โรม Talk
ผมเดินเข้ามาในโรงบาลก่อนจะเห็นมันนั่งก้มหน้าอยู่ที่ทางเข้าโรงพยาบาล ผมเดินไปหามันก่อนจะแตะตัวมันเบาๆ มันเงยหน้าขึ้นมามองผมก่อนจะพุ่งตัวกอดผมเอาไว้
“ระ..โรม..ฮึก!..ฮืออ”ผมกอดตอบมันก่อนจะลูบหัวเบาๆ ผมไม่รู้หรอกนะว่ามันเป็อะไรผมรู้แต่ว่าตอนนี้มันน่าสงสารมาก
“ไม่เป็ไรๆ กูอยู่นี่”
“ฮือออ มึง..ฮึก! ห้ามทิ้งกูนะ..ฮืออ..อยู่กับกูนะ ฮึก!”
“มึงเป็เพื่อนกูนะ กูไม่ทิ้งเพื่อนหรอกน่า”
“อื้ออ! กูเชื่่อมึง”
“หึ! โอเคขึ้นยัง?”ผมถามมันก่อนจะถอนกอดออกแล้วมองหน้ามันที่ตอนนี้อาบไปด้วยน้ำตา มันพยัคหน้าเล็กน้อยก่อนจะไปนั่งที่เก้าอี้ตัวเดิม ผมเลยเลยไปนั่งข้างๆ ก่อนจะเกลี่ยน้ำตาออกให้มัน มันหันมามองผมด้วยสายตาปลื้มปลิ่มทำเอาผมทำตัวไม่ถูกเลยครับ
“เอ่อ..อยากเล่าอะไรให้กูฟังรึเปล่า?”
“อืม..”มันกัดปากเล็กน้อยราวกับไม่อยากพูดออกมา
“ถ้าไม่อยากพูดก็ไม่เป็ไร”ผมพูดพร้อมกับเอามือไปขยี้หัวมันเพื่อให้มันผ่อนคลาย
“ครอบครัวกู..มีแค่ยายคนเดียว..พ่อกับแม่ทิ้งกูไว้ให้ยายเพราะกูเกิดมาด้วยความไม่ได้ตั้งใจและพวกเขาไม่พร้อมที่จะเลี้ยงเลยฝากกูไว้กับยายแล้วเขาก็หายไปเลยกูไม่เคยเห็นหน้าพวกเขาแต่กูก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเพราะทั้งชีวิตกูมียายแค่คนเดียวก็พอแล้ว แต่ตอนนี้....ยายเป็มะเร็ง..หมอบอกว่ายายอยู่ได้ไม่เกินอาทิตย์หน้า”
“...”ผมนิ่งไปทันทีที่ฟังมันเล่า
“กูควรทำยังไงดี...กูจะทำยังไงดี..ตอนนี้กูตั้งตัวไม่ทันจริงๆ”มันเริ่มจะร้องไห้ออกมาอีกรอบ
“ต่อให้มึงไม่เหลือใครแต่มึงก็ยังมีกู กูจะไม่ทิ้งมึงไปไหน โอเคมั้ย?”
“สัญญา..ห้ามไปไหนนะ”มันมองหน้าผมทั้งน้ำตา
“สัญญาครับ ไม่ไปไหน:)”ผมจับมือมันไว้แน่นเป็คำสัญญา
.
.
ผมพามันกลับมาที่บ้านก่อนจะส่งมันเข้านอนเพราะวันนี้มันเหนื่อยมากพอแล้ว
“นอนกับกูนะ”มันจับมือผมเอาไว้ก่อนที่ผมจะเดินออกไป ผมไม่ได้ตอบอะไรมันแต่ขึ้นไปนอนบนเตียงด้วยแล้วก็กอดมันเอาไว้ในอ้อมแขนก่อนจะหลับไป
.
.
ผมตื่นขึ้นมาในตอนเช้าก็พบว่ามันกำลังนอนหลับสนิทอยู่ในอ้อมกอดผม นี่ผมมีเพื่อนหรือมีลูกกันแน่เนี่ยนะหะ เกิดมานี่ผมยังไม่เคยต้องดูแลใครเลยนะ แต่พอเป็มันแล้วผมกลับรู้สึกอยากปกป้องขึ้นมาไม่รู้ทำไม คงเพราะมันดูบอบบางล่ะมั้ง ชอบทำตัวน่าเป็ห่วงอยู่เรื่อย
“อื้ออ~”มันตื่นแล้วครับก่อนจะขยับตัวเล็กน้อยแล้วลืมตาขึ้นมามองหน้าผมที่กำลังมองมันอยู่
“ไปอาบน้ำได้แล้วไปเดี๋ยวไปมหาลัยไม่ทัน”
“ขอนอนอีกนิดไม่ได้หรอ”
“ไปอาบ”ผมพูดเสียงนิ่งๆ มันเลยทำหน้างอนิดหน่อยแต่ก็ยอมไปอาบดีๆ ผมว่านับวันมันเริ่มจะดื้อขึ้นเรื่อยๆแล้วนะเนี่ย
เวลาผ่านไปสักพักมันก็ออกมาจากห้องน้ำโดยสภาพผ้าขนหนูผืนเดียวอีกแล้วครับ
“ทำไมไม่แต่งตัวในห้องน้ำหะ ถ้าคนที่อยู่ในห้องมึงจะทำไง?”
“ผู้ชายเหมือนกันนี่ ไม่เห็นเป็ไร”มันตอบออกมาอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร ผมเลยมองหน้ามันดุๆ มันเลยยอมเอาเสื้อผ้าเข้าไปแต่งในห้องน้ำ แม่งต้องให้กูดุถึงจะทำ นี่กูมีลูกใช่มั้ยเนี่ยหะ!
ผมเข้าไปอาบน้ำบ้างเมื่อมันแต่งตัวเสร็จผมก็เข้าไปอาบต่อแล้วใส่เสื้อตัวเองไปก่อนเดี๋ยวค่อยไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่คอนโดผม
“เดี๋ยวแวะคอนโดกูก่อนนะ”ผมบอกมันเมื่อมาถึงรถ
“อื้อ”
คอนโด
“มึงจะขึ้นมาด้วยหรือจะรอในรถ?”
“กูไปด้วยๆ”มันพูดเสร็จก็รีบเปิดตูลงมาแล้วตามผมขึ้นมาในลิฟท์
ผมเปิดประตูห้องเข้าไปก่อนจะตรงไปที่ตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบเสื้อผ้าเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำโดยไม่ได้สนใจอรกคนที่เดินตามมา พอผมแต่งตัวเสร็จก็เดินออกมาจากห้องน้ำก็พบว่ามันกำลังหยิบรูปใบนึงในลิ้นชักผมออกมา
“มึงจะทำอะไร!”ผมทำท่าใทันทีที่เห็นผมก่อนจะทำรูปในมือร่วงลงมา ผมเลยรีบไปเก็บก่อนจะพบว่ามันเป็รูปที่ผมหวงมาก
“เอ่อ..มึงรู้จักเฟิร์นด้วยหรอ”
“!?..อืม แล้วมึงรู้จักรึไง”ผมใมากที่มันดันรู้จักเฟิร์นด้วย
“ก็เคยเป็เพื่อนกันน่ะ”
“หมายความว่าไง? เคยเป็หรอ?”
“ใช่! เคยเป็...แล้วมึง..ชอบมึงชอบเฟิร์นหรอ?”
“จะว่างั้นก็ได้มั้ง..กูเคยคบกับเฟิร์นแต่ว่าเราผิดใจกันนิดหน่อย เลยเลิกกันน่ะ แต่ตอนนี้กูยังรู้สึกคิดถึงมันอยู่เหมือนกัน”
“งะ..งั้นหรอ”มันดูนิ่งไปนึดนึงเมื่อผมพูดจบ
“แล้วมึงกับเฟิร์นมีปัญหาอะไรกัน?”
“อะ..เอ่อคือ..เราผิดใจกันน่ะก็เลยทะเลาะกันนิดหน่อยนั่นแหละ”
“หรอ....งั้นไปมหาลัยกันเถอะ”
ผมเดินนำมันออกมาแล้วก็เดินมาขึ้นรถพอมันขึ้นรถตามมาผมก็ขับรถออกไปทันที เมื่อมาถึงโต๊ะประจำในมหาลัยก็เจอพวกเพื่อนสองคนของผมกำลังคุยอะไรกันอยู่
“นินทากูหรือไง”
“ก็นิดหน่อย ฮ่าๆ”ไอทัพพูดหันมาพูดกับผมก่อนจะหันไปหาซันผมเลยหันกลับไปมองตามก็เห็นว่ามันกำลังยืนคุยกับผู้ชายคนนึงซึ่งผมก็ไม่รู้ว่ามันคือใครแต่ดูเหมือนว่ามันพยายามยัดเยียดโทรศัพท์ให้ซันก่อนมันจะรับโทรศัพท์นั่นมาแล้วพิมพ์อะไรบางอย่างให้ แล้วผู้ชายคนนั้นก็หน้าแดงขึ้นทันทีก่อนจะเกาท้ายทอยเหมือนแก้เขินแล้วเดินออกไป ซันมันเดินมาที่โต๊ะพวกผมก็พบว่าทั้งโต๊ะกำลังมองมันด้วยความสงสัยยกเว้นผมเพราะตอนนี้ผมกำลังหงุดหงิดอยู่ ไม่รู้ว่าแม่งหงุดหงิดอะไร แต่ภาพเมื่อกี้แม่งทำผมรู้สึกหัวเสียจริงๆ หรือผมจะหวงซันกันนะ
อ่าา ต้องใช่แน่ๆ ก็มันเป็เพื่อนใหม่ผมนี่
“เมื่อกี้ใครอะ”ไออาร์คถาม
“ไม่รู้สิ เขาบอกว่าเขาชื่อนิน แล้วก็มาขอไลน์น่ะ เขาบอกว่าอยากเป็เพื่อนกับกูอะ”
“อยากเป็เพื่อนเนี่ยนะ”อาร์คก็ยังคงสงสัยต่อ
“นั่นดิ อยากเป็เพื่อนจนหน้าแดงเลยว่ะ ฮ่าๆ”
“แล้วมึงคิดว่าไง?”อาร์คถามซัน
“ก็คิดว่านินก็ดูนิสัยดีนะ ดูแบบซื่อๆดีอะเราน่าจะเข้ากันได้ก็เลยให้ไลน์ไปกูจะได้มีเพื่อนเยอะขึ้นด้วย”
“แล้วกูไม่ใช่เพื่อนมึงรึไงวะ!”ผมพูดออกมาอย่างหงุดหงิด แม่งคิดจะเพื่อนใหม่หรือไง เหอะ!
“มึงก็ต้องเพื่อนกูอยู่แล้วสิ”มันพูดพร้อมกับทำหน้าสลดลง
“มึงมีแค่พวกกูก็พอแล้วมั้ย กูไม่ให้มึงมีเพื่อนใหม่!!”
“หวงเพื่อนหรอไอสัส”ไอทัพหันมาพูดกับผม
“เออไอเหี้ย!!!”ผมพูดเสร็จก็ลุกออกมาเลยครับ แม่งหงุดหงิดอะผมเลยอยากออกไปจากตรงนั้นก่อน ยังไงผมก็ไม่ยอมให้มันไปมี(เพื่อน)คนอื่นหรอกนะ เหอะ!
.
.
#คนหวงเพื่อนอะเนอะ ฮ่าๆ
#ฝากติดตามโรมซันด้วยนะคร้าาา เม้นได้นะคะจะได้มีกำลังใจ????ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านน้าาา
4K
