กริ๊ง~~เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
ในเช้าวันเสาร์เวลาเพียง7โมงเช้า ทำเอาคนเก่งงัวเงียรีบคว้าโทรศัพท์ทั้งที่ยังหลับตาอยู่ แต่แล้วเสียงในโทรศัพท์กลับทำให้เขาเปิดตาโตขึ้นมาทันที
“ฮ่ะ..ฮาโหล...”
“เจอกันที่หอสมุดตอน 8โมงครึ่ง ห้ามมาสาย”
“ห่ะ!..หา~ด่ะ..เดี๊ยว!.เชี่ย!.”
คนเก่งดีดตัวขึ้นจากที่นอนร้องเสียงดัง ด้วยความตื่นใ เมื่อเสียงที่โทรเข้ามาเป็เด็กบ้าที่โดนปาหัวเมื่อวาน ร่างเล็กนั่งสับสนกระวนกระวายใจ ก่อนจะรีบอาบน้ำแต่งตัวโดยที่ยังไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น รู้เพียงต้องไปตามนัดให้ทัน
สกายตื่นมาวิ่งออกกำลังกายั้แ่เช้า เอาเข้าจริง มันก็ไม่ใช่เื่ปกติ แต่เมื่อวานหลังจากเขากลับจากโรงเรียน เขาก็เอาแต่นั่งอ่านสมุดแนะนำตัวอย่างขำขัน แต่มันทำให้เขาหยุดอ่านไม่ได้
จนทำให้เขานอนไม่หลับต้องลุกขึ้นมาเปิดอ่านการแนะนำตัว ของเด็กเรียนเก่งพี่เลี้ยง พลางจินตนาการเป็ใบหน้าของเ้าของสมุด จนท้ายที่สุดก็จบลงด้วยการโทรหา
“มาช้า..ฉันกลับ”
สกายยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู แล้วรีบเอ่ยกับคนที่กำลังวิ่งหน้าตั้งมาอย่างก่อกวน ขณะที่คนเก่งหายใจหอบ พอได้ยินก็รู้สึกอยากจะร้องไห้
“อื้ม!”
ร่างเล็กรีบหมุดตัวกลับอย่างไม่อาวรณ์ เพราะรู้แล้วว่าโดนกลั่นแกล้ง ครั้งจะโมโหก็ไม่ได้ช่วยอะไร สู้เดินหนีไปน่าจะดีกว่า แต่ยังไม่ทันจะเดินก็ต้องหยุดชะงัก
“ป๊อด!..วะ!” สกายรีบเอ่ยก่อนจะโดนคนเก่งสวนกลับทันควัน
“ขอโทษนะ หน้าอย่างน้อง ไม่มีทางจะได้แดก (ทีน) พี่หรอก เพราะพี่ไม่เตะหมา”
“โอ๊ะ! ปากดีซะด้วย ..ระวังหมากัดนะโว้ย!”
“อื้ม! ขอบใจนะที่เป็ห่วง น้องก็ปากดี ระวังโดน (ทีน) ด้วยละ”
คนเก่งยกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ พร้อมกับั์ตาเย้ยหยันปนเอื่อมระอาคนตรงหน้าอย่างชัดเจน ก่อนจะหันหลังก้าวเดิน ส่งผลให้คนที่ว้าวุ่นกระวนกระวายอยากเจอเ้าของสมุด อาการโมโห ที่ถูกเมินเฉย
“เฮ้!.ทำกับรุ่นน้องแบบนี้ได้ด้วยเหรอวะ!”
สกายรีบวิ่งไปขวางทางคนกำลังเดิน ก่อนที่เขาจะเดินปรี่ประชิดตัวจี้คำถามด้วยความรู้สึกวุ่นวายใจ อย่างตอบตัวเองไม่ได้ ในขณะที่คนเก่งถึงกับหยุดเดินด้วยหัวใจเต้นสั่นระรัว ทั้งกลัวทั้งประหม่า
“ถ้ารุ่นน้องทรามๆ มันก็เหมาะดีนี่”
“หึ!.ว้าว คนเก่ง นักเรียนชั้น ม.5 เรียนดีระดับพรีเมียมของโรงเรียน ไปไหนมาไหนสาวกรี๊ด ที่แท้ก็.......”
“ก็อะไร?”
“อยากรู้..ก็ตามมา”
“ไม่มีทาง..วันจันทร์ฉันจะไปขออาจารย์ เปลี่ยนไปดูแลน้องคนอื่น”
“ได้ด้วยเหรอ? ทำตามกฎหน่อยสิ!..พี่คนเก่ง”
สกายที่ตัวสูงใหญ่กว่าคนเก่งโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหูคนฟัง ขณะที่ร่างเล็กรีบขยับกายหลบหนีอย่างตื่นกลัว
ก่อนจะกลืนกินน้ำลายเหนียวลงคอ เพราะสิ่งที่เขาข่มขู่รุ่นน้องไป มันทำไม่ได้ เขาจะต้องอยู่เป็พี่เลี้ยงให้อีกคนจนจบเทอม
ในหอสมุดของจังหวัดมีพื้นที่ขนาดใหญ่ ใกล้ๆ มีสนามกีฬาและย่านห้างสรรพสินค้า ซึ่งมักจะเป็ที่รวมตัวของเหล่าวัยรุ่นยุคนั้น สองคนเดินมายังระเบียงห้องสมุดซึ่งสามารถพูดคุยกันได้
“อื้อ!..ว่ามา”
คนเก่งสูดลมหายใจเฮือกใหญ่แล้วเอ่ยถาม คนที่ปลุกเขาให้ลากสังขารตื่นนอนั้แ่เช้า อย่างพยายามข่มอารมณ์ให้ใจเย็น แต่อีกฝ่ายก็เอาแต่จ้องมองทำหน้านิ่งไม่ยอมพูดอะไร นอกจากกอดอกจ้องมองอย่างก่อกวน
“.......”
“ถามจริงๆ นะ ฉันทำอะไรให้นายไม่พอใจ ตอนไหน? เมื่อไหร่? ฉันแน่ใจว่าพึ่งรู้จักนายครั้งแรก”
“เมื่อวาน”
“เมื่อวาน...นายกวนฉันก่อนนะ”
“กวนตอนไหน?”
“ห๊ะ!..บ้าเอ๊ย!”
“ว่าใครบ้า”
“ถ้านายจะมาชวนทะเลาะ..ก็พอเถอะแยกย้าย เสียเวลา”
“ยังไม่ได้รู้จักจะแยกย้ายแล้วเหรอ?”
“หะ!”
“สกาย เรียกกายถ้าสนิท เล่น บาส ฟุตบอล ชอบสีเขียว ไม่มีวิชาที่ชอบ ฝันไม่มี โสด ไม่สเปค ไม่กินเนื้อวัว รสจัดไม่ติดหวาน บ้านรวย ลูกคนเดียว”
“อื้ม.. (ปากหมาเพิ่มอีกอย่าง) ” คนเก่งนั่งฟังถึงกับแอบสบถคำเสียงเบา
“..อะไรนะ? นายละ!”
“ก็เขียนให้แล้วนี่”
“ยังไม่ได้อ่าน”
“ไม่ได้อ่านจะโทรมาได้ยังไง?”
“เชี่ย!”
สกายถึงกับสบถคำหยาบ เมื่อเขาพลาดท่าอีกคนเข้าแล้ว แน่นอนว่าเบอร์โทรของคนเก่งที่เขียนในสมุดแนะนำตัว มันไม่ได้เขียนบอกเป็ตัวเลข ต้องตีความหมายจากบทความ ที่เขียนว่า “090ภัครมัยขำขัน บนฟ้าเป็ดร้องอู๊ด”
“ดูแล้วก็ไม่ได้โง่นี่” คนเก่งแกล้งชม
“นี่!”
สกายดีดตัวลุกขึ้นยืน จ้องมองใบหน้าคนตรงหน้าอย่างโมโห ในขณะที่คนเก่งยกยิ้มบางอย่างผู้กำชัย ถึงแม้จะรู้ว่าอีกคนดูจะไม่ธรรมดา
“งื้อ..ชื่อคนเก่งครับ เรียกพี่เก่งก็ได้ ม.5 ห้องคิง กีฬาไม่เล่น ชอบสีม่วง โสด อยากเป็หมอ บ้านทำสวน พี่น้อง4คน ชายหมด กินทุกอย่างที่ไม่พิสดาร”
“กินงูไหม?”
“ห่ะ!..นั่นมันของพิสดารนะ....”
“ฮ่าๆๆ” สกายหัวเราะขำขันจนต้องกดหน้าท้องตัวเองไว้
“ทุเรศ”
“ฮ่า อะไรกัน มันเป็อาหารป่านะ อร่อยจะตาย”
“สาบานว่านายคิดแบบนั้น”
“อื่ม..ไปเถอะหิวแล้ว” สกายรีบคว้าข้อมือเล็ก
“ดะ..เดี๋ยว.จะ..ไปไหน?” คนเก่งรีบฝืนแรงพร้อมเอ่ยถาม
“ก็กินสิ!..หิว..เร็ว!” สกายออกแรงฉุดดึงข้อมือเล็กพาเดิน
“หา..ม่ะ..ไม่นะ..ฉันไม่ใช่..” คนเก่งยื่นขัดขืนในใจเกรงกลัว
“นี่อย่าบอกนะว่าไม่กินข้าวเช้า”
“เอ่อ....คือ..” คนเก่งรู้สึกหน้าแตกที่คิดไปไกลจนพูดอะไรไม่ออก
“คิดอะไร? ..งูฉันนายไม่มีวันได้เห็นหรอก เร็วหิวข้าว”
“ไอ้บ้า” คนเก่งเดินตามแรงฉุดด้วยความเขินอายในความคิดของตัวเอง
ข้างสนามฟุตบอล
“เรารู้จักกันแล้ว งั้นฉันกลับนะ”
“จะไปไหน รอกลับพร้อมกันสิ!”
“จะบ้าเหรอ นายจะเตะบอลกับเพื่อนไม่ใช่เหรอ?”
“เออดิ..ก็บอกเองนี่ว่ามีอะไรให้ช่วยก็บอก ก็เลยจะบอกว่าช่วยเสิร์ฟน้ำให้หน่อย เดี๋ยวไปส่ง”
“ได้เหรอวะ! ที่บอกว่าช่วยมันก็แค่เื่ติว ไม่ใช่ฟิวแฟนนะโว้ย”
“เบ๊ (ทาส) ..ครับคุณคนเก่ง พึ่งรู้จักอย่าพึ่งปีนเกลียว”
“เชี่ย! กาย..อ่ะ..อื้อ~~~~~”
คนเก่งปรี่เข้าหาสกายหมายจะทุบตีระบายความโมโห แต่กลับถูกคนตัวโตรวบเอาไว้เพียงมือเดียว แล้วหมุดตัวโอบกอดร่างเล็กไว้แน่นอย่างกลั่นแกล้ง แต่ทว่าคมจมูกโด่งกลับไปััพวงแก้มในจังหวะหมุนตัวเบาๆ ทำเอาหัวใจของสกายถึงหวั่นไหว
“อื้อ~~ปล่อย..”
“ยอมก่อน”
“ยอมอะไร ลามก”
“ใครกันที่ลามก วันๆ เอาแต่หหมกมุ่น คิดเป็อยู่เื่เดียว”
“ไอ้กาย ไอ้บ้าปล่อยเลย”
คนเก่งดิ้นพล่านพยายามพาตัวเอง ออกจากอ้อมกอดของอีกคน แต่ยิ่งดิ้นร่างเล็กก็ยิ่งตกอยู่ในอ้อมกอดใหญ่มากขึ้น จนรู้ตัวอีกครั้งทุกส่วนสัดก็แนบชิด แม้กระทั่งใบหน้า ที่ััลมหายใจอุ่นของอีกฝ่าย
ราวกับโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ ทุก ๆ อย่างแม้แต่ใบไม้ที่กำลังร่วงหล่นยังหยุดนิ่ง ในขณะสองหัวใจเต้นสั่นระรัว สองตาจ้องมองราวกับต้องมนต์ จนไม่รู้ว่านานเท่าใด แต่แล้วสองคนก็ต้องตื่นใ รีบผลักกายกันและกันออกห่างเมื่อมีเสียงใครบางคนดังมาแต่ไกล
“ไอ้กาย”
เสียงเพื่อนๆ แก๊งสกายะโ ทำให้สองคนถึงกับตื่นเต้นด้วยความใ ก่อนที่ร่างเล็กจะก้าวเดิน แต่ถูกมือใหญ่ฉุดรั้งแล้วพาเดินไปหากลุ่มเพื่อน
“ว้าว..พี่คนเก่งมาด้วยเหรอครับ”
เพื่อนในกลุ่มทักทาย ขณะที่คนเก่งยกยิ้มบาง กำลังจะอ้าปากก็ถูกเสียงใครบางคนกลบเกลื่อนจนต้องหยุด
“วันนี้พี่เก่ง..เขาจะมาดูแลพวกเราโว้ย พวงมึงใช้พี่เขาได้ตามสบายไม่ต้องเกรงใจ ขอบคุณนะครับพี่เก่ง น่ารักจนพวกผม..อยากจะเรียนซ้ำชั้นอีกปีเลยอ่า..จริงไหมวะ พวกมึงฮา ๆ” สกายแกล้งแซว
“จริงครับ..แต่ไอ้กายคนเดียวนะ..ส่วนพวกผมขอเรียนต่อ ฮาๆ”
“เชี่ย! ต่อ”
สกายหันไปต่อว่าเพื่อนของเขาทำใบหน้าโมโห ขณะเพื่อนที่เหลือหัวเราะขำขันเสียงดัง “ฮ่าๆๆ” จะมีก็แต่คนเก่งที่ได้แต่ยืนยิ้มแห้งอย่างจำยอม
ทุกคนเปลี่ยนเสื้อผ้าและลงสนามไปเตะบอลกันอย่างสนุกสนาน ในขณะที่คนเก่งนั่งอ่านหนังฆ่าเวลาที่ขอบสนาม
“เบื่อไหมครับพี่เก่ง”
“อ่า..เอ่ยนิดนึงครับ..น้องชื่อ..”
“อ้อ..ผมธารครับ ไอ้กายตัวเชี่ย มันไม่แนะนำอะไรพี่เลย แถมยังพาพี่มาแกล้งอีก เชี่ยจริงๆ”
“ไม่เป็ไรหรอกน้องธาร พี่โชคร้ายเอง ฮ่าๆ”
“นั่นสิพี่..ฮ่าๆ อ้อ!ลืมไป ไอ้ต่อเสื้อส้ม เสื้อดำนั่นไอ้ที และอีกคนไอ้เนม ส่วนไอ้บอยวิ่งเข้าห้องน้ำเมื่อกี้”
“อื่ม..อันที่จริงใกล้จะจบแล้ว ทุกคนน่าจะติวหนังสือกันเน๊อะ..เอ่อคือ..”
“ครับ พวกผมเลยนัดกันมาวันนี้ หลังจากนี้ก็คงต้องดูหนังสือเตรียมสอบ ฮ่า ๆ พี่คนที่มาดูแลผมก็นัดติวหลังเลิกเรียน คงต้องให้เวลา”
“อื้ม สู้ๆ นะพี่เป็กำลังใจ”
“จริงเหรอครับ โอ๊ยพี่คนเก่งน่ารักจังเลย”
คนเก่งยกยิ้มพูดคุยกับธาราอย่างสบายใจ ในขณะที่สกายแอบหันมองอยู่เป็ระยะแม้ยังเตะบอล
“ไอ้ธาร มาเร็วมึงกูเหนื่อย”
เป็ต่อะโมาแต่ไกล เมื่อเห็นสายตาของสกายมองเพื่อน กับพี่เลี้ยงของเขา พูดคุยกันอย่างสนุกสนานเกินหน้าน้องรหัส
ปรื้น~~~~เสียงท่อไอเสีย รถมอเตอร์ไซค์ สีดำแต่งอลูคันโต เบิ้นเสียงดัง ก่อนที่คนขับจะเรียกให้คนที่ยืนนิ่งไม่ยอมขึ้นรถของเขา
“จะกลับไหมบ้าน”
“ฉันกลับเอง โชคดี..วันจันทร์เจอกันนะ”
คนเก่งรีบกลับหลังหันหายใจเฮือกใหญ่อย่างโล่งใจ จบสิ้นเวรกรรมของวันเสียที แต่ยังไม่ทันจะก้าวเดินก็โดนเสียงข่มขู่
“จะขึ้นดีๆ หรือจะให้อุ้ม”
รถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ แต่มีที่นั่งคนซ้อนท้ายเพียงนิดเดียว ทำให้คนเก่งพยายามนั่งเกร็งตัว แต่เพียงรถออกตัวก็เซถลาเข้าหาคนขับอย่างเจตนา จนทำเอาคนตัวเล็กรีบวาดแขนจับเอวคนขับไว้แน่น
แต่เท่านั้นก็ยังไม่สาแก่ใจสกาย เขากลับยิ่งออกแรงบิดคันเร่ง เพื่อให้คนข้างหลังกอดเขาเข้าเต็มตัว และมันก็เป็ไปอย่างใจ เมื่อคนเก่งไม่มีทางเลือกจำต้องกอดเอวหนาไว้แน่น
และภาพทั้งหมดตกอยู่ในสายตาของบอย ที่วันนี้ดันท้องเสียเข้าห้องน้ำบ่อย จนกลับที่หลังเพื่อนๆ ในกลุ่ม
“ไอ้กายมึงมันร้าย”
รถจอดนิ่งหน้าตลาดก่อนเข้าหมู่บ้านของคนเก่ง ร่างเล็กปีนลงจากรถอย่างทุลักทุเล ก่อนจะเอ่ย
“ส่งแค่นี้แหละ เดี๋ยวแวะซื้อของก่อนเข้าบ้าน”
“ทำไม พ่อดุ หรือ อยู่กับผัว”
“ไอ้กาย!..ปากหมา”
“กลับเข้าบ้านดีๆ นะ คนเก่ง ไว้วันหน้าจะแวะไปไหว้พ่อตา..ไปละ”
“ไอ้กาย..ไอ้เชี่ย!!!!”
........................................................................
5K
![เจ้าของร้านพิศวง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721126392_62129049.webp)
