ผ่านมาอีกวันจื่อหลานตื่นยามเช้าออกไปวิ่งทุกเช้าระหว่างขากลับเดินหยุดมองชายกลางคนที่มีิญญาเด็กขี่คออยู่บนหลังทำให้เขาเดินหลังโค้งงอ
"บุญ บาปไม่อาจฝืนลิขิตได้์ยากที่จะช่วยเหลือ"
จื่อหลานได้เพียงแต่มองเธอยกนิ้วมานับอายุขัยความทรมานของเขาเหลืออีกยี่สิบปีถึงมีรถชนตายอย่างเวทนาอดีตเขาฆ่าลูก เมียตัวเองออกจากคุกก็ไร้ที่อยู่กลายเป็คนเร่ร่อนเธอไม่สามารถเข้าไปยุ่งเกี่ยวกรรมของเขาได้ ทำได้แค่ถอนหายใจออกมา
"เฮ้อ! บางอย่างผู้รู้อย่างฉันก็ลำบากใจเหมือนกัน" เธอพูดพร้อมก้าวไปหาชายกลางคนที่ตอนนี้คุ้ยขยะเพื่อประทังความหิว
"คุณลุงอย่าทำแบบนี้เลยตามฉันมาฉันจะเลี้ยงข้าวคุณสักมื้อ"
ชายกลางคนใบหน้าซูบผอมคล้ำดำ ผมเผ้ารุงรัง หนวดเคราเต็มใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยคราบของสกปรก เหมือนกับชุดเงยหน้าขึ้นมองอย่างยากลำบากเพราะเขารู้สึกหนักเหมือนแบกกระสอบข้าวขนาดใหญ่ตลอดเวลา
"ฮึก! ขอบคุณคุณหนูที่ช่วยเหลือ" จื่อหลานมองิญญาเด็กวัย5-6ขวบมีสีหน้าไม่พอใจแต่เธอเมินมองข้ามไปจนกระทั่งซื้อข้าวกล่องสองกล่อง น้ำสองขวดและได้ซื้อรองเท้า เสื้อกันหนาวและชุดหนึ่งชุดแถวนั้นในราคาไม่แพงมาก
"คุณลุงฉันให้คุณลุงกินอิ่มหนึ่งวัน ประทังหนาวไปได้อีกสองถึงสามปีแต่ว่าสัจธรรมมนุษย์ไม่สามารถยุ่งเกี่ยวกรรมผู้ใดหวังว่าคุณจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ชดใช้มันนะคะ" จื่อหลานเธอพูดขึ้นทำให้ชายกลางคนมือสั่นเท่าหลังค่อมรับสิ่งของที่เธอให้ด้วยคราบน้ำตา
"ขอบคุณ" จื่อหลานเดินจากไปตรงที่แห่งนั้นหวังว่าบาปที่เขาก่อจะใช้หมดในชาตินี้นะเธอได้แต่คิดในใจจนกระทั่งเดินไปตลาดของสดได้แต่จ้องมองคนที่แสนคุ้นเคยทำให้เธอยิ้มกว้างออกมารับเดินไปหา
"น้องชายเราได้เจอกันอีกแล้วถือว่าเป็วาสนา" จื่อหลานจ้องมองเด็กชายวัย12ที่เคยขายแจกันที่ซ่อนเหรียญจักรพรรดิที่เธอขายให้ชายชราผู้ที่ไร้วาสนากับเธอไป5แสนหยวน
"พี่สาวเป็ใครเหรอครับ"
"ฉันนะเหรอหลินจื่อหลานคนที่นายขายแจกันให้ฉันยังไงล่ะ"
"เป็พี่สาวเองเหรอครับ!" น้ำเสียงกระตือรือร้นพูดขึ้นจนเธอยิ้มจากนั้นชวนกันไปคุยตรงศาลา
"ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่"
"ั้แ่ผมใช้หนี้ให้ครอบครัวเราแม่ก็พามาเช่าห้องอยู่อพาร์ทเม้นท์ตรงนั้นสะดวกแก่การทำงานของแม่และสามารถพาน้องสาวที่ป่วยบ่อยไปหาหมอได้ครับ ขอบคุณนะครับที่ช่วยซื้อแจกันผมในวันนั้น"
"อืม...แม่ของนายทำงานอะไรเหรอ"
"แม่ทำงานเป็แม่บ้านของโรงแรมใกล้ๆนี่แหละครับ"
"แล้วตอนนี้น้องสาวนายอยู่ไหน"
"อยู่ที่ห้องครับผมออกมาซื้อปลาเพื่อไปบำรุงน้อง"
"ถือว่าเป็วาสนาต่อกันไปเถอะนายอยากได้อะไรเลือกได้เลยตอนนี้พี่สาวรวยแล้วถือเสียว่าจะเลี้ยงดูนายเอง"
จื่อหลานพาเด็กชายเดินเข้าไปซื้อปลาตัวใหญ่ เนื้อหมู ผัก เอาไปอย่างเล็กน้อยก่อนเพราะไม่รู้ว่าที่นั่นมีตู้เย็นไหมเมื่อได้แล้วก็เดินกลับไปอพาร์ทเมนท์ที่เป็ตึกเก่าอยู่รวมหลายอาชีพแต่ดูปลอดภัยอยู่บ้าง เปิดเข้ามาเป็ห้องกว้างขนาด3×3 มีห้องน้ำในตัว ระเบียงเป็ที่ทำกับข้าวโดยมีเตาแก๊สตั้งอยู่
"พี่กลับมาแล้วเหรอคะ" จื่อหลานจ้องมองเด็กหญิงวัย12 เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยใบหน้าซีดเซียว
"พี่กลับมาแล้วนี่พี่สาวที่ซื้อแจกันเราวันนั้น"
"สวัสดีค่ะพี่สาว"
"เป็โรคลิ้นหัวใจรั่วต้องได้รับผ่าตัดทำไมถึงปล่อยขนาดนี้ละ" จื่อหลานถามทำให้เด็กที่ดูแล้วจะเป็แฝดมองหน้ากันไปมาจนทำให้เธอส่ายหัว
"พ่อทิ้งเรากับแม่ไป ปล่อยให้เผชิญหนี้สินถึงไม่มากแต่เราก็ลำบากกันมากจริงๆครับ ผมรู้ว่าน้องป่วยแบบนี้มาั้แ่เด็กแต่เราไม่มีเงินเลยต้องไปหาหมอกินยาตรงเวลาเท่านั้น"
"แบบนี้นี่เอง พวกเธอเชื่อว่าจะหายไหม" จื่อหลานถามขึ้นการรักษาด้วยเข็มนพเก้ามันมีพลังบางอย่างแฝงอยู่เธอต้องใช้พลังตัวเองควบคุมถึงอยากรักษาฟรีแต่มันมีราคาที่ต้องจ่ายแลกกับความเชื่อเล็กน้อยก็พอแล้ว
"พี่สาวจะทำให้หนูหายจริงๆเหรอคะ"
"อืม..ถ้าเชื่อในตัวฉันฉันก็จะรักษาให้หาย"
"หนูเชื่อค่ะหนูเชื่อถ้าหนูหายหนูอยากเป็แบบพี่สาวจัง"
จื่อหลานได้แต่ยิ้มเธอมองดูอนาคตเด็กคนนี้อยากเป็หมอแต่หัวไม่ไปแบบพี่ชายที่สานฝันต่อน้อง แต่เด็กหญิงคนนี้จะเป็นักแสดงที่มีชื่อเสียงไม่นานชีวิตครอบครัวนี้จะพบเจอสิ่งที่ดี
"ถ้ามีใครมาทาบทามในทิศเหนือให้รีบรับข้อเสนอถ้าเธอเชื่อฉัน ครอบครัวจะสุขสบายเธอจะมีชื่อเสียงความกตัญญูจะทำให้สำเร็จในวันหน้าแล้วฉันจะกลับมารักษาในตอนเย็น"
"ค่ะหนูจะเชื่อพี่" เด็กหญิงวัยสิบสองยิ้มกว้างใบหน้าสวยงามั้แ่เด็ก เป็คนรูปร่างผอม สูงถึงใส่เสื้อตัวใหญ่แต่บอกเลยเป็เด็กที่มีรูปร่างดีทำให้เธอเอ็นดูจนเด็กชายเดินมาส่งเธอ
"พี่สาวผมจะรอนะครับ"
"อืม..ว่าแต่นายชื่ออะไรเหรอ"
"ผมฉินมู่ น้องสาวฉินมี่ ส่วนแม่ผมฉินม่านครับ"
"อ้อ! บอกแม่นายเกี่ยวกับเื่นี้ถ้าเชื่อฉันโชคชะตาอาภัพของพวกนายจะหมดไป"
"ครับผมจะบอกแม่ให้ ผมจะรอนะครับพี่สาว"
ฉินมู่ย้ำอีกครั้งจื่อหลานยกยิ้มตอนนี้ทำอะไรไม่ได้เพราะต้องรอแม่ของสาวน้อยอนุญาตก่อน เธอเดินไปที่อพาร์ทเม้นท์ที่เคยเช่ารายเดือนเอาไว้เพื่อจะมอบให้ครอบครัวฉินอาศัยอยู่มันไม่ได้ไกลกันมากนัก มันต่างกันเหมือนฟ้ากับเหวเลย
"ป้าดูแลอยู่ไหมคะ"
"อยู่ๆมีอะไรเหรอ" ผู้ดูแลอพาร์ทเม้นท์ที่นี่เดินออกมาถามขึ้น
"ฉันหลินจื่อหลานห้องพัก531ค่ะ"
"อ๋อ เธอไปไหนมาเหรอมีอะไรไหม"
"ฉันอยากจะเปลี่ยนชื่อผู้เช่าเป็ฉินม่านค่ะ"
"แต่เธอลงทะเบียนเอาไว้แล้วนี่"
"ใช่ค่ะแค่เปลี่ยนเป็ชื่อผู้เช่าฉันจะจ่ายห้าปีเต็มราคา" เดือนละพันห้าคูณหกสิบก็ตกอยู่เก้าหมื่นมันไม่สำหรับเธอเลย
"เธอจะเช่าห้าปีเหรอ!" ความตื่นเต้นทำให้ผู้ดูแลใ
"ใช่ค่ะฉันอยากเช่าห้องเพิ่มอีกหนึ่งห้องห้าปีเหมือนกัน"
"มีห้องติดกัน532 จะเอาไหม"
"เอาค่ะ" เธอจ่ายเงินแล้วเก็บใบสัญญาสองใบเอาไว้เพื่อนำไปให้ครอบครัวฉิน ฉินมู่เป็ชายจะอยู่กับผู้หญิงตลอดเวลาไม่ได้ จากนั้นเธอไปห้างสรรพสินค้าซื้อที่นอนใหม่ หมอน มุ้ง ผ้านวม ตู้เสื้อผ้า ชั้นวางหนังสือ ทีวี คอมพิวเตอร์วางไว้ทั้งสองห้อง เธอยังคงเอาหนังสือแพทย์ หนังสือเรียนต่างๆใส่ไว้ในชั้นด้วย แล้วยังซื้อชุดสำหรับชายหญิง ส่วนของผู้ใหญ่เอาแม่ของเธอเป็แบบอย่างเพราะดูจากรูปที่พวกเขาถ่ายด้วยกันน้าฉินไม่ใช่คนตัวใหญ่น่าจะใส่ได้ เพียงแค่นี้เธอก็นำกระเป๋าสะพายออกมาใส่กล่องเข็มเอาไว้จากนั้นกลับไปหาพี่น้องฉินอีกครั้ง
3K
