บริเวณป่าธาโลเรนชั้นนอก
วิลล์ที่อยู่ในชุดเสริมพลังกำลังทำความเข้าใจถึงภารกิจที่ทารินมอบให้กับเธอ
มีภารกิจอยู่ 3 ข้อที่หญิงสาวจะต้องผ่านเกณฑ์ในระดับต่ำสุดไปให้ได้
หนึ่งคือการเผชิญหน้ากับการต่อสู้จริงเพื่อขัดเกลาประสาทััและสัญชาตญาณการเอาตัวรอดภารกิจนี้อาจหมายถึงการเดินอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างชีวิตและความตาย
สอง คือการไล่ตามความเร็วของสัตว์ร้ายให้ทันและสังหารมันด้วยธนู โดยเป้าหมายถูกระบุไว้ชัดเจน ‘นกพิราบใบไม้’สิ่งมีชีวิตที่ว่องไวและแทบไม่มีใครจับตัวได้ง่าย ๆ
สามคือการทำอาหารโดยใช้วัตถุดิบที่หาได้จากในป่าเท่านั้นภารกิจนี้…ง่ายเกินไปสำหรับวิลล์ จนเธอแทบไม่เห็นว่ามันคืออุปสรรค
หญิงสาวฟังจนจบและเพียงเสี้ยววินาทีหลังจากนั้นเธอก็สามารถจับใจความสำคัญของภารกิจทั้งหมดได้ทันที
นี่ไม่ใช่เพียงการทดสอบธรรมดาแต่มันคือการพิสูจน์ว่าตัวตนของเธอ ‘คู่ควร’ ที่จะยืนอยู่ในเส้นทางเดียวกับนักรบแห่งเอลฟ์
“ถ้าเอาจุดที่สำคัญของภารกิจทั้งสามข้อมารวมกัน?อืม!” วิลล์มีใบหน้าครุ่นคิด “ก็ต้องต่อสู้กับนกพิราบใบไม้เพื่อขัดเกลาประสาทัั และล่ามันด้วยธนู แล้วค่อยเอามาทำเป็เมนูอาหารถูกไหม”
“ใช้ได้นี่!แต่อย่าลืมล่ะ ว่าเธอต้องหานกพิราบใบไม้ให้เจอเสียก่อน” ทารินยกยิ้มมุมปากเสียงทุ้มแฝงความเย้ยหยัน ราวกับจงใจทดสอบขวัญกำลังใจของหญิงสาว
เสียงหัวเราะเบา ๆของเอลฟ์ดังสะท้อนท่ามกลางความเงียบสงัดในป่า วิลล์หันขวับตามเสียงนั้นแววตาเป็ประกาย ก่อนจะยิ้มเย้ยกลับอย่างไม่ยอมแพ้ “เตรียมงานเลี้ยงฉลองรอได้เลยบรรดาอาจารย์เอลฟ์ทั้งสี่คน”
วิลล์ตัดสินใจที่จะเดินทางผ่านป่าชั้นนอกและตรงเข้าไปในป่าชั้นในเพื่อตามหาพื้นที่โล่งกว้าง ที่มีต้นไม้ขนาดต่าง ๆ ขึ้นกระจายอยู่ห่าง ๆทั่วพื้นที่
เพราะจากนิสัยของนกพิราบที่วิลล์พอจะรู้มามันมักจะอาศัยอยู่ในสถานที่ที่วิลล์คาดการเอาไว้
พื้นที่โล่งกว้างที่มีต้นหญ้าขึ้นเป็หย่อมๆ คือที่อยู่อาศัยของพวกสัตว์ขนาดเล็กและพวกแมลง
มันคือแหล่งหาอาหารชั้นดีสำหรับนกพิราบ
เพราะไม่อาจพึ่งพาเทคโนโลยีวิลล์จึงต้องใช้ทุกประสาทััคอยฟังเสียงลม สังเกตเงาไม้และติดตามร่องรอยเล็กน้อยบนพื้นดิน การค้นหาพื้นที่ที่เธอ้ากินเวลานานพอสมควรราวกับป่าแห่งนี้ตั้งใจทดสอบเธอ
“เจอแล้ว”หญิงสาวกล่าวพลางพิงต้นไม้เพื่อหลบซ่อนตัว
วิลล์กวาดสายตามองสำรวจไปทั่วบริเวณพื้นที่โล่งกว้างในที่สุดเธอก็พบกับนกพิราบใบไม้ ทว่าพวกมันอาศัยรวมกันอยู่เป็ฝูง
“ใช้ธนูเพื่อล่าพอจะเข้าใจแล้วต้องไล่ตามความเร็วให้ทันต้องทำยังไงล่ะทีนี้” หญิงสาวกล่าวออกมา
นกพิราบใบไม้ที่อยู่บนพื้นค่อย ๆ บินกระจายตัวกันออกไปเกาะตามต้นไม้ขนาดต่าง ๆ
วิลล์ใช้สายตาที่แน่วแน่จับจ้องไปยังนกพิราบใบไม้ตัวหนึ่งซึ่งเกาะนิ่งอยู่บนกิ่งสูงมันพรางตัวแเีไปกับพุ่มใบสีเขียวจนแทบแยกไม่ออกจากธรรมชาติ “รังของมันเหรอ?”เธอกระซิบกับตัวเองเบา ๆ
ลมพัดผ่านทำให้กิ่งไม้ไหววูบเผยให้เห็นเศษกิ่งและใบที่ถูกรวมเข้าด้วยกันเป็รูปทรงกลมเล็ก ๆวิลล์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย นี่อาจเป็โอกาสที่เธอตามหามาตลอดทาง
หญิงสาวสังเกตเห็นรังของนกพิราบใบไม้ที่อยู่บนต้นไม้เหนือศีรษะของเธอ
“หวังว่าจะเป็อย่างที่คิดนะ”วิลล์ส่งเสียงดังแล้วใช้ธนูยิงขึ้นไปที่รังของนกพิราบใบไม้
นกพิราบใบไม้ส่งเสียงร้องออกมาก่อนที่มันจะบินตรงไปหาศัตรู ที่กล้ามาโจมตีรังของมัน
หญิงสาวใเล็กน้อยกับความเร็วของนกพิราบใบไม้“เร็วขนาดนี้เชียว!” อุทานออกมาก่อนที่จะออกวิ่งเพื่อหลบหนีและหลอกล่อนกพิราบใบไม้
ณสถานที่ห่างออกไปไม่ไกลจากจุดที่วิลล์อยู่
“สิ้นคิดไปหน่อยนะแต่ก็ถือว่าเริ่มต้นได้ดี” ทารินกล่าวพลางยิ้มอย่างสบายอารมณ์
“ดีบ้าดีบออะไรล่ะ!เร็วเข้า! รีบตามไปดูได้แล้ว!” ลีน่าดุแล้วเร่งทารินที่เป็คนกำหนดภารกิจนี้ขึ้นมา
“ใจเย็น ๆ น่าไม่เห็นมีดในมือนั่นเหรอ” เฟนริกกล่าว พลางก้าวเท้าเงียบ ๆเพื่อไม่ให้หลุดจากการเฝ้าสังเกตการณ์
“คิกคิก น่าสนุกจังไม่เคยเห็นใครที่กล้าบ้าบิ่นท้าทายสัตว์ร้ายแบบนี้มานานแล้ว”เซลิกล่าวพลางตามเฟนริกไป
ณ จุดที่วิลล์อยู่
“อ๊าก!!! ออกไปนะ!อย่ามาไล่จิกฉัน!” กล่าวพลางตั้งหลักแล้วนำมีดออกมาเพื่อเตรียมตัวฟันตอบโต้
หญิงสาวเบี่ยงตัวหลบจะงอยปากอันแหลมคมของนกพิราบใบไม้ก่อนที่จะพลิกร่างกายมาเผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายที่อยู่ตรงหน้า
ตั้งท่าเตรียมพร้อมต่อสู้บีบมีดที่อยู่ในมือจนแน่น
ดวงตาทั้งสองข้างหดเกร็งเพ่งเล็งไปที่ศัตรูด้วยสมาธิ
“ดี! ดีมาก!ต้องแบบนี้สิ!” ทารินที่หลบซ่อนตัวอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลกล่าวออกมา
นกพิราบใบไม้รับรู้ถึงอันตรายจากสิ่งมีชีวิตที่อยู่ตรงหน้าทว่ามันก็ไม่มีท่าทีที่จะถอยหรือหลบหนี
ทันใดนั้นนกพิราบใบไม้ก็บินโฉบไปโฉบมาเพื่อจู่โจมศัตรูของมันอย่างรวดเร็ว
วิลล์สะบัดมีดในมือเป็จังหวะเพื่อปัดการโจมตีและป้องกันตัว
เท้าทั้งสองข้างเคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่องด้วยท่าทางที่ไหลลื่น
หลบหลีกป้องกันและจู่โจมกลับ จนนกพิราบใบไม้เริ่มมีท่าทีที่ล่าถอย
สัญชาตญาณสัตว์ร้ายของนกพิราบใบไม้กระตุ้นให้มันตื่นตัวและร้องบอกว่าต้องหลบหนีจากมนุษย์ตรงหน้า
หญิงสาวที่เห็นว่านี่คือโอกาสที่ดีเธอจึงเปลี่ยนท่าทีแล้ววิ่งไล่ตาม
หญิงสาววิ่งไล่ตามไปได้ไม่นานอยู่ ๆ ก็มีลมพัดใบไม้จำนวนหนึ่งมาบดบังสายตา
วิลล์ชะงักไปเล็กน้อยกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
“เกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย?ไม่จริงน่ะ? หรือว่านี่จะเป็ฝีมือของนกพิราบใบไม้?”กล่าวออกมาด้วยสีหน้าและน้ำเสียงที่ตื่นเต้น
นกพิราบใบไม้มีขนที่เหมือนกับใบไม้ทุกประการ และความพิเศษของขนรูปร่างใบไม้ก็คือการกลมกลืนและพรางตัวไปกับใบไม้ที่มีอยู่ทั่วทั้งป่ามันสามารถหลบซ่อนตัวเพื่อรอเวลาจู่โจมกลับหรือหายวับไปพร้อมกับสายลมและใบไม้ที่มันสร้างขึ้นมา
วิลล์สูดลมหายใจลึกทำสมาธิ แล้วกระตุ้นประสาทััเพื่อรับรู้ถึงทุกสิ่งทุกอย่างรอบข้าง
ในขณะนั้นเองเหมือนกับมีใบไม้บางอย่างที่แหลมคมราวกับใบมีด กำลังพุ่งใส่หญิงสาวจากมุมอับสายตา
“แย่แล้ว!”ลีน่าเผลออุทานออกมา
“รอก่อน!”ทารินกล่าวห้ามลีน่าด้วยน้ำเสียงเข้ม“มันสร้างความเสียหายให้กับวิลล์ที่สวมใส่ชุดเสริมพลังอยู่ไม่ได้หรอก” อธิบายออกมา
เฟนริกและเซลิพยักหน้าตอบรับ
“อย่ารีบร้อนจนทำให้วิลล์ต้องเสียงานสิ!”เซลิกล่าวแนะนำ “วิลล์อุตส่าห์ตั้งใจฝึกฝนจนมาถึงขั้นนี้เลยนะ!”
ขนนกใบไม้ที่มีลักษณะเรียวบางและแหลมคมกำลังพุ่งตรงเข้าใส่เป้าหมายของมัน
ดวงตาและใบหูของวิลล์ตอบสนองต่อการเคลื่อนไหวและเสียงอย่างฉับพลัน
หญิงสาวมีใบหน้าที่เคร่งขรึมและจริงจังก่อนที่จะะโถอยหลังอย่างรวดเร็วเพื่อหลบหลีกการโจมตี
ขนนกใบไม้สามถึงสี่อันปักลงสู่พื้นดินโดยที่มีขนนกใบไม้อันหนึ่งพุ่งเฉียดชุดเสริมพลังของวิลล์ไป
หญิงสาวตั้งหลักอย่างมั่นคงออกแรงถีบเท้าทั้งสองข้าง ร่างกายพุ่งทะยานไปด้านหน้าเพื่อติดตามเป้าหมาย
วิลล์ขยับร่างกายอย่างระมัดระวังพลางกวาดสายตาสำรวจรอบด้าน จนกระทั่งถึงระยะที่เหมาะสมสำหรับการจู่โจมมีดในมือของเธอถูกสะบัดฟาดฟันใส่นกพิราบใบไม้ในทันที
เสียงร้องแหลมของมันดังขึ้นจากาแฉีกขาดบนแผ่นหลัง
หญิงสาวก้าวถอยเล็กน้อยเพื่อจัดสมดุลของร่างกายก่อนจะเปลี่ยนท่วงท่าหยิบธนูขึ้น ง้างสายและเล็งตรงไปยังเป้าหมายที่กำลังดิ้นรน
ร่างกายของวิลล์สั่นเล็กน้อยใบหน้าปรากฏถึงความกังวลจนเห็นได้อย่างชัดเจน
ทารินที่หลบซ่อนตัวอยู่จ้องมองไปที่วิลล์อย่างไม่ลดละสายตา พลางกล่าวออกมาเบา ๆ ว่า “ใจเย็น ๆอย่าว่อกแว่ก มีสมาธิเข้าไว้ จดจ่อกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าก็พอ”
ทารินยังคงยืนลุ้นและให้กำลังใจวิลล์อยู่ห่างๆ อย่างห่วง ๆ
ซึ่งจะแตกต่างจากลีน่าที่ในตอนนี้ เธอพร้อมที่จะเข้าไปช่วยเหลือวิลล์อยู่ตลอดเวลาเพราะว่าระยะห่างระหว่างทั้งสองคน เหลือแค่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น
วิลล์สูดลมหายใจเข้าอย่างช้าๆ มองไปที่เป้าหมายด้วยสายตาที่เริ่มผ่อนคลาย ร่างกายที่เคยสั่นค่อย ๆ ทุเลาลง
ปล่อยมือที่เหนี่ยวรังลูกธนูเอาไว้ออกลูกธนูถูกปลดปล่อยและพุ่งตรงไปยังเป้าหมาย
ด้วยสภาพร่างกายที่าเ็ของนกพิราบใบไม้มันจึงไม่สามารถตอบสนองต่อความเร็วของลูกธนูที่กำลังพุ่งตรงเข้ามาหามันได้
ทันใดนั้นลูกธนูที่วิลล์ยิงออกมา ก็พุ่งตรงปักไปที่ลำตัวของนกพิราบใบไม้ที่เป็เป้าขนาดใหญ่ที่สุดในร่างกายของมัน
หญิงสาวขยับตัวออกวิ่งไปทางเป้าหมายพร้อมกับมีดสั้นที่อยู่ในมือ
“จบแล้วสินะ!”อุทานออกมาด้วยท่าทางที่ผ่อนคลาย
นี่อาจจะเป็ครั้งแรกของวิลล์ทั้งสองจิติญญาที่สามารถจัดการสัตว์ร้ายด้วยมือของเธอเอง
หญิงสาวหยิบฉวยลูกธนูที่มีนกพิราบใบไม้ปักคาอยู่ก่อนที่เธอจะเคลื่อนไหวเพื่อหาสถานที่หลบซ่อนตัว
“ดี!ตัดสินใจถูกต้องแล้ว!” ทารินกล่าว
การกระทำของวิลล์คือสิ่งที่ถูกต้องเพราะว่ากลิ่นคาวเืที่เกิดขึ้นในป่า สามารถเรียกสัตว์ร้ายสายพันธุ์ต่าง ๆให้มารวมตัวกันที่บริเวณสถานที่แห่งนี้ได้
หญิงสาวกลับมามีใบหน้าร่าเริงอีกครั้งหลังจากที่ภารกิจของเธอจบลง
“จะทำอะไรกับนกพิราบตัวนี้ดีนะ”ภายในหัวของวิลล์กำลังนึกถึงเมนูต่าง ๆ ที่มีนกพิราบเป็วัตถุดิบหลัก“นกพิราบสุมไฟก็แล้วกัน” กล่าวออกมาอย่างอารมณ์ดี
“ยัยนี่!อารมณ์ดีจังเลยนะ!” ลีน่าสบถออกมาก่อนที่เอลฟ์ทั้งสี่คนจะหายวับออกไปจากป่าธาโลเรน
...
วิลล์กลับออกมาจากป่าด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม
นกพิราบที่หญิงสาวจัดการได้บัดนี้มันได้กลายเป็อาหารและเข้าไปอยู่ภายในกระเพาะของเธอ
“ผ่านใช่ไหมล่ะ!”ยิ้มพลางเล่นหูเล่นตา “ขอบคุณทั้งสี่คนมากเลยนะที่ช่วยสอนสิ่งต่าง ๆ ให้กับฉัน”วิลล์กล่าวพลางโค้งคำนับเพื่อขอบคุณ
“พอเถอะไม่าเ็อะไรกลับมาก็ดีแล้ว” ลีน่ากล่าวพลางจับวิลล์หมุนเพื่อสำรวจ“เห็นนี่ไหม!” กล่าวเสียงดังพร้อมชี้ไปที่ร่องรอยที่อยู่บนชุดเสริมพลังของวิลล์“ขนนกใบไม้นั่นสามารถสร้างรอยขีดข่วนได้” ทำหน้าตาขุ่นเคืองใส่ทารินผู้เป็สามี
ทารินส่ายหน้าออกมาอย่างช่วยไม่ได้“ฉันก็บอกแล้วไง ว่ามันไม่สามารถทำให้แม่นี่าเ็ได้น่ะ” อธิบายออกมา
วิลล์มีสีหน้างุนงงกับเหตุการณ์ทะเลาะของสามีภรรยาคู่นี้
“ฮะ! ฮะ! ฮะ!”มองไปที่เฟนริกและเซลิเพื่อขอความคิดเห็น “นี่! เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”
เฟนริกและเซลิยิ้มแล้วหัวเราะออกมา
“อย่าไปสนใจเลยกลับไปพักผ่อนกันเถอะ!” เฟนริกกล่าว
“ก็แค่เอลฟ์ชายที่ปากแข็งคนหนึ่งกับเอลฟ์หญิงที่คิดมากจนเกินไปทะเลาะกันก็เท่านั้น”เซลิกล่าวพลางดึงวิลล์ออกห่างจากทารินและลีน่า
...
ณบ้านพักของทารินและลีน่า
เ้าของบ้านทั้งสองคนยังคงมีท่าทีที่แง่งอนต่อกันและยังไม่เปิดปากพูดคุยกันหลังจากกลับมาถึงบ้าน
การทดสอบเอาชีวิตรอดในป่าธาโลเรนของวิลล์จบลงไปอย่างด้วยดีแม้จะมีเหตุการณ์ตื่นเต้นเกิดขึ้นบ้าง ทว่าร่างกายของเธอก็ไร้ซึ่งรอยขีดข่วน
“หลังจากนี้เดี๋ยวจะมีงานเลี้ยงฉลองให้กับเธอนะ” ลีน่ากล่าว
“มันเป็ประเพณีหลังจากผ่านการทดสอบน่ะ”ทารินกล่าวเสริม
วิลล์พยักหน้าตอบรับหงึกๆ ก่อนจะถามออกมาว่า“ขอเวลาพักสักสองสามวันได้ไหม?”
“ได้สิ!พวกเราจะได้มีเวลาเตรียมตัวเหมือนกัน”
วิลล์้ากลับไปพักผ่อนเพื่อฟื้นฟูสภาพร่างกายและสภาพจิตใจที่บ้านพักของเธอที่เช่าไว้ในเมืองเอลลานิธเพื่อที่เธอจะได้ทำอาหารที่ชื่นชอบออกมากินและดื่มได้ตามอัธยาศัยโดยไม่ต้องเกรงใจเอลฟ์ทั้งสี่คน
ถึงแม้ว่าสภาพร่างกายภายนอกของวิลล์จะไม่มีร่องรอยหรือาแใดๆ ปรากฏ ทว่าสภาพจิตใจของหญิงสาวก็เกิดอาการสั่นไหวอยู่เล็กน้อยในบางครั้ง
‘คงเป็เพราะว่าเราไม่เคยผ่านอะไรแบบนี้มาก่อนสินะต้องสงบจิตใจลงให้ได้เร็วที่สุด เดี๋ยวเอลฟ์บ้าพวกนี้เป็ห่วงเอา’ คิดในใจ
1K
