิน 100 ล้านบาท และมูลค่าเกิน 100 ล้านบาทขึ้นไป
แต่นั่นแหล่ะ ธุรกิจทั้งหมดในครอบครัวอีกไม่ช้าไม่นาน ผมก็ต้องเข้าไปรับ่ต่อจากคุณพ่อ แต่ว่าผู้หญิงสมัยนี้ก็เก่งนะ อย่างพี่ไออุ่นไง ที่ตอนนี้กำลังช่วยงานแบ่งเบาภาระคุณพ่ออยู่ พี่ไอเก่งกว่าผมอีก
เป็ผู้ชายก็ไม่ได้หมายความว่าจะทำได้ทุกอย่างนะ ผู้หญิงก็เก่งทำได้ทุกอย่างไม่ต่างกัน แต่แล้วผมทำอะไรได้ละ นอกจากเดินตามทางที่บ้านที่ปูไว้รอ ทั้งที่ใจจริงอยากเรียนเกี่ยวกับงานอาร์ต ออกแบบ ทำแบรนด์ห้องเสื้อมากกว่า เปิดแกลลอรี่ นั่งจิบนมเสพงานศิลป์ไปวันๆ
สุดท้ายแล้วด้วยมูลค่าทางธุรกิจที่มันมีค่ามากพอ ที่จะเป็ตัวตัดสิน บีบบังคับให้ผมเลือกเรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาวิศวกรรมโยธา อย่าเรียกว่าเลือก ให้เรียกว่าภาวะจำยอมดีกว่า
“เฮ้อออ ทำไมของถึงได้เยอะขนาดนี่เนี่ย อยู่บ้านไม่เห็นต้องมาจัดทำความสะอาดอะไรเยอะแยะขนาดนี้ ไม่ๆๆ ห้ามพูดว่าถ้าอยู่บ้านอย่างนั้น อยู่บ้านอย่างนี้ เราต้องทำได้ด้วยตัวเอง”
หลังจากที่ย้ายเข้าหอในตามใจหวัง อยู่มาก็เกือบอาทิตย์แล้ว ยังจัดของที่ขนมาจากบ้านไม่เสร็จสักที ด้วยความที่จำนวนของมันมีมากกว่าขนาดพื้นที่ห้อง
ขนาดห้องแค่ 28 ตารางเมตร สำหรับอยู่สองคน แค่ตั้งเตียงเดี่ยวขนาด 3.5 ฟุต 2 เตียงก็เต็มห้องแล้ว แคบชนิดที่ว่าเดินไม่ถึงสิบก้าวก็ถึงหน้าประตูแล้ว แต่ดีหน่อยที่มีห้องน้ำแยกภายในห้อง แต่นี่มันเล็กกว่าห้องน้ำที่บ้านอีกนะ แถมตอนนี้ยังต้องมาแบ่งให้ให้คนจรที่ไหนก็ไม่รู้ ไม่รู้แม้กระทั่งชื่อเสียงเรียงนาม ไม่เห็นแม้แต่รูปร่าง หน้าตา ได้ยินแค่เสียงทุ้มลึก มีเสน่ห์
“เอาไงกับของพวกนี้ดี เก็บให้เข้าที่ภายในสองชั่วโมงไม่ทันแน่ โอ้ยยยย แล้วมันใช่หน้าที่ ที่เราต้องมาเก็บตอนรับรูมเมทจำเป็ไหม ถ้ารู้อย่างนี้ใจเเข็งปฏิเสธไปซะก็ดี คิดในแง่ดีเข้าไว้อุ่น นี่คือการเริ่มต้นชีวิตนักศึกษา นี่คืออิสระ นี่คือ…. ฮื่ออออออ หมดกันพื้นที่ส่วนตัว”
มือก็เก็บปากก็บ่นไม่หยุด เรียงก็แล้ว จัดก็แล้ว ยัดก็แล้ว ของในห้องยังไม่มีท่าทีว่าจะลดลงสักที ของที่อยู่ในกระเป๋าเดินทางสี่ใบใหญ่ถูกลื้อออกมาจัดเข้าตู้
ทว่าขนาดตู้มันเล็กไม่เพียงใส่เสื้อผ้า ชุดแฟชั่นต่างๆ ของเขา ไหนจะอุปกรณ์วาดภาพขนาดใหญ่นี่อีก จัดวางมุมไหนก็ไม่โอเค แล้วกระเป๋าเปล่าที่เหลือเขาจะต้องเอาไปเก็บไว้ที่ไหนได้ ใต้เตียงก็เต็มแล้ว หลังตู้เสื้อผ้าก็ล้นแทบจะทะลุเพดานขึ้นไปข้างบน
“ไม่มีที่ให้เก็บแล้ว เหนื่อยแล้วด้วย”
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
พอดีกับเสียงเคาะประตูห้องที่ดังขึ้นขัดจังหวะ การถกเถียงกับตัวเองของโอบอุ่น ร่างเล็กเงยมองนาฬิกาติดฝาผนังห้อง เวลาผ่านไปสองชั่วโมงพอดีแป๊ะ ไม่ขาดไม่เกิน ไม่รู้ว่ารูมเมทคนนี้เป็คนตรงเวลา หรือกลัวโอบอุ่นเปลี่ยนใจไม่ให้อยู่แล้วกันแน่
“เข้ามาได้เลยครับ ผมไม่ได้ล็อกห้อง”
อุ่นะโบอกคนหน้าประตูขณะที่ตนยังจมอยู่กับกองเสื้อผ้าบนเตียง ที่ยังหาพื้นที่เก็บไม่ได้
“ผมเข้าไปแล้วนะครับ”
ผมะโบอกเ้าของห้องอีกทีเป็มารยาท ก่อนจะเปิดประตูเข้าห้องพักด้วยใจระทึก คาดหวังห้องที่โล่ง สะอาดตา มีเตียงแยก ไม่ใช่เตียงคู่สองชั้น หลับนอนได้อย่างสบายใจ
“......”
ความหวังพังทลายสลายไปเเล้วครับ ไหนห้องที่ไม่รก สะอาด นี่มันห้องเก็บของชัดๆ อะไรกันครับเนี่ย
ั้แ่เปิดประตูห้องเข้ามายังไม่เห็นแม้แต่เ้าของห้อง ได้ยินเพียงแต่เสียงขลุกขลักที่เตียงฝั่งระเบียง แต่สภาพห้องที่ผมเห็นตอนนี้คือ กองูเาเสื้อผ้าขนาดใหญ่ มีกระเป๋าเดินทางที่ยัดคนเข้าไปได้ทั้งตัวห้าใบวางกระจัดกระจายทั่วห้อง
ไหนจะอุปกรณ์วาดรูป พู่กัน ถาดสี กระดาษหลายขนาดวางเกลื่อนตามพื้นนี่อีก กูเข้าผิดห้องป่ะเนี่ย วางของรกเต็มห้อง เหลือเพียงบนเตียงที่คาดว่าจะเป็ของผมที่ยังสะอาดตาอยู่
ผมควรเริ่มจากตรงไหนก่อนดี ผมควรจะเอาตัวเองไปไว้มุมไหนของห้อง แล้วไอ้เ้าของห้องมันมุดหัวอยู่ไหนว่ะ ไม่คิดจะออกมาต้อนรับรูมเมทอย่างเขาบ้างเหรอ
“......”
“คุณครับ คือผมเข้ามาแล้วนะครับ”
“รู้แล้วครับ ตามสบายเลยนะครับ”
ตามสบาย? มีตรงไหนให้กูตามสบายได้บ้าง ให้ตามสบายบนเตียงสามฟุตงี้ป่ะ
“เอ่ออ คุณอยู่ไหนครับ ผมจะคืนกุญแจ”
“ผมอยู่ตรงนี้ครับ”
ตรงนี้แล้วมันตรงไหนว่ะ ห้องก็แคบนะ แต่ทำไมหากันไม่เจอ
“ไหนครับ”
“ระเบียงครับ ฝั่งระเบียง”
นี่กูต้องเดินไปหาเด็กนั่นใช่ไหม แล้วจะเดินไปยังไงว่ะ ผมยืนอยู่หน้าประตูตรงนี้มาเกือบห้านาทีแล้ว ยังไม่ได้ขยับไปไหนเลย เกรงว่าก้าวไปทางไหนเท้ามันคงจะเหยียบอะไรสักให้เสียหายอย่างบนพื้น เอาว่ะ เหยียบอะไรเสียหายค่อยมาขอโทษทีหลังแล้วกัน
ขายาวก้าวหลบสิ่งกีดขวางด้านหน้าไปอย่างระมัดระวัง เพื่อมุ่งไปหาเป้าหมายเ้าปัญหาฝั่งระเบียงที่บอกว่าตัวเองอยู่ตรงนั้น
“อยู่ไหนครับ”
“อยู่นี่ครับ ผมอยู่ตรงนี้”
ผมเดินมากว่าครึ่งห้องแล้วยังไม่เห็นเ้าของเสียงเลย ยิ่งเดินเข้าใกล้เขตด้านในมากขึ้นเท่าไหร่ ความหนาแน่นของจำนวนข้าวของเครื่องใช้ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น ผมควรจะไปต่อหรือพอเท่านี้ ถ้าไปต่อผมต้องปีนกองเสื้อผ้าข้ามไปแล้วนะ
“ช่วยส่งสัญญาณอะไรหน่อยได้ไหมครับ ผมเดินมาครึ่งห้องแล้วยังไม่เห็นคุณเลย”
นั่นไง! เห็นแล้ว มือขาวที่โผล่พ้นกองเสื้อตรงหน้าผม โบกมือไปมาเป็สัญญาณ แล้วตัวไปไหนว่ะ เห็นแต่มือ ห้องติดิญญาแบบนี้ก็ไม่เอานะครับ
“ช่วยด้วยครับ ผมอยู่ในกองผ้า มันล้มทับผมอยู่”
ก็สมควร…. ไม่ได้ๆ นี่คือผู้มีอุปการะคุณให้เช่าห้อง รูมเมทในอนาคต คนดีแบบผมต้องยื่นมือเข้าไปช่วยสิครับ
“จับมือผมไว้นะครับ เดี๋ยวผมจะดึงขึ้น”
นุ่ม…นุ่มฉิบหาย นี่กูจับมือผู้หญิงอยู่รึเปล่าว่ะ เนียนนุ่มอะไรได้ขนาดนี้ ฟองนุ่มที่ว่านุ่ม ยังไม่เท่าฝ่ามือขาวตรงหน้า
เห้ย! เดี๋ยวก่อน มึงอย่าเพิ่งหลงประเด็นไอ้เปรม ช่วยรูมเมทก่อน เปรมออกแรงกระชากดึงมือนุ่มให้ขึ้นจากกองผ้า
“อ้ะ!”
ด้วยน้ำหนักมือชายแท้ นักกีฬาเเกร่งออกแรงดึงจนสุดแรง เพราะนึกว่าคนใต้กองผ้าจะเป็ผู้ชายร่างหนา หุ่นล้ำพอกันกับตน แต่ผิดคาดร่างตรงหน้าเบาหวิว ปลิวเหมือนปุยนุ่นปะทะเข้าแผงอกของเปรมอย่างจัง ด้วยสัญชาตญาณนักกีฬาบาสเกตบอล ที่ต้องใช้ความเร็วอยู่เป็กิจ มือหนารีบกอดเอวประครองคนตรงหน้าทันที
ฉ่าาาาาาาาา~~~~
เสียงความเห่อร้อนบนใบหน้าของโอบอุ่น ได้ถูกหน้าอกแกร่งเผาไหม้เข้าอย่างจัง
แน่น…แน่นมาก ไม่เห็นนุ่มเหมือนอกของคุณพ่อเลย มือเล็กััหน้าท้องเเกร่ง ที่นูนเป็ก้อนเรียงตัวสวยต่อกันเป็แถวใต้ร่มผ้า ไหนจะมือหนาที่โอบเอวเอาไว้อีก นี่มันััที่ไม่เคยเจอมาก่อน นี่เขากำลังกอดกับผู้ชายตัวเป็ๆ
กรี๊ดดดดดดด!!! คุณพ่อช่วยอุ่นด้วย อุ่นเสียตัวแล้ว อุ่นโดนผู้ชายกอด!
6K
![ลุ่มหลง ยัยไซเรน [มี E-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1692191518_11566430.webp)
