บทที่ 15 พิชิตบุ๋นเทพกวี
กลางลานประลองใต้แสงตะวัน ฉู่ซิ่วอิงยืนกอดอก จ้องมองฉีตงหยางด้วยสายตาคมปลาบ นางเหลือบมองผู้คนรอบข้างก่อนจะแค่นหัวเราะเบาๆ
"เช่นนั้น... ผู้ใดเล่าจะเป็ตัวแทนของแคว้นฉีในการประลองบุ๋น?"
นางเอ่ยถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมั่นใจ
ฉีตงหยางยืนสงบนิ่ง ดวงตาของเขามองตรงไปยังองค์หญิงแห่งแคว้นฉู่ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย แต่หนักแน่น
"ข้าเอง"
ทันใดนั้น เสียงหัวเราะเย้ยหยันก็ดังขึ้นทั่วลานประลอง โดยเฉพาะจากหมู่ขุนนางฝ่ายองค์ชายรอง ฉีเฟยเจิน ที่ยืนอยู่หน้าบัลลังก์ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความดูแคลน
"เป็ไปไม่ได้!..."
ฉีเฟยเจินแค่นเสียง
"...เ้าคือองค์ชายเสเพลที่ไม่เคยร่ำเรียน ไม่มีความรู้ใดๆ คิดหรือว่าตนเองจะสามารถประลองกับราชครูของแคว้นฉู่ได้? อย่าพาให้แคว้นฉีต้องอับอายไปมากกว่านี้เลย!"
เสียงพูดคุยในหมู่ขุนนางเริ่มดังขึ้น หลายคนพยักหน้าเห็นด้วย บ้างมองฉีตงหยางด้วยสายตาเย้ยหยัน
องค์จักรพรรดิที่ประทับอยู่บนบัลลังก์ขมวดพระขนงเล็กน้อย พระองค์มิได้ตรัสอะไรออกมา ในขณะที่ฮองเฮาหลิงจางลี่นั่งนิ่งอยู่เคียงข้าง สีหน้าของนางเยือกเย็น ทว่าดวงตาที่มองมายังฉีตงหยางนั้น กลับมีแววที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่านางกำลังคิดอะไร
ทว่าคนหนึ่งที่มิได้ปิดบังความคิดตนเองเลยก็คือเสนาบดีหลิวซ่าง เขาก้าวออกมาเล็กน้อย ประสานมือกล่าวสนับสนุนคำขององค์ชายรอง
"ฝ่าา โปรดทรงไตร่ตรองให้ดี หากปล่อยให้องค์ชายเก้าประลองเกรงว่าแคว้นฉีจะต้องพ่ายแพ้อย่างแน่นอน พวกเราต้องเลือกผู้ที่เหมาะสมมากกว่านี้เพื่อรักษาแผ่นดิน"
องค์จักรพรรดิทรงทอดพระเนตรมองลงมายังเหล่าขุนนาง ก่อนตรัสถามด้วยพระสุรเสียงเรียบเย็น
"ถ้าเช่นนั้น ใครเล่าจะเป็ตัวแทนแทนเข้าประลอง"
ทั่วทั้งลานประลองเงียบกริบ ไม่มีใครเอ่ยปาก
ฉีเฟยเจินขมวดคิ้ว เขาย่อมไม่ยอมให้แคว้นฉีต้องเสียเมืองไปหากมีทางเลือกที่ดีกว่า แต่ขณะเดียวกัน เสนาบดีหลิวซ่างก็ก้มลงกระซิบข้างหูเขาแ่เบา
"องค์ชาย หากปล่อยให้ฉีตงหยางลงแข่ง จะยิ่งเป็ผลดีต่อพวกเรา ทรงคิดดู หากเขาแพ้ ดินแดนห้าเมืองย่อมสูญเสียไป และเป็ความผิดของเขาโดยสมบูรณ์ ฝ่าาจะมิตำหนิพระองค์ที่ไม่สามารถรักษาแผ่นดินได้อีกต่อไป... แต่หากเราคัดค้าน แล้วต้องส่งคนของพวกเราไปแข่ง หากแพ้ ผู้ที่ถูกตำหนิจะเป็เราแทน"
ฉีเฟยเจินชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ คลี่ยิ้มบางๆ ในที่สุด เขาก็พยักหน้าอย่างพอใจ พลางกล่าวเสียงดัง
"หากฉีตงหยางมั่นใจว่าตนเองมีความสามารถ ข้าก็มิอาจขัดขวาง"
เสนาบดีหลิวซ่างยิ้มบางๆ เขาประสานมือ
"เช่นนั้นก็ขอให้เป็ไปตามนี้ ให้แคว้นฉีได้ประลองตามที่ตกลงไว้"
องค์จักรพรรดิสบพระเนตรบุตรชายคนเก้าของพระองค์ที่ยืนอย่างสงบกลางลาน สีพระพักตร์ของพระองค์อ่านไม่ออก ก่อนจะพยักพระพักตร์เล็กน้อย
"เช่นนั้น การประลองบุ๋นในวันนี้... ตัวแทนของแคว้นฉีคือฉีตงหยาง"
ฉีตงหยางกวาดตามองลานประลองกว้างที่รายล้อมด้วยขุนนางและเหล่าทหาร ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสงบ
"ข้าเห็นว่าการประลองบุ๋นในลานประลองนี้ ดูจะไม่เหมาะสมเท่าใดนัก การประลองบุ๋นควรเป็เื่ของสติปัญญา มิใช่การเผชิญหน้าด้วยอาวุธและกำลัง"
คำพูดของเขาทำให้เกิดเสียงฮือฮาขึ้นมาเล็กน้อย องค์หญิงฉู่ซิ่วอิงขมวดคิ้ว มองเขาอย่างไม่สบอารมณ์นัก
"ท่านหมายความว่าอย่างไร?"
นางถามเสียงเรียบ
ฉีตงหยางหันมามองนางก่อนกล่าวต่อ
"ขอให้เปลี่ยนสถานที่ไปยังท้องพระโรง เพื่อให้สมกับเป็การประลองบุ๋นอย่างแท้จริง"
องค์หญิงฉู่ซิ่วอิงเลิกคิ้ว นางมองสำรวจเขาอีกครั้งอย่างประเมิน แม้นางจะขัดใจอยู่บ้างที่ถูกเปลี่ยนแผนกะทันหัน แต่เมื่อลองคิดดู การประลองบุ๋นในสถานที่เหมาะสมก็ดูจะเป็ทางเลือกที่ดีกว่า
"ได้ เช่นนั้นก็ให้เป็ไปตามนี้"
นางตอบตกลง
ท้องพระโรงหลวงแห่งแคว้นฉี
ท้องพระโรงหลวงเป็ห้องโถงใหญ่โอฬาร ตั้งตระหง่านกลางพระราชวัง ด้วยเพดานสูงโปร่ง แกะสลักลวดลายัพันเมฆสีทอง ประดับโคมระย้าขนาดใหญ่ที่ส่งแสงนวลอบอุ่นลงสู่พื้นหินอ่อนเรียบลื่น
บัลลังก์ั ตั้งอยู่ ณ เบื้องบนของท้องพระโรง ประดับลวดลายแกะสลักอันวิจิตร ด้านหลังเป็ฉากปักไหมทองรูปัทะยานกลางม่านเมฆ แสดงถึงอำนาจและบารมีขององค์จักรพรรดิ
เบื้องล่างเรียงรายไปด้วย โต๊ะไม้แกะสลักลงรักปิดทอง สำหรับเหล่าขุนนางจากทั้งสองแคว้น ฝ่ายแคว้นฉีและแคว้นฉู่ ต่างนั่งเรียงกันเป็ระเบียบ โดยแต่ละฝ่ายมีม้วนกระดาษ พู่กัน และน้ำหมึกสำหรับจดบันทึกผลการประลอง
ตรงกลางของท้องพระโรง ถูกจัดเป็ เวทีประลองบุ๋น ด้วยโต๊ะไม้ยาวสองตัววางขนานกัน มีเก้าอี้สองตัวสำหรับผู้แข่งขันทั้งสองฝ่าย ซึ่งบัดนี้ได้เตรียมไว้ให้ ฉีตงหยาง และ ราชครูแคว้นฉู่
องค์จักรพรรดิประทับบนบัลลังก์ั พระพักตร์สงบนิ่งแต่แฝงความลึกล้ำ พระเนตรทอดมองเบื้องล่างอย่างเงียบงัน ข้างกันคือ ฮองเฮาหลิวจางลี่ ผู้ที่ยังคงวางสีหน้าเยือกเย็น แต่แววตายากจะคาดเดาความคิด
เหล่าขุนนางทั้งสองฝ่ายจับจ้องมองไปยังผู้แข่งขันอย่างสนใจ บรรยากาศในท้องพระโรงช่างตึงเครียดยิ่งนัก
เสียงลมหายใจของผู้คนเงียบสงัด รอคอยการเริ่มต้นของ ศึกปัญญา ที่จะตัดสินชะตาแคว้น!
ฉีตงหยางเดินกลับมาพร้อมกับสวมอาภรณ์ใหม่ ชุดสีขาวสะอาดตา ปักลวดลายเมฆาทอประกายอ่อนจาง ต่างจากลักษณะเ้าสำราญในยามปกติของเขาโดยสิ้นเชิง อาภรณ์ชุดนี้ทำให้เขาดูสงบสุขุม และเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายของบัณฑิตผู้ทรงปัญญา
เมื่อเขาก้าวเข้ามาในท้องพระโรง ทุกสายตาต่างจับจ้องเป็ตาเดียว โดยเฉพาะ ราชครูแคว้นฉู่ บุรุษวัยห้าสิบเศษที่นั่งสงบนิ่งข้างองค์หญิงฉู่ซิ่วอิง ใบหน้าเรียบเฉยเต็มไปด้วยความมั่นใจ มือหนึ่งถือพัดกระดาษที่พิมพ์ลวดลายบทกวีเก่าแก่ ท่าทางเปี่ยมไปด้วยความเป็นักปราชญ์ ขณะที่อีกมือคอยพัดไล่ความร้อนเบา ๆ ราวกับว่าไม่มีสิ่งใดในที่นี้จะทำให้เขาหวั่นไหว
ด้านข้างของเขาคือ องค์หญิงฉู่ซิ่วอิง ผู้เลอโฉม นางกระซิบสนทนากับราชครูเป็ระยะ รอยยิ้มบาง ๆ ฉายขึ้นมุมปาก เสียงพูดคุยของนางเบาราวสายลมพัดผ่าน แต่แฝงไว้ด้วยความมั่นใจ
บรรดาขุนนางแคว้นฉู่พากันกระซิบกระซาบ
"ราชครูของพวกเราเป็นักปราชญ์แห่งแดนดิน กระฉ่อนเลื่องลือทั่วใต้หล้า"
"ว่ากันว่าเขาสามารถแต่งโคลงกลอนให้เป็ที่เลื่องลือได้ภายในหนึ่งลมหายใจ"
"แคว้นฉีแพ้แน่นอน ดูก็รู้ว่าองค์ชายเก้าเป็เพียงพวกเ้าสำราญ"
หัวข้อของการประลองวันนี้ไม่ใช่สิ่งใดอื่น นอกจาก วรรณกรรมโคลงกลอน ศาสตร์อันสูงส่งที่ใช้ทดสอบปัญญา อารมณ์ และวิจารณญาณของบัณฑิต
องค์จักรพรรดิทอดพระเนตรลงมา ทรงยกพระหัตถ์ขึ้นเป็สัญญาณให้เริ่มพิธี เสียงกลองสามครั้งดังก้องไปทั่วท้องพระโรง
ศึกปัญญาระหว่างฉีตงหยางกับราชครูแคว้นฉู่ กำลังจะเริ่มต้น!
ราชครูแคว้นฉู่เหลือบมองฉีตงหยางด้วยแววตาเย้ยหยันเล็กน้อย เมื่อองค์ชายเก้าเสนอให้ตนเป็ฝ่ายเริ่มก่อน
"หากเช่นนั้น ข้าจักมิขัด…"
ราชครูเอ่ยเสียงเรียบ พลางกวาดตามองรอบท้องพระโรง
"...เพื่อมิให้เสียเกียรติของแคว้นฉู่ผู้มาเยือน ข้าจะเป็ผู้กำหนดหัวข้อของบทกลอนในยกแรก"
เสียงฮือฮาดังขึ้นจากเหล่าขุนนางฉี หลายคนเริ่มกังวล เพราะราชครูผู้นี้ขึ้นชื่อเื่การแต่งโคลงกลอนอันเป็เลิศ หากเขาเป็ผู้เลือกหัวข้อเอง ย่อมหมายความว่าเป็หัวข้อที่เขาถนัดที่สุด
ราชครูคลี่ยิ้มบาง ๆ พลิกพัดในมือก่อนประกาศออกมาเสียงก้อง
"หัวข้อของการประลองบทกลอนยกแรก คือ 'ชมดอกท้อในฤดูชุนเทียน'"
ฉีตงหยางแค่นยิ้มบาง ๆ มิได้เอ่ยขัด ขณะที่ราชครูจรดพู่กันลงบนกระดาษแผ่นยาว พร้อมกับขับขานโคลงกลอนของตน
“ดอกท้อแย้มบานสะพรั่งกลางลมวสันต์
ราวม่านเมฆชมพูพัดผ่านปลายฟ้า
กลีบบางต้องหยาดน้ำค้างดุจหยดมุกตา
ไหวเอนตามสายลมพารัญจวนใจ
ละอองเกสรปลิวคว้างกลางหุบผา
ยามดรุณีเริงร่าใต้เงาไม้
กิ่งท้อโน้มรับสายฝนโปรยปราย
ดังสรวง์ละอายน้อมคารวะ”
สิ้นเสียงขับขาน บรรยากาศในท้องพระโรงก็เงียบสงัดไปชั่วขณะ บทกวีของราชครูอ่อนช้อยงดงาม จับใจผู้ฟังจนแทบลืมหายใจ
เหล่าขุนนางแคว้นฉู่พากันลุกขึ้นปรบมือชื่นชม องค์หญิงฉู่ซิ่วอิงเองก็เผยรอยยิ้มพึงพอใจ พลางปรายตามองฉีตงหยางด้วยสายตาท้าทาย
"องค์ชายเก้า จะยังกล้าสู้ต่อหรือไม่?"
ฉีตงหยางก้าวออกมากลางท้องพระโรง ทุกสายตาจับจ้องมาที่เขา ราชครูแคว้นฉู่ยกพัดขึ้นพัดเบา ๆ ดวงตาฉายแววเหนือกว่า ส่วนองค์หญิงฉู่ซิ่วอิงยังคงยิ้มเย้ย
"องค์ชายเก้า จะยังกล้าสู้ต่อหรือไม่?"
คำถามของนางเปี่ยมไปด้วยความหมายแฝง เสมือน้าบอกเป็นัยว่า ให้ยอมแพ้เสียเถิด เพราะบทกวีของราชครูนั้นไร้ที่ติจนแม้แต่เหล่าขุนนางแคว้นฉียังตกอยู่ในภวังค์
องค์จักรพรรดินั่งบนบัลลังก์อย่างเคร่งขรึม มิได้ตรัสสิ่งใด ฮองเฮาก็เช่นกัน นางเพียงจิบชาเงียบ ๆ โดยไม่แสดงความเห็น แต่ที่ยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจมีเพียงองค์ชายรองและเสนาบดีหลิวซ่าง ทั้งคู่แววตาฉายแววเยาะหยันราวกับเห็นฉีตงหยางพ่ายแพ้ไปแล้ว
ฉีตงหยางกลับมิได้ตอบคำถามขององค์หญิงฉู่ซิ่วอิง เพียงเดินออกไปกลางท้องพระโรง คุกเข่าน้อมคารวะต่อจักรพรรดิและฮองเฮาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่า... ขณะลุกขึ้น หางตาของเขาแอบหรี่ลง ส่งสายตาให้ฮองเฮาแวบหนึ่ง
แวบเดียวเท่านั้น...
ฮองเฮาซึ่งเคยนั่งนิ่ง สีหน้ากลับเปลี่ยนไปวูบหนึ่ง นางอึกอักกระแอมไอก่อนจะเบือนหน้าไปทางอื่น มือเรียวกระชับพัดในมือแน่นขึ้นเล็กน้อย ขณะที่ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นอย่างไม่รู้สาเหตุ
ไม่มีผู้ใดทันสังเกตเห็นสิ่งนี้ มีเพียงฉีตงหยางที่ลอบยิ้มบาง ๆ อย่างจงใจ
จากนั้น เขาก็กวาดตามองทุกผู้คน ก่อนยกพู่กันขึ้น จรดลงบนกระดาษแผ่นยาว และร่ายบทกวีต่อจากราชครูแคว้นฉู่อย่างไม่ลังเล
“กิ่งท้อผลิใบหยั่งรากกลางแดนหิมะ
รอรับแสงสุริยะทออำไพ
แม้นหนาวเหน็บจะแผดเผาฤทัยใคร
ฤาจะลบเลือนกลิ่นไอในความงาม
สายลมโชยพัดช่อกลีบปลิดปลิวร่วง
ราวบุปผาหม่นหมองต้องเหยียดหยาม
ทว่ารากยังมั่นคงท้าคุกคาม
แม้นร่วงหล่นมิเคยคร้ามสู่พสุธา
ชมพูระเรื่อไสวใต้ฟ้ากว้าง
ผลัดผ่านวันเวลาไม่ร่วงรา
แม้นแดนดินพิโรธโหมพายุพา
จักหยัดยืนสง่างามนิรันดร์ไป”
ทันทีที่สิ้นเสียงร่ายบทกลอน ท้องพระโรงกลับตกอยู่ในความเงียบงัน
ขุนนางแคว้นฉีอ้าปากค้าง มิคาดคิดว่าองค์ชายเก้าผู้ถูกขนานนามว่าเสเพลจะสามารถร้อยเรียงบทกวีต่อจากราชครูแคว้นฉู่ได้อย่างไร้ที่ติ ถึงสามท่อน มิหนำซ้ำ ยังมีความหมายลึกซึ้งและยืนหยัดในศักดิ์ศรีของแคว้นฉี
ไม่นาน ขุนนางแคว้นฉีบางคนเริ่มปรบมือเบา ๆ ก่อนจะดังขึ้นเรื่อย ๆ กลายเป็เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วท้องพระโรง
ฉีตงหยางยืนสงบ ยกพู่กันขึ้นสะบัดหมึกส่วนเกินอย่างช้า ๆ แววตานิ่งเฉยราวกับมิได้ใส่ใจเสียงชื่นชมเ่าั้
ตรงกันข้าม ราชครูแคว้นฉู่กลับมีสีหน้าสะอึกไปนาน มือที่ถือพัดถึงกับหยุดชะงัก ขณะที่องค์หญิงฉู่ซิ่วอิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นางจ้องมองฉีตงหยางอย่างพิจารณาใหม่
"องค์ชายเก้า... ฝีมือไม่น้อยเลย"
นางกล่าวเสียงแ่เบา ทว่าสายตาฉายแววประหลาดใจชัดเจน
ฉีตงหยางยืนอยู่กลางท้องพระโรง ยิ้มบาง ๆ ดวงตาทอแววเ้าเล่ห์ ก่อนกล่าวเสียงเรียบ
"ในเมื่อรอบแรกเป็หัวข้อของท่านอาจารย์ รอบนี้ให้ข้าเป็ผู้กำหนดบ้างเถิด"
ราชครูแคว้นฉู่พยักหน้าช้า ๆ สีหน้ายังคงสงบเยือกเย็น ไม่หวั่นไหวต่อถ้อยคำของฉีตงหยาง
"ว่ามา องค์ชายเก้า หัวข้อของเ้าคืออะไร?"
ฉีตงหยางยกพู่กันขึ้น จรดลงบนกระดาษขาวสะอาด ก่อนร่ายบทกลอนที่เขาจดจำได้จากยุคโลกใหม่ หัวข้อที่เขาเลือกคือ "หงส์ขาวคู่รัก"
“กลางเวหาหงส์ขาวล่องลมคว้าง
คู่นกกางปีกโบกกลางเวหน
มิเดียวดายมิเพียงลำพังตน
จักเคียงคู่ร่วมฝ่าหนทางไกล
แสงสุริย์ทอทาบผืนนภา
ร่วมฝันปรารถนาสดแจ่มใส
แม้ลมหวนพัดผ่านฤาอ่อนไหว
ดั่งเงาสลักใจคู่มิเลือนจาง”
ทันทีที่ร่ายจบบทกลอน บรรยากาศในท้องพระโรงพลันเงียบสงัด ราวกับทุกผู้คนตกอยู่ในภวังค์ของวรรคทองที่แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยน อบอุ่น และมั่นคง
แม้แต่จักรพรรดิยังเผยสีหน้าครุ่นคิด ขณะที่ฮองเฮาเผลอกำพัดแน่นขึ้นเล็กน้อย
เหล่าขุนนางแคว้นฉีต่างพากันปรบมือกึกก้อง ส่งเสียงชื่นชมไม่ขาดปาก
"บทกลอนงดงามนัก!"
"ความหมายลึกซึ้ง เปรียบเปรยได้ชวนตราตรึง!"
ทว่า ในขณะที่ทุกคนยังคงหลงใหลในวรรคทอง ราชครูแคว้นฉู่กลับหัวเราะเสียงดังลั่น ดังก้องไปทั่วท้องพระโรง
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า!"
ทุกสายตาหันไปมองราชครูเป็ตาเดียว ฉีตงหยางเองก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนถามเสียงเรียบ
"ท่านอาจารย์หัวร่อสิ่งใด?"
ราชครูหุบพัดลง เคาะบนโต๊ะเบา ๆ แววตาฉายแววเหนือกว่า ก่อนกล่าวว่า
"ข้าหัวเราะเพราะบทกลอนของเ้านั้น... เป็บทกลอนที่ข้าเป็ผู้แต่งขึ้นเอง เมื่อหลายปีก่อน ไม่นึกว่าเ้าจักนำมันมาประลองกับข้าผู้เป็เ้าของเสียเอง ฮ่าฮ่าฮ่า"
สิ้นคำกล่าว ทุกคนในท้องพระโรงพลันนิ่งอึ้ง
ขุนนางแคว้นฉีหันมองหน้ากันไปมาอย่างไม่อยากเชื่อ ขณะที่ฉีตงหยางเองถึงกับเลิกคิ้วขึ้น แววตาฉายแววเย้ยหยันเพียงบาง ๆ
"โอ้? เช่นนั้นรึ?"
ราชครูแคว้นฉู่ไม่ได้ใส่ใจท่าทีของฉีตงหยาง เขายกพู่กันขึ้น และร่ายบทกลอนเดิมที่ฉีตงหยางร่ายไปก่อน และต่อจากของฉีตงหยางอย่างลื่นไหล
“กลางเวหาหงส์ขาวล่องลมคว้าง
คู่นกกางปีกโบกกลางเวหน
มิเดียวดายมิเพียงลำพังตน
จักเคียงคู่ร่วมฝ่าหนทางไกล
แสงสุริย์ทอทาบผืนนภา
ร่วมฝันปรารถนาสดแจ่มใส
แม้ลมหวนพัดผ่านฤาอ่อนไหว
ดั่งเงาสลักใจคู่มิเลือนจาง
เงาหงส์ขาวสะท้อนเงานทีใส
อิงแอบใจแนบเนาร่วมสุขศานต์
แม้นลมฝนมืดมนฟ้าบดบัง
ฤาจะพรากรักรั้งจากดวงมาน
โบยบินสู่พงไพรในห้วงฝัน
ฝากรอยจำนิรันดร์มิแปรผัน
หงส์คู่คลอเคล้าเงานิจนิรันดร์
ดุจสายใย์ขีดลิขิตมา”
ทุกคนในท้องพระโรงต่างตะลึงอีกครั้ง ไม่เพียงแต่ราชครูจะร่ายกลอนต่อได้อย่างสมบูรณ์แบบ หากแต่ยังอ้างว่าบทกลอนนี้เป็ของเขาเอง!
"นี่มันเหลือเชื่อ!"
"หรือแท้จริงแล้วองค์ชายเก้าลอกบทกลอนของราชครูมา?"
ขุนนางบางคนเริ่มกระซิบกระซาบ สีหน้าสับสนไปหมด
ฉีตงหยางยืนสงบนิ่ง ทว่าดวงตากลับสั่นไหวเล็กน้อย
เขาไม่รู้ว่าในประวัติศาสตร์จีนยุคนี้เคยมีบทกลอนแบบนี้หรือไม่ แต่ในโลกของเขา บทกลอนนี้เป็สิ่งที่เขาจดจำได้จากยุคใหม่ และแม้เขาเองยังไม่แน่ใจว่ากวีผู้แต่งคือใคร แต่ราชครูกลับกล้าประกาศว่านั่นคือบทกลอนที่เขาแต่งขึ้น?
'ตาแก่นี่ แผนสกปรกดีนัก'
ฉีตงหยางส่ายหน้าช้า ๆ นึกไม่ถึงว่าราชครูแคว้นฉู่จะกล้าใช้เล่ห์เหลี่ยมต่ำช้ำเช่นนี้!
เสียงฝีเท้ากระทบพื้นดังขึ้น องค์ชายรองก้าวออกมาด้วยท่าทางเกรี้ยวกราด ก่อนจะชี้หน้าฉีตงหยางด้วยท่าทีโมโหและดูแคลน
"น่าขายหน้า! เื่เช่นนี้จะให้ปล่อยผ่านไปได้อย่างไร! ลอกบทกลอนของราชครูแคว้นฉู่มาใช้ในการประลองบุ๋น นี่มันไม่เพียงแต่เป็เื่น่าอับอาย แต่ยังเป็การทำให้ราชวงศ์ฉีต้องมัวหมอง!"
เสียงของเขาดังลั่น ราวกับ้าให้ทุกคนได้ยินชัดถ้อยชัดคำ
เสนาบดีหลิวซ่างก้าวออกมาสมทบ ค้อมกายเล็กน้อยก่อนกล่าวเสียงเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยเจตนาแหลมคม
"ฝ่าา เื่นี้จะต้องมีบทลงโทษ หากปล่อยให้ผ่านไปง่าย ๆ เกรงว่าแคว้นฉู่จะยิ่งดูถูกเราไปมากกว่านี้ ที่สำคัญ หากมิได้ลงโทษให้เป็เยี่ยงอย่าง ก็จะทำให้วงการศึกษาเสื่อมเสีย ต่อไปใครจะแต่งบทกลอนเองกันเล่า หากเพียงแค่ลอกเลียนผลงานผู้อื่นแล้วนำมาอ้างว่าตนเองเป็ผู้แต่ง?"
บรรดาขุนนางพากันกระซิบกระซาบ ทุกสายตาต่างมองมายังฉีตงหยางด้วยความผิดหวัง บ้างส่ายหน้าช้า ๆ บ้างถอนหายใจ
"องค์ชายเก้าทำเช่นนี้ได้อย่างไร?"
"ราชครูแคว้นฉู่มีเกียรติยศและชื่อเสียงเกรียงไกร จะกล่าวหาผู้อื่นโดยไม่มีหลักฐานได้อย่างไรกัน?"
"ข้าเองก็จำได้ว่าเคยได้ยินบทกลอนนี้มาก่อน ดูท่าองค์ชายเก้าจะพลาดแล้ว"
เสียงซุบซิบเ่าั้เริ่มหนักขึ้นเรื่อย ๆ
องค์หญิงฉู่ซิ่วอิงที่นั่งอยู่บนแท่นข้างราชครูถึงกับหัวเราะเสียงดัง
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า! แคว้นฉีช่างน่าสงสารนัก! ไม่มีผู้ใดจะมาประลองกับเราได้แล้วกระมัง ถึงกับต้องส่งองค์ชายผู้เสเพลออกมา จากนั้นก็ใช้วิธีสกปรก ลอกบทกลอนผู้อื่นมาอ้างเป็ของตนเอง นี่หรือศักดิ์ศรีของแคว้นฉี?"
นางส่ายหน้ายิ้มเยาะ เสียงหัวเราะของนางช่างเย้ยหยันเสียจนแม้แต่จักรพรรดิแคว้นฉียังต้องขมวดพระขนงแน่น
ฉีตงหยางกลับยังคงนิ่งเงียบ ใบหน้าของเขาไม่มีแววตื่นตระหนกแม้แต่น้อย แม้แต่ตอนที่องค์ชายรองและเสนาบดีหลิวซ่างยังคงกล่าวซ้ำเพื่อเร่งเร้าให้จักรพรรดิมีพระบัญชาลงโทษเขา
ทว่าภายในจิตใจของเขานั้นกำลังหมุนติ้ว
‘ราชครูผู้นี้กล่าวว่าเป็บทกลอนของตัวเอง… แต่นี่มันคือบทกลอนที่ข้าจำได้จากยุคโลกใหม่ หากข้าจะพิสูจน์ว่าข้าไม่ได้ลอกเลียน จะต้องทำอย่างไร?’
ดวงตาของเขาวาวโรจน์ แต่ยังคงสงบนิ่งเช่นเดิม
"องค์ชายเก้า!..."
องค์ชายรองตวาดเสียงเข้ม
"...เหตุใดจึงไม่แก้ต่างอันใด? หรือว่าเ้ารู้ตัวว่าผิดจริง?"
ฉีตงหยางค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น มุมปากยกยิ้มบาง ๆ
"องค์ชายรองรีบร้อนตัดสินข้าเกินไปกระมัง? หรือบางที ท่านอยากให้ข้าเป็ผู้ร้ายในเื่นี้เสียจนลืมไปแล้วว่า การกล่าวหาใครสักคนโดยไม่มีหลักฐาน นับว่าเป็ความผิดอันใหญ่หลวงในแคว้นฉี"
เสียงของเขามั่นคง ไม่ได้แสดงอารมณ์หวั่นไหวแม้แต่น้อย
"หลักฐาน? ฮึ! หลักฐานของเ้าคืออะไร?"
"หลักฐานของข้าเหรอ?"
ฉีตงหยางหัวเราะในลำคอ ก่อนจะกล่าวช้า ๆ
"ข้าเองก็สงสัยนัก ว่าราชครูสามารถแต่งกลอนนี้ได้เมื่อหลายปีก่อนจริงหรือไม่?"
ราชครูแคว้นฉู่หรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนเอ่ยอย่างเยือกเย็น
"องค์ชายเก้าสงสัยสิ่งใด? หรือจะกล่าวหาว่าข้าโกหก?"
"มิกล้า มิกล้า ข้าเพียง้าให้ท่านพิสูจน์"
ฉีตงหยางกล่าวเสียงเรียบ ก่อนจะยิ้มบาง ๆ
"ท่านกล่าวว่าเคยแต่งกลอนนี้มาก่อน เช่นนั้น ท่านควรจำกลอนบทต่อ ๆ ไปได้ใช่หรือไม่?"
คำพูดนี้ทำให้ทุกคนในท้องพระโรงเงียบกริบ
“ข้าบอกแล้ว ว่าข้าแต่งไว้นานแล้ว ความทรงจำก็อาจจะเลือนลางบ้าง”
ฉีตงหยางเดินออกมายืนกลางท้องพระโรงอย่างสง่างาม ดวงตาคมลึกจับจ้องไปที่ราชครูแคว้นฉู่ ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
"ราชครูแคว้นฉู่ นามของท่านเป็ที่เลื่องลือไปทั่วแดน ว่าเป็ปราชญ์แห่งแผ่นดิน เป็เทพเ้าแห่งบทกลอน ผู้ที่เปล่งวาจาเป็อักษรทอง ผู้ที่พู่กันแตะกระดาษก็กำเนิดวรรณกรรมเลื่องชื่อ"
เสียงของเขาราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความเย้ยหยันอย่างชัดเจน
"เช่นนั้น ย่อมมีความจำเป็เลิศ ท่านกล่าวหาว่าข้าคัดลอกกลอนของท่าน ดูช่างเป็คำกล่าวหาที่หนักหนาเกินไปนัก ข้าช่างโง่เขลานักที่เผลอไปแต่งกลอนที่เหมือนกับบทกลอนของท่าน แต่ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว... ข้ามีคำถามเล็ก ๆ น้อย ๆ อยากให้ท่านตอบ"
ฉีตงหยางก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว พลางทอดสายตามองไปทั่วท้องพระโรง
"หากข้ามิได้คัดลอกมาเล่า? ราชครูจะรับผิดชอบอย่างไร? เกียรติแห่งราชครูแคว้นฉู่ ผู้กระฉ่อนนาม จะยังสามารถรักษาไว้ได้หรือไม่?"
เสียงของเขากังวานก้อง ทุกคนในท้องพระโรงต่างนิ่งเงียบแม้แต่จักรพรรดิแคว้นฉีก็เหลือบพระเนตรมองราชครูแคว้นฉู่
องค์หญิงฉู่ซิ่วอิงที่เดิมทีเคยยิ้มเยาะเริ่มหุบยิ้มลงเล็กน้อย ขณะที่องค์ชายรองกับเสนาบดีหลิวซ่างหันไปมองราชครูด้วยสายตาเฝ้ารอคำตอบ
ราชครูแคว้นฉู่หัวเราะเบา ๆ
"หากมิใช่บทกลอนของข้า เช่นนั้นแล้วเป็ของผู้ใด?"
"เป็ของข้า"
ฉีตงหยางตอบทันที
ทุกคนในท้องพระโรงนิ่งเงียบ ขุนนางบางคนถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ ฝ่ามือกำพัดแน่นด้วยความลุ้นระทึก
"ข้าจะร่ายบทกลอนให้ฟัง..."
ฉีตงหยางหยุดเล็กน้อย แล้วมองไปทางราชครู
"หากท่านยังยืนยันว่าเป็ของท่านอีก ข้าก็จะยอมรับในความสามารถของท่าน"
พูดจบ ฉีตงหยางก็เดินไปคว้าไหสุราที่วางอยู่ข้างโต๊ะ เขายกขึ้นกระดกดื่มอย่างออกรสชาติ ก่อนจะโยนพู่กันให้ราชอาลักษณ์ที่ยืนอยู่ด้านข้าง
"จดแทนข้าด้วย"
ราชอาลักษณ์รับพู่กันไว้ด้วยมือสั่นเทา ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็เพราะตื่นเต้นกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น
ฉีตงหยางสูดลมหายใจลึก แล้วกวาดตามองไปรอบท้องพระโรง ดวงตาของเขาเปล่งประกายเจิดจ้า ก่อนจะร่ายบทกลอนออกมาด้วยเสียงกังวาน
“ดอกเหมยผลิบานท่ามกลางลมหนาว
กลิ่นหอมรินรื่นยามราตรีอันเงียบงัน
แม้นหิมะโปรยปราย ปกคลุมทั่ววสันต์
ดอกไม้หาญกล้า ไม่หวาดหวั่นหนาวเย็น
แม้สายลมกรรโชกซ้ำ ดั่งคมมีด
กิ่งก้านบิดเบี้ยวแต่ยังคงแน่นหนัก
แม้นมิได้เบ่งบานใต้แสงสุริยะ
แต่ความงามกลับส่องสว่างกลางหิมะขาว
กลางลมหนาว ยังมีสีสันอันเด่นชัด
แม้นไร้เงาผึ้งภู่ ไม่หวั่นไหว
อาศัยเพียงตนเอง ยืนหยัดในแดนไกล
งามสง่าท่ามกลางเงาแห่งหิมะทมิฬ
ฤดูหนาวผ่านไป ยังหลงเหลือกลิ่นหอม
ราวกับว่าดอกเหมยมิใช่แค่บุปผา
คือจิติญญาแห่งความกล้า
แม้เผชิญพายุหิมะ ก็ยังคงผลิบาน”
เมื่อจบบทกลอนสุดท้าย ท้องพระโรงเงียบกริบราวกับไม่มีผู้ใดอยู่
ขุนนางผู้หนึ่งเผลอทำพัดร่วงลงพื้น แต่ไม่มีใครสนใจจะเก็บ ทุกคนยังคงจ้องมองฉีตงหยางด้วยความตกตะลึง
ราชอาลักษณ์ที่ได้รับมอบหมายให้จดบทกลอน เหงื่อซึมเต็มหน้าผาก มือที่จับพู่กันสั่นไหวเพราะต้องเร่งจดให้ทัน
"โอ…์ทรงโปรด..! นี่มัน...!"
ขุนนางหลายคนเผลออุทานออกมา แม้แต่จักรพรรดิเองก็ยังเลิกพระขนงขึ้นเล็กน้อย
ราชครูแคว้นฉู่ที่นั่งนิ่งมาตลอด ถึงกับขยับตัวเล็กน้อย มือที่วางอยู่บนตักกำแน่นโดยไม่รู้ตัว
ฉีตงหยางเหลือบมองเขา ก่อนจะยิ้มเย็น
"ราชครู…"
เขาเอ่ยเสียงเบา แต่ทุกคนในท้องพระโรงกลับได้ยินชัดเจน
"...บทกลอนนี้ ท่านแต่งขึ้นมาเมื่อใดกัน?"
ฉีตงหยางไม่รอให้ราชครูแคว้นฉู่ได้ตั้งตัว เขาก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว ก่อนจะร่ายบทกลอนใหม่ทันที ในหัวข้อ พยัคฆ์ร้ายในป่าหิมะ
แสงจันทร์สาดส่องกลางม่านหิมะขาว
เงาดำเคลื่อนคล้อยละล่องบนปลายไม้
กรงเล็บคมวาวดั่งแสงแห่งคมดาบ
สะบั้นลมก้องคำรามกึกก้องไพร
ย่างก้าวเงียบงันแต่อาฆาตคุโชน
หนึ่งคำรามสะท้านผืนป่าระทึกไหว
เขี้ยวเงาวาบวาวใต้แสงแห่งราตรี
โฉบเฉี่ยวฟาดเงาเย้ยพสุธา
ล่าเหยื่อใต้เงาแห่งพงไพรอำมหิต
กรงเล็บสะท้อนดวงจันทร์สีชาด
เหนือพยัคฆ์ใดในป่าหิมะขาว
ไร้ผู้กล้าทัดเทียมสมญา ‘ราชันย์’
ฉีตงหยางทอดสายตาไปทางราชครู ยิ้มมุมปาก ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย
"ราชครูแต่งไว้หรือไม่?"
ราชครูแคว้นฉู่เม้มริมฝีปาก แต่ยังไม่ทันตอบ ฉีตงหยางก็ยกไหสุราขึ้น กระดกดื่มอึกใหญ่ ก่อนวางกระแทกลงบนโต๊ะ
"ไม่ต้องตอบก็ได้"
เสียงของเขาแฝงแววเย้ยหยัน ก่อนจะร่ายบทกลอนต่อไป ความงามของหญิงสาว
เงาแพรบางพลิ้วไหวดั่งม่านหมอก
ดวงพักตร์พริ้มเพราใต้แสงจันทร์
หนึ่งรอยยิ้มงามล้ำเกินกว่าวิมาน์
ยามนางเดิน ดุจเทพธิดาเยื้องกราย
แขนอ่อนชูช่อบุปผากลางวสันต์
กลิ่นหอมอบอวลปานทิพย์สุคนธ์
สายลมพัดระบำร้อยรวมเป็ท่วงทำนอง
หวามไหวราวลำนำแห่งสรวง์
หนึ่งก้าว นางทอประกายดั่งดารา
สองก้าว นางเป็เงาจันทร์ต้องสายน้ำ
สามก้าว นางคือบทกวีแห่งยุคสมัย
สี่ก้าว นางคือนิรันดร์แห่งใจผู้คน
บุปผาใดเลิศล้ำ ยังไม่อาจเทียบเทียม
เพียงแค่เสี้ยวกระโปรงไหวพลิ้ว
แม้ฤดูใบไม้ร่วงยังต้องหยุดร่วงหล่น
ดอกไม้ทั้งป่ากลั้นหายใจให้นางผ่านไป
ท้องพระโรงยังคงเงียบงัน ผู้คนต่างตะลึงงันกับถ้อยคำที่ไหลออกมาราวสายน้ำ
ราชครูแคว้นฉู่เริ่มขยับตัวอย่างกระสับกระส่าย แต่นี่ก็ยังไม่ใช่จุดสิ้นสุด ฉีตงหยางยกพู่กันขึ้นมาแล้ววาดลงกลางอากาศ คล้ายกำลังบรรเลงบทกวีด้วยท่วงท่าของเขาเอง ตามด้วยร่ายบทกลอนหัวข้อสาวงามผู้มากล้นด้วยเสน่ห์
ดอกเหมยผลิบานเมื่อสายลมโบกโบย
นางยืนหยัดเดียวดาย มิหวั่นไหว
แม้นไร้เยาว์วัยเยี่ยงกิ่งอ่อนแรกผลิ
แต่กลับงามสง่าดั่งแสงอรุณรุ่ง
หนึ่งรอยยิ้ม แฝงปัญญาอันเฉียบแหลม
หนึ่งคำพูด ดุจท่วงทำนองแห่งฟากฟ้า
ดวงตาสุกใสอ่านโลกดุจเปิดตำรา
แม้นขุนเขาเอียงก็ยังคงยืนหยัด
หากบุปผาแรกแย้มเป็เพียงชั่วคราว
สาวผู้เฉิดฉายด้วยกาลเวลาย่อมยืนยง
กลิ่นหอมของไวน์รสเลิศ
ยิ่งเก็บไว้นานวัน ยิ่งล้ำค่า
โอ้แม่หญิงอันเลิศล้ำ
งามสง่าเกินปีกแห่งวสันต์
แม้วันคืนจะผ่านพ้นไป
แต่นางยังคงเป็นางแห่งแผ่นดิน
ขุนนางฝ่ายฉีหลายคนที่เคยนิ่งเฉย ถึงกับพยักหน้ารับ บางคนถึงกับถอนหายใจอย่างอิ่มเอม
ฉีตงหยางสบตากับราชครูแคว้นฉู่ แล้วแค่นหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกังวาน
"ราชครู… ท่านแต่งบทกลอนเหล่านี้ไว้เมื่อใดกัน?"
ราชครูแคว้นฉู่ที่ถูกกดดันมาตลอด ถึงกับกำพัดในมือแน่นจนเส้นเืที่ขมับปูดขึ้นมาเล็กน้อย
องค์ชายรองที่เดิมมีท่าทีสะใจ กลับเงียบงันราวกับลืมไปว่าตนเองเคยพูดอะไรไว้
ฮองเฮาที่ยามแรกยังเคร่งขรึม กลับหลุบตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มบาง ๆ แต้มขึ้นที่มุมปากอย่างที่ไม่มีผู้ใดทันสังเกตเห็น
ส่วนฉู่ซิ่วอิง… ดวงตาของนางฉายแววตื่นเต้นระคนสงสัย นางมองฉีตงหยางอย่างพิจารณา ก่อนจะเผยรอยยิ้มจาง ๆ บนเรียวปากสีสด
ท้องพระโรงยังคงเงียบสงัด…
และนี่คือจุดที่ราชครูแคว้นฉู่ไม่มีทางถอยอีกต่อไป…
ภายใต้ม่านบรรยากาศที่อึดอัดจนแทบไม่มีอากาศให้หายใจ ราชครูแคว้นฉู่ยืนนิ่ง ข้อมือที่กำพัดสั่นระริก ดวงตาของเขาฉายแววสับสน ผสมความเดือดดาล ขณะที่ทั่วทั้งท้องพระโรงเงียบสงัด ไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียง แม้แต่ฉู่ซิ่วอิงที่เคยยิ้มเยาะ ก็ยังขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจสถานการณ์ที่พลิกผัน
"ราชครู…"
องค์ชายรองเอ่ยเรียกเสียงแ่ ใบหน้าซีดเผือดราวกับไม่เชื่อสายตาตนเอง
แต่ยังไม่ทันที่ราชครูจะเอ่ยคำใด เสียงไอแห้ง ๆ ดังขึ้นกลางความเงียบงัน ก่อนที่ร่างของเขาจะสั่นสะท้าน ดวงตาพร่าเลือนขณะที่ยกมือกุมหน้าอก เสื้อคลุมแพรสีขาวของเขาถูกชโลมด้วยหยดโลหิตสีเข้มที่ไหลซึมจากมุมปาก ก่อนจะพ่นพุ่งเป็ฟองฝอย
"อึก…!"
เสียงกระอักโลหิตดังขึ้นท่ามกลางสายตาของทุกคนในท้องพระโรง ร่างของราชครูทรุดฮวบลงกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง ฝ่ามือสั่นระริกของเขายังพยายามยกขึ้นราวกับจะชี้ไปทางฉีตงหยาง แต่กลับไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะกวัดแกว่งนิ้ว
เขา…แพ้แล้ว
ความเงียบโรยตัวปกคลุมท้องพระโรงราวกับม่านหมอก ขณะที่ทุกคนมองดูราชครูที่ทรุดกายลงอย่างเชื่องช้า ก่อนที่เปลือกตาของเขาจะปิดลงอย่างสิ้นหวัง ลมหายใจสุดท้ายของปราชญ์แห่งแผ่นดินจบสิ้นลง ณ วินาทีนั้นเอง
เสียงอื้ออึงดังขึ้นทันทีหลังจากที่ราชครูล้มลง สิ่งที่เกิดขึ้นเป็เื่ที่ไม่มีใครคาดคิด ขุนนางแคว้นฉีที่เงียบมาตลอด พลันส่งเสียงโห่ร้องด้วยความยินดี
"องค์ชายเก้าทรงพระปรีชาสามารถ!"
"ราชครูแคว้นฉู่กล่าวตู่ไม่เป็ความจริง!"
เสียงโห่ร้องดังขึ้นทั่วทั้งท้องพระโรง เสียงพูดคุย วิพากษ์วิจารณ์ดังระงม
"ไม่นึกว่าราชครูจะใช้เล่ห์เพทุบายเช่นนี้ น่าอับอายยิ่งนัก!"
"ใช่แล้ว นับว่ากรรมสนองตนโดยแท้!"
"องค์ชายเก้าเพียงร่ายกลอนไม่กี่บท กลับทำให้ราชครูถึงกับกระอักเืตาย สะท้านใจยิ่งนัก!"
"นี่สิคือกวีแห่งยุคสมัยที่แท้จริง!"
เสียงสรรเสริญฉีตงหยางดังลั่น ขณะที่เหล่าขุนนางแคว้นฉู่กลับมีสีหน้าซีดเผือด พวกเขาไม่รู้ว่าควรจะกล่าวสิ่งใดออกมา
องค์ชายรองที่เดิมยังแสดงท่าทีขึงขัง ถึงกับถอยหลังไปหนึ่งก้าว ไม่อาจเอ่ยคำใด ส่วนเสนาบดีหลิวซ่างก็มีสีหน้าราวกับเห็นหายนะมาปรากฏตรงหน้า
ฉู่ซิ่วอิงที่เคยมั่นใจในชัยชนะ ตอนนี้กลับนั่งนิ่ง ฝ่ามือใต้แขนเสื้อกำแน่น ขณะที่จ้องฉีตงหยางราวกับ้ามองให้ทะลุปรุโปร่ง
ท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดี ฉีตงหยางกลับยังคงยืนสงบ ไม่ได้ร่วมแสดงอาการลิงโลดเช่นเดียวกับขุนนางฝ่ายฉี ดวงตาสีดำสนิทของเขาฉายแววเย้ยหยันอยู่ลึก ๆ ก่อนที่ริมฝีปากจะยกขึ้นเป็รอยยิ้มบาง ๆ
"คำกล่าวเท็จ อาจกลบฝั่งความจริงได้ชั่วคราว"
"แต่วันหนึ่ง ความจริงย่อมเปิดเผยเสมอ"
เขายกไหสุราขึ้นดื่มอีกครั้ง ก่อนจะปรายตามองร่างไร้ิญญาของราชครูแคว้นฉู่ แล้วกระซิบแ่เบา
"ข้ายังไม่ได้บอกเลย ว่ากวีแท้จริงของบทกลอนเ่าั้คือใคร"
เสียงปรบมือก้องกังวานไปทั่วท้องพระโรง จักรพรรดิแห่งแคว้นฉีทรงลุกขึ้นจากบัลลังก์ ประกาศด้วยพระสุรเสียงหนักแน่น
"องค์ชายเก้าชนะแล้ว! แคว้นฉีเป็ผู้มีชัยในการประลองบุ๋นครั้งนี้!"
บรรยากาศในท้องพระโรงะเิออกด้วยเสียงโห่ร้องของเหล่าขุนนางแคว้นฉีที่ยืนขึ้นแสดงความยินดี ไม่เว้นแม้แต่ขุนนางาุโบางท่านที่ปกติสงบเสงี่ยมยังพยักหน้าชื่นชม ขณะที่ฉีตงหยางเพียงยืนอยู่กลางโถงด้วยท่าทีผ่อนคลาย ราวกับรู้ผลอยู่แล้ว
จักรพรรดิทอดพระเนตรไปยังคณะของแคว้นฉู่ พระขนงเลิกขึ้นเล็กน้อย ก่อนตรัสด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง
"แคว้นฉู่จะยอมรับความพ่ายแพ้ หรือมีสิ่งใดจะกล่าวหรือไม่?"
ฉู่ซิ่วอิงยังคงยืนนิ่ง ไม่ตอบคำใด นางมองร่างไร้ิญญาของราชครูแคว้นฉู่ ดวงตาคู่งามทอแววซับซ้อน แต่ในที่สุด นางก็ย่อตัวน้อมรับชัยชนะของแคว้นฉี
"แคว้นฉู่…ยอมรับความพ่ายแพ้ในรอบนี้"
เสียงของนางดังก้องท้องพระโรง แต่กลับไร้อารมณ์ ราวกับเป็เพียงพิธีการ แต่ขณะที่ขุนนางแคว้นฉีกำลังจะส่งเสียงเยาะเย้ย ฉู่ซิ่วอิงกลับเชิดหน้าขึ้น ดวงตาเปล่งประกายเจิดจ้า
"แต่พวกท่านอย่าเพิ่งยินดีล่วงหน้าไปนัก…"
เสียงขององค์หญิงฉู่ดังขึ้น ดึงดูดสายตาทุกคู่ นางเหยียดยิ้มบาง กล่าวอย่างมาดมั่น
"...ยังเหลือการประลองบู๊ในวันพรุ่งนี้! แคว้นฉู่จะเป็ฝ่ายชนะอย่างแน่นอน!"
นางหันหลังกลับโดยไม่รอคำตอบจากผู้ใด ก่อนออกคำสั่งให้ขุนนางและองครักษ์ของแคว้นฉู่ช่วยกันนำร่างของราชครูออกจากท้องพระโรง บรรยากาศอันฮึกเหิมของแคว้นฉู่ที่เคยมีเมื่อตอนแรกพลันหายไปโดยสิ้นเชิง ทุกคนต่างมีสีหน้าหนักอึ้ง ทว่าฉู่ซิ่วอิงยังคงรักษาท่าทีสงบนิ่ง และเดินออกไปโดยไม่เหลียวหลัง
หลังจากที่คณะของแคว้นฉู่จากไป จักรพรรดิแห่งแคว้นฉีก็ทรงพระสรวลเบา ๆ ก่อนตรัสชมเชย
"ดี! ดีมาก! ข้าไม่คิดเลยว่าองค์ชายเก้าของเราจะมีความสามารถถึงเพียงนี้!"
สายพระเนตรของพระองค์ทอดมองฉีตงหยางด้วยความพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด ฮองเฮาที่นั่งอยู่ข้างกัน แม้จะไม่กล่าวสิ่งใด แต่สายตาที่นางมองฉีตงหยางกลับเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด มีแววชื่นชมและพึงพอใจยิ่ง
แต่ทันใดนั้น พระพักตร์ของจักรพรรดิก็กลับเคร่งขรึมลงเล็กน้อย พระเนตรหรี่ลงขณะทอดพระเนตรไปยังองค์ชายรอง
"แต่มีสิ่งหนึ่งที่ข้ามิอาจมองข้ามได้…"
เสียงของจักรพรรดิตรัสอย่างเย็นเยียบ
"องค์ชายรอง…เสนาบดีหลิวซ่าง"
ทั้งสองคนสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนรีบก้าวออกมาคุกเข่าอย่างนอบน้อม
"ฝ่าา ทรงมีสิ่งใดจะรับสั่งพ่ะย่ะค่ะ?"
องค์ชายรองเอ่ยเสียงเครือเล็กน้อย
จักรพรรดิแคว้นฉีจ้องมองพวกเขาด้วยสายตานิ่งสงบ แต่แฝงแววเ็า
"เหตุใดพวกเ้าจึงทำราวกับ้าให้แคว้นฉีพ่ายแพ้? หรือคิดว่าองค์ชายเก้าจะไม่มีความสามารถจริง ๆ จึงรีบกล่าวโทษ รีบเร่งลงโทษ เพื่อเอาใจแคว้นฉู่?"
คำกล่าวนี้ทำให้ทั้งท้องพระโรงเงียบลงทันที เหล่าขุนนางที่เฝ้าสังเกตการณ์มาตลอด ต่างเริ่มจับกลุ่มซุบซิบกันเบา ๆ
องค์ชายรองรีบก้มศีรษะต่ำ เสนาบดีหลิวซ่างก็ไม่ต่างกัน
"ฝ่าา! หม่อมฉันเพียง้ารักษาเกียรติของราชวงศ์ฉี มิได้มีเจตนาสนับสนุนแคว้นฉู่พ่ะย่ะค่ะ!"
"เป็เพียงความเข้าใจผิด!"
เสนาบดีหลิวซ่างรีบกล่าวเสริม
จักรพรรดิทรงจ้องพวกเขาเขม็ง
"หวังว่า…จะเป็เพียงความเข้าใจผิด…"
แต่ในที่สุดก็เพียงแค่โบกพระหัตถ์
"...ออกไปได้"
องค์ชายรองและเสนาบดีหลิวซ่างรีบค้อมศีรษะ ล่าถอยไปอย่างระมัดระวัง ขณะที่สายตาของเหล่าขุนนางยังคงจับจ้องพวกเขาอย่างไม่ไว้วางใจ
ฉีตงหยางยืนเงียบ ฟังทุกอย่างด้วยสีหน้าเรียบเฉย ดวงตาของเขาทอดมองไปยังตำแหน่งที่ฉู่ซิ่วอิงเคยนั่งก่อนจากไป ก่อนจะยกยิ้มบาง ๆ
"การประลองบู๊พรุ่งนี้รึ…"
เขากระซิบกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะยกไหสุราขึ้นจิบอย่างอารมณ์ดี
"ก็น่าสนุกดีมิใช่หรือ?"
โปรดติดตามตอนต่อไป
117
