"หยุด! เ้าหน้าที่ตำรวจ หมอบลงกับพื้นให้หมด!!"
เสียงตวาดกร้าวทรงพลังผสานกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นของเ้าหน้าที่ชุดจู่โจมที่พังทะลายประตูเข้ามา ทำลายความอัปยศหยาบโลนในห้องนอนลงในพริบตา แสงไฟจากกระบอกฉายสาดส่องตัดผ่านความมืดสลัว เผยให้เห็นภาพอุจาดตาที่ทำเอาเ้าหน้าที่ทุกนายต้องขบกรามแน่นด้วยความเดือดดาล
ไอ้โจและลุงสอนสะดุ้งสุดตัว ดวงตาของพวกมันเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกขีดสุดเมื่อเห็นปากกระบอกปืนนับสิบเล็งเข้าหา สัญชาตญาณดิบของคนร้ายทำให้ไอ้โจโถมตัวไปข้างหน้าหวังจะคว้าอาวุธที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงเพื่อจับเจนนี่เป็ตัวประกัน
ขณะที่ลุงสอนเอื้อมมือหยาบช้าหมายจะจิกกระชากร่างของมิ้นท์เข้ามาบังรัศมีะุ ร่างสูงใหญ่ในชุดคอมมานโดพุ่งเข้าชาร์จ หมัดหนัก ๆ กระแทกเข้าที่ใบหน้าของมันร่างของลุงสอนถูกกระชากลงไปกองกับพื้นห้อง เสียงกุญแจมือล็อกสับดัง คลิก
ทว่า... ความโกลาหลที่คาดไม่ถึงกลับปะทุขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อสัญชาตญาณดิบของคนจนตรอกสั่งให้ไอ้โจไม่ยอมจำนนง่าย ๆ
มันตาเบิกกว้างด้วยความคลั่งตื่นตระหนก แทนที่จะหมอบลงตามคำสั่ง ไอ้โจกลับสะบัดตัวหลุดจากเจนนี่ พุ่งไปคว้ามีดปอกผลไม้ปลายแหลมที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะข้างเตียง จากนั้นก็ตวัดแขนลากร่างของมิ้นท์ที่ยังคงเปลือยเปล่าและสั่นเทาเข้ามาล็อกคอไว้จากด้านหลัง ปลายมีดคมกริบจ่อเข้าที่ลำคอขาวระหงของเธอทันที!
"กรี๊ดดด! / มิ้นท์!!" เสียงป้าผันและเจนนี่ร้องลั่นด้วยความใสุดขีด
"อย่าเข้ามา! มึงเข้ามาอีหน้าไหนกูแทงแม่งไส้ไหลแน่! ถอยไปให้หมด!!" ไอ้โจตวาดเสียงแหบพร่า ใบหน้ามันถมึงทึง ดวงตาแดงก่ำด้วยฤทธิ์ตัณหาและผงะกลัวความผิด มิ้นท์ทำได้เพียงร้องไห้โฮ ร่างกายสั่นสะท้านราวกับลูกนกตื่นตระหนก นึกว่าตนเองกำลังจะพ้นจากขุมนรกทว่ากลับต้องมาเผชิญหน้ากับความตายแทน
ท่ามกลางสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน ร่างสูงใหญ่ในเครื่องแบบของ 'ผู้กองสราวุฒิ' หรือ 'ผู้กองวุติ' ก้าวขึ้นมาด้านหน้าอย่างสุขุม ดวงตาคมกริบจ้องตรงไปยังคนร้ายโดยไม่มีแววหวั่นไหว เขาชูมือทั้งสองข้างขึ้นเล็กน้อยเพื่อแสดงเจตนาเจรจา
"ใจเย็น ๆ ก่อน... วางมีดลงซะ ตอนนี้พวกมึงหนีไม่พ้นแล้ว คิดให้ดี ถ้ามึงแทงเธอ โทษของมึงคือปะาชีวิตสถานเดียว" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของผู้กองหนุ่มหล่อพยายามดึงความสนใจเพื่อเบี่ยงเบนความคลั่งของคนร้าย
"กูไม่ฟัง! มึงถอยไป! ไอ้ตำรวจหน้าหล่อ มึงนั่นแหละถอยไปเลย!!" ไอ้โจเริ่มสติแตก มันชี้ปลายมีดสลับไปมาระหว่างมิ้นท์กับผู้กองวุติ และในวินาทีที่มันกระชากมีดชี้ตรงมาทางผู้กองหนุ่มด้วยความโกรธจัด ช่องว่างแห่งการป้องกันตัวก็เปิดออกชั่วพริบตา!
นั่นคือจังหวะตัดสินใจ!
ผู้กองวุติพุ่งทะยานร่างเข้าชาร์จตัวไอ้โจด้วยความเร็วแสง! ไอ้โจใตวัดมีดฟันสวนกลับมาอย่างบ้าคลั่ง ปลายมีดคมกริบเฉี่ยวเข้าที่ท่อนแขนแกร่งของผู้กองหนุ่มอย่างจัง แรงกรีดตัดผ่านเนื้อผ้าจนขาดวิ่น เืสีแดงฉานเริ่มไหลซึมออกมาเป็ทางยาว ทว่าาแนั้นไม่ได้ลึกพอจะหยุดยั้งสัญชาตญาณเสือร้ายของนายตำรวจหนุ่มได้เลย เขาไม่แม้แต่จะร้องสักแอดเดียว!
ผู้กองวุติใช้มืออีกข้างคว้าข้อมือที่ถือมีดของไอ้โจไว้แน่น ก่อนจะออกแรงบิดอย่างรุนแรงจนมีดร่วงหลุดลงพื้นเสียงดังกิ๊ง จากนั้นก็ใช้หัวเข่ากระแทกเข้าที่กลางลำตัวของมันจนมันตัวงอเป็กุ้งต้ม พร้อมกับกระชากร่างของไอ้โจทุบลงกับพื้นห้องอย่างดุดัน เ้าหน้าที่ตำรวจอีกสองนายพุ่งเข้ามาสมทบทันที กดล็อกตัวไอ้โจเอาไว้พร้อมสับกุญแจมือเสียงดัง คลิก เป็อันสิ้นฤทธิ์เดชอย่างเด็ดขาด ส่วนลุงสอนที่นั่งหน้าถอดสีอยู่มุมเตียงก็ถูกรวบตัวลงไปกองคู่กันอย่างหมดท่า
"ผู้กอง! แขนคุณเืออกครับ!" ลูกน้องะโบอกด้วยความ เป็ห่วง
"ฉันไม่เป็ไร แผลถลอกแค่นั้น ไปดูผู้เสียหายก่อน!" วุติสั่งเสียงเครียด พลางใช้มือุมแผลที่แขนเสื้อข่มความเจ็บเอาไว้ ดวงตาคมกริบเหลือบมองสองสาวด้วยความโล่งอก
เมื่อสถานการณ์คลี่คลาย ป้าผันที่น้ำตานองหน้าก็พุ่งแหวกวงล้อมของเ้าหน้าที่เข้ามา หญิงชราร้องไห้โฮจนตัวโยน รนลานคว้าเอาผ้าห่มผืนหนาบนเตียงและเสื้อผ้าที่ตกอยู่มาคลุมปิดเรือนร่างอันเปลือยเปล่าของเจนนี่และมิ้นท์เอาไว้ รวบร่างของสองสาวเข้ามาโอดกอดแนบรวมกันไว้ในอ้อมแขนที่สั่นเทา
"คุณหนูของป้า... คุณมิ้นท์... โถ่เวรซ้ำกรรมซัด ขวัญเอ๋ยขวัญมานะลูก ป้ามาช่วยแล้ว ป้าอยู่นี่แล้ว..." ป้าผันพร่ำบอกเสียงสะอื้น
ทว่าภายในอ้อมกอดนั้น ทั้งเจนนี่และมิ้นท์กลับตกอยู่ในภาวะช็อกอย่างรุนแรง ร่างกายเนียนละเอียดสั่นสะท้านราวกับลูกนกต้องลมพายุ ดวงตาของทั้งคู่เบิกค้าง ลมหายใจหอบถี่สั้น หยาดน้ำตาไหลรินอาบแก้มไม่ขาดสาย และในวินาทีที่สายตาของเพื่อนสนิททั้งสองคู่สบประสานกันท่ามกลางความเงียบ... ก้อนความรู้สึกผิดอันหนักอึ้งก็พุ่งเข้าเกาะกุมหัวใจจนแทบหายใจไม่ออก
ภาพการััอันลึกซึ้งที่เพิ่งผ่านพ้นไป ความร้อนรุ่มที่ทรยศต่อจิตสำนึก และหยาดน้ำรักที่เปื้อนเปรอะใบหน้า... ทลายความรู้สึกบริสุทธิ์ในใจจนหมดสิ้น เจนนี่สะอื้นไห้จนตัวสั่นพลันรีบหลบสายตามิ้นท์ด้วยความละอายใจอย่างที่สุด เธอรู้สึกราวกับตัวเองเป็คนลากเพื่อนรักลงมาแปดเปื้อนในขุมนรกนี้ ขณะที่มิ้นท์เองก็เบือนหน้าหนี ความสับสน ระทมทุกข์ และาแจากรสััที่ถูกยัดเยียดทำให้ช่องว่างระหว่างพวกเธอขยายกว้างจนไม่อาจเอ่ยคำใดออกมาได้อีก
"ทุกคน ถอยออกไปก่อน ให้พื้นที่ผู้เสียหายได้หายใจ"
น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจสั่งการขึ้น ร่างสูงสง่าของ นายตำรวจหนุ่มหล่อคมสันก้าวเข้ามาในรัศมีดวงตาคู่คมที่แฝงไปด้วยความจริงจังและปกป้องกวาดมองสภาพของสองสาวด้วยความเวทนาและเข้าใจในความบอบช้ำทางจิตใจอย่างลึกซึ้ง เขารู้ดีว่าาแจากคดีะเืขวัญเช่นนี้ร้ายแรงเพียงใด
ผู้กองวุติทรุดกายลงนั่งย่อตัวให้อยู่ในระดับสายตาของสองสาว ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัดเพื่อไม่ให้พวกเธอตื่นกลัว "คุณเจนนี่ คุณมิ้นท์ครับ... ตอนนี้ปลอดภัยแล้วนะครับ ไม่ต้องกลัวแล้ว"
เขาลุกขึ้นยืนก่อนจะหันไปสั่งการผู้ใต้บังคับบัญชาด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด "จัดรถส่วนกลาง ดำเนินการเคลื่อนย้ายคุณเจนนี่และคุณมิ้นท์ออกจากพื้นที่เกิดเหตุทันที พาไปที่เซฟเฮ้าส์ของกองปราบ"
"ผู้กองคะ... จะพาคุณหนูไปไหนหรือคะ?" ป้าผันถามด้วยความเป็ห่วง
"เพื่อความปลอดภัยครับป้าผัน" ผู้กองวุติหันมาอธิบายอย่างใจเย็น "เรายังไม่แน่ใจว่าไอ้โจกับลุงสอนมันมีพรรคพวกซุ่มอยู่ข้างนอกหรือมีใบสั่งจากใครอีกไหม อีกอย่าง... ผมอยากให้พวกเธอออกจากสถานที่เลวร้ายตรงนี้ให้เร็วที่สุด เพื่อความปลอดภัยทางกายและเพื่อเร่งบำบัดฟื้นฟูสภาพจิตใจให้ดีขึ้นครับ"
นายตำรวจหนุ่มหันไปสบตากับหญิงชราอย่างฝากฝัง "ส่วนป้าผัน รบกวนอยู่เป็พยานให้เ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานตรวจค้นและเก็บวัตถุพยานในห้องนี้เพิ่มเติมก่อนนะครับ... พวกนาย! หลังจากเก็บหลักฐานเบื้องต้นเสร็จเรียบร้อยแล้ว ให้จัดรถนำส่งป้าผันตามไปที่เซฟเฮ้าส์ทันที ป้าผันต้องไปคอยดูแลสอดส่องสภาพจิตใจของพวกเธออย่างใกล้ชิด"
"รับทราบครับผู้กอง!" เ้าหน้าที่รับคำสั่ง
ผู้กองวุติเดินนำหน้าเพื่อบังทางสายตาจากคนภายนอก เ้าหน้าที่หญิงช่วยพยุงร่างอันไร้เรี่ยวแรงของเจนนี่และมิ้นท์ที่ยังคงห่มคลุมผ้าแ่าเดินก้าวออกจากห้องนอนอันเน่าเฟะ แม้เรือนร่างจะได้รับความช่วยเหลือให้เป็อิสระ ทว่าสายตาของสองสาวที่ยังคงว่างเปล่าและหลีกเลี่ยงการมองหน้ากัน ยิ่งตอกย้ำว่า... แม้เื่ราวร้าย ๆ ภายนอกจะจบลง แต่าความรู้สึกผิดภายในจิตใจของพวกเธอ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น