ตอนที่4 เฮ้อๆ ข้าเนี่ยแหละฮีโร่
ชายหนุ่มหลบอยู่ใต้ถาวัลย์ที่จมอยู่ใต้น้ำ เฝ้าสังเกตการณ์กว่า 1 ก้านธูปไหม้
คาดหวังว่านางจะจากไปในเวลาอันสั้น ไม่งั้นเขาคงต้องหนาวในน้ำนี้แน่
เรียกหาระบบ นางระบบก็ไม่ปรากฏตัวเหมือนว่า่นี้ไม่มีภารกิจใดๆ หรือความช่วยเหลือใดๆ แก่เขาแล้ว
สาวสวยเพียงตอบสั้นๆ ว่าเครดิตของท่านการกู้เต็มแล้ว
'บ้าชิบระบบก็มีวงการกู้ประสบการณ์เต็ม โชคช่วยแล้วสิเรา มีคนมาเพิ่มอาจจะเป็คนมาตามนางก็ได้'
จีวรคิดดีใจเมื่อพบว่ามีคนมาเพิ่มในบริเวณน้ำตกเจ็ดพฤกษาชั้น 2
"แม่นางชินเย่เ้ามาทำอะไรอยู่ที่นี่คนเดียว นี่ก็ใกล้จะมืดค่ำแล้ว หรือว่าเ้ารอข้าอยู่"
เสียงชายรูปร่างเล็กหน้าตาเรียวแหลม แต่ออกจะเ้าเล่ห์พร้อมกับของคนของมัน 5-6 คน เดินออกมาจากเส้นทางน้ำตกขั้นที่ 3
"เกี่ยวอะไรกับเ้าชิโมง ข้าหลานสาวของท่านเ้าเมือง
อาณาเขตทุกหย่อมหญ้าย่อมเป็อาณาเขตของท่านอาข้า ตัวข้าจะอยู่ที่ไหนก็ไม่มีใครเกี่ยวได้"
หญิงสาวพูดอย่างเย่อหยิ่ง ก่อนนางจะกระชับกระบี่แล้วเดินไปที่ริมน้ำตกชั้นที่ 2 เหมือนจะหลีกเลี่ยงการสนทนากับชายร่างเล็ก
"ฮ่าๆ ช่างหยิ่ง ช่างทระนงเหลือเกินหลานสาวของท่านเ้าเมือง ข้าเป็บุตรชายของแม่ทัพใหญ่แห่งเมืองนี้
พ่อข้าย่อมมีสิทธิ์ครึ่งหนึ่งในการปกครองอาณาเขตแดนคชสารแห่งนี้ อย่างน้อยเ้าก็น่าจะให้เกียรติข้าบ้างแม่สาวน้อย"
มันพูดพร้อมกับเดินตามหญิงสาวไปทันที พร้อมกับโอ้อวดตำแหน่งฐานะของบิดามัน
"ข้ายอมรับว่าบิดาเ้าเก่งเป็ถึงแม่ทัพ แต่เศษสวะอย่างเ้าพลังกายระดับ E ขั้นต่ำเท่านั้น
การฝึกฝนต่ำกว่าสตรีอย่างข้า เ้าอย่ามาโอ้อวดที่นี่เลย ข้าเหม็นขี้หน้าเ้าจงไปซะก่อนที่ข้าจะมีน้ำโห"
หญิงสาวกล่าวเหมือนจะไม่แย่แสลูกแม่ทัพใหญ่ เพราะนางกำลังหัวเสีย กับคนที่แอบดูนางแล้วะโน้ำหนีไป
"ไปเถอะพวกเรา ปล่อยให้นางอยู่ที่นี่ ไม่แน่นะอาจจะมีสัตว์อสูรมาคาบนางไปกินก็ได้ อย่าหาว่าข้าไม่เตือนละกัน"
ชายร่างเล็กบอกแม่นางชินเย่ อย่างเย้ยหยัน ก่อนจะเดินจากน้ำตกชั้น 2 ลงไปด้านหน้าทางออกน้ำตกเจ็ดพฤกษา
"ลูกพี่จะปล่อยนางไว้อย่างนี้เหรอ นางปากดียิ่งนัก ไม่เห็นหัวลูกพี่เลย ข้าว่าลูกพี่น่าจะจัดการสั่งสอนนางสักหน่อย"
ลูกน้องที่เดินตามชิโมงกล่าวประจบสอพลอ ลูกพี่มันแบบฉบับลูกน้องที่ดี เพื่อส่งเสริมหาเื่ให้เ้านายได้แผ่บารมีและข่มเหงผู้อื่น
"มันแน่นอนอยู่แล้วเ้าสอง ยังไงข้าก็ไม่ปล่อยชินเย่ไปง่ายๆ หรอก นางิ่ประมาทข้าแบบนี้ข้าต้องให้บทเรียนแก่นางแบบสาสม
นางอยู่ในพลัง E ขั้นกลาง ยังไงก็สู้อสูรระดับ E ขั้นสุงของข้าไม่ได้แน่ เดี๋ยวข้าจะแอบปล่อยมันไปจัดการนางเดี๋ยวนี้
พวกเราแอบดูนางที่ชั้นสามกัน รับรองงานนี้สนุกแน่"
พูดจบพวกมันก็ขึ้นไปสู่น้ำตกเจ็ดพฤกษาชั้นที่ 3 ที่มองลงมาไม่ห่างจากน้ำตกชั้นที่ 2
ก่อนมันจะปล่อยอสูรสัตว์เลี้ยงประจำตัวของมันพุ่งตรงลงมาโจมตีหญิงสาว
ด้วยว่ามันเป็ลูกขุนนางระดับแม่ทัพสัตว์เลี้ยงอย่างอสูรระดับ E ขั้นสุง จึงเป็เื่ที่หาได้ไม่ยากเย็น
'เกิดอะไรขึ้นทำไม? มีอสูรระดับ E ขั้นสุง อสูรแรดเหล็กมันพุ่งมาโจมตีข้าตรงๆ แบบนี้ได้ยังไง มีใครสั่งการมันรึ'
หญิงสาวพุ่งกายทะยานขึ้นสู่กลางอากาศ ก่อนจะชักกระบี่ของนางออก
"กระบี่ลมหวนระดับ E ขั้นกลาง เพลงกระบี่ตัดวายุ"
หญิงสาวใช้เพลงกระบี่ต่อต้านกับอสูรแรดเหล็ก ที่มีร่างกายกำยำและหนังที่แข็งแกร่ง
โดยเฉพาะนอแรดที่อยู่บนหัวของมัน ส่งประกายสีดำอย่างน่ากลัวเข้าโจมตีหญิงสาว
กระบี่ของเธอต่อต้านเ้าแรดหนังหนานี้สุดกำลัง
"บ้าไปแล้ว ข้าจะทำยังไงดีมันเป็อสูรระดับ E ขั้นสุง พลังแข็งแกร่งเหลือเกิน กระบี่ข้าฟันแทงมันไม่เข้าเลยแย่แล้ว"
หญิงสาวถูกแรดชนเต็มแรง ก่อนที่นางจะพลิ้วตัวหลบอย่างรวดเร็ว คว้านอนแรดของมันไว้ในมือก่อนจะใช้กระบี่แทงไปที่ต้นคอ
แต่กระบี่ดีดกลับไม่สามารถแทงทะลุหนังของมันเข้าไปได้เ้าแรดอสูรชั่วร้าย สะบัดนางไปด้านซ้ายที่ติดกับน้ำตก
ก่อนจะพุ่งชนทั้งสองต่างถลำ ร่วงหล่นลงไปในน้ำตกทันที
ตูม! ซ่าๆ!
เสียงตูมดังสนั่น การเคลื่อนไหวของหญิงสาวช้าลงเกือบครึ่ง นางพยายามแหวกว่ายหนีจากการโจมตีของหน่อเขาอสูรแรดเหล็ก
ถึงแม้ว่ามันจะอยู่ในน้ำ แต่ก็ยังรวดเร็วเหมือนอยู่บนบกเพราะมันเป็สัตว์ชอบน้ำอยู่แล้ว
ดังนั้นการโจมตีของมันจึงไม่เชื่องช้าหรือลดลง
สวบ!
"โอ๊ย!..ข้าโดนมันใช้หน่อแทงที่ชายโครงแล้ว"
หญิงสาวร้องอย่างเ็ปสั่นสะท้านเืพุ่งกระฉูด น้ำใสในน้ำตกแดงกระจายออกรอบข้างแรดร้ายมันตะกุยน้ำเข้าแทงนาง ด้วยหนอเขาอีกครั้ง
"บ้าไปแล้วสัตว์อสูรของข้าทำร้ายนางตกน้ำ นางไม่สามารถหลบหนีการโจมตีได้ นี่มันเป็เื่ใหญ่ไปแล้ว
ข้าเพียง้าสั่งสอนนาง ไม่ได้้าชีวิต ถ้านางตายด้วยอสูรแรดเหล็กของข้า ท่านเ้าเมืองต้องรู้แน่ทำยังไงดี"
เสียงชิโมงบุตรชายแม่ทัพพูดขึ้นมาอย่างใ ที่เป็เืแดงฉานในท้องน้ำ
'ไม่ได้เราต้องช่วยหลานสาวท่านเ้าเมือง นางโดนน่อเขาอสูรร้ายโจมตีแบบนี้มีหวังตายแน่'
จีวรพุ่งปราเข้าใต้ท้องของเ้าอสูรแรดเหล็ก เขาเป็ชาวบ้านในละแวกนี้อยู่แล้ว คุ้นเคยกับใต้ท้องน้ำแห่งนี้เป็อย่างดี
ดังนั้นจึงแฝงตัวเข้าโจมตีเ้าสัตว์ร้ายที่กำลังบ้าคลั่งได้อย่างแเี ดาบในมือซึ่งเป็อาวุธระดับสุง
แทงเข้าระหว่างกลางอกใต้ขาหน้า เ้าอสูรแรดเหล็กจมหายไปทั้งเล่มทะลุตัดขั้วหัวใจมันตายทันที
'ได้รับหินิญญาแร่เหล็กระดับสุง ได้ค่าประสบการณ์ 2,000 หน่วย'
ระบบรายงานการสังหารสัตว์อสูรระดับสุงให้จีวรรู้ แต่เขาไม่มีเวลาที่จะตรวจไอเทมหรือค่าประสบการณ์ ที่คลังระบบดึงเข้าไปเก็บไว้แบบอัตโนมัติ
เขารวบเอวหญิงสาวที่ตอนนี้เสียเืหมดแรงสะลึมสะลือใกล้จะสลบไปแล้ว ะโขึ้นจากน้ำตก พุ่งตรงเข้าป่าหายไปอย่างรวดเร็ว
"บ้ามีคนช่วยนางและฆ่าสัตว์อสูรของข้า เื่นี้ต้องถึงหูเ้าเมืองแน่ พวกเราซวยแล้ว ตามไปฆ่าพวกนางเดี๋ยวนี้
เราต้องปิดปากหลานสาวเ้าเมือง ถ้าสืบกันจากสัตว์อสูรแรดเหล็ก ต้องรู้แน่ว่าเป็การกระทำของข้าแน่"
ชายตัวเล็กหน้าแหลมะโลงมาจากน้ำตกชั้นที่ 3 วิ่งตามทางพร้อมด้วยสมุนของมัน ไล่ตามจีวรไป
ด้วยว่ามันไปแอบดูที่น้ำตกชั้นที่ 3 ระยะห่างในการตามไล่ล่าจึงห่างกันเกือบ 500 วา
และด้วยความชำนาญของจีวรที่อยู่ในพื้นที่นี้เขาจึงหาทางหลีกเลี่ยงคนทั้ง 5 ได้อย่างไม่ยากเกินไป
เขานำหญิงสาวมาหลบอยู่ในโพรงไม้ขนาดั์ มีแต่คนแถวนี้เท่านั้น รู้ว่ามันมีอยู่ที่นี่
แสงอาทิตย์ที่กำลังใกล้จะลับขอบฟ้าส่องเข้าไปในโพรงต้นไม้ ที่สูงเกือบร้อยวาเผยให้เห็นจีวร
กำลังจ้องมองหน้าของสาวงามหลานสาวท่านเ้าเมือง ซึ่งกำลังสติเลือนรางเพราะการเสียเืมาก
"ผู้มีพระคุณท่านเป็ใคร? ทำไมมาช่วยข้า"
หญิงสาวพยายามสะกดกลั้นความเ็ป แล้วถามชายหนุ่มรูปหล่อเหมือนเทพบุตร ที่ช่วยนางไว้
"จุ๊ๆ!!..แม่นางไม่ต้องส่งเสียง เ้าไม่ต้องกลัวยังไงข้าก็จะต้องปกป้องเ้า ไม่ให้ได้รับอันตรายมากกว่านี้แน่เชื่อใจข้าเถอะ"
นิ้วมือของจีวรแตะริมฝีปากหญิงสาว ส่งกระแสความอบอุ่นใจเข้าไปให้นาง
พร้อมกับคำพูดแสนหวาน แฝงไปด้วยความปลอดภัย จีวรลูบเปลือกตานางให้ปิดลง ก่อนนางจะสลบไปอย่างลืมกลัว
"แฮ่ๆ ระบบช่วยชีวิตนางด้วย ข้าจะทำยังไง"
จีวรรีบถามระบบ หญิงสาวปรากฏตัวอีกครั้งพร้อมกับยกยิ้มที่มุมปาก
'เ้านี้สุดยอดเ้าชู้ของจริง แอบดูนางอาบน้ำแล้ว ยังแอบช่วยนางอีก
ตอนนี้เ้ายังมาขอให้ข้าช่วย เ้านี้มันช่างเป็ผู้ชายหน้าด้านหน้าทนจริงๆ ไม่มีปัญญาช่วยนางแล้วยังจะทำตัวเป็ฮีโร่'
หญิงสาวผู้ดูแลระบบบ่นให้กับชายหนุ่ม
'เฮ้อๆ ข้าเนี่ยแหละฮีโร่"
'เชอะเ้านี้'
สาวสวยค้อนกับคำพูดอวดตัวของจีวรอีกครั้ง ก่อนจะเปิดฟังชั่นค้าขายขึ้นมา
"ยังไงเ้าจะขายของให้ข้าอีกแล้วหรอ ของฟรีไม่มีบ้างหรือไง คุณธรรมน้ำใจมีบ้างไหมนี่
คนเจ็บเจียนตายนะ ช่วยนางเอาบุญสักครั้งไม่ได้หรือ เ้าจะมาคิดเล็กคิดน้อยกับข้าทำไม
ขอยาให้ข้าสักเม็ด เพื่อช่วยรักษาแผลและยืดชีวิตนางออกไปแค่นี้ ช่วยไม่ได้หรอ
เ้าไม่กลัวตกนรกห้าร้อยชาติหรือไง เ้าคงไม่คิดให้ข้าใช้ค่าประสบการณ์ผ่อนยาหรอกนะ"
จีวรรีบบ่นให้สาวผู้ดูแลระบบเห็นใจ เพราะรู้ว่านางโหดโคตรๆ สำหรับฟังก์ชันค้าขายของนาง
'คิกๆ ..เ้าพูดไปก็เท่านั้นบ่นตายไปก็ไม่มีค่าสำหรับข้าหรอก เ้า้าของ ก็ต้องมีค่าแลกเปลี่ยน
ไม่มีค่าประสบการณ์ ก็ต้องยืมเป็กฎของทุกโลกทุกชาติอยู่แล้ว การยืมก็ต้องมีดอกเบี้ย เ้าว่าใช่หรือไม่
ถ้าไม่อยากยืมเ้าก็ต้องขยันหาค่าประสบการณ์เยอะๆ จะได้ซื้อของถูกๆ ไม่ต้องผ่อนจ่ายแบบนี้ตกลงเ้าจะซื้อหรือไม่ซื้อ
ยารักษาอาการาเ็ระดับกลาง ราคา 5,000 ประสบการณ์'
ฟังก์ชันค้าขายปรากฏเมล็ดยาขึ้นมา 1 เม็ดใช้ค่าประสบการณ์ซื้อถึง 5,000 หน่วย
"โอ้แม่เ้า!..ยาเม็ดเดียวใช้ค่าประสบการณ์ 5,000 หน่วยเชียวหรอ ถ้างั้นค่าผ่อนส่ง 24 งวดไม่เป็500,00หน่วยเลยเหรอเนี่ย
เ้าหน้าเืไปแล้ว เห็นแก่ชีวิตคนสักครั้งไม่ได้เชียวหรอ ถือว่าเป็โปรโมชั่นสำหรับการซื้อยาครั้งแรกลดหน่อยดิ"
จีวรพยายามเจรจาต่อรอง กับผู้ดูแลระบบสาวของเขา
'คิกๆ ..ที่จริงเ้าสามารถซื้อสดได้นะ หินิญญาที่เ้าได้มาจากอสูรระดับสุงเมื่อกี้ มันมีค่าประสบการณ์ถึง 4,000 หน่วย
เอาอย่างนี้ข้าจะลดให้เ้าเป็โปรโมชั่นซื้อครั้งแรก ข้าลดประสบการณ์ 1,000 หน่วยละกัน ราคามัน 4,000 หน่วย เ้าจะจ่ายเลยหรือไม่'
หญิงสาวยกยิ้มอย่างเ้าเล่ห์ ก่อนจะเสนอราคาให้กับจีวรรู้ว่าหินเวทย์ที่เขาได้มา สามารถใช้แทนเป็ค่าประสบการณ์ได้ถึง 4,000 หน่วย
"แลกสิเอาไปเลย เ้าผู้ดูแลระบบหน้าเื นี่เ้าไม่คิดว่าจะให้ข้ามีประสบการณ์ ไว้อัพเกรดสกิลข้าบ้างเลยหรอ"
ชายหนุ่มรับยามาจากฟังก์ชันค้าขายของเขาก่อนจะนำใส่ปากหญิงสาว ครู่ใหญ่ๆ นางก็ฟื้นสติคืนมา
ร่างกายที่มีาแหายจากการาเ็แบบปลิดทิ้ง สร้างความดีใจให้กับนางจนต้องยกมือขอบคุณจีวรที่นั่งอยู่ตรงหน้า
"ผู้มีพระคุณท่านช่วยเหลือข้า และยังรักษาข้าบุญคุณครั้งนี้ ข้าจะไม่ลืมเลือน ข้าชื่อชินเย่ ไม่รู้ว่าท่านพี่มีนามว่าอะไร"
หญิงสาวพยุงตัวลุกขึ้นนั่งคุกเข่า และยกมือคารวะจีวรอย่างทราบซึ้งถึงบุญคุณของเขา
"ไม่เป็ไรแม่นาง ข้าชื่อจีวรเื่แค่นี้เป็เื่เล็กน้อย ข้าสมควรช่วยนางไม่ต้องให้เกียรติข้าขนาดนี้ก็ได้ พวกเราเหมือนจะอายุไม่ต่างกัน"
จีวรพูดพร้อมกับลุกขึ้นยืน ก่อนจะเอื้อมมือไปค่อยๆ พยุงหญิงสาวให้ลุกขึ้นตาม อย่างทะนุถนอม
'เอิ๊กๆ ต้องแอฟหล่อซะหน่อย'
เขายืดอกดุจจอมยุทธผู้ยิ่งใหญ่ เหม่อมองออกไปทางดวงตะวัน ที่กำลังลับฟ้า
ก่อนจะคิดในใจแบบกระหยิ่มยิ้มย่องที่ตนสามารถโชว์พราว ให้กับหญิงสาวระดับหลานเ้าเมืองประทับใจได้
ซินเย่เหม่อมองชายหนุ่มเช่นกัน ความประทับใจของการกระทำของเขาที่ช่วยเหลือนาง
ให้รอดพ้นจากอสูรร้ายและยังรักษานางให้หายาเ็ในเวลาอันรวดเร็ว
"บุญคุณครั้งนี้ ข้าไม่ลืมไม่รู้ว่าท่านพี่จีวรเป็ลูกหลานตระกูลใด ทำไม? ถึงมีความสามารถสูงระดับนี้ได้"
หญิงสาวถามด้วยความสงสัย เพราะนางเป็หลานเ้าเมืองย่อมรู้จักวีรบุรุษจอมยุทธระดับยิ่งใหญ่ในเขตแดนนี้เกือบทุกคน
แต่สำหรับชายหนุ่มที่แต่งกายเหมือนลูกชาวบ้านคนนี้ แต่กลับมีความสามารถสูงล้ำนางไม่เคยรู้มาก่อนว่าเขามีตัวตนในอาณาจักรนี้ั้แ่เมื่อใด
"หรือท่านพี่จีวรจะมาจากเมืองอื่น เพราะยาที่ท่านรักษาข้า ก็ต้องมีระดับEไม่ต่ำกว่าขั้นกลาง
อาวุธของท่านสามารถฆ่าสัตว์อสูรระดับ E ขั้นสุงได้ มันต้องมีอานุภาพไม่ต่ำกว่าระดับ D แน่ บุคคลเช่นท่านน่าจะมีชื่อเสียงบ้าง"
ซินเย่หลานสาวเ้าเมืองเจ็ดพฤกษา ถามขึ้นด้วยความสงสัย
.........................................................................................................................................................................................................
5K
