เราสองคนจะต้องเป็คู่ชีวิตที่ใคร ๆ ก็ต้องอิจฉาในความรักของเรา
จะต้องอิจฉาในความรักที่ พี่ มีต่อ น่าน
พี่จะทำให้น่านมีความสุขที่สุด
ให้สมกับความรักที่เราสองคนมีให้กัน
พี่ขอสัญญา จะรักและดูแลน่านให้ดีที่สุด...ตลอดชีวิต
..
น่าเสียดาย... ที่คำสัญญาในวันแต่งงานของเรา มันไม่มีวันเป็จริง
...........................................
intro
สองขารีบก้าวออกมาทันทีที่ลิฟต์เปิด ร่างเล็กของ “น่านน้ำ” กึ่งเดินกึ่งวิ่งด้วยความเร็วไปที่ลานจอดรถ ปลดล็อกรถก่อนจะทรุดตัวลงไปนั่งด้านคนขับด้วยความเร็ว ฟุบตัวลงที่พวงมาลัยพร้อมกับปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น เนิ่นนานก่อนจะเงยหน้าแล้วเช็ดน้ำตาเพื่อตั้งสติก่อนจะสตาร์ทรถเพื่อเตรียมตัวออกไป ทันทีที่รถออกตัว ก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินมาขวางหน้ารถไว้ ผู้ชายที่เป็สาเหตุของหยาดน้ำตาในครั้งนี้ คนที่เป็สามีของเขา การที่ต้องเห็นภาพสามีที่เรากำลังกกกอดอยู่กับหญิงสาวมันเกินกว่าที่น่านน้ำจะรับไหว
"น่าน น่านฟังพี่ก่อนนะ"
"ฮึก ผมยังต้องฟังอะไรอีก ที่เห็นวันนี้มันก็ชัดพออยู่แล้ว" ร่างเล็กะโตอบ 'ภพตะวัน' สามีของตัวเองกลับไปทั้งที่น้ำตาไหลอาบแก้ม
"พี่อธิบายเื่นี้ได้ มันไม่ได้เป็แบบที่น่านคิด...น่าน น่านลงจากรถมาฟังพี่หน่อยนะ นะครับ"
หากเป็เมื่อก่อน เขาคงลงไปหาอย่างอดไม่ได้ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แบบนั้น ภาพที่เห็น มันมากเกินที่จะให้อภัย
น่านน้ำเหยียบคันเร่งขู่ เพื่อ้าจะให้คนตรงหน้า คนที่ได้ชื่อว่าเป็สามีหลบไปจากหน้ารถ
"ถอยไปซะ ผมไม่มีอะไรจะคุยกับคุณอีกแล้ว ฮึก ถอยไป"
"น่าน… ได้โปรด" ตะวันทำสีหน้าอ้อนวอน ก่อนจะหลบรัศมีของรถทันทีที่น่านเร่งเครื่องแล้วตัดสินใจพุ่งรถออกไป
"น่าน!!"
..
..
น่านน้ำขับรถด้วยความเร็วสูง หวังจะหนีไปจากคนใจร้ายให้ไกลที่สุด น้ำตายังคงไหลอาบแก้ม เคล้าไปกับเสียงสะอื้นเล็ก ๆ ตลอดการขับรถ เสียงโทรศัพท์มือถือดังลั่นตลอดการขับรถ ไม่ต้องหยิบมาดูก็พอรู้ว่าเป็ใครที่โทรเข้ามา ยิ่งเสียงโทรศัพท์ดังมากขึ้นเท่าไหร่ ขาก็ยิ่งเหยียบคันเร่งให้มากขึ้นเท่านั้น แต่ดูเหมือนอีกฝั่งจะไม่รามือง่ายๆ น่านน้ำตัดสินใจรับโทรศัพท์ก่อนจะพูดเสียงดัง
"ผมไม่มีอะไรจะพูดกับคุณอีก ผมไม่อยากฟังคำโกหกอะไรจากคุณอีก ได้ยินมั้ย!!" พูดจบก็ตัดสายทันที แล้วโยนมือถือไปที่เบาะหลังรถทันที น้ำตาที่เหมือนจะหลั่งไหลออกมามากกว่าเดิมจนบังทัศนวิสัย น่านน้ำตั้งสติ มือน้อยปัดป่ายเช็ดน้ำตาบนใบหน้า ก่อนจะได้ยินเสียงบีบแตรดังจนน่ากลัว สายตามองทอดไปยังถนน เห็นเพียงแสงไฟจากหน้ารถที่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จนตาพร่าไปหมด น่านน้ำพยายามเหยียบเบรคแต่ดูเหมือนจะไม่เป็ดังใจคิด
"เบรคไม่ได้ เกิดอะไรขึ้น"น่านน้ำพยายามเหยียบเบรคหลายครั้ง แต่ก็ไม่เป็ผล
'เดี๋ยววันนี้พี่ยืมรถน่านไปทำธุระก่อนนะ พอดีรถพี่เสีย'
ไม่ทันได้เตรียมใจ รถคันที่พุ่งเข้ามาก็ไม่ได้มีท่าทีที่จะหยุดเลย กลับกันกลับยิ่งพุ่งเข้ามาราวกับตั้งใจ
รถสองคันที่พุ่งมาด้วยความเร็วสูงเข้าประสานงาจนเสียงดังราวกับะเิ ความรุนแรงส่งผลให้ร่างเล็กที่ไม่ทันได้คาดเข็มขัดนิรภัยพุ่งออกมาจากนอกรถกระแทกลงพื้นทันทีอย่างแรง
ความเ็ปประดังเข้าร่าง จากความรุนแรงทำให้คนตัวเล็กไม่สามารถขยับตัวได้ หยาดเืชโลมกายทั้งตัวและใบหน้า ร่องรอยตามร่างกายเต็มไปด้วยาแจากเศษกระจก รวมถึงรอยช้ำจากการกระแทก น่านน้ำไม่รู้เลยว่ารถอีกคันจะมีคนเจ็บหรือไม่ รู้แค่เพียงตอนนี้ตัวเองเ็ปราวกับร่างกายจะแตกสลาย
เห็นแสงอาทิตย์ที่สาดส่องลงมาจนกระทบกับแหวนวงงามที่ดูเหมือนจะกระเด็นหลุดออกจากนิ้วมือตอนเกิดอุบัติเหตุ 'แหวนแต่งงานของเขากับพี่ตะวัน' จนภาพต่าง ๆ ผุดขึ้นมาในห้วงความคิด
'เราจำเป็ต้องให้สถานะ บุคคลล้มละลายแก่คุณชัยยุทธ์ พ่อของคุณนะครับ'
'คุณชัยยุทธ์เสียชีวิตแล้วครับ'
'ความรักของแกน่ะมันจอมปลอม โดนผัวหลอกแล้วยังไม่รู้ตัวอีก หึ ไอโง่'
'ทั้งหมดมันตกเป็ของชั้น ก็เพราะผัวแสนดีของแกไงล่ะ'
'นี่มันอะไรกัน พี่ตะวัน กับผู้หญิงคนนี้...ั้แ่เมื่อไหร่'
'ก็ 2 เดือนหลังจากงานแต่งงานยังไงล่ะ'
ภาพเก่า ๆ ลอยขึ้นมาในห้วงความคิด...
สาเหตุการตายของพ่อที่ยังหาคนกระทำผิดไม่ได้...
สามีที่นอกกายและนอกใจกับผู้หญิงคนอื่นนับไม่ถ้วน ตลอดการแต่งงานเพียง 6 เดือน...
ความรักที่อาจไม่มีจริงมาั้แ่ต้น...
หยาดเืและหยาดน้ำตาไหลรวมกันจนแทบแยกไม่ออก ก่อนร่างกายจะเริ่มหายใจติดขัด จนแทบโรยริน มือข้างหนึ่งยกขึ้นมากุมท้อง
ลูก
ลูกที่เขาเองก็พึ่งจะรู้ตัวไม่กี่วันก่อน ลูกที่ไม่แม้แต่จะทันได้บอกคนเป็สามีให้รับรู้ คิดแผนเซอร์ไพรส์มากมายหวังว่าจะได้เห็นใบหน้าที่มีความสุขของสามี หลังจากที่รู้ว่าเรา2คนกำลังจะมีลูกด้วยกัน แต่เปล่าเลย สุดท้ายแล้วคนที่โดนเซอร์ไพรส์เสียเองดันเป็น่านน้ำ...
วินาทีที่เปิดห้องเข้าไปแล้วเห็นสามีกำลังทาบทับกับผู้หญิงอีกคนในห้อง
คำพูดของผู้หญิงคนนั้น ที่พูดราวกับว่าความรักครั้งนี้ของเขามันไม่มีจริงั้แ่ต้น...
มืออีกข้างเอื้อมมือออกไปหยิบแหวนบนพื้นด้วยความยากลำบาก ทุกครั้งที่ขยับเหมือนกระดูกจะหักเอาเสียตอนนั้น ร่างเล็ก ๆ ค่อย ๆ ขยับจนหยิบแหวนได้สำเร็จ จับแหวนวงงามมากุมไว้ที่หัวใจ ก่อนจะรู้สึกถึงเงาพาดผ่านบดบังแสงอาทิตย์ที่ส่องลงมา
น่านน้ำเงยหน้าขึ้นไปมอง เห็นเป็ผู้ชายร่างสูงโปร่ง แสงแดดจ้าทำให้น่านน้ำมองใบหน้าของชายคนนั้นไม่ชัด พยายามหรี่ตามอง จนเห็นว่าใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากากอนามัย
คงเป็เ้าของรถคันที่ชนกันสินะ
โชคดีที่เขาไม่เป็ไร เพราะถ้าเป็อะไรไป เขาคงรู้สึกผิดที่ความประมาทของตนเองทำให้คนอื่นต้องาเ็
"คุณ อึก"
ไม่ทันได้พูดอะไรออกไป จู่ ๆ ชายคนนั้นก็เข้ามาคร่อมตัวเขาไว้ แล้วเอื้อมมือทั้งสองข้างมาบีบคอน่านน้ำอย่างแรง จนร่างเล็กเริ่มหายใจไม่ออก
น่านน้ำพยายามขัดขืน แต่เรี่ยวแรงที่มีอยู่น้อยนิด อาการาเ็ต่าง ๆ ก็ยากที่จะสู้ได้ แรงบีบมากขึ้น ๆ ราวกับคนตรงหน้าจงใจฆ่ากันให้ตาย มือเล็กพยายามทุบตีแต่ก็ไม่เป็ผล พยายามหวนคิดหาเหตุผลว่าใครกันที่โกรธเขาถึงขั้นทำแบบนี้
พยายามใช้แรงเฮือกสุดท้ายในการหรี่ตามองคนตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนจะไปสบกับดวงตาที่คุ้นเคย...
เป็สายตาของภพตะวัน ...สามีของเขา
น่านน้ำปล่อยมือลงข้างตัว น้ำตาหลั่งรินอาบแก้ม พยายามมองหาเหตุผลจากดวงตาคู่นั้น ก่อนจะพบว่าไม่มีแล้ว ไม่หลงเหลืออะไรในดวงตา พบแค่ความว่างเปล่า ไม่มีแม้กระทั่งความรัก มีแต่สายตาแข็งกร้าวที่พร้อมจะฆ่าเขาให้ตาย
ไม่มีความรักในดวงตานั้น
เพราะตอนนี้หมดรักกัน
หรือว่ามันไม่เคยมีอยู่กันแน่นะ
น่านน้ำหลับตาลง ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงแ่เบา
"ขอลมหายใจสุดท้ายจงเป็พยาน หากมีโอกาสจะกลับมาแก้ไข หากมีโอกาสให้ได้กลับมาปกป้องครอบครัว...จะเลือกเส้นทางนั้นอย่างไม่ลังเล และเส้นทางนั้นจะไม่มีวันเป็เส้นทางที่จะกลับไปรักพี่อีก …"
ไม่ทันได้พูดจบ ทุกอย่างก็มืดดับไป พร้อม ๆ กับลมหายใจสุดท้ายของชีวิตในโลกใบนี้
.........................................Tbc............
........................................................................
ชอบไม่ชอบยังไง ฝากกดไลค์ และคอมเม้นให้ด้วยน้าา
ตอนต่อไปเดี๋ยวรีบมาต่อจ้า
140
