หลินเซียงเซียงรีบลุกขึ้นจากเตียงในทันที
“แม่ทัพจื่อมู่หยาง”นางมองหน้าเขาก่อนที่จะโดนเขาผลักลงบนเตียงอย่างแรง
“นี่ท่านจะทำอะไรข้า”หลินเซียงเซียงเอ่ยถามขึ้นด้วยความใ
มือใหญ่ของชายหนุ่มกระชากชุดเ้าสาวอย่างแรงจนขาดวิ่น
หลินเซียงเซียงใมากจนร้องไห้ออกมา “แม่ทัพจื่อนี่ท่านจะทำอะไรปล่อยข้านะ”
“เ้าบอกข้าเองไม่ใช่หรือว่าเ้าแต่งเข้ามาเป็ฮูหยินของข้าแล้วเ้าจะทำหน้าที่ของเ้าให้ดีที่สุด นี่ไงล่ะหน้าที่ของฮูหยินเ้าต้องปฏิบัติต่อสามีจนสามีพอใจ”แม่ทัพจื่อพูดกับนางอย่างเ็า ก่อนจะใช้ริมฝีปากของเขาปิดไปที่ริมฝีปากเล็กๆของนาง
หลินเซียงเซียงพยายามดิ้นจนสุดแรงแต่ยิ่งดิ้นก็เหมือนจะยิ่งแน่นและเจ็บตัว ร่างใหญ่และหนักอึ้งกดทับลงร่างเล็กๆของนางไว้
เมื่อแท่นอุ่นอันใหญ่นั้นเข้ามาภายในกายของนางทำให้นางรู้สึกเ็ปราวกับถูกมีดกรีด
“แม่ทัพจื่อ ข้าเจ็บ”ร่างกายของนางเริ่มสั่นสะท้านด้วยความเ็ป แต่เขากลับไม่สนใจเสียงร้องด้วยความเ็ปของนาง ยิ่งนางร้องมากเท่าไหร่เขายิ่งทวีความรุนแรงใส่นางมากเท่านั้น หลินเซียงเซียงกอดแม่ทัพจื่อไว้แน่นด้วยความเ็ป เมื่อแม่ทัพจื่อเสร็จสิ้นความ้าเขาก็ล้มตัวลงนอนข้างกายของนางอย่างหมดแรง
ร่างเล็กค่อยๆดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดร่างกายอันบอบชำ้ของตนเอาไว้เนื้อตัวของนางสั่นสะท้ายไปด้วยความเ็ป น้ำตาของหญิงสาวค่อยๆไหลอาบแก้มจนเปียกหมอน นางร้องไห้จนเผลอหลับไป
…….เช้าวันรุ่งขึ้น….
แสงแดดอ่อนๆค่อยๆลอดผ่านบานหน้าต่างเข้ามาภายในห้อง หลินเซียงเซียงค่อยๆหรี่ตาตื่นขึ้นนางพยายามพยุงร่างกายอันบอบช้ำของนางให้ลุกขึ้นนั่ง นางมองไปยังที่นอนด้านข้างที่ตอนนี้มันว่างเปล่าราวกับไม่เคยมีใครนอนมาก่อน
“โอ๊ย !”เสียงร้องขึ้นด้วยความเ็ป นางก้มลงมองตามผิวเนื้อที่เคยขาวเรียบเนียนไร้ริ้วรอยซึ่งตอนนี้มันเต็มไปด้วยรอยแดงเกือบทั่วร่างกาย เสื้อผ้าของนางถูกฉีกกระจัดกระจายเต็มพื้นห้อง หลินเซียงซียงนั่งกอดเข่าพร้อมกับก้มหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าเวทนา
“ทำไมกัน ทำไมต้องเป็ข้า ข้าทำผิดอะไรทำไมข้าต้องมาเจอเื่แบบนี้ ข้าทำผิดอะไร”หลินเซียงเซียงพูดกับตัวเองทั้งน้ำตา
แกร๊ก……เสียงประตูเปิดออก
หลินเซียงเซียงรีบดึงผ้าห่มมาคลุมร่างกายอันไร้ซึ่งอาภรของนางไว้ด้วยความใ
“ข้าคือแม่บ้านหลี่เ้าค่ะ จะมาทำหน้าที่ดูแลฮูหยินจื่อนับั้แ่วันนี้”แม่บ้านหลี่แนะนำตัวกับหลินเซียงเซียง
แม่บ้านหลี่เดินเข้ามาหาหลินเซียงเซียงพร้อมกับอ่างน้ำอุ่นและผ้าสะอาด นางมองดูหญิงสาวหน้าตางดงามรูปร่างบอบบางน้ำตาอาบเต็มสองแก้มร่างกายเต็มไปด้วยรอยแดงช้ำ นั่งร้องไห้อยู่บนเตียงอย่างน่าเวทนา
นางยิ้มให้หลินเซียงเซียงอย่างอ่อนโยน
“ฮูหยินจื่อจะให้ข้าน้อยช่วยเช็ดตัวให้มั๊ยเ้าคะ” แม่บ้านหลี่พูดกับนางอย่างสุภาพ
หลินเซียงเซียงเมื่อได้เห็นรอยยิ้มของแม่บ้านหลี่ที่ยิ้มให้กับนางด้วยความเป็มิตรมันทำให้นางรู้สึกว่าตอนนี้นางไม่ได้โดดเดี่ยวอีกต่อไป
แม่บ้านหลี่ค่อยๆเดินเอาอ่างน้ำอุ่นเล็กๆกับผ้าสีขาวสะอาดจุ่มน้ำหมาดๆและเช็ดที่ผิวกายอันบอบช้ำของนางอย่างเบามือ
หลินเซียงเซียงมองหน้าแม่บ้านหลี่ก่อนจะร้องไห้ออกมา
“ข้าทำผิดอะไรอย่างนั้นหรือ ทำไมเขาจึงทำกับข้าเช่นนี้”หลินเซียงเซียงร้องไห้ออกมาพร้อมกับโผลเข้ากอดแม่บ้านหลี่
แม่บ้านหลี่ที่รู้ทุกอย่างว่าสาเหตุมันเกิดจากอะไรก็รู้สึกสงสารและเวทนาต่อหลินเซียงเซียงเป็อย่างมาก
นางค่อยๆลูบเบาๆไปที่แผนหลังอันบอบบางของหลินเซียงเซียงเพื่อปลอบใจ
“มันไม่ใช่ความผิดของฮูหยินหรอกเ้าค่ะ ฮูหยินอย่าร้องไห้เลย”
เมื่อแม่บ้านหลี่เช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้หลินเซียงเซียงจนเสร็จ นางก็สั่งให้สาวใช้เข้ามาเก็บเสื้อผ้าและผ้าปูเตียงที่มีรอยหยดเือยู่บนเตียงไปซัก ก่อนจะให้คนยกอาหารเช้าเข้ามาให้หลินเซียงเซียง
“ฮูหยินจื่อทานอาหารเช้าก่อนเถอะเ้าค่ะ”แม่บ้านหลี่บอกกับหลินเซียงเซียง
“ถ้าเมื่อคืนคนที่อยู่ในห้องหอเป็คุณหนูตระกูลจางแม่ทัพจื่อจะปฏิบัติกับนางเหมือนข้ารึเปล่าคะ”หลินเซียงเซียงถามแม่บ้านหลี่ด้วยสายตาที่เหม่อลอย ดวงตากลมโตแดงกร่ำจากการร้องไห้
แม่บ้านหลี่มองดูหลินเซียงเซียงซึ่งดูไร้ซึ่งดวงตาที่สดใสมีเพียงใบหน้าที่หม่นหมองและรอยคราบน้ำตาเต็มใบหน้า
“ฮูหยินจื่อท่านอย่าทำหน้าเศร้าอีกเลยนะเ้าคะเดี๋ยวใบหน้าที่งดงามของท่านจะดูหม่นหมอง”
หลินเซียงเซียงมองหน้าแม่บ้านหลี่พร้อมกับยิ้มให้นาง
“ทานข้าวเถอะนะเ้าคะฮูหยินจื่อเดี๋ยวจะไม่สบายเอา”แม่บ้านหลี่บอกกับหลินเซียงเซียง
หลินเซียงเซียงค่อยๆตักข้าวเข้าปากอย่างช้าๆพร้อมกับน้ำตาที่ค่อยๆไหลรินออกมาตอนนี้ในใจของนางคิดถึงท่านพ่อและท่านแม่ของนางเหลือเกิน
“ข้าคิดถึงท่านพ่อ ท่านแม่เหลือเกิน”นางพูดออกมาเบาๆด้วยน้ำเสียงเศร้า
แม่บ้านหลี่ที่ได้เห็นสภาพอันน่าเวทนาของหลินเซียงเซียงก็รู้สึกสงสารนางยิ่งนัก
508
