ราชาสิบสองนักษัตร ศึกรวมสุโขทัย

        วันรุ่งขึ้นแสงพรายรีบออกจากสำนักแต่เช้าก่อนผู้ใด ด้วยมิต้องการร่วมทางกับเหล่าช่างแล้วค่อยแยกตัวออกไปพระตำหนักให้ถูกค่อนแคะจากเรื่องที่เกิดขึ้นตนถูกต่อว่าอย่างหนักจากแทบทุกคนในสำนักว่านำความเสื่อมเสียมาให้และพลอยทำให้ปู่หลวงต้องเดือดร้อนเสียหาย..คนที่ต่อว่ารุนแรงที่สุดคือคำแปงศิษย์รักของครูพิธานผู้ต้องกลับไปทำหน้าที่ซ่อมซุ้มประตูกำแพงวัดตระพังทองหมดโอกาสได้แสดงฝีมือปั้นแบบองค์พระเข้าประกวดประขัน

        คงมีเพียงน้าหมานกับจุกที่ยังปฏิบัติตัวเป็นปกติทั้งยังเล่าเรื่องของพระองค์หญิงกัณฐิมาศให้ตนฟัง.. ว่าเป็นผู้มีพระสติปัญญาและปฏิภาณเป็นเลิศทรงเคยช่วยเหลือผู้คนไขคดีความต่างๆ มาแต่ครั้งทรงพระเยาว์ จนเป็นที่เคารพรักของชาวเมือง

        เมื่อแสงพรายเดินมาถึงวัดสรศักดิ์จึงได้รายงานตัวกับทหารรักษาการณ์แล้วเดินผ่านไปจนถึงพระตำหนักองค์ใหญ่ของพระองค์หญิงกัณฐิมาศเดินวนอยู่ลานด้านล่างสักครู่จึงมีนางข้าหลวงตรงเข้ามาหา

        “ท่านมาแล้วหรือ องค์หญิงกัณฐิมาศมีรับสั่งให้ข้ามาบอกงานท่าน..สิ่งแรกที่ท่านต้องทำทุกเช้าคือ ให้ทำความสะอาดตุ่มใส่น้ำสำหรับชำระเท้าผู้ขึ้นไปบนพระตำหนักแล้วเติมน้ำให้เต็ม.. ทำเรื่องนี้ให้เสร็จก่อน แล้วข้าจะบอกงานลำดับถัดไปของท่าน”

        แสงพรายนึกไม่ถึงว่างานแรกและงานประจำวันที่ตนต้องทำคือเตรียมน้ำล้างเท้าให้กับคนที่มาเฝ้าพระนางถึงกับสูดลมหายใจเข้าด้วยความเจ็บแปลบ คิดในใจว่าพระนางคงคิดจะย่ำยีศักดิ์ศรีของตนแต่แล้วก็ระลึกว่า จะอย่างไรเราก็มิได้มีศักดิ์ศรีหรือสิ่งใดให้ต้องรักษา.. ชีวิตนี้คงมีเพียงหน้าที่และคำสัตย์ที่ต้องรักษาไว้เท่านั้น

        เครื่องมือเครื่องใช้สำหรับงานต่างๆถูกเตรียมไว้พร้อม แต่ที่หนักหนาสำหรับชายหนุ่มคือการที่ต้องตักน้ำจากตระพังใหญ่ที่อยู่ด้านทิศใต้ของวัดสรศักดิ์แล้วแบกหามมาใส่ตุ่ม

        เหมือนพระนางจะรับรู้ถึงความยากลำบากของตนงานลำดับถัดไปยังคงเป็นงานตักน้ำใส่ภาชนะต่างๆ ภายในพระตำหนัก

        แสงแดดเริ่มร้อนสะท้อนประกายระยิบระยับขึ้นบนผิวน้ำในตระพัง เช่นเดียวกับเม็ดเหงื่อที่ผุดพรายขึ้นแวววาวบนใบหน้าของชายหนุ่มดูไปมีสง่าราศีเกินกว่าจะเป็นเพียงช่างฝีมือธรรมดาแสงพรายก้มตัวลงยังขอบตลิ่งริมน้ำน้ำทุ่งภาชนะเครื่องจักสานทำจากไม้ไผ่ยาด้วยชันจนสนิทสำหรับใช้ตักน้ำถูกวาดสะบัดโกยน้ำเข้ามาเก็บชายหนุ่มรั้งหูหิ้วขึ้นมาด้วยสองมือสองแขน อาการเจ็บแปลบที่แขนขวาสะท้านขึ้นทำให้ชายหนุ่มต้องทิ้งน้ำทุ่งลงบนผืนน้ำก่อนจะกัดฟันดึงรั้งขึ้นมาอีกคราจนสำเร็จในที่สุด

        เมื่อเดินกลับมาถึงลานหน้าพระตำหนักเห็นทหารแต่งกายในชุดเครื่องแบบแปลกตาเพิ่มขึ้นมา ๓ คน ยืนอยู่รอบบริเวณ

        “เจ้าชื่อแสงพราย ใช่หรือไม่”ทหารคนหนึ่งตรงปรี่เข้ามาถาม

        แสงพรายมองด้วยอาการนิ่งสงบตอบสั้นๆ “ใช่”

        “พระคุณ.. คนที่ท่านต้องการเจอตัวกลับมาแล้ว”

        ทหารคนเดิมตะโกนขึ้นไปบนพระตำหนักคล้ายไม่สนใจว่าจะเป็นพระตำหนักของท่านผู้ใด เพียงมุ่งปฏิบัติตามที่นายของตนสั่งไว้อย่างเคร่งครัด

        สักครู่จึงเห็นชายรูปร่างใหญ่ในชุดขุนทหารโผล่กายออกมาจากด้านบนพระตำหนัก ใบหน้าสี่เหลี่ยม คิ้วดกหนา หน้าผากกว้างใหญ่แววตาส่องประกายดุร้ายจ้องลงมายังแสงพราย

        “เจ้าหรือที่บังอาจล่วงเกินองค์หญิง”ชี้หน้ากร้าวลงมา

        เพียงครู่เดียวก็ลงมายืนประจันหน้ากับชายหนุ่มที่ถือน้ำทุ่งอยู่ด้านล่าง

        “ขุนกาฬ ห้ามมิให้ท่านทำกระไรทั้งสิ้น”

        พระสุรเสียงขององค์หญิงกัณฐิมาศดังขึ้นพร้อมกับพระวรองค์ที่ปรากฏขึ้นยังขอบชานด้านบนพระตำหนัก

        “เกล้ากระหม่อมจะสั่งสอนมันให้หลาบจำต่อไปจะได้สำนึกตนไว้พระเจ้าค่ะ”

        แสงพรายยังคงยืนนิ่งเชิดหน้ามิหวั่นไหว

        “ข้าพเจ้ามีภาระต้องตักน้ำเติมใส่ตุ่มไม่มีเวลามายุ่งเกี่ยวกับพวกท่านหรอก” ว่าแล้วชายหนุ่มเตรียมเบี่ยงกายเดินพ้นไป

        คำที่ว่า “ไม่..ยุ่งเกี่ยวกับพวกท่าน”ทำให้สีพระพักตร์ของพระองค์หญิงมึนตึงขึ้นมาทันที..

        พระนางนั้นทรงพยายามขับไล่ขุนกาฬซึ่งรุกล้ำเข้ามาในพระตำหนักหลังจากเจ้าตัวเพิ่งจะเร่งเดินทางมาจากชากังราวทันทีที่ทราบข่าวเรื่องพระนางเสด็จกลับสุโขทัยทั้งยังสืบเสาะรู้ว่าพระนางเกิดเรื่องราวใดขึ้นกับชายผู้มาอาศัยยังสำนักช่างนับว่าอิทธิพลและหูตาของขุนศึกผู้นี้มีมากมายจริงๆ

        พลันทอดพระเนตรเห็นขุนกาฬกระชากน้ำทุ่งหลุดออกจากมือแสงพรายน้ำสาดซัดกระเซ็นไปทั่ว

        “ขุนกาฬ.. ท่านไม่กลัวหรือว่าเขาจะมีวิชาอาวุธติดตัว คนผู้นี้หยิ่งยโสนัก หาได้เกรงกลัวใครไม่บางทีอาจจะเป็นขุนศึกจากแดนใต้ปลอมแปลงมาก็เป็นได้ ท่านอาจจะต้องระวังตัวไว้บ้าง”

        พระองค์หญิงทรงเปลี่ยนท่าทีไปทันทีจากที่ทรงห้ามปรามเมื่อครู่ก่อนหน้า บัดนี้คล้ายเตรียมทอดพระเนตรชมการดิ้นรนเอาตัวรอดของชายหนุ่ม

        “หึหึเกล้ากระหม่อมรู้แต่ว่ามันเป็นลูกไพร่ไร้พ่อแม่แล้วมาตามหาญาติพี่น้องที่เมืองเหนือน่าเสียดายปู่หลวงไม่น่าจะรับคนอย่างนี้ไว้ในสำนักเลย.. ทหาร ส่งดาบให้มันแล้วเอาหวายมาให้ข้า”

        เสียงดาบถูกชักออกจากฝักจากนั้นพุ่งปักลงมายังพื้นดินไม่ห่างจากปลายเท้าแสงพรายนักในขณะที่ทหารอีกคนนำหวายมามอบให้ผู้เป็นนาย

        “เจ้าจงจับดาบขึ้นมาสู้เราจะใช้เพียงมือซ้ายกับหวายนี้เท่านั้น”

        แสงพรายก้มมองดูดาบที่เปลือยคมปักอยู่ตรงหน้ากล่าวอย่างไม่สะทกสะท้าน

        “ข้าพเจ้ามาทำงานเป็นบ่าวชั่วคราวของพระองค์หญิงหาได้มาทำตัวเป็นนักเลงเที่ยวหาเรื่องวิวาทกับผู้ใดไม่ท่านเองก็เป็นแขกผู้มาเยือนจะกระทำสิ่งใดก็ควรกราบทูลถามพระองค์ผู้เป็นเจ้าของพระตำหนักเสียก่อน”

        “เจ้านี่มันช่างปากดีนักจงหยิบดาบขึ้นมา อย่าให้เราต้องทำร้ายคนไม่มีอาวุธเลย”

        ขณะที่ชายหนุ่มยังคงนิ่งเฉยพระนางผู้เป็นเจ้าของพระตำหนักพลันรับสั่งดังกังวานขึ้น

        “ท่านกล่าวว่ามาเป็นบ่าวชั่วคราวในตำหนักเรา.. ถ้ากระนั้นจงกระทำตามคำสั่งเราอย่าได้บิดพลิ้ว..”พระสุรเสียงช่วงท้ายหนักแน่นเด็ดขาด ก่อนจะมีพระบัญชาว่า

        “จงหยิบดาบขึ้นมา”

        แสงพรายเงยหน้าขึ้นมองพระพักตร์ ดวงตาเบิกกว้างทั้งตกใจทั้งเจ็บปวดใจระคนกัน..

        ชายหนุ่มหลับตาลง สูดลมหายใจลึกมือขวาค่อยๆ เอื้อมไปยังด้ามดาบที่ปักอยู่ตรงหน้า..

        “เรารู้ว่าท่านมีวิชาอาวุธติดตัวลำพังมือซ้ายและไม้หวายคงไม่พอมือของท่านหรอก จงจับดาบไล่ขุนกาฬไปให้พ้นจากตำหนักเรา”

        เพียงวูบหนึ่งแห่งความคิดผุดขึ้น.. พระนางทรงต้องการขับไล่ขุนกาฬหรือทรงปรารถนาให้เราบาดเจ็บกันแน่..

        ดาบถูกดึงขึ้นจากพื้นด้วยมือขวา..

        ทันใดนั้น ไม้หวายพลันหวดสะบัดเข้ามาอย่างรวดเร็วแสงพรายยกดาบขึ้นรับ แรงปะทะจากไม้หวายรุนแรงนักจนดาบที่ถือแทบปลิวหลุดมือแขนแสงพรายเจ็บแปลบแต่ยังพยายามกุมดาบไว้ให้มั่น

        ปลายท่อนหวายวกกลับมากระแทกเข้าใส่ลิ้นปี่ของชายหนุ่มแล้วดีดงัดขึ้นตีปลายคางจนเลือดสาดกระเด็น

        อาการจุกกลางลำตัวและความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านตรงคางแทบทำให้สติของชายหนุ่มดับไป แต่แล้วพลันรู้สึกปวดชาที่มือเมื่อถูกไม้หวายฟาดใส่จนดาบหลุดลอยออกไป

        “หยุดเดี๋ยวนี้นะ”พระสุรเสียงดังลั่น

        แต่ช้าไปแล้ว ท่อนหวายโหมตีกระหน่ำทั้งกกหูและลำตัวจนแสงพรายล้มคว่ำไปกับพื้น

        ขุนปราบยังมิหนำใจยืนคร่อมร่างแล้วหวดฟาดลงซ้ำๆ ที่ลำตัวและศีรษะของชายหนุ่ม