ย้อนเวลาสู่ยุค 70: สร้างชีวิตใหม่ด้วยมิติซูเปอร์มาร์เก็ต 【จบ】

        ตอนที่ 87 หยุดร้องไห้ได้แล้ว

        เสี่ยวหลี่เดินคอตกออกจากห้องไป ในหัวของเขาดังก้องไปด้วยคำพูดของน้าชาย แต่เขาก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าสิ่งที่น้าพูดไม่ใช่เรื่องจริง คนในครอบครัวโดยเฉพาะคุณย่านั้น คงไม่มีทางยอมรับผู้หญิงบ้านนอกอย่างหานชีเยวี่ยแน่นอน คุณย่ากำลังมองหาสตรีที่เหมาะสม ซึ่งก็คือลูกสาวของลุงคนหนึ่ง ที่มีฐานะทางบ้านใกล้เคียงกับครอบครัวเขา แต่เขากลับไม่ชอบผู้หญิงคนนั้น

        ไม่ต้องกล่าวถึงเสี่ยวหลี่ว์ที่อกหักแล้ว มากล่าวถึงหานชีเยวี่ยก็เดินกลับมาถึงรถเกวียนพร้อมกับผู้นำชุมชนด้วยความรวดเร็วดีกว่า เมื่อเห็นหานชีเยวี่ยกลับมาพร้อมผู้นำชุมชน หานซานหยางพลันใจกระตุก หรือว่าน้องสาวจะโดนหางเลขไปด้วยจริงๆ? หรือว่าสหคามจะไม่ต้องการตัวน้องสาวเขาแล้ว?

        เมื่อคิดได้ดังนั้น หานซานหยางก็เปิดปากพูดขึ้น “น้องเล็ก ไม่เป็นไรนะ เรามาถึงอำเภอแล้ว น้องไปทำงานที่สถานีตำรวจเถอะ เดี๋ยวพี่สามจะถือว่าวันนี้ไปส่งน้องก็แล้วกัน!”

        แม้ในใจหานซานหยางจะชอบงานตำรวจ แต่ว่า เขายิ่งเต็มใจอยากดูแลน้องสาวมากกว่า ยิ่งไปกว่านั้น โอกาสในการทำงานนี้ เดิมทีก็เป็นของชีเยวี่ยอยู่แล้ว ตอนนี้ก็แค่คืนให้เธอก็เท่านั้นเอง ดังนั้น แม้ในใจหานซานหยางจะรู้สึกหักห้ามใจมิได้อยู่บ้าง แต่เขาก็ยังพูดออกมาอย่างหนักแน่น 

        เมื่อหานชีเยวี่ยได้ยินเช่นนั้น เธอก็รู้สึกอบอุ่นไปทั่วหัวใจ แต่งานที่สถานีตำรวจนั้น หล่อนได้บอกไปแล้วว่าเป็นของพี่สาม เช่นนั้นก็ต้องเป็นของพี่สาม ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนี้เธอมีงานทำอยู่แล้ว หรือต่อให้ไม่มี เธอก็ไม่คิดจะเอางานนี้กลับคืนมา ทว่าผู้ใดจะรู้ วินาทีที่หานชีเยวี่ยกำลังจะอ้าปากพูด กลับมีเสียงคัดค้านเสียงหนึ่งดังขึ้น 

        “ไม่ได้ จะให้เป็นแบบนั้นได้ยังไง? ”

        เมื่อได้ยินเสียงคัดค้าน ทุกคนต่างพากันตกตะลึงจนบื้อใบ้ ที่นี่ คนในบ้านสกุลหานมีเพียงพี่น้องหานซานหยางและหานชีเยวี่ยเท่านั้น ทำไมสองพี่น้องปรึกษากัน ถึงมีคนอื่นมาคัดค้านได้? ทุกคนอดไม่ได้ที่จะมองตามเสียงไป อยากรู้ว่าใครกันที่โง่เง่าบังอาจมาจุ้นจ้านเรื่องของคนอื่น แล้วจะเป็นใครได้นอกจากเฮ่าหลิงอวิ๋น?

        ผู้นำชุมชนเหลือบมองหญิงสาวผู้โง่เขลาคนนี้ มุมปากยกยิ้มเล็กน้อย ยายบื้อเฮ่าหลิงอวิ๋นนี่บ้าไปแล้วหรือ? เธอเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วยมันสำคัญตรงไหน? นี่มันเรื่องของครอบครัวคนอื่นชัดๆ! เธอคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน?

        คนอื่นๆ ก็มองเฮ่าหลิงอวิ๋นด้วยสีหน้าแปลกประหลาด สงสัยว่าทำไมเธอถึงต้องยุ่งเรื่องชาวบ้านด้วย?

        งานของบ้านสกุลหาน ใครในบ้านสกุลหานอยากทำก็ทำไปสิ อย่างไรเสียก็ไม่รบกวนให้คนอื่นมาเป็นธุระให้หรอก

        เห็นได้ชัดว่าตอนนั้นเฮ่าหลิงอวิ๋นก็รู้ตัวเช่นกันว่าคำพูดของตัวเองมีปัญหา เธอจึงรีบปริปากแก้ตัว “สหายหานซานหยาง ฉันอยู่ในชุมชนนี้มานานหลายปีแล้ว รู้ดีว่าคนในบ้านคุณน่ะลำเอียงรักลูกสาวมากกว่าลูกชาย ที่บ้านมีอะไรดีๆ ก็ต้องยกให้หานชีเยวี่ยก่อน ถึงแม้การลำเอียงรักลูกชายมากกว่าลูกสาวจะไม่ถูกต้อง แต่การลำเอียงลูกสาวมากกว่าก็ไม่ถูกต้องเหมือนกัน ผู้ชายผู้หญิงควรเท่าเทียมกันสิ ใครอยากได้อะไรดีๆ ก็ควรจะต้องใช้กำลังความคิดของตัวเองแลกมา ไม่ใช่ดูดเลือดคนอื่น เกาะคนอื่นกิน!”

        หานชีเยวี่ย “...” ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เธอกลายเป็นคนที่เกาะคนอื่น ดูดเลือดคนอื่นกินไปวันๆ? เธอไม่ใช่ยุงสักหน่อย ยายเฮ่าหลิงอวิ๋นคนนี้ ช่างโง่เหลือทนจริงๆ!

        หานซานหยางมองเฮ่าหลิงอวิ๋นอย่างอับจนคำพูด ผู้หญิงคนนี้คิดอะไรอยู่? คนในบ้านเขารักเอ็นดูน้องสาวคนเดียวของเขา แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการลำเอียงลูกสาวมากกว่าลูกชายด้วย? ถ้าปล่อยให้เฮ่าหลิงอวิ๋นคนนี้พูดต่อไป ครอบครัวของเขามิใช่ว่าต้องกลายเป็นแหล่งสะสมความคิดล้าหลัง พิษร้ายของสังคมศักดินาไปแล้วหรือ?

        เขาอดไม่ได้ที่จะกรอกตาใส่ ก่อนหน้านี้ไม่เคยได้รู้จักมักจี่กับเฮ่าหลิงอวิ๋น พอได้คุยวันนี้ก็พบว่าผู้หญิงคนนี้ช่างน่ารำคาญจริงๆ! “สหายเฮ่า ข้าวแดงแกงร้อนกินมั่วๆ ได้ แต่คำพูดของคนเราไม่อาจพูดพล่อยๆ ได้ ชีเยวี่ยของบ้านฉันเป็นคนดี ไม่ได้เป็นเหมือนที่เธอพูดสักนิด”

        หานซานหยางขมวดคิ้ว ไม่ไว้หน้าเฮ่าหลิงอวิ๋นเลยแม้แต่น้อย เมื่อคำดูถูกปล่อยออกมา สีหน้าก็ดูไม่สู้ดีนัก เธอมองหานซานหยางด้วยสายตาตัดพ้อราวกับได้รับความอยุติธรรม ดวงตากลมโตเอ่อคลอไปด้วยหน่วยน้ำตา ราวกับว่าใกล้จะร่วงหล่นลงมารอมร่อ หานชีเยวี่ยอดไม่ได้พ่นเสียงจิ๊จ๊ะ มองไม่ออกจริงๆ ว่านี่มันนางชาเขียว [1] ชัดๆ

        เพียงแต่ เธอเป็นใครในบ้านของฉันกัน? อยู่ดีๆ ก็โผล่หัวมาจุ้นจ้าน พอคนอื่นไม่เล่นด้วย ก็ทำท่าทางเหมือนโดนรังแก? คิดว่าบ้านตระกูลหานอ่อนแอถูกรังแกได้ง่ายๆ หรือไง?

        “พี่สาม พี่ดูสิ เฮ่าหลิงอวิ๋นจะร้องไห้แล้ว ฉันไม่เอางานที่สถานีตำรวจแล้วก็ได้ ใครจะรู้ว่าเฮ่าหลิงอวิ๋นจะไปรายงานว่าบ้านเราลำเอียงรักลูกสาวมากกว่าลูกชายหรือเปล่า?” หานชีเยวี่ยพูดขึ้นด้วยเจตนาอันชั่วร้าย ตอนที่พูดคำนั้นออกมา บนใบหน้าเล็กๆ แสดงออกถึงความน้อยใจ

        นี่เรียกว่าอะไรน่ะหรือ? เรียกว่าเดินตามรอยนางชาเขียว เพื่อให้นางชาเขียวไม่มีทางเดินน่ะสิ

        หานชีเยวี่ยรู้แล้วว่าเฮ่าหลิงอวิ๋นหมายตาพี่สามเธอ อยากเป็นพี่สะใภ้ของเธอ แต่น่าเสียดาย ด้วยนิสัยแบบนี้ ช่างไม่เหมาะสมจริง ดังนั้นเธอควรจะตัดไฟตั้งแต่ต้นลม เมื่อหานชีเยวี่ยเอ่ยออกมาเช่นนั้น หานซานหยางย่อมไม่ยอมแน่นอน ชายหนุ่มพูดขึ้นทันที “น้องไปฟังคนอื่นพูดมั่วๆ ทำไม เรื่องของบ้านเรา ไม่เกี่ยวกับคนอื่น”

        เฮ่าหลิงอวิ๋นที่ยืนอยู่ข้างๆ หน้าแดงก่ำ “หานซานหยาง ฉันก็หวังดีกับนาย ทำไมนายถึงพูดแบบนี้ล่ะ? ” ถึงหน้าจะแดง ทว่าเฮ่าหลิงอวิ๋นก็ยังคงยืนหยัดที่จะแก้ตัว เธอจะยอมให้หานซานหยางเกลียดเธอไม่ได้ ไม่งั้นก็ไม่มีโอกาสแล้วน่ะสิ

        “หวังดีกับฉัน? เฮ่าหลิงอวิ๋น คิดว่าฉันโง่หรือ? หวังดีกับฉันแล้วมาเสี้ยมให้ฉันกับน้องสาวแตกคอกันแบบนี้น่ะหรือ? อีกอย่างนะ ฉันพูดอะไรผิด? ฉันไม่ได้พูดความจริงอยู่หรือ เธอเป็นใครในบ้านฉัน? เธอไม่เกี่ยวอะไรกับบ้านฉันสักหน่อยนี่นา?”

        หานซานหยางหัวร้อนเป็นไฟ คำพูดที่พ่นออกมาล้วนเผ็ดร้อนระคายหู ไม่น่าฟังเอาเสียเลย ทำให้สีหน้าของเฮ่าหลิงอวิ๋นยิ่งดูแย่ลงไปอีก ส่วนกานเสี่ยวฟางกลับหัวเราะออกมาพร้อมกับพูดว่า “สหายหานซานหยาง อย่าไปถือสาเฮ่าหลิงอวิ๋นเลย เฮ่าหลิงอวิ๋นคนนี้ก็มีนิสัยแบบนี้นั่นแหละ”

        เมื่อเฮ่าหลิงอวิ๋นได้ยินกานเสี่ยวฟางพูดตอกย้ำซ้ำเติม เธอก็ยิ่งโกรธ บอกว่าเธอมีนิสัยแบบนี้มันหมายความว่ายังไง? ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เธอกลายเป็นคนชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน? ที่เธอทำไปทั้งหมดก็เพราะเธอชอบหานซานหยางชัดๆ ถึงได้คิดถึงแต่เรื่องของเขา ถ้าเป็นเรื่องคนอื่น เธอก็คงไม่สนใจหรอก

        ขณะที่เธอกำลังจะเปิดปากบอกหานซานหยางว่าเธอชอบเขา เธอก็ได้ยินหานซานหยางพูดขึ้นอีกครั้งว่า “รำคาญผู้หญิงแบบนี้ที่สุดเลย ทั้งๆ ไม่เกี่ยวอะไรกับตัวเองเลยแท้ๆ ยังจะมาวุ่นวาย อย่างกับพวกป้าๆ ปากยื่นปากยาวขี้นินทาในหมู่บ้านไม่มีผิด!”

        หานซานหยางบ่นพึมพำเพื่อระบายความไม่พอใจ แต่ทุกคนล้วนอยู่ใกล้กันแค่คืบจึงได้ยินกันหมด คราวนี้ เฮ่าหลิงอวิ๋นถึงกับหน้าเสียจนทนแทบไม่ไหวแล้ว เธอคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าหานซานหยางจะเอาเธอไปเปรียบเทียบกับพวกป้าๆ ขี้นินทาในหมู่บ้าน ที่เธอทำไปทั้งหมดก็เพื่อใครกัน!

        น้ำตาที่คลออยู่ในดวงตาของเฮ่าหลิงอวิ๋น ในที่สุดก็อดรนทนไม่ไหว ไหลรินออกมาจนได้

        จริงๆ แล้วเฮ่าหลิงอวิ๋นถือเป็นผู้หญิงที่ค่อนข้างสะสวย แม้กระทั่งตอนร้องไห้ น้ำตาก็ไหลเป็นเม็ดๆ เหมือนลูกแก้วกลิ้งหล่นลงมาบนใบหน้า ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่น อาจจะไม่ใจร้ายกับเธอต่อ แต่หานชีเยวี่ยไม่ใช่ ตอนที่เป็นวิญญาณเร่ร่อนมาหลายปี เธอเห็นผู้หญิงแบบนี้มาไม่น้อยจนด้านชาไปเสียแล้ว

        หานชีเยวี่ยรีบพูด “เฮ่าหลิงอวิ๋น อย่าร้องไห้สิ เธอร้องไห้ก็ไม่เป็นไรหรอก แต่ถ้าคนอื่นเห็นเข้า จะคิดว่าพวกเรารุมรังแกเธอเอาได้นะ”

        เฮ่าหลิงอวิ๋นอยากจะพูดว่า แล้วไม่ใช่ว่าพวกเธอรุมรังแกฉันอยู่จริงๆ หรือ? แต่คำพูดนี้ สุดท้ายเธอก็ไม่กล้าพูดออกมา เธอก้มหน้าปิดหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้น ท่าทางได้รับความอยุติธธรมจนทนแทบไม่ไหว แต่ผู้นำชุมชนเริ่มหมดความอดทนแล้ว ในชุมชนไม่เคยมีสหายหญิงแบบนี้มาก่อน ไม่แปลกใจเลยที่คนในชุมชนไม่ชอบพวกยุวชน ไร้ประโยชน์สิ้นดี!

        “หยุดร้องไห้ได้แล้ว!”

        เชิงอรรถ

        [1] นางชาเขียว 绿茶 เป็นคำพูดเฉพาะกลุ่มที่ไม่ได้แปลตรงตัวว่า ชาเขียว แต่แปลว่า ผู้หญิงที่แสร้งอ่อนแอ แสร้งทำตัวน่าสงสาร