“พี่คิม ปล่อยฟ้าก่อนเถอะค่ะ เช้าแล้ว วันนี้ต้องเตรียมอาหารไว้ให้คุณแม่กับน้องหยาดด้วย” พลอยฟ้าพยายามเบี่ยงตัวหลบ การจูบของคิมหันต์
คิมหันต์รู้สึกหมั่นเขี้ยวภรรยาสาวของตนเหลือเกิน
“ไม่ต้องรีบหรอกฟ้า พี่ให้คนเตรียมอาหารไว้ให้พวกเค้าแล้ว วันนี้เราสองคนใช้เวลาอยู่ด้วยกันนะ วันนี้พี่จะพาฟ้าไปเที่ยวกันสองต่อสอง ดีไหมจ๊ะ” คิมหันต์กอดเมียไว้ในตักของตนแล้วเอาแก้มของตนแนบกับแก้มภรรยาไว้
“เมื่อไหร่่เราจะมีเ้าตัวเล็กด้วยกันนะ หรือว่า …. ”
“อื้อ พี่คิม หยุดนะคะ เมื่อคืนยังไม่พออีกหรือไง คนลามก” พลอยฟ้าแกล้งว่าสามี พยายามจะลุกหนี ไปเข้าห้องน้ำ เพื่อไม่ให้สามีจูบตนได้อีก เพราะเมื่อคืนสามีก็กวนเธอทั้งคืนแล้ว
“หิๆ จะหนีพี่ไปไหนล่ะ เมียจ๋า” คิมหันต์หัวเราะอย่างชอบใจ ที่แกล้งภรรยาได้ เวลาเธอเขินนัั้นช่างน่ารักจริงๆ
คิมหันต์วางแผนไว้ว่าจะพาพลอยฟ้าไปเที่ยวเปิดหูเปิดตา เพราะั้แ่เขาพาเธอมาที่นี่ก็ยังไม่ได้พาพลอยฟ้าไปเที่ยวที่ไหนในจังหวัดเชียงใหม่เลย อีกอย่างเขาอยากจะหลบหน้าคุณหญิงแจ่มจันทร์ กับหยาดน้ำด้วย เพราะสองแม่ลูกนี้มีพฤติกรรมแปลกๆพิกลนัก
ซึ่งคิมหันต์ก็รู้ดีว่า ทั้งสองแม่ลูก้าที่จะทำอะไร….
“เดี๋ยว ฟ้าขอไปบอกคุณแม่กับน้องหยาดก่อนนะคะว่าเราจะไป…..”
“ไม่ต้องหรอก พลอยฟ้า พี่จัดคนงานให้มาคอยดูแลคุณแม่ และน้องหยาดแล้ว ฟ้าไม่ต้องเป็ห่วงนะ เราไปพักที่ม่อนแจ่มแค่คืนเดียวเอง เดี๋ยววันต่อไปพี่ค่อยพาเค้าทั้งสองคนไปเที่ยวด้วยดีไหมครับ” คิมหันต์ห้ามภรรยาของตนสุดฤทธิ์ เพราะไม่อยากให้สองคนนั้นรู้ว่าตนกับพลอยฟ้าจะไปไหน เพราะไม่อยากให้รู้และตามไป
“แต่. . ” พลอยฟ้าลังเล
“ไม่มีแต่ พวกเราจะไปปั๊มทายาทกันนะเมียจ๋า มีคนตามไปเยอะ แล้วเมื่อไหร่เมียพี่จะท้องเสียทีล่ะ” คิมหันต์มองหน้าพลอยฟ้าด้วยสายตากะล่อนๆ
“พี่คิม บ้าหรือไงคะ ”
“ถึงจะบ้าก็บ้ารักเมียแค่คนเดียวนะ 55+ จุ๊บ!!" คิมหันต์ขโมยจุ๊บปากภรรยาไป1ฟอด จนพลอยฟ้าเขินแก้มแดงไปเสียหมดแล้ว ได้แต่นิ่งเงียบไม่ต่อล้อต่อเถียงกับสามีอีกต่อไป เดี๋ยวเธอจะเสียเปรียบเขาอีก คนบ้า เอะอะก็จูบ เอะอะก็จะมีลูกท่าเดียว
“ยิ่งเงียบแบบนี้แสดงว่าฟ้าเห็นด้วยกัับพี่ใช่ไหม ใช่แหละเราต้องไปเปลี่ยนบรรยากาศกันบ้างเบบี๋จะได้มาหาพวกเราเร็วๆ ดีไหมจ๊ะ ”
คิมหันต์ไม่พูดเพียงอย่างเดียวยังเอื้อมมือมาจับมือพลอยฟ้าไว้
พลอยฟ้าได้แต่อมยิ้มกับความทะเล้นของสามี จนแอบหัวเราะออกมากับความบ้าบอของคิมหันต์
ที่บ้านของคิมหันต์…….
“อะไรกัน นังพลอยฟ้ามันแอบไปเที่ยวกับคิมหันต์เสียแล้วล่ะลูก หึยพวกเราไม่น่านอนตื่นสายเลย”
“แหมคุณแม่ อากาศที่นี่ดีมากๆ นี่คะ หยาดนอนเสียลืมตื่นไปเลย” หยาดน้ำกำลังแต่งหน้าแต่งตาอยู่อย่างขมักเขม้น
“ไม่ได้การเสียแล้ว เราจะต้องวางแผนกันใหม่นะคะคุณลูก หรือว่าตาคิมหันต์เนี่ย จะชอบผู้หญิงที่เป็แม่บ้านแม่ศรีเรือนเหมือนนังพลอยฟ้า ลูกจะต้องเลียนแบบมันนะคะ” คุณหญิงแจ่มจันทร์เ้าแผนการ กำลังเป่าหูลูกสาวในคล้อยตาม
“โอ๊ย ไม่เอาหรอกค่ะคุณแม่ ปล่อยพวกเค้าสองคนไปเถอะค่ะ หยาดเบื่อแล้ว อีกอย่างตอนนี้พวกเราก็ไม่ได้ลำบากอะไร พี่คิมก็ให้เงินช่วยเหลือพวกเราจนบริษัทคุณพ่อกลับมาได้แล้วนี่คะ”
“ไม่ได้นะหยาดน้ำ ลูกจะต้องได้ดีกว่านังพลอยฟ้ามัน.. ”
“หยาดรู้คะ แต่ตอนนี้หยาดยังไม่ได้อยากมีใครนี่คะ คุณแม่ปล่อยพี่ฟ้าไปเถอะค่ะ เมื่อวันก่อนหยาดเห็นพี่ฟ้ามีอาการเหมือนคนท้องเลย”
“ว่ายังไงนะ นังฟ้ามันท้องแล้วเหรอ” คุณหญิงแจ่มจันทร์ใจนเอามือทาบอก
“ใช่ค่ะ คุณแม่ฟังไม่ผิดหรอก แต่ยังไม่แน่ใจ ถึงยังไงหยาดก็คิดว่าพี่ฟ้าต้องท้องแล้วแน่ๆ ” หยาดน้ำมองหน้าแม่ของตนผ่านกระจก ก่อนจะลุกออกมาจับมือแม่ตนเอาไว้
“คุณแม่คะ หยาดถามตรงๆ คุณแม่รักพี่ฟ้าบ้างไหม” หยาดน้ำมองหน้าแม่ของตนด้วยสีหน้าที่จริงจัง
“ถามอะไรอย่างนั้น มันไม่ใช่เืเนื้อเชื้อไขอะไรกับแม่ แม่จะรักมันได้ยังไง” คุณหญิงแจ่มจันทร์รีบตอบกลับลูกสาวอย่างรวดเร็ว
“ไม่จริงอ่ะ ั้แ่หยาดจำความได้ ถึงคุณแม่จะทำท่าทีรังเกียจพี่ฟ้ามากแค่ไหน แต่แม่ไม่เคยตีพี่ฟ้าเลย เวลาแม่ด่าจนเห็นพี่ฟ้าร้องไห้ แม่ก็จะออกมาโมโหข้างนอกแล้วแอบร้องไห้ ถ้าแม่ไม่รักพี่ฟ้าบ้าง คงไม่เสียเวลายอมให้คุณพ่อเลี้ยงพี่ฟ้าจนโตมาหรอกใช่ไหมคะ”
“เออ….” คุณหญิงแจ่มจันทร์ได้แต่อ้ำอึ้ง เพราะลูกสาวตนพูดแทงใจดำ
“แต่หยาดรัักพี่ฟ้า คุณแม่จำได้ไหมตอนที่หยาดพึ่งหัดว่ายน้ำเป็ครั้งแรก หยาดกำลังจะจมน้ำแต่ไม่มีใครมาช่วยเลย มีแต่คนวิ่งะโกันเสียงดังไปทั่วบ้าน ถ้าวันนั้นไม่ได้พี่ฟ้าช่วยไว้หยาดคงตายไปแล้ว”
ภาพสะท้อนเหตุการณ์ที่ลููกสาวจมน้ำ ทำให้คุณหญิงแจ่มจันทร์จำได้ดี พลอยฟ้าะโลงไปช่วยหยาดน้ำแบบไม่คิดชีวิต ทั้งที่ตนเองก็พึ่งว่ายน้ำเป็ได้ไม่นาน มันทำให้เธอทั้งรักทั้งเกียจพลอยฟ้าไปในคราวเดียวกัน
“ใช่ แม่รักมันนังพลอยฟ้า นังลูกนอกไส้ ถึงมันจะเป็หนามคอยตำใจแม่ แต่จะให้แม่ไปบอกให้มันรู้เหรอ แม่ไม่ยอมเสียหน้าหรอก” คุณหญิงแจ่มจันทร์เชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีตนเอง ทั้งที่น้ำตายังคลอเบ้าอยู่
“คุณแม่ พี่ฟ้าดีกับเรามาก คอยรับใช้ รู้ใจคุณแม่ทุกอย่าง แม้กระทั่งเื่อาหาร ั้แ่มาที่นี่ คุณแม่ทานข้าวได้เยอะขึ้นมากกว่าแต่ก่อน เพราะว่าพี่ฟ้าเป็คนทำอาหารให้ ”
“ชีวิตคนเรามันไม่แน่นอน รักกันก็บอกว่ารักไปเถอะค่ะ อย่าบอกในวันที่เค้าไม่สามารถได้ยินมันแล้วเลย เสียดายแทนจริงๆ หยาดว่าพี่ฟ้าเองก็อยากได้ความรักจากคุณแม่มากๆ เลยนะคะ”
“ไม่มีทางหรอก แม่ตั้งท่ารังเกียจมันมาั้แ่ไหนแต่ไรแล้ว อยู่ๆจะให้ไปบอกรักมัน ลูกจะรักก็รักมันไปคนเดียวเถอะ” คุณหญิงแจ่มจันทร์ยังเป็คนที่ดื้อรั้นอีกตามเคย
“วันนี้แม่จะออกไปเจอเพื่อน พอดีนางมาทำธุระที่เชียงใหม่ ลูกหยาดจะไปกับแม่ไหม” คุณหญิงแจ่มจันทร์พูดตัดบท ก่อนจะหากระดาษมาซับน้ำตา
“ไม่อ่ะค่ะ หยาดว่าจะไปหาโลเคชั่นในไร่ถ่ายรูปลง IG เสียหน่อย ให้เพื่อนที่กรุงเทพอิจฉาเล่นๆ อิๆ”
“โอเคจ๊ะ งั้นแม่ไปก่อนนะลูก เดี๋ยวตอนเย็น ๆเจอกัน” คุณหญิงเดินมาจุ๊บหัวลูกสาวแล้วออกไปทำธุระข้างนอกทันที
"โอเคค่ะคุณแม่" หยาดน้ำถอนหายใจแล้วแต่งหน้าต่อ เพื่อที่จะออกไปถ่ายรูปในไร่ส้ม
“พี่ฟ้า หยาดช่วยพี่ที่สุดแล้วนะ คุณแม่น่ะดื้อมากจริงๆ” หยาดน้ำได้แต่พึมพำอยู่กับตนเองแล้วส่ายหน้าไปมา
กลางไร่ส้ม…….
มีสายตาคู่หนึ่งคอยแอบมอง สาวน้อยที่กำลังยืนถ่ายรูปโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้างเธอเลย ว่าตอนนี้อันตรายได้เริ่มคืบคลานเข้ามาใกล้เสียแล้ว เธอไม่ได้ให้คนที่บ้านของคิมหันต์ติดตามมาด้วย เนื่องจากคิดว่าคงไม่มีอะไร เพราะตอนนี้เป็ตอนกลางวัน
“อืม มุมนี้แหละแสงดีสุด ” หยาดน้ำกำลังเซลฟี่หน้าตนเองกับส้มลูกใหญ่อยู่ จังหวะนั้น เธอก็เผลอไปเหยียบใส่หินจนลื่นล้ม
“โอ๊ย เจ็บชะมัด ” หยาดน้ำกุมข้อเท้าของตนเอาไว้ พร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาโดยอัตโนมัติด้วยความเจ็บ
“คุณ เป็อะหยังนักก่อคับ มาขอผมผ่่อแผลกำเน้อ” (คุณเป็อะไรมากไหมครับ มาขอผมดูแผลให้นะ) ชายปริศนาใส่ผ้าคุมหน้าเอาไว้ หยาดฟ้าคิดว่าเป็คนงานในไร่ที่มาเก็บส้มจึงไม่ได้กังวลอะไรมาก
“เจ็บตรงข้อเท้าอ่ะ " หยาดน้ำจับข้อเท้าที่มีแผลถลอกเล็กน้อย
"นี่เธอพูดไทยกลางได้ไหม ขอโทษด้วยนะฉันฟังภาษาเหนือไม่ค่อยรู้เื่”
“พอพูดได้อยู่บ้างครับ”
ชายหนุ่มตอบกลับมาเป็ภาษาไทยกลาง
“ข้อเท้าคุณน่าจะพลิกน่ะครับ ทนเจ็บเอาหน่อยนะ” ชายแปลกหน้าพูดเสร็จก็พลิกข้อเท้าของหยาดน้ำให้เข้าที่เข้าทาง
“โอ๊ย ” หยาดน้ำร้องออกมา แต่หลังจากนั้นอาการเจ็บแปลบก็หายไป
“ขอบใจมากนะ นายเป็คนงานในไร่ของพี่คิมเหรอ”
“ใช่ครับ วันนี้คุณแต่งตัวสวยมาก เสียดายที่แต่งงานแล้ว..” ชายปริศนา มองมาที่หยาดน้ำด้วยสายตาแปลกๆ ั้แ่หัวจรดเท้า
“หยุดมองฉันแบบนั้นนะ ไอ้หน้าหม้อ อย่ามาคิดไม่ดีไม่ร้ายกับฉัน ไม่อย่างนั้นนะฉันจะฟ้องพี่คิมให้ไล่แกออก”
“ครับ ผมต้องขอโทษจริงๆ” ชายแปลกหน้าก้มหน้าแกล้งสำนึกผิด
“แต่ก็ช่างเถอะ เห็นแก่ที่นายช่วยฉันไว้เมื่อกี้ ถือซะว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วกัน ฉันจะบ้านแล้ว”
หยาดน้ำทำท่าจะเดินจากไป แต่…..
“จะไปไหนล่ะ คุณพลอยฟ้าคุณต้องไปกับผมเดี๋ยวนี้”
“นายเป็ใครปล่อยฉันนะ ฉันไม่ใช่พี่ฟ้า ปล่อยนะ” หยาดน้ำพยายามพูดแก้ตัวแต่ไม่เป็ผล ชายร่างสูงใหญ่ใช้ยาสลบโป๊ะเข้าที่หน้าเธอ กลิ่นฉุนแสบจมูกทำให้หยาดน้ำสลบไปทันที
ชายร่างกำยำแบกร่างบางของหยาดน้ำขึ้
นพาดบ่าก่อนจะรีบเดินออกจากไร่ ไปที่ชายป่าที่มีรถกะบะคันดำจอดซ่อนอยู่ ก่อนจะขับออกไปจากไร่อย่างรวดเร็ว……
672
