ภาพธนบัตร 1 ก้วน (1,000 หวิน/อีแปะ) เป็นเงินอัดฉีดที่ไม่มากนัก แต่ก็มีคุณค่าทางใจไม่น้อยเลยครั้นทุกคนคำนับลาผู้อาวุโสทุกฝ่ายแล้ว จึงรีบขึ้นม้าเพื่อจะออกเดินทางกันตั้งแต่เช้า ๆ นั่นเอง ฝ่ายปรมาจารย์หยางซีหยุนซึ่งเฝ้าดูอยู่นั้น ครั้นสังเกตเห็นขนม้าขาวซึ่งหยางไคขี่นั้นส่องประกายเป็นแสงสีแดงจาง ๆ อันเป็นคุณสมบัติเด่นของทักษะขี่ม้าจากพลังลมปราณมังกรไฟ ก็ยิ่งดีใจอย่างสุด ถึงกับกล่าวขึ้นมาว่า“ฮ่ะฮะฮ่า เดิมทีเดียวข้าเองยังคิดแค่ว่าหยางไคจะสามารถก่อเกิดเพียงปราณกิเลนได้ก็น่าพอใจมากแล้ว แต่นี่กลับได้ครอบครองพลังลมปราณมังกรไฟ ซึ่งเป็นลมปราณระดับสูงสุดที่ตระกูลของเรามี ย่อมไม่มีอะไรน่ายินดีไปยิ่งกว่าสิ่งนี้อีกแล้วกระมัง” นายแพทย์หยางไห่ เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ยิ่งดีใจเข้าไปอีก จนกล่าวไปอย่างไม่คิดเสียดายเลยว่า“ยาเม็ดเขากิเลนที่ท่านหยิบยืมไปนั้น มิไม่ต้องนำกลับมาชดใช้คืนให้หอรักษาก็ได้ แต่หากท่านล่าสัตว์วิเศษที่มีความสมบูรณ์กว่าครั้งที่แล้ว ท่านจะต้องนำมาให้ข้าดูในทันที เข้าใจหรือไม่ ?” รอบก่อนนั้นหยางซีหยุนได้นำซากพญางูเผือกมาส่งให้หอรักษา แต่ซากนั้นกลับไร้พลังวิญญาณสถิตอยู่อย่างสิ้นเชิง จึงสร้างความประหลาดใจแก่ท่านหมอหยางไห่เป็นอันมาก เพราะหาไม่แล้วเขาย่อมจะสร้างยาเม็ดซึ่งช่วยป้องกันผู้บ่มเพาะจากภาวะธาตุไฟแตกได้อีกหลายสิบเม็ดเลยทีเดียว ฝ่ายปรมาจารย์หน้าหยกครั้นได้ยินเช่นนั้นก็ยังอดคิดคลางแคลงใจกับซากของพญางูเผือกมิได้ แต่ก็ยังยิ้มด้วยความอารมณ์ดี คล้ายกับมีความหวังว่าตระกูลหยางของตนจะผงาดขึ้นสู่ผู้นำด้านการยุทธ์อีกครั้งหนึ่ง ซึ่งเป็นยุคสมัยที่เทคโนโลยีทางการทหารได้ปรับเปลี่ยนไปเป็นอย่างมาก ด้วยศาสตร์แห่งดินปืนซึ่งรับมาจากชาติตะวันตก จนทำให้การรบพุ่งของพวกเขาเปลี่ยนแปลงไป จนยากต่อการปรับตัวให้ทันต่อโลกใบใหญ่ใบนี้เสียแล้ว........กุบ ๆ ๆ ๆ ๆฝีเท้าม้าทั้ง 8 ตัว นั้น ได้ควบทะยานออกไปด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อ ตามเส้นทางหลวงที่มุ่งตรงสู่เมืองเป่ยจิง ซึ่งเป็นราชธานีแห่งอาณาจักรต้าหมิงอันยิ่งใหญ่ บรรยากาศในตอนเช้า ๆ นั้นช่างเบาบางราวกับความฝัน พอถึงช่วงสายไอหมอกบาง ๆ นั้นก็อันตรธานหายไปจนสิ้น ก็พบเจอเข้ากับประตูเมืองขนาดใหญ่โต ซึ่งบรรดาขบวนม้าและวัวเทียมเกวียนจอดเรียงรายกันอยู่หน้าประตูเมืองมาอย่างยาวนานแล้ว จนเริ่มมีเสียงบ่นจากประชาชนทั้งหลายอยู่เป็นระยะ ๆ ฝ่ายหยางไคซึ่งมีเจตนาจะเข้าเมืองเพื่อไปแลกเงินตราเป็นธนบัตร ทั้งจะแวะซื้อของขวัญของฝากสักเล็กน้อยก่อนจะเดินทางกลับบ้าน ครั้นเห็นเช่นนั้นก็คิดจะเปลี่ยนความตั้งใจไปเสียแล้ว จึงกล่าวกับจอมยุทธทั้งเจ็ดว่า“ผู้คนต่อแถวกันยาวเหยียดนัก หากพวกเราต้องการจะเข้าเมืองไป ก็มิใช่ต้องรอคอยจนเวลาเที่ยงกันอย่างนั้นหรือ ? หรือพวกเราควรจะแยกย้ายกันแต่เพียงเท่านี้ดี ?” พี่ใหญ่หวง(หยางรุ่นชิง) ได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะ จากนั้นกล่าวไปว่า“ฮ่ะฮะฮ่า อาจูเจ้าจงอย่างได้กังวลไปเลย ซึ่งการจะแยกย้ายไปเช่นนั้น น้องถัง(หยางจื่อเหา 杨梓豪 จอมยุทธอันดับ 7) ที่สู้อุตส่าห์มาส่งถึงนี่ ย่อมต้องกลับบ้านมือเปล่าเสียแล้วกระมัง” น้องเจ็ดของเหล่าจอมยุทธนั้นไม่จำเป็นต้องกลับไปสอบที่บ้านเกิด เพราะเหล่ารุ่นพี่ทั้งหกคน ได้เสียสละให้เขาสอบถงชื่อ ณ อำเภอหวายโหรวอันเป็นที่ตั้งของตระกูลหยาง ซึ่งในวันนี้เขาแค่เพียงมาส่งเท่านั้น แต่เจตนาที่แท้จริงคือต้องการเที่ยวเล่นในเมืองเป่ยจิงเสียเก้าในสิบส่วน จึงกล่าวยืนยันไปอีกเสียงว่า“อาจารย์น้อยมิต้องเป็นกังวลไปดอก เนื่องด้วยข้าพเจ้ามักมาเที่ยวเล่นในเมืองแห่งนี้อยู่บ่อยครั้งนัก หนำซ้ำคราวนี้มีจอมยุทธมาด้วยถึงเจ็ดคน ย่อมปราศจากปัญหาใด ๆ อย่างแน่นอนแล้ว !!” นักบู๊ก็คือนักบู๊อยู่วันยังค่ำ และกติกาของพวกเขาคือใครมีกำลังมากกว่าคือกฎเกณฑ์ แค่เพียงเท่าจริง ๆPerfect Area : พลิกดินไต่สวรรค์
ขนาดตัวอักษร
สีพื้นหลัง
ตอนที่ 26 กฎเกณฑ์ของจอมยุทธ
หยางเหมยนั้นอดที่จะเขินอายเสียมิได้ ทั้งยังลนลานจนเกินไปจึงตอบกลับไปทั้งที่ใจยังตื่นเต้นเป็นนักหนาว่า“สะ สบายดีเจ้าค่ะ”เจ้าค่ะ ? แต่ขณะที่หยางไคกำลังหงุนงงกับหางเสียงที่น่าเอ็นดูนั่น สาวน้อยก็แก้ตัวด้วยปัญญาที่ว่องไวว่า“ข้าพเจ้าจำได้ว่าท่านเกิดเดือนยี่ ส่วนข้านั้นเกิดเดือนหก จึงสมควรเป็นผู้น้อยใช่หรือไม่ใช่ ?” หยางไคอดยิ้มมิได้กับเหตุผลซึ่งหน้าของนาง จึงกล่าวออกไปว่า“งั้นข้าก็ขอขอบใจเจ้า ที่ได้มาส่งในวันนี้ก็แล้วกัน” สาวน้อยได้ยินเช่นนั้นก็หลบตา แล้วส่งเสียง “อื้อ~” เบา ๆ ในลำคอ.. พร้อมกับยื่นถุงนำโชคเล็ก ๆ สีแดงส่งออกไปในใจก็เกิดความสับสนว่าตนนั้นครอบครองถึงลมปราณกิเลนทั้งความก้าวหน้าก็ถึงขั้น [พลังบ่มเพาะ ระดับที่ 8] ซึ่งเหลืออีกเพียง 2 ระดับ นางก็สามารถทะลวงขั้นได้แล้ว แต่เหตุใดตนยังรู้สึกอ่อนแอ หรือแค่เพียงความรู้สึกที่อยากให้ ‘เขา’ ปกป้องกันแน่นะ ?ทั้งที่รูปลักษณ์ของเขา ทั้งกิริยามายาทก็ดูเรียบร้อยตามแบบฉบับของนักศึกษา แม้นมองเช่นไรก็ไม่อาจจะเข้มแข็งกว่าตนไปได้ พอคิดถึงตรงนี้แล้ว ก็ตะโกนขึ้นในใจว่า‘บ้าจริง~’จากนั้นจึงรีบขอตัว เพื่อมอบถุงนำโชคที่เตรียมมาสำหรับเหล่าจอมยุทธคนอื่น ๆ ก่อนจะเสียอาการไปมากกว่านี้..….ครั้นทุกคนจะออกเดินทางแล้ว พ่อบ้านเฉิงจึงหยิบเอาธนบัตร 1 ก้วน ให้คนละ 3 ฉบับ สำหรับเป็นค่าใช้จ่ายระหว่างทางข้างหน้านี้หยางไคซึ่งไม่เคยสัมผัสกับสิ่งเทียมเงินตราชนิดนี้เลย พอรับมาแล้วจึงรีบอ่านดูก็ทราบ มูลค่าและประโยชน์ของมันในการพกพาเป็นอันมาก หากเทียบกันกับเงิน 10 ตำลึง และเหรียญกษาปณ์อื่น ๆ ที่เป็นภาระอยู่บ้าง เพราะพวกมันทั้งมีน้ำหนักและจากเก็บรักษาก็ยุ่งยากกว่า หนำซ้ำกระดาษบาง ๆ เพียงแค่นี้ ย่อมสามารถจัดเก็บและซุกซ่อนได้ง่ายดายกว่าหลายเท่าตัวนัก ภาพธนบัตร 1 ก้วน (1,000 หวิน/อีแปะ) เป็นเงินอัดฉีดที่ไม่มากนัก แต่ก็มีคุณค่าทางใจไม่น้อยเลยครั้นทุกคนคำนับลาผู้อาวุโสทุกฝ่ายแล้ว จึงรีบขึ้นม้าเพื่อจะออกเดินทางกันตั้งแต่เช้า ๆ นั่นเอง ฝ่ายปรมาจารย์หยางซีหยุนซึ่งเฝ้าดูอยู่นั้น ครั้นสังเกตเห็นขนม้าขาวซึ่งหยางไคขี่นั้นส่องประกายเป็นแสงสีแดงจาง ๆ อันเป็นคุณสมบัติเด่นของทักษะขี่ม้าจากพลังลมปราณมังกรไฟ ก็ยิ่งดีใจอย่างสุด ถึงกับกล่าวขึ้นมาว่า“ฮ่ะฮะฮ่า เดิมทีเดียวข้าเองยังคิดแค่ว่าหยางไคจะสามารถก่อเกิดเพียงปราณกิเลนได้ก็น่าพอใจมากแล้ว แต่นี่กลับได้ครอบครองพลังลมปราณมังกรไฟ ซึ่งเป็นลมปราณระดับสูงสุดที่ตระกูลของเรามี ย่อมไม่มีอะไรน่ายินดีไปยิ่งกว่าสิ่งนี้อีกแล้วกระมัง” นายแพทย์หยางไห่ เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ยิ่งดีใจเข้าไปอีก จนกล่าวไปอย่างไม่คิดเสียดายเลยว่า“ยาเม็ดเขากิเลนที่ท่านหยิบยืมไปนั้น มิไม่ต้องนำกลับมาชดใช้คืนให้หอรักษาก็ได้ แต่หากท่านล่าสัตว์วิเศษที่มีความสมบูรณ์กว่าครั้งที่แล้ว ท่านจะต้องนำมาให้ข้าดูในทันที เข้าใจหรือไม่ ?” รอบก่อนนั้นหยางซีหยุนได้นำซากพญางูเผือกมาส่งให้หอรักษา แต่ซากนั้นกลับไร้พลังวิญญาณสถิตอยู่อย่างสิ้นเชิง จึงสร้างความประหลาดใจแก่ท่านหมอหยางไห่เป็นอันมาก เพราะหาไม่แล้วเขาย่อมจะสร้างยาเม็ดซึ่งช่วยป้องกันผู้บ่มเพาะจากภาวะธาตุไฟแตกได้อีกหลายสิบเม็ดเลยทีเดียว ฝ่ายปรมาจารย์หน้าหยกครั้นได้ยินเช่นนั้นก็ยังอดคิดคลางแคลงใจกับซากของพญางูเผือกมิได้ แต่ก็ยังยิ้มด้วยความอารมณ์ดี คล้ายกับมีความหวังว่าตระกูลหยางของตนจะผงาดขึ้นสู่ผู้นำด้านการยุทธ์อีกครั้งหนึ่ง ซึ่งเป็นยุคสมัยที่เทคโนโลยีทางการทหารได้ปรับเปลี่ยนไปเป็นอย่างมาก ด้วยศาสตร์แห่งดินปืนซึ่งรับมาจากชาติตะวันตก จนทำให้การรบพุ่งของพวกเขาเปลี่ยนแปลงไป จนยากต่อการปรับตัวให้ทันต่อโลกใบใหญ่ใบนี้เสียแล้ว........กุบ ๆ ๆ ๆ ๆฝีเท้าม้าทั้ง 8 ตัว นั้น ได้ควบทะยานออกไปด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อ ตามเส้นทางหลวงที่มุ่งตรงสู่เมืองเป่ยจิง ซึ่งเป็นราชธานีแห่งอาณาจักรต้าหมิงอันยิ่งใหญ่ บรรยากาศในตอนเช้า ๆ นั้นช่างเบาบางราวกับความฝัน พอถึงช่วงสายไอหมอกบาง ๆ นั้นก็อันตรธานหายไปจนสิ้น ก็พบเจอเข้ากับประตูเมืองขนาดใหญ่โต ซึ่งบรรดาขบวนม้าและวัวเทียมเกวียนจอดเรียงรายกันอยู่หน้าประตูเมืองมาอย่างยาวนานแล้ว จนเริ่มมีเสียงบ่นจากประชาชนทั้งหลายอยู่เป็นระยะ ๆ ฝ่ายหยางไคซึ่งมีเจตนาจะเข้าเมืองเพื่อไปแลกเงินตราเป็นธนบัตร ทั้งจะแวะซื้อของขวัญของฝากสักเล็กน้อยก่อนจะเดินทางกลับบ้าน ครั้นเห็นเช่นนั้นก็คิดจะเปลี่ยนความตั้งใจไปเสียแล้ว จึงกล่าวกับจอมยุทธทั้งเจ็ดว่า“ผู้คนต่อแถวกันยาวเหยียดนัก หากพวกเราต้องการจะเข้าเมืองไป ก็มิใช่ต้องรอคอยจนเวลาเที่ยงกันอย่างนั้นหรือ ? หรือพวกเราควรจะแยกย้ายกันแต่เพียงเท่านี้ดี ?” พี่ใหญ่หวง(หยางรุ่นชิง) ได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะ จากนั้นกล่าวไปว่า“ฮ่ะฮะฮ่า อาจูเจ้าจงอย่างได้กังวลไปเลย ซึ่งการจะแยกย้ายไปเช่นนั้น น้องถัง(หยางจื่อเหา 杨梓豪 จอมยุทธอันดับ 7) ที่สู้อุตส่าห์มาส่งถึงนี่ ย่อมต้องกลับบ้านมือเปล่าเสียแล้วกระมัง” น้องเจ็ดของเหล่าจอมยุทธนั้นไม่จำเป็นต้องกลับไปสอบที่บ้านเกิด เพราะเหล่ารุ่นพี่ทั้งหกคน ได้เสียสละให้เขาสอบถงชื่อ ณ อำเภอหวายโหรวอันเป็นที่ตั้งของตระกูลหยาง ซึ่งในวันนี้เขาแค่เพียงมาส่งเท่านั้น แต่เจตนาที่แท้จริงคือต้องการเที่ยวเล่นในเมืองเป่ยจิงเสียเก้าในสิบส่วน จึงกล่าวยืนยันไปอีกเสียงว่า“อาจารย์น้อยมิต้องเป็นกังวลไปดอก เนื่องด้วยข้าพเจ้ามักมาเที่ยวเล่นในเมืองแห่งนี้อยู่บ่อยครั้งนัก หนำซ้ำคราวนี้มีจอมยุทธมาด้วยถึงเจ็ดคน ย่อมปราศจากปัญหาใด ๆ อย่างแน่นอนแล้ว !!” นักบู๊ก็คือนักบู๊อยู่วันยังค่ำ และกติกาของพวกเขาคือใครมีกำลังมากกว่าคือกฎเกณฑ์ แค่เพียงเท่าจริง ๆ
ภาพธนบัตร 1 ก้วน (1,000 หวิน/อีแปะ) เป็นเงินอัดฉีดที่ไม่มากนัก แต่ก็มีคุณค่าทางใจไม่น้อยเลยครั้นทุกคนคำนับลาผู้อาวุโสทุกฝ่ายแล้ว จึงรีบขึ้นม้าเพื่อจะออกเดินทางกันตั้งแต่เช้า ๆ นั่นเอง ฝ่ายปรมาจารย์หยางซีหยุนซึ่งเฝ้าดูอยู่นั้น ครั้นสังเกตเห็นขนม้าขาวซึ่งหยางไคขี่นั้นส่องประกายเป็นแสงสีแดงจาง ๆ อันเป็นคุณสมบัติเด่นของทักษะขี่ม้าจากพลังลมปราณมังกรไฟ ก็ยิ่งดีใจอย่างสุด ถึงกับกล่าวขึ้นมาว่า“ฮ่ะฮะฮ่า เดิมทีเดียวข้าเองยังคิดแค่ว่าหยางไคจะสามารถก่อเกิดเพียงปราณกิเลนได้ก็น่าพอใจมากแล้ว แต่นี่กลับได้ครอบครองพลังลมปราณมังกรไฟ ซึ่งเป็นลมปราณระดับสูงสุดที่ตระกูลของเรามี ย่อมไม่มีอะไรน่ายินดีไปยิ่งกว่าสิ่งนี้อีกแล้วกระมัง” นายแพทย์หยางไห่ เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ยิ่งดีใจเข้าไปอีก จนกล่าวไปอย่างไม่คิดเสียดายเลยว่า“ยาเม็ดเขากิเลนที่ท่านหยิบยืมไปนั้น มิไม่ต้องนำกลับมาชดใช้คืนให้หอรักษาก็ได้ แต่หากท่านล่าสัตว์วิเศษที่มีความสมบูรณ์กว่าครั้งที่แล้ว ท่านจะต้องนำมาให้ข้าดูในทันที เข้าใจหรือไม่ ?” รอบก่อนนั้นหยางซีหยุนได้นำซากพญางูเผือกมาส่งให้หอรักษา แต่ซากนั้นกลับไร้พลังวิญญาณสถิตอยู่อย่างสิ้นเชิง จึงสร้างความประหลาดใจแก่ท่านหมอหยางไห่เป็นอันมาก เพราะหาไม่แล้วเขาย่อมจะสร้างยาเม็ดซึ่งช่วยป้องกันผู้บ่มเพาะจากภาวะธาตุไฟแตกได้อีกหลายสิบเม็ดเลยทีเดียว ฝ่ายปรมาจารย์หน้าหยกครั้นได้ยินเช่นนั้นก็ยังอดคิดคลางแคลงใจกับซากของพญางูเผือกมิได้ แต่ก็ยังยิ้มด้วยความอารมณ์ดี คล้ายกับมีความหวังว่าตระกูลหยางของตนจะผงาดขึ้นสู่ผู้นำด้านการยุทธ์อีกครั้งหนึ่ง ซึ่งเป็นยุคสมัยที่เทคโนโลยีทางการทหารได้ปรับเปลี่ยนไปเป็นอย่างมาก ด้วยศาสตร์แห่งดินปืนซึ่งรับมาจากชาติตะวันตก จนทำให้การรบพุ่งของพวกเขาเปลี่ยนแปลงไป จนยากต่อการปรับตัวให้ทันต่อโลกใบใหญ่ใบนี้เสียแล้ว........กุบ ๆ ๆ ๆ ๆฝีเท้าม้าทั้ง 8 ตัว นั้น ได้ควบทะยานออกไปด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อ ตามเส้นทางหลวงที่มุ่งตรงสู่เมืองเป่ยจิง ซึ่งเป็นราชธานีแห่งอาณาจักรต้าหมิงอันยิ่งใหญ่ บรรยากาศในตอนเช้า ๆ นั้นช่างเบาบางราวกับความฝัน พอถึงช่วงสายไอหมอกบาง ๆ นั้นก็อันตรธานหายไปจนสิ้น ก็พบเจอเข้ากับประตูเมืองขนาดใหญ่โต ซึ่งบรรดาขบวนม้าและวัวเทียมเกวียนจอดเรียงรายกันอยู่หน้าประตูเมืองมาอย่างยาวนานแล้ว จนเริ่มมีเสียงบ่นจากประชาชนทั้งหลายอยู่เป็นระยะ ๆ ฝ่ายหยางไคซึ่งมีเจตนาจะเข้าเมืองเพื่อไปแลกเงินตราเป็นธนบัตร ทั้งจะแวะซื้อของขวัญของฝากสักเล็กน้อยก่อนจะเดินทางกลับบ้าน ครั้นเห็นเช่นนั้นก็คิดจะเปลี่ยนความตั้งใจไปเสียแล้ว จึงกล่าวกับจอมยุทธทั้งเจ็ดว่า“ผู้คนต่อแถวกันยาวเหยียดนัก หากพวกเราต้องการจะเข้าเมืองไป ก็มิใช่ต้องรอคอยจนเวลาเที่ยงกันอย่างนั้นหรือ ? หรือพวกเราควรจะแยกย้ายกันแต่เพียงเท่านี้ดี ?” พี่ใหญ่หวง(หยางรุ่นชิง) ได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะ จากนั้นกล่าวไปว่า“ฮ่ะฮะฮ่า อาจูเจ้าจงอย่างได้กังวลไปเลย ซึ่งการจะแยกย้ายไปเช่นนั้น น้องถัง(หยางจื่อเหา 杨梓豪 จอมยุทธอันดับ 7) ที่สู้อุตส่าห์มาส่งถึงนี่ ย่อมต้องกลับบ้านมือเปล่าเสียแล้วกระมัง” น้องเจ็ดของเหล่าจอมยุทธนั้นไม่จำเป็นต้องกลับไปสอบที่บ้านเกิด เพราะเหล่ารุ่นพี่ทั้งหกคน ได้เสียสละให้เขาสอบถงชื่อ ณ อำเภอหวายโหรวอันเป็นที่ตั้งของตระกูลหยาง ซึ่งในวันนี้เขาแค่เพียงมาส่งเท่านั้น แต่เจตนาที่แท้จริงคือต้องการเที่ยวเล่นในเมืองเป่ยจิงเสียเก้าในสิบส่วน จึงกล่าวยืนยันไปอีกเสียงว่า“อาจารย์น้อยมิต้องเป็นกังวลไปดอก เนื่องด้วยข้าพเจ้ามักมาเที่ยวเล่นในเมืองแห่งนี้อยู่บ่อยครั้งนัก หนำซ้ำคราวนี้มีจอมยุทธมาด้วยถึงเจ็ดคน ย่อมปราศจากปัญหาใด ๆ อย่างแน่นอนแล้ว !!” นักบู๊ก็คือนักบู๊อยู่วันยังค่ำ และกติกาของพวกเขาคือใครมีกำลังมากกว่าคือกฎเกณฑ์ แค่เพียงเท่าจริง ๆ
นิยายแนะนำ
No More Toxicity! ถึงเวลาไล่ล่ารัก (อ่านฟรี)
นิยาย เรื่องสั้น 
1K
6
1K
6
รักข้ามภพ ดาบสวรรค์
นิยาย แฟนตาซี
5K
57
5K
57
Vallians Uprising : เจ้าวายร้ายมาจากไหน
นิยาย แฟนตาซี
8K
50
8K
50
รักต่างวัยของเด็กหญิง
นิยาย รัก
321
2
321
2
Toxic love ลวงรักหมอฟินิกซ์
นิยาย รัก
542
1
542
1
กามเทพลวง (จบ)
นิยาย อีโรติก
2K
34
2K
34
Last world ปริศนาอารยธรรม
นิยาย แฟนตาซี
383
6
383
6
เด็กสาวสกุลเซี่ย เซี่ยซูเหยา
นิยาย ย้อนยุค,อนาคต
6K
80
6K
80
ปลื้มของผม
นิยาย Y (Yaoi)
317
2
317
2
เมฆาสืบล่าผี (ฉบัยร่ายเวท) ภาค ในเขตสนธยา
นิยาย สืบสวนสอบสวน-ระทึกขวัญ
304
3
304
3