หลังจากเหตุการณ์ลอบโจมตีเมื่อสามวันก่อนได้ทำให้ค่ายทหารแห่งนี้เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่และมีการฝึกฝนใหม่ทั้งหมด! ไม่ใช่แค่เฉพาะเื่ที่พึ่งเกิดขึ้นแต่เป็การป้องกันและเตรียมพร้อมที่จะรับศึกที่จะเกิดขึ้นในเร็วๆนี้อีกด้วย เพราะทางฝั่งแคว้นต้าได้เริ่มทำการเดินทัพมาตั้งค่ายที่ชายแดนฝั่งของตนเมื่อหนึ่งวันก่อนแล้ว แต่ก็ยังไม่มีทีท่าจะยกทัพเข้ามาตีแต่ก็มีส่งคนมาสอดแนมบ้างถึงอย่างนั้นพวกเขาเ่าั้ก็ไม่ได้ลงมือทำอันใดเลยและยังไม่ได้อันใดติดมือกลับไปเลยแม้แต่ชีวิตของพวกตนเพราะทุกคนที่มาสืบข่าวไม่มีใครสามารถฝ่าค่ายกลของหลงเทียนมาได้เลยต่อให้มีก็จะถูกจับทุกรายไป
ั้แ่ข้าหนีพี่หลงเทียนออกมาข้าก็เข้ามาอยู่ในมิติเพื่อจะได้ทำการบ่มเพาะต่อและฝึกฝนร่างกายให้แข็งแกร่งขึ้น ส่วนเื่ที่รีบออกมาเพราะข้าได้ยินสิ่งที่พี่หลงเทียนคิดน่ะสิ ข้ายอมรับว่าก็รู้มาสักพักแล้วว่าข้ามีคู่หมั้นแต่พึ่งมารู้ว่าเป็พี่หลงเทียนก็ตอนที่ได้ต่างหูมาด้วยความสามารถของต่างหูตอนเดินทางมาค่ายนั้นข้าได้เปิดใช้ความสามารถของมันมาตลอดจึงทำให้ได้ยินในสิ่งที่คนรอบข้างคิดรวมถึงพี่หลงเทียนด้วย!
มันเป็อะไรที่ตลกมากเพราะแต่ละคนคิดอะไรที่แบบว่าพิลึกๆทั้งนั้นเช่น
:ข้าจะทำอย่างไรดี จะขวางชินอ๋องให้ห่างจากเซียนเออร์อย่างไร:อี้ฉาง
:การไปทัพครั้งนี้ข้าจะกลับบ้านอีกครั้งให้ได้! ถึงแม้ต้องตายก็จะตายอย่างมีเกียรติ!:ทหาร
:ข้าจะต้องทำอย่างไร? ชินอ๋องถึงจะไม่มาเอาน้องน้อยไปจากข้า:ชิงหลง
:ชินอ๋องดูสนิทสนมกับเซียนเออร์มากเกินไปแล้วขนาดข้ายังไม่เปิดเผยฐานะคู่หมั้นนะ ไม่ได้การแล้วต้องทำอันใดสักอย่างแล้ว!:ชิงเทียน
:บุตรีของท่านแม่ทัพช่างงดงามยิ่งนักเป็บุญตายิ่งชาตินี้ข้าคงตายตาหลับแล้ว....:
:สัตว์อสูรทั้งสองทั้งแข็งแกร่งและสง่างามมาก! อยากได้!:ทหาร
:เมื่อไหร่ท่านจะบอกลูกสักที่ว่าชินอ๋องเป็คู่หมั้นของนาง แต่จะว่าไปทั้งสองเหมาะสมกันยิ่งนัก! หึหึ:
:แดดร้อนยิ่งนัก!:ทหาร
:บุตรีท่านแม่ทัพ @#฿%%&#@%%&&#@บลาๆๆๆ:
และอีกหลากหลายความคิดทุกคนต่างมีความคิดเป็ของตัวเองแต่ส่วนมากจะเกี่ยวกับตัวข้ามากกว่า ด้วยการได้ยินความรู้สึกนึกคิดของแต่ละคนทำให้ข้าเหมือนได้เปิดโลกใบใหม่ที่ต่างออกไปจากเดิม จากคนที่เคยใช้ความรู้สึกของตนเองตัดสินใจไม่เคยสนใจใคร พอมาตอนนี้ได้รับรู้ความคิดความรู้สึกของคนอื่นที่มีต่อเรามันทำให้ข้าสามารถอยู่ได้โดยสามารถที่จะไว้วางใจคนรอบข้างได้โดยไม่ต้องมาคอยหวาดระแวงดั่งแต่เก่าก่อน!
ดังนั้นเื่ทุกอย่างจึงง่ายดายมากหากอยากจะรู้เื่อะไร แต่จะใช้พร่ำเพื่อก็คงจะยังไงอยู่เพราะเวลาใช้มันก็จะกินลมปราณเราไปเรื่อยๆแต่มันก็คุ้มค่ากับสิ่งที่ได้มา.....
ตอนนี้ระดับของข้าอยู่ที่ระดับครึ่งก้าวเซียนขั้นสูงแล้วอีกก้าวเดียวจะข้ามเขตแดนเป็ระดับจุติเซียนได้แล้วเพราะหลังจากสามารถข้ามเขตแดนนี้ได้ก็จะได้เป็เซียนเต็มตัวและความบริสุทธิ์ของปราณในร่างกายก็จะมีมากขึ้นอีกด้วย
ความสามารถของระดับจุติเซียนคือสามารถเหาะเหินเดินอากาศได้ และในสามแคว้นใหญ่นี้ยังไม่เห็นมีใครสามารถข้ามมาถึงขั้นนี้ได้ ถ้าหากมีบุคคลเ่าั้คงจะปลีกตัวออกไปสร้างโลกส่วนตัวคงไม่มาสนใจโลกภายนอกหรือหากยังมีอยู่คงจะคอยเป็เงาชักใยอยู่เื้ัของมหาอำนาจต่างๆก็เป็ได้ และสำหรับคนทั่วไปเื่เหล่านี้มันเป็เพียงตำนานที่เล่าต่อกันมาเพียงเท่านั้น
่เวลาที่อยู่ภายในมิติข้ายังสร้างสิ่งของต่างๆไว้ให้ครอบครัวอีกด้วย ที่ไม่ทำให้ั้แ่เเรกเพราะข้า้าฝึกฝีมือให้ดีขึ้นเสียก่อนและทดลองทำอะไรหลายๆอย่างที่จะส่งผลประโยชน์ให้แก่พวกเขามากที่สุด
ในตอนนี้ของต่างๆที่้าก็มีมากพอแล้วทั้งสำหรับอาวุธทุ่นแรงในการทำศึกและของใช้พิเศษๆสำหรับพวกเขาถึงจะให้ช้าไปบ้างแต่ของที่จะให้มันก็ออกมาสมบูรณ์แบบที่สุดแล้วและสามารถใช้งานพวกมันได้อย่างมีประสิทธิภาพมากที่สุดเช่นกัน
"อ่าา....คงต้องออกไปด้านนอกเสียทีแล้วหวังว่าพี่หลงเทียนคงจะไม่มาถามกล่าวเอาความจริงจากข้าหรอกนะเฮ้อ..." ข้าได้แต่บ่นพรึมพำกับตัวเองเบาๆ
วาร์ปปป~~~
พอข้าออกมาด้านนอกมิติก็ได้ยินเสียงเอะอะอยู่หน้ากระโจมที่พักพอดี มันเป็เสียงท่านพ่อและท่านพี่ทั้งสองข้าจึงเดินออกไปดูทันที
พรึบ~~
"เกิดอันใดขึ้นเ้าคะ? ทำไมพวกท่านมาคุยกันเสียงดังอยู่ที่หน้ากระโจมของข้า?"ข้าถามออกไปเพราะตอนที่ข้าเปิดกระโจมออกมาก็เห็นทั้งสามมีสีหน้าเคร่งเครียด ถึงข้าจะรู้ความเคลื่อนไหวตลอดสามวันเพราะข้าจะคอยให้เงารายงานความเคลื่อนไหวต่างๆทั้งภายในค่ายและแถบเขตชายแดนหรือการเคลื่อนไหวของฝ่ายตรงข้ามทุกๆวันที่ข้าออกมาจากมิติแต่ไม่ได้ออกไปด้านนอกกระโจมเองจึงไม่มีใครรู้และพบเห็น แต่รายงานล่าสุดก็ไม่น่าจะทำให้พวกเขามีสีหน้าที่เคร่งเครียดแบบนี้มิใช่รึ
"เซียนเออร์!!! "×3
"เ้าหายไปไหนมา พวกพ่อมาหาเ้าแต่ก็ไม่เคยพบตลอดสามวันที่ผ่านมา เ้าหายดีแล้วใช่หรือไม่ตอนที่พวกพ่อกลับเข้ามาดูเ้าก็ไม่พบเ้าแล้ว พวกเราใมากและกำลังจะออกไปตามหาเ้าแต่พวกเราพบชินอ๋องที่หน้ากระโจมของเ้าเสียก่อนที่จะได้ออกไปตามหาเ้า จึงได้รู้จากปากของชินอ๋องว่าเ้าฟื้นและหายดีแล้วแต่ก็ไม่รู้ว่าเ้าไปไหนอยู่ดี นั้นมันทำให้พวกเราเป็ห่วงเ้ามากนะเซียนเออร์เ้าอย่าหายไปแบบนี้อีก คราวหน้าคราวหลังบอกพวกพ่อด้วยถึงเ้าจะเก่งแค่ไหนแต่พวกเราก็อดเป็ห่วงเ้าไม่ได้อยู่ดี"อ่า...ข้าลืมไปซะสนิทเลย....
"เซียนเออร์ต้องขอโทษพวกท่านด้วยเ้าค่ะท่านพ่อ พี่ใหญ่ พี่รอง ครั้งหน้าข้าจะบอกกล่าวพวกท่านเสียก่อน...."ข้ากล่าวด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกผิดจากใจ ก็ข้าลืมนี่หน่าก็ใครใช้ให้พี่หลงเทียนรีบตามมาเอาความจริงจากข้ากันล่ะ มันเป็ความผิดท่านคนเดียวเลยอีตาอ๋องหน้าตาย! หึ!
"ไม่เป็ไรพวกพ่อไม่ได้้าจะว่ากล่าวอันใดเ้าหรอก แต่ครั้งหน้าก็บอกพวกพ่อก่อนเวลาจะหายไปหลายๆวันโดยเฉพาะแม่ของเ้านางเป็ห่วงเ้ามากเลยนะเซียนเออร์"
"เ้าค่ะท่านพ่อ....แต่พวกท่านมาก็ดีแล้วข้ามีอะไรจะให้พวกท่านด้วยรวมถึงท่านแม่ด้วยเราไปหาท่านแม่กันก่อนนะเ้าคะ ข้าจะได้ให้พร้อมๆกันเลย"ข้ากล่าวจบทุกคนก็มุ่งตรงไปยังที่ท่านแม่อยู่เลย ตอนเจอหน้าข้าท่านแม่ก็บ่นจนหูข้าชาไปหมด ครั้งหน้าข้าจะไม่ลืมอีกเด็ดขาด โอ้ย...สงสารหูข้ายิ่งนัก....
"ก่อนที่ข้าจะให้ของบางสิ่งกับพวกท่านข้าว่าเราเข้าไปในมิติของข้าก่อนดีกว่าเ้าคะ ข้าจะได้สอนวิธีการใช้งานของบางอย่างด้วย ถ้าทำด้านนอกข้ากลัวว่าเหล่าคนในค่ายจะใกันเสียเปล่าๆ"
วาร์ปปป~~~
ทุกคนพอเข้ามาในมิติก็มองไปรอบๆเพราะจะเห็นกี่ครั้งๆ ก็อดตื่นตาตื่นใจไม่ได้เพราะทุกอย่างในมิติมันจะเปลี่ยนไปทุกๆครั้งที่ชิงเซียนเลื่อนขั้น ถึงจะไม่มีการเลื่อนระดับแต่ถ้าชิงเซียน้าเปลี่ยนเเปลงโยกย้ายส่วนต่างๆภายในมิติก็ย่อมได้ แม้กระทั้งบรรยากาศภายในมิติก็ทำได้เช่นกันเปรียบง่ายๆคือภายในมิตินี้ชิงเซียนคือพระเ้าอย่างแท้จริง!
"ข้าว่าพวกเราไปยังพื้นที่โล่งๆดีกว่านะเ้าคะ ข้าไม่อยากจะมานั่งปลูกหรือซ้อมแซมบริเวณแถวนี้ใหม่อีก...."
ฟึบ ฟึบ ฟึบ ฟึบ ฟึบ~~~
ตุบ ตุบ ตุบ ตุบ ตุบ ~~
"เรามาเริ่มจากของสิ่งแรกกันเลยนะเ้าคะ....นี่แหวนที่เปลี่ยนเป็อาวุธได้แบบที่ข้าใช้เดิมพันกับชินอ๋องแต่ความแตกต่างของมันคือสามารถเปลี่ยนรูปแบบได้รวมถึงเป็โล่ป้องกันได้พร้อมกับดาบอีกหนึ่งเล่มของเพียงพวกท่านคิดมันก็จะตอบสนองความคิดนั้นทันที และนี่คือแหวนทั้งสี่วงพวกท่านรับไปคนละวงและทำพันธะสัญญาเถิดเ้าค่ะ มันจะมีเพียงพวกท่านเท่านั้นที่จะใช้ได้ตราบสิ้นชีวาวายมีเพียงแค่คนที่หยดเืลงไปคนแรกเท่านั้นที่จะเป็เ้านาย...."
ทุกคนต่างหยิบเอาแหวนของตนเองและทำตามที่ชิงเซียนบอกทันที และแหวนทุกวงจะเป็รูปัสีดำเหมือนกันหมดแตกต่างกันที่สีของตามันเท่านั้น ของฉางอี้เป็สีแดง เหมยเซียนสีฟ้า ชิงหลงสีเหลือง และชิงเทียนสีเงิน...
"เสร็จเรียบร้อยแล้วก็ต่อด้วยชิ้นต่อไปเลยนะเ้าคะ"
พรึบ~~~
ตุบ ตุบ ตุบ ตุบ~~~~
"เอ๋?....รองเท้า?"×4
"ไม่ต้องมาเอ๋เ้าคะ....มันเป็รองเท้าก็จริงแต่มันเป็รองเท้าที่พิเศษมากนะเ้าคะ"
"พิเศษยังไงเซียนเออร์?.....ดูยังไงก็รองเท้าธรรมด๊า ธรรมดา!" ชิงเทียน
"งั้นท่านไม่ต้องเอาพี่รอง! ชิร์! "ข้าทำเป็งอลดูสิท่านจะทำยังไง
"เอา เอาสิ เ้าจะไม่ให้พี่ได้ไงเซียนเออร์ พี่แค่สงสัยเพียงเท่านั้นเองเ้าอย่าได้โกรธพี่เลยนะ น๊าาา" พี่รองทำหน้าตาตื่นพร้อมทำเสียงออดอ่อนเสียงหวาน มันช่างดูน่ารักยิ่ง! หึหึ
"ก็ได้ๆ แต่ถ้ามีอีกครั้งท่านไม่ต้องเอาเลยของที่เหลือก็ด้วย! ชิร์ แล้วก็รองเท้านี้จะช่วยให้พวกท่านมีความเร็วที่เพิ่มเป็สองเท่า จากความเร็วเดิมที่พวกท่านมีอีกด้วย และมันสามารถทำความสะอาดและซ้อมแซมตัวเองได้เพียงพวกท่านส่งลมปราณไปที่มัน และโดยเฉพาะพี่ใหญ่กับพี่รองที่ใช้ธาตุสายฟ้าและลมเป็หลัก ถ้าสามารถควบคุมพลังธาตุได้ดีก็สามารถใส่พลังธาตุลงไปด้วยได้นั้นจะทำให้มันมีความเร็วเพิ่มขึ้นเป็ทวีคูณเช่นแบบนี้..." ข้าลองทำให้พวกเขาดูโดยการควบคุมธาตุสายฟ้าไปยังรองเท้าแล้วใช้ท่าเท้าะโไปมามันจะมีประกายสายฟ้าสีเหลืองระหว่างที่ะโไปมาตรงเท้าอีกด้วย
"สุดยอดเลยน้องพี่! ว่าแต่เ้ามีธาตุสายฟ้าด้วยรึไม่ใช่เ้ามีธาตุน้ำแข็งหรอกรึ?"ชิงเทียนถามด้วยความสงสัยและทุกคนก็พยักหน้าเห็นด้วย!
"เอ่อ.....จริงๆแล้วข้าใช้ได้ทุกธาตุแหละเ้าค่ะ...เเหะๆ... ข้าขอโทษทุกคนด้วยนะเ้าคะที่ไม่ได้บอกพวกท่านก่อนหน้านี้..."ข้าได้แต่หัวเราะแห้งๆแล้วกล่าวขอโทษที่ปิดบังพวกเขา
"เอ่อ....ไม่เป็ไร ทีแรกพวกพ่อก็แปลกใจพอดูเพราะได้ยินชินอ๋องกล่าวว่าท่านไป๋หานลู่(อาจารย์ของชิงเซียน)เรียกเ้าว่าปีศาจน้อย แต่ตอนนี้พวกพ่อพอจะเข้าใจแล้ว..."
"ข้าหาใช่ปีศาจน้อยนะเ้าค่ะ ฮึ แค่ข้าเก่งเกือบทุกอย่างเท่านั้นเอง ชิร์!"ข้าได้แต่ยู่จมูกให้ท่านพ่อที่พูดแบบนั้น มันก็เรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนได้เป็อย่างดี ก็ข้าไม่อยากเป็ปีศาจน้อยนิ ข้าโตแล้วนะ!!
"ฮึ งั้นชิ้นต่อไปเลยนะเ้าคะ นี่คือต่างหูเ้าค่ะ ข้าออกแบบมาให้มันใส่ได้กับทุกสถานะการณ์เพราะมันสามารถเปลี่ยนรูปทรงตามที่เรา้าได้ด้วย และความสามารถของมันจะแตกต่างกันข้างหนึ่งคือเครื่องใช้สำหรับสื่อสารแม้ว่าจะอยู่ไกลแค่ใหนก็ตาม ส่วนอีกข้างจะเป็มิติลมปราณไว้ใช้ฝึกเพราะถ้ารอแต่ข้าระดับของพวกท่านคงไม่ไปถึงไหนด้วยข้าอาจจะไม่มีเวลาพาพวกท่านเข้าไปข้าจึงสร้างมันขึ้นมาให้พวกท่านแต่ละคน แต่มันไม่ใหญ่มากนัดเพราะมันจะขึ้นอยู่กับระดับของผู้ถือครองด้วย และจะมีเพียงเ้าของเท่านั้นที่เข้าไปได้"
"เอ่อ.....เซียนเออร์คือแม่ว่าต่างหูมีไว้สำหรับสตรีอย่างเราๆ แต่ท่านพ่อกับท่านพี่ของเ้าเป็บุรุษจะให้ใส่มันก็จะยังไงอยู่นะ มันจะดูไม่ดีนะลูกแล้วพ่อกับพี่เ้าก็ไม่มีรูหูที่จะใส่หรอกนะ แล้วไหนจะรูปร่างแปลกๆใหญ่ๆนั้นอีกมันจะใส่ได้จริงรึ?"
"ท่านแม่ไม่ต้องกังวลไปเ้าคะต่างหูพวกนี่ใส่แล้วมันจะทำให้ท่านพ่อและท่านพี่ทั้งสองดูหล่อเหลาขึ้นแน่นอน และวิธีใส่ข้าจัดการเอง เจ็บหน่อยนะเ้าคะ หึหึ ส่วนของท่านแม่ก็แล้วแต่จะเปลี่ยนเป็รูปทรงอย่างไรก็ได้นะเ้าค่ะ" กล่าวจบข้าก็สบัดมือหนึ่งทีก็มีเข็มที่เคลือบยาชาพุ่งไปยังหูข้างขวาคนละสองเล่มและต่างหูทั้งสามคู่ก็ลอยเข้าไปติดเข้ากับหูข้างขวาของทั้งสามทันที
ทั้งสามมีอาการใเมื่อเห็นเข็มเงินพุ่งผ่านไปยังหูของตน แต่มันก็รวดเร็วมากหากคิดสังหารพวกเขาด้วยเข็มนี้พวกเขาคงจะตายทันทีโดยไม่แม้จะได้ขยับตัวด้วยซ้ำ
"เป็เช่นไรบ้างเ้าคะท่านแม่ ท่านพ่อและท่านพี่ดูดีขึ้นใช่ไหมเ้าคะ ไม่เป็ดั่งที่ท่านกังวลใช่ไหมเ้าคะ?"ข้าถามท่านแม่ แล้วยื่นกระจกที่ข้าทำขึ้นให้พวกท่านพ่อดู
"ใช่ เซียนเออร์ แม่ไม่เคยเห็นต่างหูที่แปลกตาแบบนี้มาก่อน ทั้งที่เป็สีดำๆเรียบๆกับใส่แล้วดูดีสมเป็บุรุษหาได้ออกไปทางสตรีไม่ แล้วทำไมต้องใส่ข้าเดียวกันล่ะเซียนเออร์?"
"ความชอบส่วนตัวเ้าค่ะ และข้าก็คิดว่ามันเหมาะกับพวกท่านทั้งสามมากไม่งั้นข้าคงไม่สร้างมันขึ้มาและอีกอย่างมันสะดวกและไม่เกะกะเ้าค่ะโดยเฉพาะเวลาต่อสู้..."ทั้งสามพอได้เห็นต่างหูที่ติดกับหูของตนแล้วก็ดูจะพออกพอใจมันเอามากๆทำหน้ายิ้มน้อยยิ้มใหญ่กันเลยทีเดียว
"และอันสุดท้ายก็เป็ชุดสามารถป้องกันอาวุธ ทำความสะอาดและซ้อมแซมตัวเองได้ แต่มีแค่สามชุดนะเ้าคะ เพราะท่านแม่ได้ไปแล้ว"ได้ยินดังนั้นทั้งสามจึงหันหน้าไปมองเหมยเซียนทันที
"น้องหญิงทำไมเ้าไม่เคยบอกพี่ว่าเ้ามีของแบบนี้ด้วย?ไหนเราตกลงกันว่าจะไม่มีความลับต่อกันเช่นไรล่ะ เชอะ "
"ท่านอย่าพึ่งงอลท่านแม่ตอนนี้เลยนะเ้าคะท่านพ่อ ยังมีอีกเื่ที่ท่านยังไม่รู้เ้าค่ะ...ท่านแม่ข้าว่าบอกพวกท่านพ่อไปเถอะ พวกท่านจะได้มีแรงจูงใจในการฝึกฝน คิกคิก"
คลื่น~~~~
"ระ ระดับ ระ าาจักพรรดิ!!"สิ้นคำกล่าวของชินเซียนเหมยเซียนก็ปลดปล่อยคลื่นพลังปราณจริงๆออกมามันสร้างความตระหนกและหดหู่ใจให้แก่สามบุรุษชาตินักรบแห่งสกุลเยว่ได้เป็อย่างดี
"ตอนนี้เราก็เป็ได้แค่บุรุษที่อ่อนแอสินะ"ฉางอี้กล่าวอย่างหมดอะไรตายอยาก
"ใช่ขอรับท่านพ่อ....เราช่างอ่อนแอยิ่งนัก...."ชิงหลงกล่าวอย่างหดหู่
"แล้วเราจะปกป้องท่านแม่และเซียนเออร์ได้อย่างไร ขนาดท่านแม่ยังแข็งแกร่งกว่าพวกเราทั้งสามเสียอีก"ชิงเทียนกล่าวเสริมทัพทั้งสองยิ่งสร้างบรรยากาศเศร้าและหดหู่เข้าไปอีก
"ไม่เป็ไร! ยังมีเซียนเออร์ที่ยังพอให้เราปกป้องใช่ไหม?"ชิงหลงกล่าวเรียกขวัญและกำลังใจตนเองขึ้นมาอีกครั้งเมื่อคิดว่ายังเหลือน้องน้อยของตนอีกคนที่ตนยังพอจะออกหน้าปกป้องได้อยู่
ทั้งสามกล่าวด้วยน้ำเสียงหดหู่ตัดพ้อแต่ก็ยังมีหวังที่จะยังมีอีกคนที่พวกตนอาจจะยังพอปกป้องได้อยู่ เพราะด้วยพวกเขาก็ไม่รู้ว่าระดับของชิงเซียนอยู่ระดับใดเนื่องจากพวกเขาไม่เคยจับััพลังของนางได้เลย
แต่อนิจาทั้งสามคนคงลืมไปว่าครั้งสุดท้ายที่จับััได้นั้นชิงเซียนนางนั้นก็อยู่ระดับาาจักพรรดิ์เช่นกัน และสุดท้ายความหวังลมๆแล้งๆของพวกเขาทั้งสามก็พังทลายลงเมื่อชิงเซียนปลดผนึกพลังของนาง
คลื่น~~~~
"สะ สูงกว่าาาจักรพรรดิ์! ระ ระดับครึ่งก้าวเซียน!!"
ม้ายยยยยย!!!!!×3
"ความหวังสุดท้ายของข้า!!"สามบุรุษชาตินักรบของสกุลเยว่ได้แต่โอดครวญร่ำไห้เพราะพวกตนนั้นอ่อนแอเกินกว่าที่จะปกป้องสตรีทั้งสองได้แล้ว....
"พวกท่านก็อย่าเสียใจไปเลย ถ้าท่านตั้งใจฝึกในมิติที่ข้าให้ไปและโอสถที่ข้าเตรียมไว้ให้ รับรองพวกท่านต้องเก่งขึ้นแน่นอน แต่ตอนนี้เพื่อไม่เป็การให้เสียเวลาไปเปล่าๆพวกท่านก็ฝึกในมิตินี้ไปก่อนแล้วกันเ้าคะ ข้าได้ให้ฮุ่ยหลงกับจินเฟิ่งเตรียมทุกอย่างให้แล้วเ้าค่ะ"
"พวกเราว่าจะถามเ้านานแล้วเซียนเออร์ว่าทั้งสองคนเป็ใครทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?"ชิงหลง
"อ้อ.....ทั้งสองเป็สัตว์อสูรในพันธะสัญญาของข้าเองเ้าค่ะ..."
"ห๊ะ!! อะไรนะ!!!" ×4
1K
