ยามพลบค่ำหน้าเล้าไก่มีไฟกองหนึ่งถูกจุดขึ้นหญิงสาวนั่งตบยุงมาพักใหญ่เริ่มรู้สึกอยากจะถ่ายเบาจึงะโเรียกคนที่ยืนหันหลังให้ประตู
“นี่ๆข้าอยากจะเข้าห้องน้ำ”
“ก็จัดการอยู่ข้างในนั่นแหละ”
“ข้าไม่ใช่คนสกปรกเช่นนั้นเปิดประตูให้ข้า ข้าจะเข้าห้องน้ำ” นางเริ่มเขย่าประตูไม้ไผ่ บรรดาแม่ไก่ในเล้ากระพือปีกส่งเสียงกุกๆมาดว่าเขย่าแรงอีกนิด เล้าไก่ทั้งหลังก็อาจจะพังลงมาในไม่ช้า
อาว่างนั้นมีใจอยากพูดคุยกับสาวงามอยู่เป็ทุนเดิมอยู่แล้วจึงเปิดประตูให้หญิงสาวที่อยู่ข้างในเดินออกมา
“ที่นี่ไม่มีห้องน้ำปวดหนักปวดเบาก็จัดการตามพุ่มไม้” เล้าไก่อยู่ห่างจากกระท่อมหลังอื่นพอสมควรถึงแม้กลุ่มโจรพยัคฆ์ครามอยู่รวมกันเป็หมู่บ้าน ทว่าส่วนใหญ่ก็อยู่กันตามประสาชายคนที่มีห้องน้ำไว้ใช้มิดชิดมีเพียงจงหลิงกับป้าหวาง
“สกปรก”แม้นางถูกเลี้ยงดูมาอย่างคนยากจนข้นแค้นเพราะฝีมือแม่เลี้ยง แต่ไม่เคยขับถ่ายเรี่ยราดรายทางหนำซ้ำที่แห่งนี้มองไปทางไหนก็มีแต่ผู้ชาย นางรู้สึกไม่ปลอดภัยที่จะปลดทุกข์ตามพุ่มไม้แต่ให้อดกลั้นต่อไปอีกหลายวันโดยไม่รู้ว่าจะถูกปล่อยตัวเมื่อไรนางก็ทำไม่ได้เช่นกัน
“ขอร้องเถอะพี่ชายช่วยพาข้าไปทำธุระในที่มิดชิดกว่าสุมทุมพุ่มไม้ทีเถอะ”
อาว่างยกตะเกียงที่ถืออยู่ส่องหน้าหญิงสาวนางหยีตาหลบแสงจ้าแล้วถอยไปหลายก้าว ยิ่งมองใกล้นางยิ่งสวยถูกใจเขาเหลือเกิน...ชายหนุ่มบังเกิดความคิดอยากพานางไปใช้ชีวิตคู่ผัวตัวเมียด้วยกันน่าเสียดายที่พี่ใหญ่จะปล่อยนางไป และถ้าเกิดพี่ใหญ่เปลี่ยนใจกะทันหันนั่นมิเท่าเขาหมดสิทธิ์จะเป็เ้าของนางหรือไร
“เร็วเข้าเถอะพี่ชายอย่ามัวคิดอะไรอยู่เลย” หญิงสาวเร่งเร้าบุคคลที่เอาแต่จ้องหน้านางด้วยแววตาเลื่อนลอย
เอาอย่างนี้เถอะ...ถ้านางเป็เมียเขาแล้วอย่างไรพี่ใหญ่ก็คงไม่ใจร้ายแย่งชิงนาง เขาจะขอถอนตัวจากกลุ่มโจรพยัคฆ์คราม ไปทำมาหากินอย่างอื่นเขาเป็โจรเพื่อปล้นคนชั่ว ช่วยคนจน ทรัพย์สมบัติที่ได้มาก็เพื่อคนอื่นเพื่อนที่ชวนเขาเข้ากลุ่มโจรเพราะถูกกดขี่รังแกก็ได้ตายจากไปแล้วเพราะเจ็บป่วยร้ายแรงคดีล่าสุดที่พี่ใหญ่พาพี่น้องไปก่อเื่ก็ใหญ่โตลุกลามไม่แน่ทั้งหมดอาจจะต้องย้ายไปใช้ชีวิตหลบซ่อนตัวในเขตูเาทุรกันดารกว่าเก่านับวันชีวิตยิ่งซุ่มเสี่ยงจะพานพบแต่ความยากลำบากเขาอยากถอนตัวไปพร้อมกับภรรยาสวยหยาดฟ้ามาดิน ไปั้แ่ยังมีโอกาสเลือก
อาว่างตัดสินใจได้แล้วจึงแขวนตะเกียงไว้กับเสาหน้าเล้าไก่“ก็ได้ ตามข้ามาทางนี้”
“ไม่เอาตะเกียงไปด้วยหรือ”คนที่กำลังจะก้าวตามหลังท้วงขึ้น มองไปรอบด้านก็มีแต่ความมืด จะให้นางเดินดุ่มๆตามเขาไปห้องน้ำอย่างไรไม่ให้พลั้งพลาดสะดุดหกล้ม
“ขืนเอาตะเกียงไปด้วยคนอื่นก็คงรู้ว่าข้าพาเ้าออกจากกระท่อม ข้าไม่อยากถูกลงโทษ หรือเ้าอยากให้มีคนไปรายงานพี่ใหญ่ไม่ก็เลือกขับถ่ายในเล้าไก่” อาว่างพูดเหตุผลอย่างที่นึกตระเตรียมไว้
ไม่...นางไม่อยากเจอหน้าเ้าคนเถื่อนหนวดรกยิ่งกว่าดงหญ้านั่นอีกหากเขาไม่พอใจคำร้องขอของนางแล้วไม่ยอมปล่อยนางไปดีๆ เล่า
“เอาเถอะๆเ้าชินทางกว่าข้า ก็นำทางไปห้องน้ำเถิด ในหมู่บ้านนี้อย่างไรก็มีสตรีอยู่อาศัยพวกนางคงมีห้องน้ำส่วนตัวใช้อยู่กระมัง” ผู้หญิงที่ชื่อจงหลิงกับป้าหวางนั่นคงไม่หน้าหนาขับถ่ายเรี่ยราดแบบพวกผู้ชายหรอกนะ
คืนนี้เป็คืนเดือนเสี้ยวคบไฟจากกระท่อมหลังอื่นก็เห็นแสงเพียงริบหรี่เท่านั้นนางเข้าใจว่านี่คงเป็การอำพรางตัวกลางป่าเขาของพวกกลุ่มโจร ทว่าเส้นทางที่นางเดินตามชายผู้นี้ไปแบบก้าวต่อก้าวกลับห่างจากแสงคบไฟของกระท่อมหลังที่ใกล้เล้าไก่มากขึ้นเรื่อยๆ
“แน่ใจนะว่านี่เป็ทางไปห้องน้ำ” นางหยุดเดินเพราะรู้สึกถึงอันตรายที่อาจจะเกิดขึ้นกับตน“กลับเถอะ ข้ายอมปลดทุกข์ในเล้าไก่ก็ได้”
กล่าวแล้วอู่เจียวเฉินก็หันกายกลับ ยังมิทันย่างก้าวต่อก็ถูกอีกฝ่ายดึงแขนไว้ นางขืนตัวไว้ไม่ให้เซตามแรงกระชากถามด้วยความตื่นใ “เ้าคิดจะทำอะไร”
“พาเ้าไปจากที่นี่อย่างไรเล่ามาเถอะ ไปกับข้า เ้าไม่อยากหนีไปจากหมู่บ้านโจรของพวกเราแล้วหรือ”
“ข้าอยากหนีแต่ไม่ใช่ไปกับเ้า” หญิงสาวมั่นใจแล้วว่าตัวเองจะไม่ปลอดภัยถ้าไปกับชายผู้นี้
“ไม่ไปกับข้าเพราะจะอยู่รอเป็เมียพี่ใหญ่อย่างนั้นรึ” อาว่างถามอย่างดูแคลน
“กับใครข้าก็ไม่ไปปล่อยนะ...ปล่อย! ช่วยด้วย”
หญิงสาวร่างเล็กร้องได้เพียงเท่านั้นก็ถูกมือของอีกคนปราดเข้ามาตะครุบปิดปากเขากดนางลงกับพื้น
“ยอมเป็เมียข้าดีๆเถอะ ถ้าร้องก็หมดทางหนี ข้าสัญญาจะเลี้ยงดูเ้าอย่างดี เราหนีไปมีชีวิตใหม่ด้วยกันเถอะนะ”มือหยาบกระด้างเริ่มลูบไล้ไปตามเนื้อตัวเนียนนุ่ม
อู่เจียวเฉินกัดมือของอาว่างทันทีเมื่อมีโอกาสชายหนุ่มร้องเสียงหลง แล้วปล่อยมือออก หญิงสาวยกเท้าถีบเขาแล้วรีบคลานหนีปากก็ร้องโวยวายหวังให้ใครสักคนได้ยินแล้วมาช่วยนางจากสถานการณ์ิ่เหม่นี้นางจะไม่ยอมถูกข่มเหงรังแก ขอสู้จนตายกันไปข้างหนึ่งเสียยังดีกว่า!
ผังเสียงหยี่ขณะกำลังล้มตัวลงนอนพลันเหลือบสายตาเห็นผ้าเช็ดหน้าสีแดงผืนหนึ่งหล่นอยู่ซอกเตียงทำให้คิดถึงสตรีปากเก่งที่ตนส่งไปนอนในเล้าไก่ขึ้นมาพรุ่งนี้แล้วที่เขาจะปล่อยตัวนางไป
เห็นผ้าก็พลันคิดถึงคนชั่วที่เพิ่งถูกเขาฆ่าตายชายหนุ่มลุกลงจากเตียงเดินออกไปรับลมหน้ากระท่อม เปาห้าวสงตายไปแล้วความแค้นสะสมสิบกว่าปีเท่ากับได้สะสาง แต่ปณิธานแรงกล้าที่จะกำจัดคนเลวชอบข่มเหงรังแกผู้ด้อยกว่ายังไม่จางจากใจเขาโดยง่ายการเป็คนธรรมดาที่มุ่งทำดีนั้นยาก เมื่อไม่มีเส้นสายจะไปงัดข้อกับผู้มีอิทธิพลได้อย่างไรเขาจึงเลือกเส้นทางสายโจร ทางที่คนส่วนมากก่นดาว่าเป็คน ชั่วช้าสารเลว
ขณะความคิดโลดแล่นไปถึงผู้คนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตสองเท้าก็พาร่างสูงใหญ่ก้าวจนมาถึงเล้าไก่
“มีอะไรรึ”เขาถามเมื่อพบเสี่ยวเส้าทำท่าเหมือนกำลังค้นหาสิ่งใดอยู่
“ข้าไม่เห็นแม่นางคนนั้นและก็ไม่เห็นอาว่างรอเปลี่ยนเวรเลยพี่ใหญ่”
ระหว่างคิดหาคำตอบถึงการหายไปของคนทั้งคู่ชายหนุ่มทั้งสองก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของสตรีดังมาจากแนวป่า
“หรือว่า...จะเกิดเื่ไม่ดีขึ้นกับนางแล้ว”เสี่ยวเส้าผลุนผลันจะวิ่งไปยังต้นเสียง แต่ถูกพี่ใหญ่ของเขาดึงตัวไว้ก่อน
“ทำไมถึงคิดว่ากำลังมีเื่ไม่ดีเกิดขึ้น”
“อาว่างเขา...เขาเอ่อ” เสี่ยวเส้าอึกอักจะพูดในสิ่งที่ตนคาดเดา
“พูด!”
“ดูเหมือนเขาจะหลงใหลนางมากเขาพูดเื่อยากได้นางเป็เมีย”
“บัดซบเอ้ย!” ผังเสียงหยี่สบถเต็มเสียง เขาไม่คิดขัดขวางเื่พี่น้องจะมีเมีย แต่การเป็ผัวเมียต้องยินยอมพร้อมใจกันทั้งสองฝ่าย
เ้าของร่างสูงวิ่งนำหน้าไปก่อนเสี่ยวเส้าในหัวคิดร้ายไปก่อนหน้า เกรงว่าตนจะไปยับยั้งเื่ร้ายไม่ทันการณ์ และคนไม่น่าให้อภัยที่สุดก็คงเป็เขาที่ฉุดหญิงสาวมายังหมู่บ้านโจรเพราะอารมณ์ชั่วแล่น
ทว่าภาพร่างหนึ่งกำลังครางโอดโอยเพราะาแถูกแทงบริเวณอกทำให้ใจเขาชื้นขึ้นก็สมแล้วที่อาว่างจะได้รับบทเรียนจากการบังคับ ขู่เข็ญสตรีไม่เต็มใจ
นางร้ายไม่เบา!
ดวงตาคมกล้าวาววับด้วยแววชื่นชมเขาปรายหางตามองลูกน้องที่ทำผิดกฎของสมาชิกกลุ่มโจรพยัคฆ์คราม ก่อนหันไปสั่งเสี่ยวเส้า
“พาเขาไปหาอาเทาเพื่อรอรับโทษจากข้า”
“พี่ใหญ่จะตามนางไปหรือนางหนีเตลิดเข้าป่าไปแล้วนะ”
“หนีทะเล่อทะล่าไปทั้งอย่างนั้นคงไม่พ้นถูกเสือกิน”กล่าวแล้วจึงรุดติดตามหญิงสาวไป สายตาเขาดี หูเขาก็ว่องไวกับทุกสรรพเสียง อีกทั้งคุ้นเคยกับป่าแถบนี้หลับตาเดินก็ยังไม่หลงทาง หญิงสาวที่เอาแต่บุกตะลุยวิ่งไปเบื้องหน้าทิ้งร่องรอยต้นไม้หักเป็ทางในมือนางมีมีดสั้นของอาว่างติดตัวไปด้วย แต่มีดแค่นั้นจะสู้อะไรกับสัตว์ป่าดุร้ายที่ออกหากินได้...จู่ๆความรู้สึกผิดก็วาบขึ้นในใจของผังเสียงหยี่
780
