เช้าวันจันทร์ สกายยังคงมีไข้หลงเหลืออยู่ แต่ว่าวันนี้มหาวิทยาลัยเปิดเรียนวันแรก สกายจึงพยายามฝืนร่างกายที่จะไป เพราะกลัวเสียประวัติการเรียน
บลูซึ่งจัดเตรียมอาหารเช้าให้กับสกายเรียบร้อยแล้ว จึงยกอาหารไปให้ถึงห้องนอน
สกายซึ่งกำลังจะเปลี่ยนเสื้อผ้าอาบน้ำ หันมาเจอบลูเข้าถึงกับสะดุ้งโหยง เพราะเขาเหลือแค่กางเกงในตัวเดียว จึงรีบคว้าผ้าหนูขึ้นมานุ่งไว้ ถึงแม้บลูจะไม่รู้สึกอะไรและมองเขาด้วยใบหน้าเรียบเฉย
"เอ่อ...บลูวันหลังเคาะประตูก่อนทุกครั้งนะ" สกายสั่งไม่งั้นเจอแบบเวอร์ชันเต็มมันจะยุ่งกันไปใหญ่
"จ้ะ สกาย" บลูพูดพร้อมกับวางอาหารเช้าให้เขา ก่อนจะเดินเข้าไปใช้มือวัดอุณหภูมิของสกาย เพื่อตรวจว่ายังมีไข้อยู่หรือไม่
"สกายยังมีไข้อยู่นะ ทำไมถึงอาบน้ำล่ะจ้ะ" บลูถามเพราะข้อมูลการดูแลคนป่วยที่เธอมีแจ้งเตือนว่าไม่ควรอาบน้ำแต่ให้เช็ดตัวบ่อยๆ เพื่อลดอุณหภูมิ
"ฉันจะไปเรียนน่ะสิ เปิดเรียนวันแรกด้วย บลูอยู่บ้านดีๆ แล้วกัน ฉันกินยาลดไข้อีกสักสองเม็ดก็น่าจะดีขึ้น" อย่างไรสกายก็ตั้งใจไปเรียนให้ได้
ก่อนที่บลูจะพูดอะไรต่อไป เสียงกริ่งก็ดังขึ้น แจ้งเตือนให้ทั้งคู่รู้ว่าวิทย์มาถึงแล้ว ด้วยการกดกริ่งที่เป็เอกลักษณ์
"ไอ้วิทย์มาแล้ว ปกติเรียนหนังต้องให้เราตามตลอด เดี๋ยวนี้มารอรับเลยเหรอ"
วิทย์กับสกายมักจะไปโรงเรียนพร้อมกันเสมอสมัยเรียนมัธยม และทั้งคู่ก็ยังเรียนต่อมหาวิทยาลัยเดียวกัน คณะเดียวกันอีกด้วย
บลูจึงอาสาไปเปิดประตูให้เหมือนกับเป็หน้าที่ประจำไปแล้ว ซึ่งถูกใจวิทย์มากกว่าที่จะเป็สกาย
"ดอกไม้สำหรับคนสวยครับ น้องบลู" วิทย์จัดเต็มทุกวัน เขายื่นช่อดอกไม้ให้กับบลู
"ขอบคุณค่ะ เนื่องในโอกาส อะไรคะ" บลูถามเพราะปกติมนุษย์จะให้ดอกไม้เนื่องด้วยมีโอกาสสำคัญๆ เท่านั้น หรือไม่ก็สำหรับคนพิเศษ
"เอ่อ..เนื่องด้วยการเปิดเรียนวันแรกครับ" วิทย์นึกไม่ออกเลยว่าจะตอบว่าอย่างไรดี ตอนแรกคิดว่าบลูน่าจะเข้าใจ ว่าตนให้เพราะเห็นบลูเป็คนพิเศษ
"ถ้าอย่างนั้นบลูต้องเป็คนให้ต่างหาก บลูจึงยื่นช่อดอกไม้ให้กับวิทย์พร้อมรอยยิ้ม"
"ขอบใจนะ" วิทย์รับดอกไม้กลับมาแบบงงๆ จะว่าโดนปฏิเสธก็ไม่น่าใช่ เพราะรู้สึกว่าบลูคิดอย่างที่พูดจริงๆ
"ไม่เป็ไรค่ะ ขอให้มีความสุขกับการเรียนมหาวิทยาลัยวันแรกนะคะ" บลูยิ้มให้
วิทย์เห็นหน้าบลู ดั่งเหมือนหน้าของนางฟ้าบน์จริงๆ คนอะไร ปากคอคิ้วคางจมูกสวยรับเข้ากันได้หมด อย่างกับเป็ภาพเขียน ภาพวาดมากกว่ามนุษย์ มองแล้วแทบไม่อยากละสายตา คำพูดคำจาก็สุภาพเรียบร้อยอ่อนหวาน
"พี่วิทย์ทานอะไรมาหรือยังคะ"
"ยังจ้ะ...มีอะไรให้กินบ้างจ้ะ" ปกติวิทย์จะทานอาหารเช้ากับที่บ้านประจำ แต่พอดีวันนี้ออกมาเร็วกว่าปกติมาก ที่บ้านจึงเตรียมให้ไม่ทัน
"ข้าวต้ม ขนมปังปิ้ง ไส้กรอกทอด ไข่ดาว ค่ะพี่วิทย์" บลูเตรียมไว้มากพอเพราะเธอทานมันหมดได้สบาย
"เหมือนโรงแรมเลยเนาะ อิจฉาสกายมันจริงๆ" วิทย์อยากมีชีวิตดีๆ แบบนี้บ้าง
"กินอะไรมาหรือยังไอ้วิทย์ มากินเป็เพื่อนกูนี่มา" สกายยกอาหารลงมาทานด้านล่าง
"เออๆ ฝากท้องไว้บ้านมึง ฝากหัวใจไว้กับคนที่นี่" วิทย์หยอด พร้อมหันไปยิ้มให้บลู
"พวกพี่สองคนรักกันหรือจ๊ะ?" บลูไม่คิดว่าวิทย์หมายถึงเธอ
"ถ้าไม่ใช่ข้าวที่น้องบลูทำ กูคงกินไม่ลงแน่วะ ไอ้กาย" วิทย์ทำหน้าพระอืดพะอม
"ฮ่าๆ แดกข้าว กูแทบสร่างไข้" สกายหัวเราะชอบใจคำพูดของบลู
เมื่อทั้งคู่รับประทานอาหารเสร็จ สกายจึงได้สั่งบลูไว้ว่าห้ามออกไปไหนโดยเด็ดขาดจนกว่าเขาจะกลับ และห้ามพูดคุยกับใครโดยไม่จำเป็ ไม่รับคนแปลกหน้าเข้ามาในบ้าน รวมทั้งเขาได้ทิ้งโทรศัพท์มือถือของตนเองให้กับบลูไว้ โดยหากมีธุระจำเป็ให้โทรหาเขาได้ที่เบอร์ของวิทย์ เพราะว่าอยู่ด้วยกันตลอดเวลาอยู่แล้ว
"อ้าวน้องบลูยังไม่มีโทรศัพท์เหรอ ทำไมไม่บอกพี่ล่ะ เมื่อวานพี่จะได้แวะซื้อให้ แต่ไม่เคยมีใช้เลยเหรอ โทรศัพท์เนี่ย เด็กประถมเขาก็มีใช้กันแล้วนะ ล้อกันเล่นเปล่าครับ" วิทย์สงสัยเพราะโทรศัพท์มันเป็ปัจจัยที่ห้าที่หกของมนุษย์สมัยใหม่ไปเสียแล้ว
"ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวกูเอาเครื่องเก่าของยายมาลองใช้ดูก่อน พ่อซื้อให้ไว้ก่อนยายจะเสียไม่นาน คงพอใช้ได้อยู่หรอก" สกายเห็นว่าจะเป็การรบกวนวิทย์เกินไป จึงจะลองนำของเก่ามาใช้ดูก่อน แล้วอีกอย่างบลูไม่มีบัตรประชาชนจะไปเปิดเบอร์ได้อย่างไร
"แล้วแต่สกายจ๊ะ" สำหรับบลูแล้วไม่มีความจำเป็สักเท่าไหร่ ไม่รู้จะโทรหาใคร และคงไม่มีใครโทรหาเธอแน่
"งั้นฉันไปก่อนนะ มีอะไรในตู้เย็นก็ทำกินไปได้เลยนะ หมดแล้วเดี๋ยวซื้อมาเติมใหม่ อย่าลืมมีอะไรสงสัยให้โทรหาได้เลยนะ ถ้าไม่รับสายเดี๋ยวจะโทรกลับ" สกายเป็ห่วงจริงๆ ทิ้งหุ่นยนต์ไว้กับลูกสุนัข
เมื่อขับรถยนต์ออกมาถึงกลางทางวิทย์ก็สอบถามสิ่งที่สงสัยทันที เพราะไม่อยากถามต่อหน้าบลู
"แล้วบลูเขาไม่เรียนหนังสือหรือวะไอ้กาย ถ้าเขาอายุน้อยกว่าเราปีหนึ่งเขาก็ต้องเรียนอยู่มัธยมปลายหรือไม่ก็อาชีวะ ไม่ใช่เหรอวะ แล้วเขาไม่ไปโรงเรียน"
"เออ เขาไม่มีคนส่งเสียให้เรียนแล้ว เขาไม่มีพ่อแม่ ญาติพี่น้องนอกจากพ่อฉันก็ไม่มี ก็เลยไม่ได้เรียนแล้ว" สกายตอบเลี่ยงๆ เดี๋ยวต้องกลับไปนัดแนะกับบลูอีกทีให้พูดตรงกัน
"เรียนนอกระบบ หรือมหาวิทยาลัยเปิดก็ได้นี่หว่า ไม่น่าจะใช้เงินเยอะนะ หรือทำงานที่ร้านฉันเอาไหม ฉันฝากเตี่ยฉันให้" วิทย์อยากให้บลูไปทำงานที่ร้าน
"เขาไม่อยากเรียนต่อแล้ว เขาบอกว่าหัวเขาไม่ไป ส่วนงานเดี๋ยวก็คงหาทำอยู่หรอกมั้ง" สกายไม่อยากตอบเยอะ เดี๋ยวจะมีพิรุธขึ้นในวันหลัง
ระหว่างที่สกายกับวิทยุ์คู่ซี้ไปเรียนที่มหาวิทยาลัย บลูใช้เวลาที่รอยคอยสกายกลับมาบ้านหมดไปกับการทำงานบ้านต่างๆ ที่สกายเคยทำนับั้แ่ซักผ้า ทำความสะอาดบ้าน และเตรียมทำกับข้าวไว้ โดยไม่ลืมที่จะคอยดูแลเ้าตัวน้อยสมาชิกใหม่ในบ้านอีกสามตัวด้วย บางสิ่งนั้นเธอสามารถตัดสินใจทำได้ด้วยตนเอง แต่บางสิ่งต้องรอคำสั่งจากสกายเท่านั้นถึงจะทำได้
ที่เป็เช่นนั้นเกิดจากระบบที่ มิสเตอร์จอห์น หรือ นายขจรศักดิ์ พ่อของสกายได้ทำการติดตั้งไว้ค่อนข้างจะซับซ้อน โดยทั้งหมดเป็การวิจัยออกแบบเพื่อโลกอนาคตที่จะใช้หุ่นยนต์ในการดูแลผู้สูงอายุ รวมถึงทุกคนในครอบครัว จากที่คาดการณ์ว่าจำนวนประชากรผู้สูงอายุจะเพิ่มมากขึ้นและประสบกับปัญหาขาดผู้ดูแล พ่อของสกายจึงได้มีโอกาสทำโครงการนี้ขึ้นด้วยเงินลงทุนมหาศาล
9K
